Ο ξαφνικός θάνατος της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας και η "Κυψέλη" του Αντώνη Λαγκαδα

Από το ανεκτίμητο αρχείο του Θηραίου Αντώνη Λαγκαδά, μιας ιδιαίτερα σημαντικής αλλά και άγνωστης μορφής της θηραϊκής κοινωνίας του 20^ου αιώ, η   κ. Τόνια Λαγκαδά, μας παραχώρησε το  τεύχος (5/1891) από  το περιοδικό  «Κυψέλη» που έβγαζε ο Λαγκαδάς στη Σαντορίνη. Με ιδιαίτερη έκπληξη, το συγκεκριμένο τεύχος του περιοδικού, καλύπτει κυρίως τον απρόσμενο θάνατο της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας και τις αντιδράσεις που υπήρχαν στην Θηραϊκή Κοινωνία.

«Ο Αντώνης Λαγκαδάς γεννήθηκε το 1874 στο Καστέλι του Πύργου Σαντορίνης όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια. Τελείωσε το Σχολαρχείο στον Πύργο και μετά ακολούθησε τον αδελφό του στην Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές του.  […]Η ενασχόληση του με τη φωτογραφία ξεκινάει σε ηλικία 16 ετών, το 1890 στην Αθήνα, με τη στήριξη της Σοφίας Τρικούπη, η οποία του έδωσε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή. Τα επόμενα 30 χρόνια επιδόθηκε ερασιτεχνικά στη φωτογραφία παράλληλα με τη συγγραφή άρθρων και την έκδοση λογοτεχνικού περιοδικού. Οι πρώτες του φωτογραφίες απεικονίζουν μορφές και τοπία από την Αθήνα και την Πάτρα.Το 1897 ο διερευνητικός χαρακτήρας του τον οδήγησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, για να εργαστεί στην εταιρεία «Χωρέμη-Μπενάκη» και σύντομα εξελίχθηκε στον βαθμό του Γενικού Διευθυντή. Το 1910 επέστρεψε στην Αθήνα όπου συνέχισε να εργάζεται στις επιχειρήσεις Μπενάκη. Αργότερα διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Δήμου Αθηναίων και Διευθυντής του Α’ Νεκροταφείου στην Αθήνα. Όταν συνταξιοδοτήθηκε, επέστρεψε στη Σαντορίνη, όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1961.  […]». [1]

Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα είναι μία από τις μορφές που συνέβαλαν θετικά στη διάχυση του θεσμού της βασιλείας στην Ελλάδα. « […]Η Αλεξάνδρα γεννήθηκε ως Πριγκίπισσα της Ελλάδας, έγινε Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας αφού παντρεύτηκε –σε ηλικία 19 ετών– τον Μέγα Δούκα Παύλο Αλεξάντροβιτς και πέθανε δύο χρόνια αργότερα έχοντας αποκτήσει δύο παιδιά. Η εξαιρετική ομορφιά της, η αγαθότητα και η απλότητά της την είχαν κάνει αγαπητή στους Έλληνες από την παιδική της ηλικία. Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Μέγας Δούκας Παύλος με συγγενείς του για να ζητήσουν σε γάμο την Αλεξάνδρα οι εφημερίδες της εποχής, εκφράζοντας το γενικότερο συναίσθημα, επέδειξαν δυσθυμία «επί τη ιδέα της αποσπάσεως αυτής δια παντός από την χώρα ένθα απήλαυεν αληθούς λατρείας». Και ήταν ασυνήθεις και πρωτοφανείς οι αντιδράσεις που σημειώθηκαν τον Μάϊο 1889 όταν η Αλεξάνδρα, συνοδευόμενη από τους δικούς της, έφευγε για την Πετρούπολη. Βουλή, δημοτικά συμβούλια, εργατικά σωματεία και χιλιάδες κόσμου συνόδευαν την άμαξα που τη μετέφερε στο Σταθμό Πελοποννήσου.  Η επαχθής εκλαμψία που έπαθε στη γέννα του δεύτερου παιδιού της, του Μεγάλου Δούκα Δημήτριου, προκάλεσε τον απροσδόκητο θάνατό της. Ό,τι ακολούθησε δεν ήταν δυνατόν να προβλεφθεί. «Ο θάνατός της εις την Ελλάδα επροξένησε απερίγραπτον θλίψιν, ίσως δε ουδεμία τοιαύτη υπήρξε βαθυτέρα και γενικοτέρα αυτής», έγραψε δικαιολογημένα ο Θ. Βελλιανίτης. Στις πόλεις και τα χωριά, στους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες, κρεμάστηκαν μαύρα υφάσματα, οι εφημερίδες αφιέρωναν επί ημέρες τα πρωτοσέλιδά τους και επί μήνες δημοσιεύονταν εκατοντάδες ποιήματα[2]» Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας και το Μαιευτήριο « Αλεξάνδρα» είναι μερικά από τα δείγματα της ιδιαίτερης λατρείας προς το πρόσωπό της.

Για τον απροσδόκητο χαμό της, ο Αντώνης Λαγκαδάς, αφιερώνει τεύχος του περιοδικού του, εξιστορώντας και τα γεγονότα που συνέβησαν στο νησί. Προσωπικά, δεν μπορώ να μην σταθώ στο προσωπικό άρθρο του Λαγκαδά για την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα. Ιδιαίτερα χαρισματικός στη γραφίδα του, όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό στον καθένα, συμμετέχει και αυτός στην  «τὴν θλίψιν καὶ αὴν συγκίνησιν τοῦ κόσμου.»  

Mόλις ἐκομίσθη ἡ εἴδησις τοῦ θανάτου ἅπασαι αἱ κωμοπόλεις τῆς Θήρας, παραχρῆμα ἐπενθηφόρησαν ἅπαντα τὰ δημόσια γραφεῖα ἀνήρτησαν μεσιστίους τὰς σημαίας των, ἰδιωτικά καταστήματα καὶ πλεῖσται οἰκῖαι πενθίμως διεσκευάσθησαν ὑψώσασαι μελανὰς σημαίας, τὰ ἐν τ ῷ λιμένι πλοῖα μὲ ἐπικλινεῖς κεραίας ὕψωσαν μετρέχοντες τὰς ὁδοὺς τῆς νήσου μετὰ δακρύων ἀνήγγελον τὸ θλιβερὸν γεγονός, ἅνδρες καὶ γυναῖκες μετὰ δακρύων ἐξεδήλουν τὸν βαθὺν πόνον, τὸν ὁποῖον ᾐσθάνοντο ἐπὶ τῇ ἀπροσδοκήτω συμφορᾷ, πάντες θρηνοῦντες τὸν πρόωρον θάνατον τῆς ἀτυχοῦς βασιλόπαιδος. Ἐπὶ τριήμερον οἱ κώδωνες τῶν  Ἐκκληισιῶν ἐκρούοντο πενθίμως, αὐξάνοντες τὴν θλίψιν καὶ αὴν συγκίνησιν τοῦ κόσμου.

Κατὰ τὰ κανονισθέντα ὑπὸ τοῦ δημάρχου Θήρας κ. Μοσχόχειλου, μετά το πέρας τῆς λειτουργίας, τὸ Σάββατον τὴν πρωίαν (14 Σεπτεμβρίου) έτελέσθη μνημόσυνον ἐν τῷ μητροπολιτικῷ ναῷ Θήρας ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τῆς πολυκλαύστου βασιλοπαίδος, ἐν αὐτῷ δὲ παρῆσαν  ἅπας ὁ κλῆρος, πάντες οἱ υπάλληλοι, οἱ πρόξενοι, ἡ φρουρὰ τῆς νήσου, ἔστενε δὲ ὁ ναὸς ἐκ τοῦ πολλοῦ πλήθους, ἐξ αμφοτέρων τῶν φύλλων ἐν πενθίμω περιβολῇ. Πρώτην φορὰν ἠσθάνθη ἡ νῆσος ἡμῶν τοιοῦτον καἰ τοσοῦτον βαρὺ γενικόν πένθος. Ἡ μνήμη τῆς καλῆς βασιλοπούλας, θα ἦναι εὐλαβὴς εἰς τὰς καρδίας ἠμῶν και τῶν παίδων ἡμῶν.

Ο σκοπός του άρθρου αυτού, αφού ευχαριστήσω θερμά την κ. Τόνια Λαγκαδά, είναι να βοηθήσω και εγώ με τη σειρά μου στην ανάδειξη της τόσο άγνωστης μα τόσο σημαντικής προσωπικότητας του Αντώνη Λαγκαδά.

Ιωσήφ Πέρρος

Υ.γ.: Αφιερωμένο στην μνήμη της Αρχοντικής Θηραίας Κάκης Νούσια Λαγκαδά.

---

[1] Δρ. Τόνια  Λαγκαδά « Αντώνης Λαγκαδάς, ο Φωτογράφος της Σαντορίνης», στο  http://www.aspromavro.net/alx/articles1/59-afieromata2/212-lagkadas-antonis-o-fotografos-tis-santorinis.html  (ενημέρωση 13/9/14).

[2] Ελ. Σκιαδά: «H θλιμμένη πριγκίπισσα και το τραγικό τέλος της!» στο http://mikros-romios.gr/1411/h-%CE%B8%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%AF%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84/(ενημέρωση 13/9/14).

Όταν οι Πυργιανές της Σαντορίνης υμνούν... ( Αύγουστος 2013)

Παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, βρέθηκα στο Θεοτοκάκι του Πύργου,  μια από τις παλαιότερες εκκλησίες της Σαντορίνης, η οποία πιστεύεται ότι έχει κτιστεί τον 10ο αιώνα  Η λαογραφία αναφέρει ότι συντηρούν επί 15 ημέρες  καντήλια αναμμένα για τις οικογένειες του Πύργου. Ύστερα από ειδική άδεια, ηχογράφησα το  τελευταίο μέρος της Μικρής Παράκλησης. προς την Παναγία, στο οποίο συμμετέχουν μόνο γυναίκες του χωριού .

Λαγκαδάς Αντώνης, ο Φωτογράφος της Σαντορίνης

Ο Αντώνης Λαγκαδάς γεννήθηκε το 1874 στο Καστέλι του Πύργου Σαντορίνης όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια. Τελείωσε το Σχολαρχείο στον Πύργο και μετά ακολούθησε τον αδελφό του στην Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές του. Τους συνόδευσε ο πατέρας τους, αφήνοντας στη Σαντορίνη τη μητέρα και τις τέσσερις αδελφές του. Η συχνή αλληλογραφία ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας αποτέλεσε βασική πηγή για την ταξινόμηση του υλικού του.Η ενασχόληση του με τη φωτογραφία ξεκινάει σε ηλικία 16 ετών, το 1890 στην Αθήνα, με τη στήριξη της Σοφίας Τρικούπη, η οποία του έδωσε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή. Τα επόμενα 30 χρόνια επιδόθηκε ερασιτεχνικά στη φωτογραφία παράλληλα με τη συγγραφή άρθρων και την έκδοση λογοτεχνικού περιοδικού. Οι πρώτες του φωτογραφίες απεικονίζουν μορφές και τοπία από την Αθήνα και την Πάτρα.Το 1897 ο διερευνητικός χαρακτήρας του τον οδήγησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, για να εργαστεί στην εταιρεία «Χωρέμη-Μπενάκη» και σύντομα εξελίχθηκε στον βαθμό του Γενικού Διευθυντή.

Το 1910 επέστρεψε στην Αθήνα όπου συνέχισε να εργάζεται στις επιχειρήσεις Μπενάκη. Αργότερα διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Δήμου Αθηναίων και Διευθυντής του Α’ Νεκροταφείου στην Αθήνα. Όταν συνταξιοδοτήθηκε, επέστρεψε στη Σαντορίνη, όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1961. Ενήμερος για τις τεχνικές εξελίξεις και τις αισθητικές αντιλήψεις που επικρατούσαν στην Ευρώπη εκείνη την εποχή, ο Αντώνης Λαγκαδάς δίνει άλλη διάσταση στις εικόνες του. Θαυμαστής του Βρετανού Peter Emerson, επηρεάστηκε από τις απόψεις του για τη νατουραλιστική φωτογραφία, ενώ παράλληλα αναφέρεται σε συνθέσεις των φωτογράφων που τους διακρίνει μια εικονογραφική προσέγγιση, ιδέες με τις οποίες πειραματίστηκε στις περιηγήσεις του στην ηπειρωτική Ελλάδα. Τα χρόνια που έζησε στην Αίγυπτο έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της σχέσης του με τη φωτογραφία.

 Ηρθε σε επαφή με Δυτικοευρωπαίους και Αμερικανούς φωτογράφους που ταξίδευαν στη Μεσόγειο σε αναζήτηση τοπίων αρχαιολογικού και αισθητικού ενδιαφέροντος. Η Αίγυπτος μαζί με την Ελλάδα και τους Αγίους Τόπους αποτελούσαν βασικό προορισμό αυτών των φωτογράφων περιηγητών, οι οποίοι συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη της τεχνικής αλλά και της αισθητικής της φωτογραφίας.

Η επιρροή από αυτά τα διαφορετικά πρότυπα παρατηρείται στις εικόνες του Λαγκαδα μετά το 1903. Την εποχή εκείνη οι φωτογράφοι στην Ελλάδα απεικονίζουν την “πραγματικότητα”, με φωτογραφίες από στατικά τοπία ή ανέκφραστες προσωπογραφίες σε κλειστούς χώρους ή υπαίθρια στούντιο. Ο Αντώνης Λαγκαδάς συνδυάζει και τις δύο τάσεις στην ίδια λήψη.

Οι μορφές στέκουν σε φυσικό χώρο με απελευθερωμένη την έκφραση από την ανησυχία του στησίματος Η δημιουργία εικόνας γίνεται ποιο σημαντική από την αποτύπωση τοπίων και προσώπων ή την απλή καταγραφή γεγονότων. Με βασικό εργαλείο το φως και τη σκιά κατορθώνει να δώσει νόημα στις εικόνες του, ενώ παράλληλα οι πειραματικές του συνθέσεις υπερβαίνουν τις επικρατούσες αρχές Δημιουργίας που στις μέρες μας με την εξέλιξη τις τεχνολογίας δεν προκαλούν εντύπωση, έναν αιώνα πριν όμως θεωρούνταν πρωτοποριακές.

Το αρχείο του βρέθηκε στο σπίτι του και  περιλαμβάνει αρνητικά σε γυάλινες πλάκες βρωμιούχου αργύρου και μερικές εκτυπώσεις σε χαρτί αλμπουμίνας. Οι περισσότερες πρωτότυπες εκτυπώσεις, τις οποίες είχε ταξινομήσει ο ίδιος σε χειροποίητα λευκώματα, κλάπηκαν μαζί με τα περισσότερα αντικείμενα από το σπίτι σε διάρρηξη τον χειμώνα του 1992. Οι χρονολογημένες σειρές αρνητικών ξεκινούν το 1891 και σταματούν το 1916, όταν, για άγνωστο λόγο, διέκοψε τη συστηματική φωτογραφική δραστηριότητα.

Οι φωτογραφίες και το αρχείο του ερασιτέχνη φωτογράφου Αντώνη Λαγκαδά συνδέονται άμεσα με τήν εξέλιξη της φωτογραφικής τέχνης στην Ελλάδα

http://eu1.1host.gr/~aspromav/wordpress/?p=4222

Ω Παναγία Δέσποινα ( Πύργος Σαντορίνης)

«Ω Παναγία Δέσποινα», τραγουδάει η κ. Αυγουστίνα Νομικού, παραμονή της εορτής του Ευαγγελισμού στον φερώνυμο ναό στον Πύργο Σαντορίνης. Σιγοτραγουδάνε και κυρίες που βρέθηκαν εκείνη τη στιγμή .
Η Μάγχη Φύτρου, την οποία για άλλη μια φορά ευχαριστούμε θερμά, χωρίς την οργάνωσή και βοήθεια της οποίας δεν θα είχαμε το βίντεο αυτό, μας ανέφερε ότι το τραγούδι αυτό το λένε πάρα πολλά χρόνια στον Πύργο- Προσωπικά δεν το έχω εντοπίσει σε άλλο χωριό. Νομίζω ότι είναι συγκλονιστική η κερα -- Αυγουστινά. Το λόγο το καταλαβαίνετε παρακολουθώντας το βίντεο.... Το ιδιαίτερο βίντεο ανεβαίνει με προοπτική περισσότερης μελλοντικής έρευνας.
Βιντεοσκόπηση: Αρτεμία Αργυρού


Ω Παναγία Δέσποινα, και του Χριστού Μητέρα, εσένα έχω βοηθό νύχτα και την ημέρα,
Για τρέξε και βοήθησε, και στα νοσοκομεία, θεράπευσε τους άσθενείς, γλυκειά μου Παναγία.
Εσύ είσαι η Βασίλισσα, Παντοτινή Κυρία, Βοήθησε τον κόσμο σου , γλυκειά μου Παναγία.
Όταν κοντύνει η γλώσσα μου και θαμπωθεί το φώς μου, τότε Κυρία Δέσποινα, θέλω να είσαι μπρός μου.
Ω Παναγία Δέσποινα, εσύ να μας λυτρώσεις και από τους ανθρώπους τους κακούς, να μας ελεύθερωσεις.

Επιτάφιοι στη Σαντορίνη 2012

αλλά και ο φωταγωγημένος Πύργος

Πύργος Καλλίστης Θήρας

Πύργος

(ποίημα του Αντ. Μάτετση Δικηγόρου)

Της Σαντορίνης το καλλίτερο χωριό,

Θα μ ερωτούν ποιο άραγε μ’ εφάνη,

το Μεροβίγλι, τα Φηρά, το Νημπορίο,

η Μεσαριά, ή το Φηροστεφάνι;

Είναι, θε να τους λέγω’ να βουνό,

με κάτασπρα σπιτάκια στολισμένο.

Όπου θαρρείς από τον ουρανό,

πως είναι λευκό σύννεφο πεσμένο.

Απάν’ απ’ την ψηλή του την κορφή,

φαίνεται η Σαντορίνη ξαπλωμένη,

Με χαρωπή κι’ ολόδροση μορφή.

σαν νύμφη για το γάμο στολισμένη.

Πέρα στο κύμα τ’ άγριο βουνό,

Π’ όταν ανάψ’ ο κόσμος το φοβάται ,

σου φαίνεται μικρό και ταπεινό,

Θαρρείς πως μέσ’ τα πόδια σου κοιμάται.

Εκεί ’χεις ελαφρότερο τον νου,

Ξεχνιέται κι’ η καρδιά χωρίς να θέλει.

Σ’ αυτό το συννεφάκι τ’ ουρανού,

Εκεί ψηλά…στου Πύργου το Καστέλλι.

Πηγή: Μ.Δανέζης: « Σαντορίνη», 1941

τ Αγίου Σπυρίδωνα, στον Πύργο και στο Εμπορείο

Και του χρόνου
Πηγή: Αρμενιστής

Φως Ιλαρόν ( Πύργος Καλλίστης)

Στο μικρό ναίδριο του Αγίου Σώζωντα που ενυπάρχει του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως Σωτήρος στον Πύργο.... το Φως Ιλαρόν μέσα από τα στόματα των ιερέων . ψαλτάδων και πιστών....

Σχολή Μαρτινούς - Πύργος

Πύργος Καλλίστης

Θρησκευτικά Μοιρολόγια της Σαντορίνης

από το βιβλίο του Γ। Βενετσάνου « Λαογραφικά Σαντορίνης – Παραδόσεις» ( τόμος Δεύτερος)

( ενδεικτικά)

Σήμερο είν Παρασκευή παράκληση του κόσμου,

σήμερο βάλανε βουλή , οι άνομοι Οβραίοι,

οι άνομοι και τα σκυλιά, οι τρισκατατηραμένοι,

να πιάσουν τον μονογενή να τονε μαρτυρήσουν,

να τονε βάλουν έπειτα εις το σταυρό απάνω,

και να τον στεφανώσουνε μ αγκάθινο στεφάνι.

Κι η Δέσποινα ως τα άκουσε την Προσευχή της κάνει,

ω Μάρθα κι ω Μαγδαληνη τ’ Αη Ιακώβου Μάνα,

τ Αη Λαζάρου αδελφή, να πάμε οι τρεις αντάμα.

ω Γιέ μου αφέντη, που προπατείς και φέγγεις όλη την οικουμένη,

Γιε, σαν πας στον Άδη, γρήγορα να γυρίσεις, να με παρηγορήσεις,

να με παρηγορήσεις, τη μάνα την καμένη, την πολυπικραμένη,

σταυρέ μου σταυρωμένε, Σταυρέ Χαριτωμένε,

σταυρέ για κλίνε μπρος μου, ν αγκαλιαστώ το γιό μου,

τα μάθια και το φως μου.

ω Γιέ μου, όντας σε γέννου κι οντάς σε κοιλοπόνου, δεν είδα τέτοιους πόνους.

Περικαλώ σε Γιέ μου Κύριε και Θέε μου,στον Άδη μην αργήσεις, γρήγορα να γυρίσεις να με παρηγορήσεις.

Να με παρηγορήσεις, τη μάνα την καμένη, την πολυπικραμένη και στον κόσμο ξακουσμένη…..

Καλλίστη Γιαννακοπούλου ( Μπικουνιά) – Μεγαλοχωριό

Ποιος είναι αυτός ο ξένος, ο παραπομενεμένος στο ξύλο καρφωμένος; Και μα πας είναι ο Γιός μου, τα μάθια και το φως μου και η έλλειψη του κόσμου;

Ω γιέ μου! Ω Γιέ μου Κύριε και Θεεμου και Πλαστουργέ μου.

Ω Γιέ μου, Γιε μ αφέντη, που περπατείς και φέγγει όλη η οικουμένη.

ω Γιέ μου, όντας σε γέννου κι οντάς σε κοιλοπόνου, δεν είδα τέτοιους πόνους.

Περικαλώ σε Γιέ μου Κύριε και Θέε μου,στον Άδη μην αργήσεις, γρήγορα να γυρίσεις να με παρηγορήσεις.

να με παρηγορήσεις, τη μάνα την καμένη, την πολυπικραμένη και στον κόσμο ξακουσμένη…..

Λυπήσου ντη τη μάνα, που σ έτρεφε το γάλα, ωσαν τη ματζουράνα.

ο Ήλιος Βασιλεύει και το φεγγάρι φεύγει, Γιέ μου από το καμό σου.

Σταυρέ μου σταυρωμένε , σταυρέ χαριτωμένε,

Σταυρέ για κλίνε μπρος μου, ν αγκαλιαστώ το γιό μου, τα μάθια και το φως μου.

Κανέλλα θα μασήσω, το Γιό μου να φιλήσω, το γιό μου να φιλήσω,

Μαστίχα θα μασήσω, το γιό μου να μυρίσω, το Γιό μου να μυρίσω

Γαρύφαλλα θα πιάσω, το Γιό μου να αγκαλιάσω, για να τονε χορτάσω…

Μαρουλίδη Ιακ. Κατσίπη - Πύργος

Μ. Παρασκευή στον Πύργο ( φωτογραφία και προσθήκη βίντεο)

1η φωτογραφία -ανταπόκριση από Πύργο!!!


Προσθήκη ३ Απριλίου २०१०




http://troktiko.blogspot.com/2010/04/blog-post_9985.html

.... Σ ακούμε Αντώνη......

Αλήθεια τι προσωπικό σχόλιο θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε που ήξερε έστω και στο ελάχιστο τον φίλο Αντώνη Κονταράτο.... Πόσο δε μάλλον όταν ο ομιλών όπως και πολλοί άλλοι όταν τον βλέπαμε ξέραμε ότι ήδη είμασταν γεμάτοι... Μια κουβέντα του πάντα ωφέλιμη... Με ιδιαίτερη αγάπη... Τα ατελειώτα ταξίδια του ερευνητικά και μη σε καθοδηγούσαν να είσαι πάντα ΕΚΕΙ... δίπλα του, κοντά του, να τον ακούς !!! Ένας άνθρωπος που από οποιαδήποτε θέση και να πέρασε ήταν πάντα μ ένα χαμόγελο τόσο στους Καθηγητές όσο και στις καθαρίστριες.... Ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή γεμάτος καρδιά για τη δική του Σαντορίνη που με κάθε τρόπο θέλησε να την προβάλλει προς τα έξω... Ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΦΙΛΟΣ, ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗς συμπαραστάτης, ταξιδευτής, .......
Θυμάμαι πόσο πολύ έτρεχα μόλις τον έβλεπα οπουδήποτε απλά και μόνο να τον χαιρετήσω.... Θυμάμαι όταν λίγο πριν ξεκινήσει η " επίσκεψη του" η τελευταία σε νοσοκομεία έπρεπε να πάω στο γραφείο του να παραδώσω ένα φάκελο. Δεν ήξερα ότι ήταν εκεί.... Μόλις τον είδα μου είπε..." Συγγνώμη και Ντρέπομαι που δεν σηκώνομαι να σε χαιρετήσω απλά πονάει η μέση μου"....Θυμάμαι πόσες φορές γινόταν το επίκεντρο στις παρέες όλοι Θέλανε να πάρουνε την άποψη του...Θυμάμαι με πόσο καμάρι μας έδειχνε τα εγγονιά του.... ειδικά όταν σε κάποια συνεστίαση μου σύστησε " τον Αντώνη του"..... είχε βλέπετε το όνομα του.... Θυμάμαι με πόση δύναμη ψυχής και πόση πραότητα παρουσιάζε την τελευταία του ομιλία στη Σαντορίνη .... Θυμάμαι πόσο ανάγκη είχε να ξεφεύγει από πολλά.... Και να μερακλώνει με το κάθε τι...." Αχ αυτοί οι κεφτέδες χεεχεχεχ"......
Αλήθεια πόσοι όντας στο νοσοκομείο θα παίδευαν τον εαυτό τους και με το άγχος ώστε να βγει το τελευταίο τους " παιδάκι" σωστά.... ο Αντώνης το έκανε...
17 Αυγούστου ήρθε το μαντάτο πρωι πρωι.... Ο Αντώνης έφυγε... πάει στη Σοφία του... πάει στους αγαπημένους του γονείς... Ίσως πρέπει να επιτελέσει και αλλού το ρόλο του Δασκάλου, και Καθηγητή - φίλου, Ίσως να τον έχουν και αλλού ανάγκη... Ίσως ....Ίσως....
Και η συγκυρία ( και σίγουρα ο Αντώνης) το φέρνει ώστε το " καλλιστορώντας" να είναι αυτό που θα μεταφέρει το δυσάρεστο στα Μ.Μ.Ε του νησιού και όχι μόνο..... Και η συγκυρία το φέρνει μαζί με μια συνεργάτη του να μιλάνε αντί για 10 λεπτά ένα μισάωρο σαν επίλογο στη ζωή του.... Μα έφτανε το μισάωρο .... τα παμε όλα για τον Αντώνη;;;; ξεχάσαμε τπτ;;;
...... Ένιωσα όμως άσχημα όταν δεν είδα την ώρα της εξόδίου ακολουθίας στην Αθήνα, να μην είναι γεμάτη η εκκλησία από Σαντορινιούς για την επιμνημόσυνη δέηση...... έω!!! Δεν ξέρω τον λόγο... αλλά ένιωσα ένα σφίξιμο...... Ίσως να έπρεπε για να πεισμώσω απο εδώ και πέρα και να γνωρίσω στον κόσμο το έργο ενος ΘΗΡΑΙΟΥ που πρέπει να μείνει χαραγμένο.... να βοήθήσω ώστε ένας Ανθρωπος του Χθες να μείνει χαραγμένος για το Αυριο... Έτσι σαν ένα ευχαριστώ.... Έτσι απλά για να ξέρει ότι δεν το ξεχνάμε... Έτσι απλά.....

σ ευχαριστώ Αντώνη... Σ ευχαριστούμε Αντώνη... Σ Ευχαριστούμε Δάσκαλε!!!!

Υ.Γ. Από την πρώτη στιγμή του φευγιού του, προτείνω στους πάντες όταν με το καλό ολοκληρωθεί το Νοσοκομείο της Σαντορίνης να δοθεί το όνομα του Αντώνη... Έτσι για να δείξουμε την προσφορά του...... Θα πείραζε πολλούς δλδ εεε αν το Νοσοκομείο της Σαντορίνης ονομαζόταν " Νοσοκομείο Σαντορίνης: Αντώνης Νικ.Κονταράτος"......

" Μνήμη Αντωνίου Κονταράτου"

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης ( Μ.Ι.Τ.) στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόνρνιας και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Υπηρέτησε αρχικά στον Δημόκριτο και στη Δ.Ε.Η. Αργότερα εργάστηκε για την Κυβέρνηση και τη Βιομηχανία των Η.Π.Α. ως ερευνητής, ως μηχανικός συστημάτων ως προϊστάμενος έρευνας, ως επιτελικός, ως ανώτερο και ανώτατο στέλεχος της διοικητικής ιεραρχίας.

Στον ερευνητικό χώρο συνέβαλε ουσιαστικά, ως επιτελικός αλλά και ως ανώτερο διευθυντικό στέλεχος, σε επτά (7) από τα σημαντικότερα προγράμματα των Η.Π.Α.:
• Εθνικό Διαστημικό Πρόγραμμα, • Εθνικό Πρόγραμμα Ανίχνευσης Εξωγήινης Ζωής,
• Εθνικό Πρόγραμμα Υποβρύχιας Εξερεύνησης, • Εθνικό Πρόγραμμα Οδικής Ασφάλειας,
• Εθνικό Αντικαρκινικό Πρόγραμμα, • Εθνικό Ενεργειακό Πρόγραμμα και
• Εθνικό Πρόγραμμα Καταπολέμησης του AIDS.
Το 1976 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής Διοίκησης της Πολυτεχνικης Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών μέχρι και το 1984. Μεταξύ 1979 – 1982 διετέλεσε παράλληλα και Σύμβουλος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Μεταξύ 1985 και 1990 διετέλεσε Αντιπρόεδρος Επιχειρησιακής Στρατηγικής της Εταιρείας Biotech Research Labaratories στις HΠΑ και παράλληλα Καθηγητής στη Μεταπτυχιακή Σχολή Διοίκησης του Πανεπιστημίου George Washington στις Η.Π.Α. το Μάρτιο του 1991 διορίστηκε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Θεραπευτηρίου « Ευαγγελισμός» και τον Οκτώβριο του 1992 εξελέγη Πρώτος Γενικός Διευθυντής στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, όπου και υπηρέτησε μέχρι και το Φεβρουάριο του 1997. Το Μάρτιο του 1997 ανέλαβε Γενικός Διευθυντής της Golden Filter S.A. Ανώνυμης Εταιρείας Έρευνας και Εκμετάλλευσης Ευρεσιτεχνιών η οποία διαχειρίζεται το πρωτοποριακό βιολογικό φίλτρο τσιγάρων « biofilter». Τέλος τον Απρίλιο του 1999 ανελαβε Γενικός Διευθυντής του Νοσηλευτικού Ιδρύματος « Ερρίκος Ντυνάν» μέχρι το 2000. Από το 2002 ήταν Πρόεδρος της Golden Filter και από το 2008 Διοικητής του Ευαγγελισμού.
Ήταν αρθρογράφος σε μια σειρά επιστημονικών άρθρων αλλά και συγγραφέας των παρακάτω βιβλίων:
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ - ΒΙΒΛΙΑ
1. “Eπί του Φαινομένου της Hλεκτρικής Διασπάσεως του Aτμοσφαιρικού Aέρος”, EMΠ, 1960.
2. “Eγχειρίδιο Xειριστού Hλεκτρικού Πίνακος Aτμοηλεκτρικού Σταθμού Πτολεμαΐδας”, ΔEH, 1960. 3. “Aναδρομή στην Προϊστορία της Σαντορίνης”, 1970. 4. “Santorini: The Volcanic Island in the Aegean Sea that Shaped the Western Culture”, Αθήνα, 1985. 5. “Σαντορίνη: Πορεία στο Χρόνο”, Ηλιότοπος, 2007. 6. “Tο Συναρπαστικό Tαξίδι στο Φεγγάρι: από τη Φαντασία του Iουλίου Bερν στην πραγματικότητα του Aπόλλωνα”, Eκδόσεις Kαστανιώτη, 1980.
7. “Oικονομική και Kοινωνική Aνάπτυξη: μια διηγηματική προσέγγιση”, Eκδόσεις EΛKEΠA, 1996. 8. “Oικολογικός και Kοινωνικός Eπανασχεδιασμός: μια επιστημονική τεκμηρίωση”, Eκδόσεις EΛKEΠA, 1996. 9. “Αρχές Διοικήσεως”, Πολυτεχνική Σχολή Πανεπιστημίου Πατρών, 1983. 10. “H Tέχνη της Διοίκησης των Eπιχειρήσεων”, B’ Έκδοση επαυξημένη, Eκδόσεις EΛKEΠA, 1992. 11. “Tο Mυστικό της Hγεσίας”, Eκδόσεις EΛKEΠA, 1994 (με τον Kenneth Blanchard). 12. “Ξενοφών: Aρχαίος θεμελιωτής της σύγχρονης Διοίκησης”, Mορφωτικό Ίδρυμα Eθνικής Tράπεζας, 1996. 13. “Τα Αρχαία Μυστήρια”, Εκδόσεις Σίρρις, 1999. 14. “H Tέχνη της Διοίκησης της Επιστημονικής και Τεχνολογικής Έρευνας: οδηγός επιστημονικής ανακάλυψης, τεχνολογικής καινοτομίας και επιχειρηματικής καινοτροπίας”, ΕΙΕ, 2006.
15. “Η Τέχνη Διοίκησης των Νοσοκομείων”, Εκδόσεις Παρισιάνου, 2003.
16. “Αναζητώντας Νόημα Ζωής: Επιστήμη - Αποκρυφισμός”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 2003.
17. “Η Αρχαιοελληνική Πρόκληση: Στοχασμός και Πράξη”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 2004, 2006.
18. “Υπαρξιακός Προβληματισμός και Επιστημονικές Προσεγγίσεις”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 2004, 2006.
19. "Χρονογραφία της Κατάκτησης του Αέρα και του Διαστήματος" (υπό έκδοση το 2006).
20. “Η Τέχνη της Διοίκησης του Επιστημονικού Προσωπικού”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 2008.
21. “Η Κατάρρευση του Κόσμου”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 2008.

ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
1. Αριστούχος Διδάκτωρ του Ε.Μ.Π., 1960.
2. Apollo Achievement Award for “Dedicated Service to the Nation as a
Member of the Team which First Landed Man on the Moon”, National
Aeronautics and Space Administration, 1969.
3. Tektite II Participation Award Certificate for “Contributions to Man’s
Early Exploration of the Ocean Floor”, U.S. Department of the Interior,
1970.
4. Special Award Certificate for “Contributions to Manned Space Flight”
American Telephone and Telegraph Company, 1971.
5. Μνεία σταδιοδρομίας στο βιογραφικό λεξικό “American Men of Science”.
6. Πλακέτα, “Τιμής Ένεκεν” από το Πανεπιστήμιο Πατρών, Πολυτεχνική
Σχολή, Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών, για το παρασχεθέν διδακτικό
έργο.
Τελευταίο του βιβλίο το οποίο και επιμελήθηκε όντας κλινήρης ήταν το φωτογραφικό του Λεύκώμα : «ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ: Πύργος και Αθηνιός, aναμνηστικές φωτογραφίες πριν από το σεισμό του 1956»Το βιβλίο παραχωρήθηκε από τους συντελεστές και το χορηγό στην Εστία Πύργου Θήρας για την ενίσχυση των δραστηριοτήτων της.