Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις......

Αυτή εδώ η φωτογραφία είναι σ ένα από τα πιο αγαπημένα μου σημεία του "Πλανήτη" Σαντορίνη.... Είναι μια υπέροχη φράση κάποιου νεαρού απ ότι φαντάζομαι προς την κοπελιά του... Μια φράση που δεν χρειάζεται τπτ αλλο να ειπωθεί για να εξηγήσει αυτό που κυριολεκτικά σημαίνει..... Και δείτε τώρα φόντο.... Φανταστείτε δε να είναι και ώρα ηλιοβασιλέματος.... Θέλετε όμως να παίξουμε ένα παιχνίδι? Θα μπορούσαμε όλοι εμείς να τα πούμε αυτό προς τη ¨Θεά Σαντορίνη"? Τί ακούω κάποιους δισταγμούς; Μα γιατί ; Δεν πρέπει γιατί δεν πρέπει; Δεν έχει ψυχή η Σαντορίνη; Δεν έχει συναίσθημα; Και με όλους εμάς τους κάφρους που πατάμε πάνω της δεν νομίζω ότι υποφέρει.... Δεν νομίζεται ότι κρυφογελάει όταν βλέπει δυο ερωτευμένα ζευγαράκια να ερωτοτροπούν στα χώματά της? Δεν νομίζω ότι εξοργίζεται όταν βλέπει τα " ανεκάτωφλα" της Σαντορίνης; Δεν νομίζεται ότι δεν βγάζει ωραίο ηλιοβασίλεμα όταν κάποιοι τρέχουν για το δικό τους και μόνο όφελος!!! Πόσα Παραδείγματα έχω να σας πω.... χαχαχααχ!! Αγαπήστε τη Σαντορίνη, Μιλήστε της, Γνωρίστε την στους εαυτούς σας, νοιώστε τον αγερα της, Μην την παιδεύετε, είναι κρίμα,,,,Η Σαντορίνη ( και το κάθε μας νησάκι) έχει να δώσει πολλά!!! αρκεί να την εμπιστευτούμε λίγο και να μην την μαχαιρώνουμε!!! " Σε χρειάζομαι Όσο με χρειάζεσαι εσύ γράφει στην Πέτρα και έχει δίκιο...." Η Σαντορίνη μας χρειάζεται όσο την χρειαζόμαστε εμείς" άρα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!! γιατί μην ξεχνάτε κάποια στιγμή θα φύγουμε εμείς και θα έλθουν άλλοι, και άλλοι και άλλοι ... Η Σαντορίνη όμως θα είναι εκεί , για να εξιστορεί τα μυστικά της, και να διηγείται Ιστορίες τόσων χρόνων.....

Ευτυχώς προσωπικά γνωρίζω άτομα τα οποία έχουν σαν μότο τους αυτή τη φράση ως προς τη Σαντορίνη. Γι αυτό είμαι πολύ υπερήφανος που τους έχω γνωρίσει... Υπάρχουν όμως και άλλοι ... Σίγουρα.... Και άλλοι θα εμφανιστούν.... Και άλλοι πολλοί ..... Που με το δικό τους τρόπο, το δικό τους μεράκι, θα μπουν στην ομάδα μας.... Μια ομάδα τρελλών ανθρώπων που αγαπούνε κάπως αλλιώς τη Σαντορίνη.... τη δική μας Σαντορίνη....( Δεν θέλω να με παρεξηγήσει κανείς....Απλά νοιώθω ότι υπάρχουν ακόμα τα υλικά για να "γίνει το σωστό μακκαρόνι....Το οποίο δεν θέλει μόνο μακαρόνια, λάδι και κατσαρόλα, αλλά και κάποιον να βάλει την κατσαρόλα στο μάτι ( Γειά σου Γ.Χ. με τα αποφθέγματά σου)....

Περπατήστε και ακούστε τη Σαντορίνη

Η Φωτογραφία είναι σημερινή και προέρχεται από έναν Ιδιαίτερο άνθρωπο... Πρωτεργάτη της προαναφερθείσας Ομάδας ( " Α.Α..... Σ ευχαριστώ)

Σαντορίνη 1988

Κοιτάξτε τι αλίευσα και σας το παρουσιάζω!! Σαντορίνη 1988

Για ακούστε την άλλη Σαντορίνη

Για δείτε και ακούστε την άλλη Σαντορίνη στα παρακάτω βίντεο είναι και αυτά μέρος ενός πολιτισμού!!!













ο παπα Γιάννης Βαρβαρήγος στην Οία,


και αυτό









Καμπάνες Μεγαλοχωριανές στον Εσπερινό των Αγίων Αναργύρων



Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Επιφάνιος στην Ηρακλειά μεν



επίσης δείτε και αυτό


αλλά και αυτό (Φηροστεφάνι)


Δεν είναι κομμάτι της Ιστορίας μας και αυτό?Δεν πρέπει να το διαφυλάξουμε ακέραιο??

"Tόκοι" Σαντορίνης - Παναγιά η Πλατσανη

Στη Σαντορίνη εκτός των άλλων έχουμε και έναν ιδιαίτερο τρόπο που σημαίνουν οι καμπάνες των εκκλησιών όταν αναγγέλλουν το "φευγιό" ενός συνανθρώπου μας.
Είναι οι περίφημοι "τόκοι': Αρχικά Πένθιμα και στη συνέχεια αναστάσιμα ( γρήγορα) Σε κάθε χωριό μπορεί να βρεθούν μικροδιαφορές στον χρόνο που σημαίνουν οι τόκοι ( 3πένθιμα- 3 αναστάσιμα και μια όλες μαζί , 2 - 2 κ.ο.κ) Ένα μικρό δείγμα του τόσο συμβολικού τρόπο είναι και το παρακάτω βίντεο, μου το παραχώρησε ο πατήρ Νικόλαος Πράσινος, ο νέος και άξιος ιερέας της Οίας, τον οποίο και ευχαριστώ Θερμά!!

Για να μην ξεχνάμε την ντοπιολαλιά μας ( της Γουλιελμίας Συρίγου Μονιούδη)

Η χιουμοριστική Ιστορία αυτή είναι φανταστική και διαβάστηκε πριν από χρόνια σε εκδήλωση του Συλλόγου Μεγαλοχωριτών Αθήνας. Εποχή που το τελεφερίκ δεν είχε αρχίσει ακόμα να λειτουργεί κανονικά.


Δυο αγαπημένες συνυφάδες, η Μαρία και το κερα Ζαμπιώ από κάποιο χωριό της Σαντορίνης, ήλθανε στην Αθήνα για να κάμουνε μερικές εξετάσεις. Μεγάλες γυναίκες βλέπεις, όλο και κάτι είχανε. Για ένα "κετσάπ" καθώς λέγανε στους γιατρούς όταν τις ρωτούσανε από τι πάσχανε....
Υστερα από την ταλαιπωρία ντως που κράτησε 5 - 6 μέρες, να ξεγυμνώνονται μπροστά στους σερνικούς, να βγάζουνε ως και το μπούστο ντως για να τση φωτογραφίζουνε τα στήθια ντως, να τση γαργαλούνε με κάτι ρολοάκια, να τους κτυπούνε τα γόνατα μ ένα σφυράκι και να τους τραβούνε μπάρε μου το αίμα ντως με κάτι καπλαντοβελόνες τόσες δα, ηγεμίσανε ίσαμε ένα δισάκι φάρμα, η κάθε μια τζη, ημαζέψανε τα μπράθια και τα μπογοσίδια ντως και κινήσανε να στρέψουνε πίσω στο χωριό ντως.
Μόλις ηξεμπαρκάρανε στα Φηρά το Γυαλό, οι πιο σβέρτοι συνταξιδιώτες αρπάξανε μονομιάς όλες τσι καβάλλες κι αυτές ηπομείνανε σύξυλες οι έρημες. Εκείνες τις μέρες ότι είχε αρχίσει να κάνει τα πρώτα του ταξίδια το τελεφερικ και ηπετούσανε τα βαγονάκι ντου σαν ξωρνιασμένοι κόρακοι. Τσι ορμηνέψανε πως άλλος τρόπος δενυπήρχε για να ανέβουνε στα Φηρά, και πως πρέπει να το κάμουνε απόφαση και να μπούνε μέσα: " Κα μη φοβάστε εμπάτε μέσα και δεν θα πάθετε πράμα" τσι λέανε.... Τι να κάμουνε δουγιασμένες, ηξάνοιε η μια την άλληνε, ηξεροκατάπιανε, ησάξανε τσι μαντήλες της κεφαλής τωνε και θαρείς με το στανιό τσι σπρώξανε μέσα... Ηκάτσανε αντικρυστα καντούνια του βαγονιού και κάμανε δυο και τρεις βολές το σταυρός ντως. Υστερις ένας μάνταλος ηκλείδωσε αμοναχός του με γδούπο την πόρτα, ένα καμπανάκι ήκαμε ντρουνν, ντρουν,, το βαγονάκι εσείστηκε και μονομιας ηκουτούλισε η μία την άλληνε και ηβρεθήκανε σφιχτά αγκαλιασμένες.... Τότες περικαλέθήκανε όλοι τσοι άγιοι που είχε το χωριό ντως, ηθυμηθήκανε για βοήθεια και εκείνους που είναι στα ξωκκλήσια του κάμπου και τα άλλα που είναι κρεμασμένα στα γκρεμνά... Η καρδιά ντως ήκαμε σαν του κουναβιού ως ηξάνοιανε από το παραθύρι πως το βαγουνάκι ηκρέμουνταν από ένα τέλι, ίδιο κλουβί κι εκείνες σαν φοβισμένες καρδερίνες ηκαμίζανε τα μάθια ντως να μην θωρούνε το πέλαος και τσι τράφοι.

Τα λίγα λεπτά τους φάνηκαν ατελείωτα, και όταν επιτέλους ησταματήσανε να πετούνε και ήνοιξε πάλι αμοναχή τση η πόρτα, οι δύο συνυφάδες ήτονε ακόμα σοβαγιασμένες, η μία στην αγκαλιά της άλλης μουσκεμένες στον ιδρώτα από την αγωνία ντως.....

Σαν άλαλες αποκρίση δεν δίνανε καθώς τις ρωτούσανε πως τους φάνηκε το τελεφερίκ. Πουνιωμένες για τα καλά δεν θέλανε να μπούνε στο λεωφορείο για να πάνε στο χωριό ντως παρά ηκαβαλικέψανε δύο γαδουράκια και καθώς τους φύσηξε μαϊστρος τραμουντάνα ήλαθνε στα συγκαλά ντως: " Καμά αυτά τα πράγματα δεν είναι για μας τσι κιουράνες, για τους τουρίστες μαθές και για τους προφεσόρους είναι τούτες οι πολυτέλειες!! "

(Γουλιελμία Συρίγου - Μονιούδη : " Η Σαντορίνη μου" - Εκδόσεις Θηραϊκά Νέα)

Ο Φάρος του Ακρωτηρίου Θήρας

Το Ακρωτήρι βρίσκεται ακριβώς στον άξονα του θαλάσσιου δρόμου Πειραιά - Αλεξάνδρεια και φέρει φάρο, ο οποίος είναι ένας από τους καλύτερους του ελληνικού δικτύου. Βρίσκεται σε απόσταση 18 χιλιομέτρων από τα Φηρά σε υψόμετρο 58 μέτρων και οι γεωγραφικές του συντεταγμένες είναι: Γεωγραφικό Πλάτος 36^ο 21' 05" Βόρειο και Γεωγραφικό Μήκος 25^ο 21' 05" Ανατολικό.

Ο φάρος κτίσθηκε το 1892, κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας στο νησί, από την Γαλλική εταιρεία La Société Collas et Michel. Αρχικά δούλευε με πετρέλαιο και η ακτινοβολία του ήταν 23 ναυτικά μίλια. Aνακαινίστηκε το 1925. Η λειτουργία του διακόπηκε κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και άρχισε να ξαναλειτουργεί το 1945. Κατά την περίοδο αυτή εξέπεμπε μία λάμψη κάθε 30 δευτερόλεπτα, η οποία ήταν ορατή μέχρι και 25 ναυτικά μίλια, ενώ λειτουργούσε με προσωπικό τεσσάρων αντρών. To 1983 ηλεκτροδοτήθηκε, ενώ το 1988 έγινε πλήρως αυτοματοποιημένος και έκτοτε συνεχίζει να αποδίδει τη μέγιστη φωτοβολία. Σήμερα έχει ακτινοβολία 24 ναυτικά μίλια

(κείμενο του Κλέαρχου Καπούτση στη Wikipedia)

¨"Όταν η Σαντορίνη μεγάλωνε την Ευρώπη" του Δημήτρη Πράσσου

…από το παρελθόν

Όταν η Σαντορίνη μεγάλωνε την Ευρώπη

Είναι κάτι, που ίσως ελάχιστοι –πλην των ειδικών- γνωρίζουν: Το Αρχιπέλαγος της Σαντορίνης , έχει επανειλημμένα μεγαλώσει την έκταση της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Μια από τις τελευταίες φορές, ήταν το Αύγουστο του 1925, όταν το ηφαίστειο της άρχισε να βρυχάται ξανά. Πυρακτωμένες λάβες άρχισαν να αναδύονται από την αφρισμένη θάλασσα και λίγες μέρες αργότερα, στην Ευρώπη είχαν προστεθεί μερικά τετραγωνικά μέτρα γης και ένα καινούριο νησί. Ονομάστηκε Δάφνη προς τιμήν του πρώτου πολεμικού πλοίου που έσπευσε στην περιοχή. Μαζί κατέφτασαν και δεκάδες επιστήμονες από όλο τον κόσμο για να μελετήσουν το φαινόμενο. Η μικροσκοπική «Δάφνη» δεν έζησε πολύ, καθώς αργότερα ενώθηκε με τις «Καμένες».

Για τις εφημερίδες της εποχής όμως, το πλέον αξιοσημείωτο ήταν η απόλυτη αταραξία που διαδέχτηκε τον αρχικό τρόμο των σαντορινιών απέναντι στην έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα που κράτησε ως το 1928. «Στο καρποφόρο νησί της Σαντορίνης, ένα ηφαίστειο που παρέμενε κοιμώμενο από το 1866, σύμφωνα με τηλεγράφημα από την Αθήνα, εμφάνισε δραστηριότητα,» αναφέρει η «Pittsburgh Post Gazette» στις 13 Αυγούστου 1925, υπό τον τίτλο: «Ηφαίστειο εκρήγνυται. Οι νησιώτες τρέπονται σε φυγή». Επισημαίνει ακόμα πως ο ήχος της έκρηξης ακούστηκε μέχρι τη Σμύρνη. «Η πυρακτωμένη καρδιά της Σαντορίνης διαρρηγνύεται ξανά» γράφουν στις 13 Σεπτεμβρίου οι «New York Times», τονίζοντας πως «ο Βεζούβιος και η Αίτνα, έχασαν πλέον τα πρωτεία των ενεργών ηφαιστείων». Αλλά στις 22 Οκτωβρίου η «Reading Eagle» σημειώνει με κάποια έκπληξη: «Οι κάτοικοι, έχουν τόσο πολύ συνηθίσει τους βρυχηθμούς του ηφαιστείου, που πλέον κοιμούνται γαλήνια». Την ίδια μέρα η «Lewiston Daily Sun» παραθέτει μια λυρικότατη περιγραφή των εκρήξεων, που κάνει να φαίνεται ακόμα πιο ασυνήθιστη η αταραξία των σαντορινιών. «Η εκτοξευόμενη λάβα, δημιουργεί ένα πύρινο ουράνιο τόξο, και συνοδεύεται από εκκωφαντικές εκρήξεις που θυμίζουν φλογισμένες ομοβροντίες πυροβόλων». Επικαλείται μάλιστα τον «κορυφαίο γεωλόγο Δρ Henry S. Washington» που δήλωσε, χαρακτηριστικά: «Στην αρχή, έμειναν όλοι ξάγρυπνοι για εβδομάδες, αλλά τώρα πια συνήθισαν τον ορυμαγδό». Τον επόμενο χρόνο πάντως, είχαν ηρεμήσει και οι επισκέπτες. «Περισσότερο απολαύσαμε την παραμονή μας στο νησί της Σαντορίνης, όπου κάθε δέκα λεπτά, στο ενεργό ηφαίστειο γίνονταν εκρήξεις που εκτόξευαν στον ουρανό, στήλες ατμού και καπνού» γράφει η «The Lodi Sentinel» στις 8 Απριλίου 1926, μια κρουαζίερα στα νησιά ( η φωτογραφία της έκρηξης προέρχεται από το Ινστιτούτο Μελέτης και Παρακολούθησης του Ηφαιστείου Σαντορίνης - Ι.Μ.Π.Η.Σ.

( Κοινή Γνώμη 05/02/2010)

.