Καμάρι (Αρχαία Οία), Θήρα (Σαντορίνη). Αρχαϊκή εποχή (750-480 π.Χ.)
Πρόκειται για αρχαϊκό ιερό αφιερωμένο στον Ομηρικό ήρωα Αχιλλέα. Το ιερό ταυτίστηκε με την λατρεία του Αχιλλέα καθώς ανάμεσα στα ευρήματα, τα οποία ήταν στην πλειοψηφία τους κεραμικά, βρέθηκε ένας ιωνικός κύλικας με εγχάρακτη επιγραφή που αναφέρει το όνομα του αναθέτη και το όνομα του ήρωα: "Ποραίνων μέ ἀνέθηκε Ἀχιλῆι". Αποδεικνύεται, λοιπόν, πως ο πρωταγωνιστής της Ιλιάδας λατρευόταν ως ημίθεος ή και θεός κατά την αρχαιότητα και μάλιστα εκτός της πατρίδας του, της Θεσσαλίας. Μέχρι την ανακάλυψη του ιερού αυτού, η λατρεία του Αχιλλέα ήταν γνωστή μόνο από γραπτές πηγές.
Σπάραγμα κύλικα με εγχάρακτη επιγραφή από το Ιερό του Αχιλλέα στο Καμάρι της Σαντορίνης που αναφέρει το όνομα του αναθέτη και το όνομα του ήρωα: "Ποραίνων μέ ἀνέθηκε Ἀχιλῆι" [Πηγή: Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, "Από τον κόσμο του Ομήρου, Τήνος και Κυκλάδες στην Μυκηναϊκή Εποχή", Αθήνα 2019]
[3] Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, "Από τον κόσμο του Ομήρου, Τήνος και Κυκλάδες στην Μυκηναϊκή Εποχή", Αθήνα 2019
Y.γ.: Το θέμα όμως είναι που βρέθηκε το αφιέρωμα αυτό. Ο Κλέαρχος, ο klearchosguidetothegalaxy.blogspot.com, ο θηραίος Κλέαρχος, όντας πατέρας ενός υπέροχου πλάσματος, αποφάσισε να στήσει ένα ψηφιακό μουσείο για το σχολείο του γιού του. Εκεί , στο Δεύτερο Δημοτικό Σχολείου Μαρκοπούλου ( https://www.facebook.com/2oMarkopoulou/)μπορείτε να βρείτε εξαιρετικά ενδιαφέροντα θέματα για την αρχαιολογία όχι μόνο της Σαντορίνης. Αγαπητέ μου Κλέαρχε σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά
Αν και ο τίτλος ειναι : "Καλύτερα να μην επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα" ... η παρακάτω ανάρτηση του Κλέαρχου είναι απλή λίτη μα τόσο περιεκτική ...... το γιατί θα το καταλάβετε...
Όποιος ξέρει λίγα πράγματα σχετικά με τον Προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης γνωρίζει ότι σε αυτόν έχουν βρεθεί τοιχογραφίες μοναδικής ομορφίας... Αν εξαιρέσουμε, όμως, δύο - τρείς από αυτές οι οποίες βρίσκονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας και άλλες τόσες στο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας στα Φηρά της Σαντορίνης, οι υπόλοιπες είναι κρυμμένες σε υπόγεια γιατί το κράτος δεν μπορεί να προσλάβει φύλακες ώστε να ανοίξει ο όροφος του μουσείου των Φηρών ο οποίος είναι προορισμένος για αυτόν τον σκοπό... Έτσι μου έρχεται στο μυαλό ότι αν δεν μας είχε διαφημίσει το αέτωμα του Παρθενώνα το Βρεττανικό μουσείο, αλλά ήταν ακόμα στα χέρια μας, το πιθανότερο είναι σήμερα να βρισκόταν κρυμμένο σε κάποιο καταγώγι...
Έτσι, λοιπόν, οι νεαροί ψαράδες με τις λαπόρδες...
...οι λατρεύτριες...
...οι κροκοσυλλέκτριες...
...ο στόλος...
...το ποτάμι...
...οι ρόδακες...
...τα ικρία...
...η ιέρεια με τις προσφορές...
...τα βάζα...
και πολλές άλλες τοιχογραφίες θα βρισκονται κρυμμένες σε ανήλιαγα υπόγεια εξαιτίας της αναλγησίας του κράτους και των τοπικών αρχών...
Δεν πειράζει... πουλάμε το ηλιοβασίλεμα που είναι είναι τσάμπα..
Ντροπή μας...
Η φωτογραφία της Πότνιας Θηρών από εμένα... Οι υπόλοιπες ανήκουν στο The Thera Foundation... The photo of the Potnia Theron by Klearchos Kapoutsis. The rest belong to The Thera Foundation (www.therafoundation.org). Sorry for using them but it is, I hope, for a good purpose....
ενώ συμπληρώνει και σε ανάρτήση του διαφορετική: Anyone who knows only a few about the Prehistoric Site of Akrotiri in Santorini, Greece knows that magnificent frescoes were found there... Frescoes that date back to 1600 B.C.. Nevertheless, except only two or three of them that are exhibited in the National Archaeological Museum of Athens and a few in the Prehistoric Museum of Thera in Fira, Santorini, the rest are hidden in cellars because the government cannot hire guards in order to open the part of the Prehistoric Museum of Thera which is dedicated for this purpose... Frescoes like the two young fishermen, the adorants, the saffron gatherers, the flotilla, the river, the rosettes, the ikria (stages), the young priestess with offerings, the vases, and many many more will be hidden in dark storerooms due to the reluctance of the Greek government and of the local authorities... It's a shame....
Ένα μόνο υ.γ. από πλευράς καλλιστορώντας.......
Υ.Γ.: Και εγώ συμπληρώνοντας αλήθεια που ήταν ο υπεύθυνος των ανασκαφών ο αξιόλογος κ. Χρίστος Ντούμας και η πολυκλαδη πολυποίκιλη ομάδα των αρχαιολόγων κατά τη διάρκεια των ( δύο) εγκαινείων των Ανασκαφών....
Οι σποραδικά παρατεταμένες πέτρες
εμπόδιζαν το ταχύ βήμα του Ουαλλού τουρίστα καθώς έμπαινε στον αρχαιολογικό
χώρο του Ακρωτηρίου. Το βλέμμα του πότε δεξιά , πότε αριστερά εξέταζε το κάθε
διαφορετικό σημείο λες και θα ανακάλυπτε εκείνος κανένα νέο αρχαιολογικό
εύρημα. "Ευτυχώς δεν έχουν έρθει ακόμα πούλμαν κι είμαστε ήρεμα"
ακούστηκε μία φωνή μέσα από το φυλάκιο, που έβγαζαν τα εισιτήρια οι τουρίστες.
Το πρόσωπο του φύλακα έστρεψε στα δεξιά και αφού κάρφωσε τον Ουαλλό τουρίστα
στα μάτια άπλωσε το χέρι του δεξιά και είπε " Τhere is the tomb of
Marinatos, who discovered this prehistoric settlement" με καμάρι και
αυτοπεποίθηση. Ο συνομιλητής του χαμογέλασε με ικανοποίηση και έριξε μια θολή
ματιά δεξιά ίσα ίσα να δει αυτό που του 'δειχνε πριν εισέλθει στον στεγασμένο
χώρο.
Αρώματα, εικόνες, αισθήσεις μιας
άλλης εποχής γέμιζαν τα μάτια του από χρώματα... Το μυαλό του κατέκλυζε από
ιστορίες και η καρδιά του από συναισθήματα... Όλα γύρω του τόσο παλιά μα και
τόσο σύγχρονα συμπλήρωναν ένα μαγικό τοπίο, μια υπέροχη εικόνα και τα πόδια του
απλά μηχανικά κινούνταν ανάμεσα στην προϊστορική αυτή συνοικία. Μπροστά του
πλέον απλωνόταν μία πλατεία, απέναντί του ένα διώροφο σπίτι και πιο δίπλα άλλα,
το κεντρικότερο μέρος της ανευρεθείσης αυτής πολιτείας. Για δέκα δευτερόλεπτα
οι οφθαλμοί του περιπλανήθηκαν στο χώρο, θαύμασαν τις ομορφιές του.
Ένας δυνατός κρότος ,όμως, και σε
ανύποπτο χρόνο μία κραυγή και δύο καρφωμένα πόδια στο έδαφος , ανίκανα να
αντιδράσουν να κουνηθούν να απομακρυνθούν, να σωθούν, να ζήσουν. Δυό μάτια ,που
σε δευτερόλεπτα έζησαν μπροστά όλη τη ζωή του άντρα και ένα ξεψύχισμα, μία
εκπνοή ήταν ικανή να αντικατοπτρίσει το φρικτό αυτό τοπίο, ένα σώμα ξαπλωμένο
στο έδαφος καταπλακωμένο με ένα ογκώδες στέγαστρο, με κολόνες και σίδερα και
μία ψυχή , μία πνοή, μία ζωή περιπλανιόταν πλέον στο χώρο.... Ένα μεγάλο μέρος του στεγάστρου ίσα με ένα
γήπεδο μπάσκετ είχε πέσει κι είχε προσγειωθεί στον κεντρικότερο χώρο της
συνοικίας, στο κεντρικότερο σημείο ενός ανθρώπου, στην καρδιά του. Τίποτα όμως
δεν σταματούσε τον χρόνο να κυλά, ανέπαφος συνέχιζε της ζωής τον τροχό για τους
γύρω, κραυγές, βογγητά, παρακάλια, ουρλιαχτά από δύο γυναίκες που είχαν
εγκλωβιστεί στα συντρίμμια ξεπερνούσαν τη δύναμη του αέρα σε δυνατό βοριά...
Τρεχαλητά και δυνατές φωνές κύκλωναν το πεσμένο στέγαστρο, οι φύλακες
πανικόβλητοι προσπαθούσαν με κάθε δύναμη να βοηθήσουν τις δύο εγκλωβισμένες
γυναίκες. Και όλο περισσότερο μαύριζε ο ουρανός
τους, η όρασή τους και πρώτα η μία έχασε τα χρώματα της ζωής και
λιποθύμησε απ' τον πόνο.... Βήματα ακούγονταν μονάχα , βήματα από κάθε και προς
κάθε κατεύθυνση όλη εκείνη τη μέρα, βήματα που σηματοδοτούσαν το χάος.
Σουρουπώνει... Η πτώση του
στεγάστρου, ο τραυματισμός των γυναικών , ο θάνατος του άντρα έγιναν πρώτη
είδηση, το κλείσιμο του αρχαιολογικού χώρου γεγονός και το μετέπειτα άνοιγμα
του μετέωρο... Αβέβαιο για τον χρόνο που θα χρειαστεί στην αποκατάσταση του...
Ένας άνθρωπος πέθανε και άλλοι τραυματίστηκαν σοβαρά... Οι υπεύθυνοι ανεύθυνοι
κι οι αφελείς υπεύθυνοι και ποιόν πλέον ενδιαφέρει τις πταίει; Πολλούς,
έναν ή δύο... Πού να ακουστεί φωνή μέσα
στον θρήνο, πού να βγει χροιά μες στην απελπισία; Βουβοί ένας ένας απ' αυτούς
που έμειναν και τίμησαν και βοήθησαν μέχρι την τελευταία στιγμή εκείνη τη μέρα
τον τόπο έφευγαν και αποχαιρετούσαν ποιός ξέρει για πόσο αυτό το αρχαιολογικό
αριστούργημα... Μονάχα ένας ψίθυρος ακούστηκε πίσω απ' όλους "... Και
είναι 23/9/2005"...
Ακόμα και αν υπήρχε στοίχημα για
το πότε θα άνοιγαν τις πύλες στο κοινό για το Ακρωτήρι η επιλογή 7 χρόνια θα
ήταν σίγουρα η λιγότερο πιθανή, ένα outsider το οποίο όποιος το στοιχημάτιζε
όμως θα γινόταν πάμπλουτος.... Και ναι, 7 ολόκληρα χρόνια για να μπει σε 1
τελική μορφή ένα στέγαστρο που καλύπτει το μυστήριο τούτο τόπο... Για να
αναζωογονηθούν όλες οι αισθήσεις μας με τη μαγεία αυτού του χώρου... Για να
ξαναντικρίσουμε περήφανοι το ένδοξο παρελθόν μας...
Oι μέρες πέρασαν οι μήνες τα
χρόνια.................................
Ένας χαλαρός αέρας ανέμιζε τα
φύλλα των δέντρων εκείνο το βράδυ , ένα παγκόσμιας πρωτοτυπίας βιοκλιματικό
στέγαστρο υψωνόταν πάνω από τα αρχαιολογικά ευρήματα, μία απίστευτη ηρεμία
χαλάρωνε την αύρα ενός μυστήριου όντος, που καθόταν δίπλα σ' έναν τάφο..
Εκείνο σκυμμένο, σα να ψιθύριζε
σε κάποιον δίπλα του τρεις λέξεις "Σπύρο, ανοίγουμε ακούς;" Μιλούσε
μια περίεργη διαφορετική από μας γλώσσα αλλά φαινόταν να συνεννοείται άνετα με
κάποιον δίπλα του... Η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Μία κάπως πιο βαριά φωνή
ίσα ίσα που γαργαλούσε το αυτί σου όταν τα μάτια σου κρατούσες ορμητικά κλειστά
" Να θυμάσαι Richard εμείς πλέον είμαστε αυτοί που θα φυλάμε αυτόν τον
τόπο, εμείς οι πιο πρόσφατοι γιατί, το λατρεύουμε τόσο...." Ένα δυνατό βουητό
ανέμου ανάγκασε τα μάτια μου να ανοίξουν...
Είναι βέβαιο πως η συζήτηση
συνεχίστηκε και συνεχίζεται, το βλέμμα μου περιπλανήθηκε στο χώρο ο αέρας
ανέμιζε τα μαλλιά μου, ήταν εκεί -το ένιωθα- και οι δύο, έστρεψα το κεφάλι
δεξιά και τα μάτια μου καρφώθηκαν πάνω σε ένα απλό μνήμα ενός τεράστιου
Έλληνα.. Πάνω έγραφε Σπυρίδων Μαρινάτος αρχαιολόγος. Εκείνος ο άνθρωπος, που
ανακάλυψε αυτόν τον αρχαίο παράδεισο... Λίγο πιο δεξιά μια ελιά μες στον
αρχαιολογικό χώρο, την κοίταξα έντονα μα σαν κάποιος να μου έγνεφε από κει...
Ηταν εκείνη η ελιά, που φύτεψε η
οικογένεια του θανόντα Ουαλλού προς μνήμη του. Εκεί...."Μ' ακούς
εσύ;" ακούστηκε μία φωνή από πίσω της "Σαν αύριο ξημερώσει η μέρα και
πάλι κόσμος έρχεται να απολαύσει μία άλλη εποχή, να μπει στη μηχανή του χρόνου,
μη μας ξεχάσουν, να μας θυμούνται , εμένα και το φίλο μου τον Σπύρο και να
ξέρουν πως θα τους προσέχουμε όλους από δω, φύλακες νύχτα μέρα. Ακούς; νύχτα
μέρα! Θα φροντίζουμε εμείς για τούτο τον παράδεισο! Μη μας ξεχνάτε και να τον
τιμάτε εκείνον όχι εμένα" και ένα απαλό αεράκι φύσηξε προς τη μεριά του
φτωχού τάφου του Σπουδαιοτάτου Έλληνα Μαρινάτου... "Να απολαύσετε το μέρος
κάθε στιγμή, με ασφάλεια και να μας θυμάστε μ' ακούς;" Η νύχτα άπλωσε τα
πέπλα της και ένα απαλό αεράκι διέκοψε το άκουσμα αυτής της φωνής....
Το επόμενο χάραμα υποδέχτηκε με
πλείστο ενθουσιασμό εκείνο το βράδυ.... Η ατμόσφαιρα μύριζε εορταστικά, όλοι
ήταν κατενθουσιασμένοι... Επιτέλους ο αρχαιολογικός χώρος άνοιγε ξανά να
υποδεχτεί τους εκατομμύριους θαυμαστές του... Όλοι ανυπόμονα βάδιζαν προς το
στεγασμένο "χωριό", μα τα πόδια και η καρδιά μου είχαν άλλη
κατεύθυνση... Με δυο λουλούδια σφιχτά οι παλάμες μου να βαστάνε, πλησίασα το
μνήμα του Μαρινάτου και με μια βαθιά υπόκλιση του τα προσέφερα εγκαρδίως.
Εκείνη την στιγμή ένα απαλό
αεράκι χάιδεψε τα μαλλιά μου σαν κάποιος να μου έλεγε ευχαριστώ... Έμεινα κάτω
απ' την ελιά για ώρες και κοιτούσα τον κόσμο να περνά, μα τα μάτια μου έκλεισαν
για λίγο απολαμβάνοντας... Κι ήταν εκεί που μια φωνή πάλι γλυκά μιλούσε. Ήταν εκείνος
ο Richard - George Beunion, Ουαλλός τουρίστας, θανών στις 13:00 περίπου το
μεσημέρι με την πτώση του στεγάστρου .... "Ανοίξαμε λοιπόν σήμερα
11/4/2012, άντε καλή μας τύχη, καλό ταξίδι σας και πάλι στον κόσμο των
ονείρων"... μου ψιθύρισε.....
Λίγο πριν το σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού και το Δήμο Θήρας, εκ νέου άνοιγμα του ιδιαίτερα σημαντικού αρχαιολογικού χώρου του Ακρωτηρίου, ο Κλέαρχος Καπούτσης μας παρέχει τη δυνατότητα μιας εκ των έσω σύντομης ματιάς στο Ακρωτήρι ....Πόσο θα θελα να ζούσε σήμερα ο Σπύρος Μαρινάτος....Πόσο θα θελα να αναδειχθεί και πάλι η Φήμη του Αρχαιολογικού Χώρου και η Σημασία των ανασκαφών....!! Συγχωρέστε με για το σχόλιο αλλά αν δεν δω την πύλη των ανασκαφών και πάλι ανοιχτή κρατώ ακόμα αμφιβολίες....Περιμένουμε....
και επειδή οφείλω να είμαι δίκαιος, σήμερα 11.4.2012, ανήμερα της Μεγάλης Τετάρτης, ο χώρος άνοιξε και είναι προσβάσιμος για το κοινό και φυσικά για τους επιστήμονες
Η εκκλησία του Αγίου Παγκρατίου στο Καμάρι της Σαντορίνης ανεγέρθηκε μετά τον καταστροφικότατο σεισμό της 9ης Ιουλίου του 1956, ανήμερα της εορτής του Αγίου, γιατί, παρά το γεγονός ότι το Καμάρι σχεδόν ισοπεδώθηκε από τον σεισμό, δεν θρήνησε κανέναν νεκρό, σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Σαντορίνης...
Ο σεισμός είχε μέγεθος 7,8 της κλίμακας Ρίχτερ και επίκεντρο την θαλάσσια περιοχή νοτίως της Αμοργού. Προκάλεσε, δε, τσουνάμι, τα κύματα του οποίου έφτασαν μέχρι και τα 25 μέτρα ύψος...
Οι νεκροί της Σαντορίνης, όπως αναγράφονται σε πλάκα που υπάρχει κοντά στην εκκλησία του Αγίου Παγκρατίου, ήταν οι εξής:
Φηρά
Δρόσου Ευδοκία
Κουτσογιαννόπουλου Ευτυχία
Μυτιληναίου Άννα
Μυτιληναίου Μαρία
Σιγάλα Αικατερίνη και Πέντε τέκνα
Σιγάλα Μαρία
Σιγάλας Γεώργιος
Σιγάλας Μάρκος
Αναπάντεχο ανάμεσα στα πολλά και πλούσια ευρήματα από την ανασκαφή για τη θεμελίωση των νέων στύλων του στεγάστρου του προϊστορικού οικισμού στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, είναι το χρυσό ειδώλιο που βρέθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1999. Μοναδικό στο είδος του, βρέθηκε σε άριστη κατάσταση φυλαγμένο με την ξύλινη θήκη του (μόνο το αποτύπωμα της είχε διατηρηθεί) μέσα σε πήλινη λάρνακα, δίπλα σε ένα μεγάλο σωρό από ζεύγη κεράτων, κυρίως κατσικιών. Επειδή η ανασκαφή του χώρου ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη, η εξαγωγή συμπερασμάτων για την σημασία του είναι αδύνατη. Το ειδώλιο είναι κοίλο και είχε κατασκευασθεί με την τεχνική της κηρόχυσης, καθώς βεβαιώνουν τα πόδια, ο λαιμός και η ουρά του ζώου που κολλήθηκαν μετά την αφαίρεση του εσωτερικού πυρήνα του ειδωλίου. Την τελική επεξεργασία το ειδώλιο υπέστη με σφυρηλασία, καθώς μαρτυρούν τα σχετικά ίχνη. [Κείμενο από την σχετική πινακίδα στο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας στα Φηρά της Σαντορίνης, όπου σήμερα βρίσκεται το ειδώλιο]
Y.Γ. Εγώ πάντως θα πάω λίγο ακόμα παραπέρα τη κουβέντα. Ελπίζω τόσο ο Κλέαρχος όσο και ο Λευτέρης να με δικαιολογήσουν και να με κατανοήσουν στο τι λέω..... Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο Προιστορικό Μουσείο ( και όχι Αρχαιολογικό) έμεινα έκθαμβος... Πηγαίνα συχνά 2- 3 και 4 φορές το χρόνο και παραπάνω... Η απορία μου είναι η εξής: Δεν θα μπορούσαν να γινουν παροδικές εκθέσεις των τόσων χιλιάδων ευρημάτων φορητών που βρίσκονται στις ανασκαφές του Ακρωτηρίου στο χώρο αυτό? Δεν θα μπορούσαμε εμείς που δεν έχουμε πρόσβαση και δικαίως στους χώρους των ανασκαφών να γνωρίσουμε και να νοιώσουμε οσο το δυνατόν περισσότερα ευρήματα; Δεν θα είναι σωστό ανα 6 μήνες περίπου τουλάχιστον μέρος του χώρου του Προιστορικού μουσείου να αναδιαμορφώνεται έτσι ώστε να μπαίνουν νέα ευρήματα?? Θα ήταν καλό και για τους τουρίστες και για τους ντόπιους.... Επειδή γνωρίζω από μουσειακή καταγραφή, είναι ανέφικτο αλλά γιατί να μην τολμήσουμε κάτι το ανέφικτο ( οικονομικά αρχικά)..... έτσι για το καλό της υπόθεσης...... Να μην μείνουμε μόνο στις συγκεκριμένες τοιχογραφίες.... Η για να το πάω και λίγο παραπέρα.... Οι Σαντορινιοι πότε θα δουν την Κόρη που είχε ανακαλύψει ο αλησμόνητος Χαράλαμπος Σιγάλας.....;
Πανέμορφος, πάλλευκος και πολύ αρωματικός. Αυτός είναι ο περίφημος κρίνος Lilium candidum που πλέον είναι πολύ σπάνιος. Ενδημικό είδος των Βαλκανίων και της νοτιοδυτικής Ασίας. Σήμερα θα τον βρούμε σε πολύ λίγες περιοχές της Ελλάδας και σε όλο και μειούμενους πληθυσμούς. Αναπτύσσεται σε μέσα ή μεγάλα υψόμετρα. Είναι πολυετές βολβώδες φυτό με βλαστό όρθιο που μπορεί να φτάσει και το 1 μέτρο. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα, γονιμοποιούνται από τις μέλισσες, περιλαμβάνουν 6 τέπαλα και έχουν μια ελαφρά κλίση προς το έδαφος. Τα πολλά [πάνω από 10] τεράστια και πολύ αρωματικά άνθη βγαίνουν στο πάνω μέρος του βλαστού του φυτού και θα τα δούμε από τον Μάιο μέχρι αρχές καλοκαιριού. Ένα εκλεκτής ποιότητας αιθέριο έλαιο από το άνθος χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία.
Τον κρίνο θα τον δούμε στις τοιχογραφίες της αρχαίας Σαντορίνης και Κρήτης, όπως π.χ. στην περίφημη τοιχογραφία της άνοιξης στη Σαντορίνη. Θρησκευτικό σύμβολο του χριστιανισμού μιας και τον έχουν συνδέσει με την αναγγελία από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία για να της αναγγείλει την έλευση του Χριστού, ο κρίνος του ευαγγελισμού. Συμβολίζει την αγνότητα και την παρθενία της Παναγίας. Από την άλλη, υπάρχει ολόκληρη θεωρία για το γεγονός της καθιέρωσης του κρίνου στις αγιογραφίες αλλά δεν τις αναφέρω γιατί ξεφεύγει του παρόντος ποστ [και μπλογκ γενικότερα], αλλιώς κινδυνεύουμε να πλακώσουν στη λάσπη διάφοροι θρησκόληπτοι και φανατικοί.
Στην Ελλάδα είναι είδος που κινδυνεύει άμεσα με προτεραιότητα προστασίας: ΠΟΛΥ ΕΠΕΙΓΟΝ! Ως κίνδυνοι αναφέρονται τα: (κυρίως) συλλογή, βόσκηση, τουρισμός. Είναι προστατευμένο είδος με το Προεδρικό Διάταγμα 67/81 (Π.Δ. 67/81) “Περί προστασίας της αυτοφυούς χλωρίδος και άγριας πανίδος και καθορισμού διαδικασίας συντονισμού και ελέγχου της ερεύνης επ’ αυτών” Και προσοχή: αν είστε τυχεροί και το βρείτε στο δρόμο σας μη κάνετε την εγκληματική ενέργεια να τον κόψετε. Γεμάτα είναι τα ανθοπωλεία από καλλιεργούμενους κρίνους για να βάλετε στις γλάστρες σας και τα ανθοδοχεία σας. Αφήστε τον να ζήσει και να πολλαπλασιαστεί εκεί που γεννήθηκε! ================================================================================================== Οικογένεια:Liliaceae Γένος:Lilium Λείριον Είδος: Lilium candidum, Κρίνος της Παναγίας, Παρθενόκρινος, Madonna Lily, Λίλιο, Λείριο το πάλλευκο κ.α
Υ.Γ.: αναγκαίο διευκρινιστικό σχόλιο από τον Κλέαρχο για να μην υπάρχουν παρερμηνείες: Για την τοιχογραφία της Άνοιξης θεωρείται ότι οι κρίνοι είναι της ποικιλίας Lilium Chalcedonicum (κόκκινος κρίνος), η οποία είναι κοινή στην Ελλάδα και ειδικά στα νησιά του Αιγαίου. Υπάρχει, πάντως, και η άποψη ότι τα κρίνα είναι Pancratium Maritimum L. (κρίνος της θάλασσας), τα οποία φυτρώνουν ακόμα στην Σαντορίνη τα καλοκαίρια. Τα κρίνα αυτής της ποικιλίας είναι λευκά, αλλά θεωρείται ότι ο ζωγράφος τα απέδωσε με κόκκινο χρώμα για να ξεχωρίζουν από το λευκό φόντο.
Καλημέρα,μια άκρως κατατοπιστική - επιστημονική και συνοπτική ανάρτηση του κλέαρχου καπουτση παρακάτω.... Τέλειο Κλέαρχε χίλια μπράβο!!!
Ακρωτήρι Θήρας και Κρήτη
Οι συστηματικές ανασκαφές στο Ακρωτήρι της Θήρας ξεκίνησαν το 1967 από τον καθηγητή Σπύρο Μαρινάτο, στην προσπάθεια του να επαληθεύσει μια παλιά δική του θεωρία, που είχε δημοσιεύσει ως Έφορος Αρχαιοτήτων Κρήτης το 1939, ότι η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας προκάλεσε την κατάρρευση του πολιτισμού της Μινωικής Κρήτης.
Από τα ευρήματα των ανασκαφών είναι πλέον γνωστό ότι η περιοχή του Ακρωτηρίου κατοικήθηκε κατά την Ύστερη Νεολιθική περίοδο (γύρω στο 4500 π.Χ.) και κατά τον 18ο αιώνα π.Χ. είχε εξελιχθεί σε πόλη. Στις αρχές του 17ου αιώνα π.Χ. ισοπεδώθηκε από σεισμό, αλλά ξανακτίστηκε επάνω στα ερείπια και άκμασε κατά την Υστεροκυκλαδική Ι περίοδο, μέχρι τον ενταφιασμό της από την Μινωική έκρηξη.
Η πρώτη κλασσική χρονολόγηση της Μινωικής έκρηξης βασίστηκε σε συγκριτικές μελέτες της τεχνικής των αγγείων και σε Αιγυπτιακές πηγές και είχε εκτιμηθεί ότι η έκρηξη του ηφαιστείου που κατέστρεψε την πόλη είχε συμβεί το 1500 π.Χ.. Οι απόλυτες χρονολογήσεις, όμως, που έγιναν με βάση τον ραδιενεργό άνθρακα, τη δενδροχρονολόγηση και την παγοχρονολόγηση μετατόπισαν την ημερομηνία 100 με 150 χρόνια παλαιότερα, ενώ η πλέον πρόσφατη χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα ενός κλαδιού ελιάς που θάφτηκε από την τέφρα της έκρηξης τοποθετεί την ημερομηνία μεταξύ 1627 και 1600 π.Χ. με πιο πιθανό το διάστημα μεταξύ 1613 με 1614 π.Χ.. Σε σχέση με την εποχή του χρόνου που έγινε η έκρηξη, πιθανολογείται ότι ήταν άνοιξη, καθώς έχουν ανακαλυφθεί στο στρώμα των υλικών της έκρηξης κόκκοι γύρης από ελιές και κωνοφόρα δέντρα.
Η νέα χρονολόγηση αποδεικνύει την μη σύνδεση της έκρηξης με την καταστροφή του Μινωικού πολιτισμού. Αυτό δεν σημαίνει, ούτε ότι η έκρηξη δεν ήταν ισχυρότατη - άλλωστε θεωρείται ότι ήταν η μεγαλύτερη έκρηξη ηφαιστείου στον κόσμο τα τελευταία 10.000 χρόνια - ούτε ότι δεν επηρέασε τον Μινωικό πολιτισμό... Απλά δεν ήταν αυτό το γεγονός που τον κατέστρεψε...
Αντίθετα, η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας δεν σηματοδοτεί την καταστροφή του Μινωικού πολιτισμού, αλλά την ακμή του: "Η περίοδος της ακμής του Μινωικού πολιτισμού ονομάζεται Νεοανακτορική φάση (1700-1450) ακριβώς επειδή κτίσθηκαν νέα ανάκτορα στην Κνωσό, στην Φαιστό, στα Μάλια και στην Ζάκρο". Το ότι η ακμή του Μινωϊκού πολιτισμού ακολουθεί την καταστροφή της Θήρας μπορεί να ερμηνευτεί ως εξής:
α. Ήταν από παλιά γνωστό ότι τα παλάτια της Κρήτης υπέστησαν μεγάλες ζημιές από σεισμό γύρω στο 1700-1600 π.Χ.. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτό συνδέεται με την καταστροφική έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (την αποκαλούμενη και "Μινωϊκή")... Οι Μινωίτες είχαν την ευκαιρία πάνω στα ερείπια των παλαιότερων παλατιών τους να κτίσουν τα επιβλητικά και μεγαλόπρεπα παλάτια που ξέρουμε σήμερα.
β. Η καταστροφή της Θήρας εξαφάνισε τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές των Μινωιτών, δηλαδή τους Θηραίους... Έτσι, η οικονομία και οι εμπορικές δραστηριότητες των Μινωιτών ενισχύθηκαν, το οποίο οδήγησε σε μεγάλη οικονομική ευμάρεια...
γ. Πιθανώς, διασωθέντες από την Θήρα μετέφεραν τεχνογνωσία προς την Κρήτη, ενώ θα υπήρχε και πολιτισμική επιρροή...
Η "Μινωϊκή έκρηξη" και η Αίγυπτος
Διαφορετικά πρέπει να ήταν τα πράγματα σε σχέση με την Αίγυπτο. Η ηφαιστειακή έκρηξη της Θήρας φαίνεται να συμπίπτει με την κατάληψη της Αιγύπτου από τους Υξώς, τους "βοσκούς βασιλείς", η οποία χρονολογείται γύρω στο 1650 π.Χ... Κατά μία θεωρία οι Υξώς κινήθηκαν προς την Αίγυπτο εξαιτίας του λιμού που προέκυψε από την καταστροφή των ευαίσθητων σιτοβολώνων της Μέσης Ανατολής λόγω της ηφαιστειακής έκρηξης... Οι Υξώς, κατά την περίοδο της κυριαρχίας τους, διατήρησαν καλές εμπορικές σχέσεις με την Μινωική Κρήτη... Ήταν, όμως, μισητοί για τους Αιγύπτιους και εκδιώχθηκαν από τον Κεμόσες, αρχικά, και οριστικά από τον Αχμωσις Α', γύρω στο 1550 π.Χ., ενώ όλα τα αρχεία τους καταστράφηκαν... Οι Αιγύπτιοι διακόπτουν τις εμπορικές σχέσεις των Υξώς με τους Κρήτες, πράγμα που οδηγεί σε οικονομική παρακμή την Μινωική Κρήτη....
Πρέπει να σημειωθεί πάντως, ότι το εύρος των χρονολογικών εκτιμήσεων για τα διάφορα γεγονότα που αφορούν την Αιγυπτιακή ιστορία, το οποίο δίνει η αρχαιολογική επιστήμη, είναι πολύ μεγάλο, έτσι, πιθανές - έστω και μικρές - διαφοροποιήσεις στις παραπάνω χρονολογίες μπορούν να αλλάξουν σημαντικά την σειρά των γεγονότων και τις σχέσεις αιτίας και αποτελέσματος...
O Κλέαρχος Καπούτσης έβαλε ένα πολύ σημαντικό λιθαράκι στην ανάδειξη μέρους της τοπικής ιστορίας του νησιού μας. http://klearchosguidetothegalaxy.blogspot.com/2010/05/akrotiri-first-dig_09.ಹ್ತ್ಮ್ಲ್ Η εν γένει αναδίφηση ιστορίκων - φωτογραφικών θεμάτων μέσα από το blog του τον κατατάσσουν σίγουρα στους ερευνητές του νησιού. Σήμερα δε μας παρουσιάσε ένα θησαυρό σημαντικό: Ένα άκρως σημαντικό βίντεο , σαν μια παλιά βεγγέρα για την ιστορία του Ακρωτηρίου.Κλεαρχε ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ η αποτύπωση!! Μέσα από τα λόγια των πρώτων εργατών βλέπουμε και το πως αντιμετωπίζαν οι Σαντορινιοί τα αρχαία, "το χρυσό". Μέσα από τα λόγια τους διακρίνουμε στοιχεία της αγνότητας του χαρακτήρας τους που διαφαίνονται από πολλές γλωσσολογικές - κοινωνικές αναφορές!!! Χίλια μπράβο!!!!
Ο Βαγγέλης Αλεφραγκής, ο πρώτος εργάτης που έσκαψε στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης για τον αρχαιολόγο Σπύρο Μαρινάτο, αφηγείται την ανακάλυψη του προϊστορικού οικισμού...
Βαγγέλης: Ο πρώτος εργάτης που πήγε στην ανασκαφή και έβαλε την πρώτη αξινιά ήμουν εγώ. Επί Μαρινάτου ήμουν εγώ… Γιάννης: Φορούσε γκέτες ο Μαρινάτος; Βαγγέλης: Ήμουν εγώ… Ο Μαρινάτος ήταν ένας λεβέντης άντρας ψηλός με ένα καπέλο έτσι μεγάλο… Γιάννης: Σομπρέρο Μιχάλης: Κάσκα! Κάσκα! Και όλο στρατιωτικά ρούχα Βαγγέλης: Έτσι… Γιάννης: Και ένα βίτσι… μια βέργα… Βαγγέλης: Όταν πήγα δεν είχε βέργα… αλλά… μου λέει… είχα απολυθεί από φαντάρος εκείνη την εποχή και ήμουν στο χωριό… ξέρεις… δεν πήγαινα σε καν ’να χωράφι… Γιάννης: Είσαστε βόρεια, επάνω; Βαγγέλης: Θα πω εγώ την ιστορία να την γράψει και το παλικάρι… Πήγε στον πρόεδρο που είχαμε στο Ακρωτήρι και λέει «θέλω να βρω κάτι αρχαία εδώ πέρα, έχω ακούσει από…» Εν πάσει περιπτώσει… μου λέει ο πρόεδρος… εμένα... «βρε, ήρθε ένας ξένος»… γιατί εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε τουρισμός και άμα βλέπαμε έναν άνθρωπο που δεν τον ξέραμε τον ελέγαμε ξένο… «ήρθε ένας ξένος», μου λέει, «και ψάχνει να βρει κάτι αρχαία»… εμείς δεν ξέραμε τι πάει να πει αρχαία… «και θέλει έναν άνθρωπο να πάει… να… του σκάψει» ξέρω ‘γω τι… «κάτω στους Φαβατάδες»… Φαβατάδες λέγεται η περιοχή… που είναι τα πράγματα… Κλέαρχος: Φαβατάδες Βαγγέλης: Φαβατάδες… Εκάνανε πολύ φάβα…Τα χωράφια αυτά ήτανε… φάβα… «Πας;», μου λέει, «και πληρώνει μεροκάματο καλό, πας;». Του λέω «αμέ! πάω!». «Έλα αύριο το πρωί», μου λέει, «εδώ» να πάμε στα Φηρά… γιατί έμενε στα Φηρά… Γιάννης: Ο Μαρινάτος Βαγγέλης: Ο Μαρινάτος… «Πάρε μία αξίνη και ένα φτιάρι» Γιάννης: Σκουπάκι, ξέρω ‘γω… Βαγγέλης: Ναι… Λέω «εντάξει!». Πράγματι το πρωί πάω στον Άγιο […] ξέρεις που είναι ο Άγιος […]. Ήλθε εκείνος με το ταξί… Του λέει ο πρόεδρος «…το παιδί… να πάτε κάτω…». Κατεβαίνουμε…. Μονοπάτι ήτανε… δεν υπήρχαν δρόμοι και… Γιάννης: Ναι… ναι… ναι… Βαγγέλης: Πάμε εκεί πέρα… Μου λέει «για σκάψε εδώ πέρα!». Όταν μου είπε να σκάψω… ξέρεις που; Που είναι τώρα τα… που είναι η Κατίνα; Η Κατίνα… το φυλάκιο από πάνω… Γιάννης: Ναι… ναι… ναι.. Βαγγέλης: Λίγο από κάτω… Από κάτω εκεί, ακριβώς… Μου λέει «για σκάψε εδώ πέρα». Εγώ, αφού μου είχε πει ο πρόεδρος θα πάρω και καλό μεροκάματο, παιδί εγώ, νέος, ας πούμε… Γιάννης: Βάραγες εκεί, ε; Βαγγέλης: «Ωπ!!», μου κάνει αυτός, «Στοπ!!». «Δεν είναι…», μου λέει, «σιγά – σιγά!!». Λοιπόν, «αργά, πιο αργά!»… έκανα εγώ… Γιάννης: Έφυγε η άσπα από πάνω και βρήκες ελαφρόπετρα; Βαγγέλης: Κυρ. Γιάννη μου, κατά σύμπτωση, όπως έσκαβα εγώ εκεί… γιατί ήταν έτσι… κατηφορικός… κι όπως έσκαβα κι έβγαλα τα χώματα… βγαίνουνε δυο πιθαράκια δίδυμα… το ένα δίπλα στο άλλο… Μου λέει «κράτει!», «κράτει!», μου λέει… Δεν είχαμε τότες ούτε σκουπάκια, ούτε… αυτά… μου λέει «με το χέρι σου κάνε»… «Εδώ είμαστε», λέει αυτός, «τώρα. Εδώ είναι τα αρχαία»… «Εδώ», μου λέει, «παιδί μου, πριν εκατό χρόνια και, είχε έρθει ένας Γερμανός αρχαιολόγος και με αυτό το χαρτί ήρθα εγώ εδώ», και μου είπε το νότιο μέρος της Σαντορίνης… Ένα λεπτό, συγνώμη [μιλάει στο τηλέφωνο] Ακούς; Εν πάσει περιπτώσει, τα καθαρίσαμε αυτά από το… τα φωτογράφισε εκείνος… Μου λέει «εδώ είναι τα αρχαία, γιατί πριν εκατό χρόνια έχω ένα χαρτί εγώ από έναν Γερμανό αρχαιολόγο ότι στο νότιο μέρος της Σαντορίνης υπάρχουν αρχαία και πολύ χρυσό!». Έτσι μου ‘πε… Αυτήν την λέξη μου είχε πει… «Τα αρχαία», μου λέει, «είναι εδώ», «το χρυσό θα δούμε που θα τον βρούμε». Μου λέει «εγώ θα φύγω τώρα να πάω στην Αθήνα…». Αυτός μόλις τα είδε… Γιάννης: Εσύ ακούγοντας, όμως, για χρυσό, σαν παιδί τότε, δεν σκέφτηκες «να πάω να σκάψω και μόνος μου»; Βαγγέλης: Όχι! Γιάννης: Όχι… Βαγγέλης: Όχι, καθόλου… Δεν ήξερα τι πα να πει… Και το χρυσό, ακόμα, δεν ήξερα, να πούμε… Γιάννης: ναι, τι χρώμα έχει… Βαγγέλης: …τι χρώμα έχει… Μου λέει: «τώρα θα φύγω να πάω στην Αθήνα, να δείξω ότι πράγματι τα βρήκαμε τα αρχαία. Εσύ βρες κα ‘να δυο εργάτες ακόμα και… σιγά - σιγά», μου λέει… «να βρείτε και κάτι άλλο μέχρι να γυρίσω» και αυτά… και… «όλα καλά», μου λέει… «Εσείς είσαστε τυχεροί από την καλή… Θα πουλάτε», μου λέει, «κομπολόγια και θα κονομάτε τον χρυσό». Αυτό που λέμε ότι υπάρχει και χρυσό… «Θα βγά’τε πολλά λεφτά». Αυτήν την λέξη την θυμάμαι… Γιάννης: Έφυγε αυτός, εν τω μεταξεί, και εσείς… Βαγγέλης: …και με άφησε εμένα… Γιάννης: …εξακολουθούσατε να… Βαγγέλης: …να βρω και κα’νά δυο εργάτες… να σκάψουμε να βρούμε και κάτι άλλο ακόμα, ό,τι βρούμε… Με άφησε εμένανε υπεύθυνο να βρω και κα’να δυο τρεις εργάτες μέχρι να γυρίσει… τρεις – τέσσερις μέρες… Γιάννης: [μιλάει στο τηλέφωνο] Βαγγέλης: Μάζεψα, όμως, εγώ δύο τρεις φίλους… έτσι κι έτσι… ελάτε, να πούμε, γιατί βρήκανε κάτι αρχαία… δύο τρεις φίλοι… πάμε εκεί… σκάβαμε… όπως σκάβαμε εκεί πέρα ρε παιδιά… βγάζουμε ένα πιθάρι μεγάλο… τόσο! Λέω «σιγά σιγά, όπως μου είπε», λέω, «ο αρχαιολόγος, ο άνθρωπος αυτός», λέω, «σιγά σιγά να το βγάλουμε». Μόλις το βγάζουμε, παίρνει ένας από όλους… από αυτούς… ένα… όπως ήταν ο κασμάς… το φτυάρι που σκάβαμε… εκεί… τραβάει μια και το κάνει κομμάτια… «Ρε συ, τι έκανες, ρε;» «εεε.. βρρρεεε..», λέει… Ανθρώποι, δηλαδή, που δεν ξέραν τι αξία έχει και τι άξιζε… Βρήκαμε και κάτι άλλα σπασμένα… κάτι έτσι… Έρχεται ο Μαρινάτος… Γιάννης: Μέσα είχε τίποτα το πιθάρι αυτό; Βαγγέλης: Όχι… δεν είχε τίποτα! Έρχεται ο Μαρινάτος, το βλέπει το πιθάρι, που ήτανε γερό και το βρήκε σπασμένο… γιατί φαίνεται… Γιάννης: Ναι… ναι… Βαγγέλης: Ξέρετε αυτό… Αφού ήταν ολόγερο… Μου λέει «Βαγγελάκη Αλεφραγκή, γιατί το σπάσατε;» Εγώ κυρ. Γιάννη τώρα, τι να πω; Να πω ότι το ‘σπασε ο Γιάννης; Γιάννης: Από λάθος, ξέρω ‘γω… Βαγγέλης: «Δεν ξέρω», λέω, τι… «Έξω», μου λέει «από την ανασκαφή». «Έξω», μου λέει «από την ανασκαφή. Σε άφησα», μου λέει, «υπεύθυνο και… Με κατάστρεψες!», μου λέει… «Κύριε Μαρινάτο...»… ήτανε πολύ βλάσφημος… Γιάννης: Πολύ βλάσφημος ήταν, ε; Έβριζε, ε; Βαγγέλης: Του κάνω και ‘γω, με συγχωρείς, «Άντε γαμήσου και εσύ και τα αρχαία σου!»… Εγώ του λέω «δεν ξέρω ποιος το ‘σπασε»… δεν ήθελα να… εγώ τον άνθρωπο τον ήξερα… εγώ τον είδα… αλλά δεν ήθελα να του πω, τώρα… «έσπασε, δεν ξέρω…»… Έφυγα, αλλά μετά ξεκίνησε αυτός… έφυγα εγώ… τέρμα! Εγώ έφυγα από την ανασκαφή… […] μετά τι γινότανε… ανασκαφή… κόσμο… αυτά… ήθελε να κάνει και […] με πήρε ο εργολάβος εμένα μαζί του και του κουβαλούσα […] με τα γαϊδούρια αμμοχάλικα… δεν υπήρχανε τότε νταμάρια και τέτοια… και έκανε τα δωμάτια… όλα αυτά… πάνω από […] …και από αυτόν έφυγα εγώ, γιατί… εντάξει… εγώ δεν ήθελα να γίνω ρουφιάνος για τον φίλο μου… Γιάννης: Τελικά πως παραπάτησε αυτός και… έπεσε και σκοτώθηκε; Βαγγέλης: Μετά εγώ δεν ήμουν εκεί… Γιάννης: Α, δεν ήσουν εκεί… Δεν ξέρεις, δηλαδή… Βαγγέλης: …αλλά πήγε να φωτογραφίσει κάτι που βρήκε και όπως έκανε πίσω… Γιάννης: Τον σπρώξανε; Βαγγέλης: Όχι, όχι! Δεν τον εσκότωσε κανένας, γιατί να τον σκοτώσουν; Δεν το πιστεύω… Κλέαρχος: Έχουμε ακούσει… λέει ότι… ότι είχε αρχίσει να λέει «θα σκάψουμε και σε αυτό το κτήμα, θα σκάψουμε και σε αυτό το κτήμα, θα σκάψουμε και στο άλλο κτήμα και… κάποιοι αγχωθήκανε για τα κτήματα…» Ακρωτηριανός: Όταν δούλευε ο Μαρινάτος, εγώ τον έζησα ένα διάστημα… Δεν πα να πήγαινε ο πρωθυπουργός της Αμερικής […] «φύγε γιατί τώρα δουλεύω!». Τον δρόμο από πάνω… αυτό… του Ακρωτηριού… τον εκάμαμε εμείς… τον επατήσαμε… ρίξαμε τα ασφαλτικά τα πάντα… […] κάναμε τον εργολάβο… Βαγγέλης: Ο Μαρινάτος ήτανε πολύ παλικάρι… κανέναν… Άλλο που μάλωσα μαζί του… και τον έβρισα… και του είπα… του είπα και την κουβέντα αυτή...
Ένας φίλος είχε την φαεινη ιδέα να τραβήξει μαγευτικό βίντεο από την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Γιαννακόπουλου ( ας μην πούμε τοποθεσια για ευνοητους λόγους) και το " ανέβασε" σε ειδικό ιστοχώρο του cnn τι πιο έξυπνο εεε??? Φυσικά ο δράστης είναι για άλλη μια φορά ο Κλέαρχος αλλά μου δείχνει επίσης πόσο τον έχει ανταμείψει η Θεα Σαντορίνη χεχε......
Ο παλαιοχριστιανικός ναός του Αγίου Στεφάνου της Σαντορίνης βρίσκεται πάνω στο Μέσα Βουνό, στην είσοδο της Αρχαίας Θήρας... Ο Νάος έχει κτιστεί πάνω στα ερείπια πρωτοχριστιανικού ναού αφιερωμένο στον "Άγιο και φοβερό Αρχάγγελο Μιχαήλ", όπως αναφέρει σε επιστολή του, στον τότε Μητροπολίτη Δανιήλ, ο αρχαιολόγος Friedrich Freiherr Hiller von Gaertringen, ο οποίος το 1896 ξεκίνησε ανασκαφές στην Αρχαία Θήρα.
Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτό που σήμερα ονομάζουμε "Μέσα Βουνό", παλαιότερα λεγόταν "Βουνό του Αγίου Στεφάνου", εξαιτίας της ύπαρξης του ναού. "Μέσα Βουνό" λεγόταν τότε ο αυχένας που ένωνε το βουνό με το βουνό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος αυχένας σήμερα ονομάζεται Σελλάδα, όπως ήταν η ονομασία του στα αρχαία χρόνια... Πηγή εδώ ( ( του Κλέαρχου Καπούτση)) Στο τόσο συναρπαστικό blog του φίλου Κλέαρχου http://klearchosguidetothegalaxy.blogspot.com/ θα βρείτε ιστορικά ταξίδια στη Σαντορίνη και όχι μόνο - συνδυαζόμενα με συναρπαστικές φωτογραφίες
.jpg)
.jpg)
.jpg)
