Βοήθεια....φιλική

Καλησπέρα, ίσως ο τίτλος σας ξενίζει....επιτρέψτε μου να σας ενοχλήσω λίγο μόνο: Εχθές το απόγευμα επικοινώνησα με μια φίλη χρόνων της οποίας τα λεγόμενα, μεοδήγησαν να αναφερθώ σε κάτι που με καίει παράλληλα. με την ανακάλυψη πτυχών της ιστορίας του νησιου. Δεν είναι αλλό από την στήριξη στους ανθρώπους... Στήριξη όμως με όλη την έννοια της λέξης και κατα βάση ψυχολογική....Φοβάμαι ότι πολλοί Σαντορινιοι, έχουν ανάγκη να μιλήσουν να εκφραστουν να ακουστουν, αλλά για να μην στιγματιστουν κλείνονται μέσα στον εαυτό τους.... Ξέρετε είναι πολύ δυσκολο να γίνει κατανοητό αυτό! Θα μου πει κάποιος πως είναι δυνατόν οι άνθρωποι του τουρισμού?, η Σαντορίνη του ηλιοβασιλέματος και της νυχτερινής ζωής να έχει ανάγκη ψυχολογικής υποστήριξης... Για ξεχάστε τα όλα! Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε κυρίους νέους ανθρώπους που μππορεί να δουλεύουν με τον τουρισμό να μένουν στο νησί τους και μετά τον τουρισμό τι? το χάος??Αν θέλουν να ανοιχτούν?? τι θα κάνουν? στους φίλους και αν δεν τους εμπιστέυονται? στην εκκλησία? και αν φοβούνται στιγματισμό? η οτιδηποτε?Αγαπητοί μου υπάρχουν πάρα πολλά περιστατικά που νοιώθω ότι νησιά σαν το δικό μας, έχουν ανάγκη ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών, για όλο το χρόνο.... αλλά και εκεί θα πρέπει οι συναντήσεις και τα ραντεβου να γίνονται με προσοχή μόνο και μόνο για να μην υπάρχει αίσθηση στιγματισμού από οποιονδήποτε... Ναι είμαστε μια μικρή κοινωνία, στη Σαντορίνη και στη Θηρασιά, Ναί οι μικρές κοινωνίες, έχουν τα στραβά τους και τα καλά τους, Ναι οφείλουν όλοι να σκύψουν πάνω στους πολίτες..... Αγαπητοί υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι και εν γένει" άρχοντες του νησιου"... Για σκεφτείτε και αυτή την πρόταση Νομιζω ότι αν καταφέρουμε με αντικειμενικό τρόπο έξω από κακοδαιμονίες και φαντάσματα του παρελθόντος να πειστούμε ότι υπάρχουν νέοι ( και όχι μόνο ) που έχουν ανάγκη τέτοιους είδους βοήθεια, ίσως αυτό ωφελήσει γενικά... Ισως χρειάζεται και αυτή τηνανάσα η Σαντορίνη..... ίσως ...ίσως ...ίσως.....

ίσως τελικά η Σαντορίνη να έχει ανάγκη από 10 - 15 ψυχολόγους / παιδοψυχολόγους διάσπαρτους, οι οποίοι θα πρέπει να έχουν ως βασικο στόχο να πείσουν τον κόσμο να τους εμπιστευτει.... Υπάρχει μεγάλη αναγκη βοηθειας κάτω όχι μόνο σε παιδιά αλλά και σε όλες τις ηλικιακές ομάδες....Καλες είναι οι χαρές, καλα τα καλλιστορικά θέματα, καλοί οι καυγάδες, αλλά βασικο συστατικό της ιστορίας του νησιου είναι οι ίδιοι του οικάτοικοι....τα κλειστά παντζούρια,,,,, πρέπει να γίνουν ανοιχτοί δρόμοι ελπίδας.... Δεν ντρέπομαι να τα πω αυτα.... γιατί τα βλέπω κάθε μέρα..... Υπάρχουν άνρθωποι πουέχουν ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΆΓΚΗ για βοήθεια.... Δεν μιλάω μόνο για οικονομική η κοινωνική ( π.χ. Βοήθεια στο σπίτι) αλλά ψυχολογική!!!!!!! Ας τα ακούσουν αυτα οι αρμόδιοι και ας ενισχύσουν όσο μπορύν αυτό το κρίσιμο επίπεδο.... Οι δημοσιογράφοι ας κατανοήσουν και ας αναδείξουν αυτό το πρόβλημα......

Η Ισχύς εν τη ενώσει......για το Βινσάντο

Ενα πολύ ωραίο μήνυμα δίνουν οι οινοπαραγωγοί του νησιού μας......


Θυμάστε τις προάλλες που σας έλεγα ότι οι τα κρασιά του νέου κόσμου αποφάσισαν να κατεβαίνουν με ενιαία παρουσία στις μεγάλες οινικές εκθέσεις; Πάω στοίχημα ότι όλοι σκεφτήκαμε πως τέτοια ενότητα δεν θα μπορούσαν ποτέ να δείξουν οι Έλληνες οινοποιοί. Να όμως που κάναμε όλοι λάθος!

Σας ενημερώνω λοιπόν ότι οι παραγωγοί του γλυκού μας κρασιού Βινσάντο από τη Σαντορίνη κατεβαίνουν στην διεθνή έκθεση Vinoble 2010 ενωμένοι, για να συμβάλουν στην προώθηση του εκλεκτού μας αυτού γλυκού κρασιού διεθνώς. Πρόκειται για τα οινοποιεία Ι.Μπουτάρης & Υιος, Κάναβα Ρούσσος, Κτήμα Αργυρού, Κτήμα Σιγάλα, Οινοποιείο Γαβαλά, Οινοποιείο Κουτσογιαννόπουλος, Οινοποιείο Χατζηδάκη, San...torini Winery και Santo Wines, τα οποία θα εκπροσωπήσουν την Σαντορίνη αλλά και την Ελλάδα γενικότερα, και θα έχουν ως αποστολή να προωθήσουν και τον οινοτουρισμό στo όμορφo νησί τους.

Η Vinoble είναι η μεγάλη διεθνής έκθεση που αφορά αποκλειστικά στο γλυκό κρασί. Φέτος γίνεται για 7η χρονιά και λαμβάνει χώρα στην Ισπανική πόλη Jerez, τη γενέτειρα του Sherry. Η Vinoble 2010 θα πραγματοποιηθεί το τετραήμερο από 30 Μαίου ως και 2 Ιουνίου. Το ενιαίο περίπτερο των παραγωγών Βινσάντο θα έχει τον αριθμό 86 στην αίθουσα Arabic Garden. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, την Τετάρτη 2 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί δοκιμή των Βινσάντο των Σαντορινιών παραγωγών που θα βρίσκονται εκεί, την οποία θα συντονίσει ο διακεκριμένος Έλληνας οινογράφος Νίκος Μάνεσης. Επιπλέον, η Ελλάδα θα εκπροσωπηθεί και από το εκλεκτό γλυκό κρασί Samos Nectar του Συνεταιρισμού των Οινοποιών της Σάμου, το οποίο θα συμπεριληφθεί σε δοκιμή γλυκών κρασιών με βάση το Μοσχάτο από όλο τον κόσμο, και η οποία θα λάβει χώρα την πρώτη μέρα της έκθεσης.

Το Βινσάντο της Σαντορίνης είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στο εξωτερικό. Η φήμη του οφείλεται στο Ασύρτικο, την ποικιλία από την οποία προκύπτει, το οποίο του χαρίζει απαράμιλλα δροσιστική οξύτητα και δεν το αφήνει να γίνει "λιγωτικό", παρά την πολύ υψηλή περιεκτικότητά του σε σάκχαρα. Δεν πρέπει να το μπερδεύουμε με το Vinsanto της Τοσκάνης, που προκύπτει από διαφορετικές, ντόπιες ποικιλίες (Trebiano και Malvasia Aromatica), αλλά και από διαφορετικό τρόπο οινοποίησης.

Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για το Βινσάντο της Σαντορίνης, μπορείτε να κατεβάσετε παρακάτω το ειδικό έντυπο που θα μοιράζουν οι οινοποιοί της Σαντορίνης στους επισκέπτες της Vinoble, στο τέλος του μήνα.

http://www.in2life.gr/dm_documents/VINSANTO_ENGLISH_GnnVH.pdf


Πηγή:www.in2life.gr

Οι διαχρονικοί συμβολισμοί της κόμης

Ο τρόπος της κόμμωσης και το κόψιμο των μαλλιών όπως απεικονίζονται στις τοιχογραφίες από το Ακρωτήρι της Θήρας

Του Χρ. Γ. Ντουμα*

Από τις ανθρώπινες μορφές που εικονίζονται στις τοιχογραφίες από το Ακρωτήρι της Σαντορίνης ένας σημαντικός αριθμός παριστάνουν άτομα νεαρής ηλικίας, αγόρια και κορίτσια, με το κεφάλι εν μέρει ξυρισμένο. Επειδή ο βαθμός ξυρίσματος με το αντίστοιχο είδος κόμμωσης φαίνεται να παριστάνει συγκεκριμένη ηλικιακή βαθμίδα του εικονιζόμενου προσώπου, η απεικόνιση των νεανικών μορφών στα σπίτια του Ακρωτηρίου ενδέχεται να απαθανατίζει τη μετάβασή τους από μια ηλικιακή βαθμίδα σε άλλη μέσα από κάποια τελετουργική διαδικασία. Μάλιστα υπάρχει πλήρης ομοφωνία μεταξύ των μελετητών ότι το κτίριο που συμβατικά έχει αποκληθεί Ξεστή 3 στο Ακρωτήρι, φαίνεται πως ήταν αφιερωμένο σε τέτοιου είδους διαβατήριες τελετές. Τόσο το μέγεθος και η εσωτερική του διαρρύθμιση όσο και η θεματολογία του τοιχογραφικού του διακόσμου σε συνδυασμό με την παντελή απουσία οικοσκευής δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για διαφορετική ερμηνεία του.

Οι νεανικές μορφές με κεφάλια κατά τόπους ξυρισμένα δεν αποτελούν αποκλειστικότητα της θηραϊκής τέχνης. Η απουσία τους από τα σπαράγματα των Κρητικών τοιχογραφιών που έχουν φτάσει ώς εμάς μπορεί να οφείλεται σε τυχαίο γεγονός, αφού δεν φαίνεται να απουσιάζουν από άλλες μορφές τέχνης, όπως είναι τα λίθινα ή ελεφάντινα έργα μικρογλυπτικής. Παιδιά με ιδιόρρυθμα ξυρισμένα κεφάλια εικονίζονται επίσης και στην αρχαία αιγυπτιακή τέχνη τουλάχιστον από την εποχή του Αρχαίου Βασιλείου.

Η απουσία γραπτών πηγών για τις περιόδους, στις οποίες ανάγονται τα εν λόγω έργα αρχαίας τέχνης, δεν μας επιτρέπει να έχουμε άμεση πληροφόρηση για τη σημασία της κόμμωσης των μορφών, στις οποίες αναφερόμαστε. Τόσο όμως οι αρχαιοελληνικές πηγές όσο και η παγκόσμια ανθρωπολογική έρευνα παρέχουν άφθονα παραδείγματα, μέσα από τα οποία καταδεικνύεται ότι ο συμβολισμός που κρύβεται στον τρόπο της κόμμωσης έχει χαρακτήρα και παγκόσμιο και διαχρονικό. Είναι δε αυτός ο χαρακτήρας που μας επιτρέπει να συναγάγουμε συμπεράσματα για την ερμηνεία των νεανικών μορφών στην τέχνη της Θήρας.

Οι πληροφορίες που αντλούμε από τις αρχαίες ελληνικές πηγές είναι αρκετά κατατοπιστικές για την σημασία που έδιναν οι αρχαίοι Ελληνες στην κόμη και στον τρόπο, με τον οποίο την διαχειρίζονταν. Η κοπή των μαλλιών σε ένδειξη πένθους και η αφιέρωσή της στον τάφο του νεκρού αποτελούσε πανελλήνιο έθιμο, καθώς μας πληροφορούν ποιητές όπως ο Ομηρος (Οδυσ. δ: 197, ω: 45, Ιλ. Ψ: 46, 150), ο Αισχύλος (Χοηφόροι: 6) ή ο Ευριπίδης (Φοίνισσες, 322. Ηρακλής Μαινόμενος, 1389-1392. Αλκηστις, 512. Ιππόλυτος, 336).

Πριν από τη μάχη

Η περιποίηση της κόμης από τους Σπαρτιάτες πριν από τη μάχη απέβλεπε στην ανάδειξη της αρρενωπής τους εμφάνισης, του ανδρισμού τους. Αντίθετα, το έθιμο να μένουν αξύριστοι ή να αφήνουν ατημέλητα τα μαλλιά τους σε περίοδο πένθους οι άνδρες, τόσο στην αρχαία Αθήνα, όσο και σε πολλές περιοχές της Ελλάδας ακόμη και σήμερα, μάλλον διάθεση να υποβαθμιστεί ο ερωτισμός αποκαλύπτει. Την ίδια διάθεση μάλλον προδίδει το αρχαίο έθιμο να κουρεύουν οι χήρες τα μαλλιά τους, συνήθεια που σήμερα έχει αντικατασταθεί από την κάλυψη του κεφαλιού με μαύρο μαντίλι. Προφανώς, στην υποβάθμιση της θηλυκότητας και κατάπνιξη του ερωτισμού αποβλέπει η κάλυψη του κεφαλιού με μαύρο μαντίλι από τις καλόγριες του ορθόδοξου χριστιανικού δόγματος.

Αν θεωρήσουμε ότι η διαβατήρια τελετή από την παιδική ηλικία στην εφηβεία συμβόλιζε την οριστική εξαφάνιση της προηγούμενης προσωπικότητας του ατόμου και την ανάδυση ενός νέου υποκειμένου, η κοπή των μαλλιών που τη συμβόλιζε έμοιαζε σαν υποκατάστατο ανθρωποθυσίας. Με το να αφιερώνουν δε τα παιδιά τα κομμένα μαλλιά τους σε μια θεότητα, μια νύμφη ή ένα ποταμό, ως ανταπόδοση για την ανατροφή τους (θρεπτήρια), επισφράγιζαν αυτή τη θυσία. Αναφέρονται αρκετά σχετικά παραδείγματα. Ο Αχιλλέας έτρεφε την κόμη του για τον ποταμό Σπερχειό, καθώς μας πληροφορεί ο Ομηρος (Ιλ. Ψ 142), ενώ, σύμφωνα με τον Αισχύλο (Χοηφόροι, 6), ο Ορέστης είχε αφιερώσει τον θρεπτήριο βόστρυχό του στον ποταμό Ιναχο. Από τον Ηρόδοτο (IV, 34) πληροφορούμαστε ότι τα παιδιά των κατοίκων της Δήλου, κορίτσια και αγόρια, πριν από το γάμο αφιέρωναν τα μαλλιά τους επάνω στον τάφο (σήμα) των δύο Υπερβορείων παρθένων, Λαοδίκης και Υπερόχης, που είχαν προστρέξει στην Λητώ για να της συμπαρασταθούν κατά τον τοκετό. Στην Τροιζηνία επίσης οι κοπέλες πριν από τον γάμο τους προσέφεραν την κόμη τους προς τιμήν του Ιππολύτου, στο Αργος προς τιμήν της Ηρας, ενώ στα Μέγαρα τα αφιέρωναν επάνω στον τάφο της Ιφινόης. Στην Πάρο η ανάθεση της κόμης κατά την εφηβεία γινόταν στον Ασκληπιό και την Υγεία, ενώ στους Δελφούς από τα αγόρια αφιερωνόταν ο μπροστινός βόστρυχος. Μάλιστα η πράξη αυτή ονομαζόταν Θησηίς, επειδή πιστευόταν ότι αυτός που την είχε εγκαινιάσει ήταν ο Θησεύς. Στην Αθήνα η τρίτη ημέρα της εορτής των ομοπατορίων, της εγγραφής δηλαδή των αγοριών στους καταλόγους των εφήβων, ήταν αφιερωμένη στην κουρά και λεγόταν κουρεώτις. Για να γιορτάσουν το γεγονός οι νέοι πριν να κουρευτούν, «πριν αποκείρασθαι», έκαναν σπονδή στον Ηρακλή, τα λεγόμενα οινηστήρια. Οσο για την αρχαία Σπάρτη, για να γίνουν δεκτά τα αγόρια στην αγέλη, σε ηλικία επτά ετών, έπρεπε να έχουν ξυρίσει το κεφάλι τους.

Υποκαθιστά ανθρωποθυσία

Ο συμβολισμός της κόμης, όπως πολύ συνοπτικά τον είδαμε στην αρχαία Ελλάδα, καθώς δείχνουν οι εθνογραφικές και ανθρωπολογικές παρατηρήσεις, είχε και έχει χαρακτήρα διαχρονικό και παγκόσμιο. Σύμφωνα με τις μελέτες αυτές, οι αλλαγές που συντελούνται κατά την εφηβεία και τον γάμο και έχουν σχέση με τη σεξουαλική υπόσταση των εμπλεκόμενων ατόμων, συμβολίζονται με σημαντικές μεταβολές στον τρόπο κόμμωσης. Η κόμη θεωρείται κατά κάποιο τρόπο ως η και ανάλογη είναι η συμπεριφορά προς αυτήν. Το κούρεμα ή το ξύρισμα του κεφαλιού ενίοτε ισοδυναμεί με συμβολικό ευνουχισμό, ενώ η τελετουργική κοπή των μαλλιών, ως θυσία μέρους αντί του όλου, υποκαθιστά ανθρωποθυσία. Απεριόριστη σεξουαλικότητα συχνά δηλώνεται με τα μακριά μαλλιά, περιορισμένη με τα μισοξυρισμένα ή σφιχτοδεμένα μαλλιά, ενώ το εντελώς ξυρισμένο κεφάλι είναι ενδεικτικό πλήρους αποχής. Παραδείγματος χάριν, στους ορεσίβιους πληθυσμούς της Βιρμανίας και του Assam τα ανύπαντρα κορίτσια τρέφουν κοντά μαλλιά ή έχουν το κεφάλι εντελώς ξυρισμένο. Αντίθετα οι παντρεμένες γυναίκες έχουν μακριά μαλλιά. Στους Βραχμάνες της Νότιας Ινδίας η τελετουργική κουρά και το ξύρισμα του κεφαλιού αποτελεί το προκαταρκτικό στάδιο, ένα χρόνο περίπου πριν από τη μύηση στα θρησκευτικά καθήκοντα. Από αυτή τη στιγμή και μετά το ξυρισμένο κεφάλι, εκτός από μια τούφα μαλλιά, αποτελεί θρησκευτικό δόγμα και συμβολίζει την πλήρη αποχή από γενετήσιες σχέσεις. Το ίδιο προφανώς σημαίνει το ξύρισμα του κεφαλιού της ινδουίστριας χήρας. Ανάμεσα στους βουδιστές της Κεϋλάνης, μοναχοί και μοναχές παραμένουν άγαμοι και έχουν το κεφάλι ξυρισμένο, ενώ οι διάγοντες κανονική σεξουαλική ζωή διατηρούν μακριά μαλλιά. Ως μέρος της διαβατήριας τελετής από την παιδική ηλικία στην εφηβεία το ξύρισμα ή το μερικό κούρεμα των μαλλιών της κεφαλής έχει παρατηρηθεί επίσης στις φυλές της κάτω κοιλάδας του ποταμού Κογκό στην Αφρική, στους Ινδιάνους της Νότιας Βραζιλίας, μεταξύ των Yuracares της Βολιβίας, καθώς και στην περιοχή του σημερινού Rio de Janeiro.

Eθιμο που επιβιώνει έως τις μέρες μας

Το κόψιμο της κόμης, ως συμβολικός θάνατος, φαίνεται ότι επιβιώνει ως τις μέρες μας σε διάφορες εκδηλώσεις του βίου, δημόσιου και ιδιωτικού. Η κοπή μιας τούφας μαλλιών στη θεμελιώδη διαβατήρια τελετή του ορθόδοξου χριστιανού, τη βάπτιση ή η «κουρά» ενός μοναχού πριν από τη χειροτόνησή του, ασφαλώς συμβολίζουν τον «θάνατο» της παλιάς (αμαρτωλής) προσωπικότητας του ατόμου, προκειμένου με τη βάπτιση και τη χειροτονία αντίστοιχα να γεννηθεί νέος άνθρωπος, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους Βραχμάνες. Το ίδιο θα μπορούσε να υποστηριχτεί και για την παλιά συνήθεια να κουρεύονται «εν χρω» οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες, αφού έτσι εκμηδενιζόταν, «πέθαινε» η δυναμική προσωπικότητα του νέου άνδρα και τη θέση της έπαιρνε το υποταγμένο και πειθήνιο άτομο.

Η παγκόσμια αντίληψη για τον συμβολισμό της κόμης, όπως αδρομερώς παρουσιάστηκε, επιβεβαιώνεται και από την ενσωμάτωσή της ως δόγμα πλέον στις θρησκείες που εκκολάφτηκαν σε διάφορες περιοχές του πλανήτη.

* Ο κ. Χρ. Γ. Ντούμας είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_23/05/2010_401686

Στυλιανός Σαρπάκης: Ευεργέτης της Θήρας και όχι μόνο

Έζησε στην Αίγυπτο απ όπουξεκίνησε να εργάζεται. Είναι ο χρηματοδότης και κατασκευαστής της ομωνύμου πλατείας στα Φηρά. δεν λησμόνησε ποτέ την πατρίδα του ποικιλιοτρόπως και πολύ περισσότερο τον τόποκαταγωγής του. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοιταλικικού πολέμου εδώρησε δυο πολεμικά αεροπλάνα στο τότε Ελληνικό κράτος.
χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη σελίδα του Πανελληνίου Συλλόγου Φίλων Αεροπορίας " αναχαίτηση" http://www.anaxaitisi.gr/

"Η πολιτική αστάθεια συνεχίζει μέχρι την 4η Αυγούστου 1936. Στις 18 Αυγούστου 1936 δωρίσθηκαν από τον ομογενή κ. Κουταρέλη 2 AVIA B-534 . Μετά την ηρεμία που ακολουθεί, εμφανίζεται η αλήθεια για το στράτευμα. Πλήρης αταξία και ακαταλληλότης του υλικού. Απο τα μέσα Απριλίου ήδη ο Μεταξάς εμπεδώνει την πειθαρχία και αρχίζει τους πολεμικούς σχεδιασμούς. Δημιουργούνται νέα προγράμματα εκπαίδευσης, προγραμματίζεται η προμήθεια πτητικού υλικού και εξοπλισμού εδάφους. Ουσιαστικά οι Ικαροι του 1936-1937 ακολουθούν την πλήρη εφαρμογή του αναθεωρηθέντος και εκμοντερνισθέντος προγράμματος. Το 1937 δημιουργείται στο ΣΕΔΕΣ, Μοίρα Διώξεως με α/φ PZL-P24F/G . Ο Μεταξάς δημιουργεί επιτροπή εράνου για Αεροπορία. Το 1937 ο Αιγυπτιώτης ομογενής Στυλιανός Σαρπάκης, προσφέρει 2 μαχητικά α/φ GLOSTER GLADIATOR MkI , τα καλύτερα της εποχής. Η άνευ προηγουμένου επιτυχία του εράνου δίνει το δικαίωμα για αισιόδοξες σκέψεις. ...."

Τα Πανηγύρια της Οίας

στο παρακάτω κείμενο παρουσιάζονται τα πανηγύρια της Οίας από τη συνεργάτιδα της τρελλοπαρέας Μ.Λ. την οποία και ευχαριστώ θερμά

Τα παραδοσιακά πανηγύρια της Οίας στην Σαντορίνη

Η σημερινή Οία (παλιότερα Απάνω Μεριά) της Σαντορίνης έχει πάνω από 50 εκκλησίες συνολικά σε όλους τους οικισμούς της: Χώρα (κέντρο) – Φοινικιά –Θόλος – Περίβολας - Μπαξέδες.

Σε κάθε εορταζόμενη εκκλησία το πρωί ανήμερα της εορτής της, γίνεται πανηγυρική θεία λειτουργία και στο τέλος προσφέρονται κεράσματα όπως γλυκά, καφέδες και αναψυκτικά.

Ωστόσο κάποιες εορτές είναι "σύμβολα" στην παράδοση της Οίας, γιατί τότε γίνονται τα μεγαλύτερα πανηγύρια με φαγητό και κρασί. Γίνονται το πρωί ανήμερα της εορτής μετά το τέλος της λειτουργίας και αφού έχει ήδη ολοκληρωθεί η περιφορά της εορταζόμενης εικόνας στα στενά του χωριού.

Το φαγητό, «η πανήγυρη» όπως την αποκαλούν, γίνεται από τους χωριανούς, είτε απλά γιατί κάποιος ιδιώτης το έχει κάνει τάμα «να κάνει την πανήγυρη», είτε πάλι γιατί κάποιος άλλος το θεωρεί ως «υποχρέωση» του (ιδιαίτερα δε αυτός που φροντίζει-περιποιείται την εορταζόμενη εκκλησία)

Το φαγητό ποικίλλει ανάλογα την χρονική περίοδο της κάθε εορτής:

1) Κρέας κοκκινιστό με πατάτες είναι το πατροπαράδοτο, όταν όμως είναι Τετάρτη ή Παρασκευή (που δεν τρώγεται κρέας) προσφέρεται ή μπακαλιάρος πλακί ή χταπόδι-σουπιές με κοφτό.

2) Φασολάδα, σε περιόδους επίσημης νηστείας (Σαρακοστή, 40ήμερο Χριστουγέννων κλπ)

3) Στα εξωκλήσια (ανεξαρτήτως χρονικής περιόδου) συνηθίζεται πολύ ο τηγανητός μπακαλιάρος με σκορδαλιά, συνοδεία ντόπιων μεζέδων όπως ντοματοκεφτέδες, κάπαρη, φάβα, ντοματάκια, γιαπράκια από σαντορινιά αμπελόφυλλα κλπ.

Μερικά λοιπόν από τα μεγαλύτερα παραδοσιακά πανηγύρια της Οίας είναι

τα εξής:

Παναγίας Πλατσανής

Τοπικό προσωνύμιο της εκκλησίας του Ακάθιστου Ύμνου, βρίσκεται στην κεντρική πλατεία και είναι ο καθεδρικός ενοριακός ναός όλης της Οίας.

Εορτάζεται το πέμπτο και τελευταίο Σάββατο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

Η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε από Οιάτη ψαρά να επιπλέει στη θάλασσα και από τον ήχο «πλατς-πλατς» που έκαναν τα κύματα πάνω στο ξύλο καθώς η εικόνα επέπλεε ονομάστηκε Πλατσανή

Αγίου Γεωργίου

Πολιούχος και δεύτερος ενοριακός ναός της Οίας, βρίσκεται στον οικισμό Περίβολα.

Εορτάζει 23 Απριλίου, εκτός εάν το Πάσχα είναι μετά τις 23 οπότε μετατίθεται τη Δευτέρα του Πάσχα

Παναγίας Κοίμησης

Εορτάζει 15 Αυγούστου. Στην Οία υπάρχουν δύο εκκλησίες της Κοιμήσεως: η μία στον οικισμό της Φοινικιάς και η άλλη στον οικισμό Περίβολα στον προαύλιο χώρο του Αγ.Γεωργίου

Παναγίας το Μετόχι

Εορτάζει 21 Νοεμβρίου, βρίσκεται στην συνοικία Λότζα στη Χώρα και είναι μετόχι της Ιεράς Μονής Παναγίας Χοζοβιώτισσας Αμοργού

Ευαγγελισμού:

Εορτάζει 25 Μαρτίου και βρίσκεται στη συνοικία Φοινικιά

Κυρα-Παναγιάς:

Τοπικό προσωνύμιο της εκκλησίας του Γενέθλιου της Θεοτόκου, είναι εξωκλήσι και βρίσκεται στην περιοχή Μπαξέδες. Εορτάζει 8 Σεπτεμβρίου. Οι ντόπιοι την αποκαλούν επίσης Κυρά-Παναγιά Χοχλιδού επειδή το πάτωμα στο εσωτερικό της εκκλησίας είναι στρωμένο με χοχλίδια (βότσαλα) και Κυρά-Παναγία Μαρμαριανή επειδή το τέμπλο της εκκλησίας είναι από μάρμαρο

Παναγίας Μαρουλιανής:

Τοπικό προσωνύμιο της εκκλησίας της Υπαπαντής, βρίσκεται στον οικισμό της Φοινικιάς και εορτάζει 2 Φεβρουαρίου

Αγίας Ματρόνας της Χιοπολίτιδας: 20 Οκτωβρίου

Εορτάζει 20 Οκτωβρίου και βρίσκεται στον οικισμό της Φοινικιάς. Η εικόνα της Αγίας μεταφέρθηκε στην Οία από τη Χίο από τον Οιάτη καπετάνιο ο οποίος έχτισε και την εκκλησία.

Σταυρού:

Εορτάζει 14 Σεπτεμβρίου αφιερωμένη στην Ϋψωση του Τιμίου Σταυρού και βρίσκεται στο κέντρο της Χώρας, στην κεντρική αγορά. Ωστόσο υπάρχει και εξωκλήσι στο βουνό το οποίο εορτάζει 1^η Αυγούστου και είναι αφιερωμένο στην Πρόοδο του Τιμίου Σταυρού

Αγίου Σάββα:

Εορτάζει 5 Δεκεμβρίου και βρίσκεται στον όρμο Αμμούδι

Αγίου Σώζοντος:

Εορτάζει 7 Σεπτεμβρίου και βρίσκεται στη συνοικία Σιδεράς στη Χώρα

Αγίου Νικολάου:

Εορτάζει 6 Δεκεμβρίου. Υπάρχουν τέσσερις εκκλησίες στην Οία αφιερωμένες στον Άγιο: α) η μεγάλη εκκλησία στη συνοικία Λότζα της Χώρας β) δύο εξωκλήσια στους όρμους Αρμένη και Αμμούδι αντίστοιχα και γ) ένα εξωκλήσι με την ονομασία Περαματάρης χτισμένο σε αποκομμένο βράχο στην είσοδο της καλντέρας όπου και το πέρασμα-πρόσβαση γίνεται μόνο με καΐκι.

Αγίου Σπυριδώνου:

Εορτάζει 12 Δεκεμβρίου και βρίσκεται στη συνοικία Μοναστήρι στη Χώρα στην πλευρά της Καλντέρας δίπλα στην εκκλησία της Αναστάσεως

Αγίου Χαραλάμπου:

Εορτάζει 10 Φεβρουαρίου και βρίσκεται στη συνοικία Λότζα στη Χώρα στην πλευρά της Καλντέρας

Υ.Γ. kallistorwntas: Μ.Λ. σ ευχαριστούμε θερμά!! τι λέτε στα πλαίσια της γνωριμίας με την τοπική ιστορία πόσοι μπορύν ανα χωριό να μας βοηθήσουν στην καταγραφή όπως η Μ.Λ των πανηγυριών της Σαντορίνης?? τις δε φωτογραφίες τις βρίσκουμε. Οποιοσδήποτε επιθυμεί να συμβάλλει και με αυτον τον τρόπο είμαι εδώ. Σε λίγο καιρό θα κάνουμε μια στάση σε πανηγυρία σε νότιο χωριο....

Νέα βίντεο για τη Σαντορίνη

Μ αρέσει να ξεκινάω τη βδομάδα...ταξιδιαρικα....Ελπίζω να το απολαύσετε

Σαντορινιοί καμπανάδες

Σαντορινιοί καμπανάδες

της Γουλιελμίας Συρίγου Μονιούδη 

Στη Σαντορίνη του σήμερα, που αλλάζει όψη από χρόνο σε χρόνο, ιδιαίτερα τους τουριστικούς μήνες, οι καμπάνες το λατρευτικό αυτό σύμβολο, παραμένει αναλλοίωτο ανά τους αιώνες με την ίδια πάντα χάρη.Ο τρόπος που σημαίνουν τις καμπάνες στο νησί μας, έχει κάποια ιδιατερότητα. Σχόλη και καματερή, οι κάτοικοι ξεβαριούνται , θαρρείς να τις σημαίνουνε αλλά και να τις ακούνε. Έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους αφού κατέχουν κύριο ρόλο στην λατρεία και στον κοινωνικό τους βίο, όπως φανερώνουν τα στιχάκια που τραγουδούσαν στο σκοπό της μαντινάδας γονείς και πρόγονοι τον καιρό της βεντέμας:
«το μεσημέρι ηπλάκωσε κι ο Αη Λιάς σημαίνει,
κι ο μπακαγιάρος το φτωχό, στο πιάτο περιμένει…»

Ο καμπανοκρούστης, λοιπόν πρέπει να έχει ταλέντο και μεράκι για να βγει ο ήχος της καμπάνας πιο μελωδικός. Να ξέρει πότε θα κτυπήσει τη μικρή με το γλυκό τον ήχο και πότε τη μεγάλη, τη μπάσα. Την κάθε μια με τη σειρά της με μαεστρία και τέμπο, δίχως βιασύνες, ώστε η εναλ
λαγή των ήχων να μπλέκει αρμονικά και να γεμίζει την ψυχή μας από αγαλλίαση. Οι Μεγαλοχωριανοί έχουν το χάρισμα να σημαίνουν το διπλοκάμπανο, μ έναν εντελώς συμφωνικό τρόπο, θαρρείς και δίνουν κάθε φορά ρεσιταλ.
Οι καμπανάδες, είτε σημαίνουν τα σπέρνα ( εσπερινά)ή τον όρθρο, είτε στην λειτουργία χτυπουν την ευλογημένη, καθώς λέμε τον κρασμό, παίρνει ο άνεμος τον ήχο τους και τον ξεδιπλώνει στους αιθέρες και στα πελάγη.
Εντυπωσιακός είναι και ο τρόπος όταν αναγγέλλουν πως κάποιος έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο. Εϊναι οι γνωστοί «τόκοι», δηλαδή στην αρχή αργά, σημαίνουνε, πένθιμα, όπως την Μ. Παρασκευή, και αμέσως μετά ακολουθούν οι πανηγυρικοί αναστάσιμοι ήχοι. Αυτό επαναλαμβάνεται τρεις φορες. Και λέω πως είναι εντυπωσιακός ο τρόπος γιατί και ευαισθησία, έχει και προπάντων είναι καταφανής η πίστη των κατοίκων για την ανάσταση, που όλοι προσδοκούμε.

Εφημερίδα: « Θηραϊκά Νέα», Νοέμβριος 2002, φ.೫೦೯