Έκθεση "Κυκλαδίτισσες" στο Μουσείο Κυκλαδικής τέχνης ( 2025)

 

3 Θηραϊκές στιγμές στην υπέροχη έκθεση "Κυκλαδιτισσες" στο Κυκλαδικής στην Αθήνα .

1) Η Κόρη της Θήρας, άγαλμα του 7ου αιώνα π.Χ., ήρθε στο φως, τον Νοέμβριο 2000, κατά τη διάρκεια σωστικής ανασκαφικής έρευνας στο νεκροταφείο της αρχαίας πόλης της Θήρας, στη νοτιοανατολική Σελλάδα, από τον Θηραίο αρχαιολόγο Χαράλαμπο Σιγάλα. Η υπερφυσικού μεγέθους αρχαϊκή κόρη από λευκό ναξιώτικο μάρμαρο, ύψους 2,48μ. με τον σύμφυτο γόμφο ένθεσης στην βάση του, είναι σχεδόν ακέραιη. Το γλυπτό, από το οποίο λείπει μόνο η άκρη της μύτης και ο βραχίονας του λυγισμένου δεξιού χεριού, που ακουμπά στο στήθος, αποτελεί ένα από τα λιγοστά έργα της μεγάλης, σε λίθο, περίοπτης πρώιμης ελληνικής πλαστικής που διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας. ( www.yppo.gr)

2) Τοιχογραφική σύνθεση παριστάνει τρεις γυναικείες μορφές («Λατρεύτριες»), που φορώντας πλούσιες ενδυμασίες και πολύτιμα κοσμήματα κατευθύνονται προς το τέμενος. Η μεσαία «Λατρεύτρια» η οποία κάθεται πιθανώς μετά από τραυματισμό στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού της. Με το αριστερό χέρι στο μέτωπο πιθανώς δηλώνει τον πόνο, ενώ κρατώντας το τραυματισμένο πόδι με το δεξί δείχνει το αίτιο του πόνου. Η μακρά κόμη της δηλώνει ότι πρόκειται για ώριμη γυναίκα. Το εν μέρει ξυρισμένο κεφάλι της τρίτης «Λατρεύτριας» δηλώνει ότι πρόκειται για νεαρή μορφή σε διαδικασία μύησης. Καλύπτεται ολόκληρη με αραχνοΰφαντο διαφανή πέπλο και έχει το σώμα στραμμένο προς τις άλλες μορφές, ενώ ταυτόχρονα ατενίζει το ιερό, πιθανώς εκδηλώνοντας την αγωνία της για την έκβαση της τελετής. ( Www.lifo.gr)

3) Η Πάνω μεριά του κόσμου , Καδιω Κολυμβα εκδόσεις αρμός Η μυθιστορηματική βιογραφία ενός ανθρώπου κι ενός τόπου, βασισμένη στο ημερολόγιο μιας καπετάνισσας. Μια ζωή γεμάτη τρικυμίες και μπουνάτσες στη Σαντορίνη και στον Πειραιά, στο χτες και στο σήμερα. Μια ζωή απόλυτα δεμένη με τη θάλασσα, τη ναυτιλία και τη ναυτοσύνη. Από τα πανιά της σκούνας, μέχρι τα λίμπερτυ των αποζημιώσεων του πολέμου κι από τις βεγγέρες του νησιού μέχρι τα ταξίδια στην Ευρώπη.

Πόσο υπερηφάνεια!!

υ.γ.: είναι αυτονόητο οτι μόλις έρθει η έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σαντορίνης πρέπει επιτέλους να ανοίξει επίσημα το αρχαιολογικό Μουσείο . Και φυσικά μαζί με την αρχαία κόρη του Χαραλαμπου Σιγάλα να μείνει και φυσικά μαζί με όλα τα ευρήματα να δούμε επιτέλους τον Μελη και τον Χάρικλη που βρέθηκαν στην Περίσσα. 

Προσκύνημα στην Περίσσα

Είναι πολλά που έχουν γραφτεί για την πανσεβάσμια εκκλησία του Τιμίου Σταυρού της Περίσσας Τι για το όραμα του Γεράσιμου Βαιλα το 1836 όπου βρήκε στο χωράφι του τις δύο εικόνες και μάρμαρα απο παλαιό ναό, τι για τον περίφημο πρωτομάστορα της Περίσσας Μπατζάνη , τι για την κλεψιά της εικόνας  της Παναγιάς τι για το μέχρι και σήμερα ξεχωριστό πανηγύρι της, τι για το σχήμα  της που  μοιάζει με τη γούρνα του αγιασμού της Μονής του Προφήτη  και τόσα άλλα.

Σήμερα όμως λίγο πριν το πανθηραϊκό  προσκύνημα θα σταθώ και θα σας μεταφέρω σε δύο περιγραφές  της πίστης των κατοίκων για τον ναό αυτό. Και όχι μόνο για την εορτή της υψώσεως  του Τιμίου Σταυρού αλλά και για την εορτή της Ζωοδόχου Πηγής .

Για την εορτή του Σταυρού γράφει ο Φίλιππας Κατσίπης στο «Χρονικό της Περίσσας»,:  ... [...] Καματερη και σκόλη προσκυνητές από όλο το νησί κατεβαίνανε στην Περίσσα να προσκυνήσουνε κι απ όλα τα χωριά και γύρω νησιά ακόμη φέρνανε ασθενείς στη Χάρη Της . οι πιότεροι πάλι από τους προσκυνητές είταν οι απανωμερίτες που κατεβαίνανε με τις καβάλλες από την άλλη άκρηα του νησιού αποβραδίς και  ξεμονεύανε.  Μπαίνανε στο επιτροπικό και στα κελλάκια με τις κουμπάνιες τους κι αφου συσταμονίζανε τα πράματα τους και κανονίζανε τα του ύπνου τους ένας ένας τους πήγαινε  στον παπά να ξαορευτεί. Την ταχυνή αγροικούσανε τη λειτουργιά και μεταλαβαίνανε. Κι ύστερις μπλάζανε στον άμμο και περνούσανε την μέρα τους με χαρές και τραγούδια.

Ενώ συμπληρώνει ο Μάρκος Αβ. Ρούσσος στα «Λαογραφικά της Σαντορίνης».... Το  ηλιόβγαλμα  μας  πρόκαμε   μπροστά    στην  εκκλησιά  που   πηγαίναμε  προσκυνητές  στην  μεγάλη  γιορτή της. ΄Ένα  ασκέρι  από  καβαλλάρηδες   και  πεζούς  τραβούσαν  το  δρόμο  που  έβγαινε στην  πεντάτρουλλη  Περίσσας. Σ΄ αυτή  την  ιερή   γωνιά  της   Σαντορίνης   φτάνανε  ντάιμα  απ΄ όλα  τα  χωριά  οι   προσκυνητάδες,   γέροι ,  νιοι  και  μωρομάννες   μετα   λοχόνια   στην   αγκαλιά   τους  αρρωστημένοι  και   μισεροί  ,  που    όλοι   πήγαιναν  να  λουστούνε  στα  θεία   νάματα  της  Ζωοδόχου  Πηγής  της.   Χωρικοί   δουλευτάδες  του  κάμπου,  άνθρωποι  σπουδασμένοι  και  αφεντάδες  γινότανε  μιάδι  και   μπροστά   στο  Αγίασμα  περίμεναν  την  σειρά  τους   για  να  πιούνε  από  το   ίδιο κεχριμπαρένιο  αγλιστήρι  το  θαυματουργό     νερό   που  ανάβλυζε  από  την  πηγή  της.  Ατέλειωτη  η   βιβλική  πορεία  κατηφόριζε  από  τον  παληό   δρόμο  για  να   βρεθή  στο  μεγάλο   πανηγύρι. Κοπέλλες  με  αραχνούφαντα    ρένια  στο  κεφάλι  και   άλλες   με  λουλακιές  κορδέλλες  στα μαλλιά  τους    ερχόταν    καβαλλάρισες πάνω  σε  ψηλά  μουλάρια   στολισμένα  με  πολύχρωμα  χράμια  ,   αστραφτερά  κουδούνια   και   χάνδρες  με   κοχύλια   του  γιαλού, φούντες  γαλάζιες   κόκκινες, κίτρινες, γαρυφαλλένιες   και   λογής  - λογής  στολίδια   , ενώ  ξοπίσω  τις  συνόδευαν οι   νιοί  ντυμένοι  με  τις  πεντακάθαρες ντρίλινες  φορεσιές   τους.  Από  μεσαρικά  και  από  ρυμίδια  ακλουθούσαν  οι  γρηές  και  οι  σακάτηδες  που   δεν  πρπλάβανε  και  πάνε  αποβραδύς  στα  σπερνά,  για  να   ξεμονέψουν  χάρι  Της  πλάι  στο  κόνισμά  Της. Σαν  έμπαινες  μέσα  στην  εκκλησιά  της  Περίσσας  έβλεπες  την  παρουσία  του  Θεού  ολόφωτη  και  ολαλήθινη. Οι  εικόνες  της Ζωοδόχου  και  του   Σταυρού  ήτανε σκεπασμένες  από  ασημικά  και  μλάματα  και  πλάι  σ΄ ένα  μακρόστενο  ύφασμα  εκρέμονταν   παμπάλαια  ασημένια   πόδια, χέρια,  μάτια  και   άλλα  τάματα  των  πιστών  που  παρίσταναν  αρρωστημένα  μέλη  προσώπων   της  αγαπημένης   τους  φαμελιάς, η  ακόμη  έβλεπες  ασημένια στρατιωτάκια, που  τα  είχανε  τάξει  οι  μανάδες  στη  χάρη Της, για  να  γυρίσουν  τα  παιδιά  τους   από    τους   πολέμους.  Δύο   χονδροπάτηρα  κονδύλια  έκαιαν  ακοίμητα   το  ένα   μπροστα  στην  εικόνα  του  Σταυρού  και τ΄    άλλο  της  Ζωοδόχου   και   το   φώς  τους   ανάκατο   με  το  φώς   των  κεριών  έκανε  τα  χρυσαφικά   και τα΄ ασήμια  ν΄ αστράφτουν  μέσα  στο   σύθαμπο   της   ευρύχωρης  εκκλησιάς  .

Εκείνο   το   Θρησκευτικό  πανηγύρι   της  Ζωοδόχου  Πηγής  της   Περίσσας  ήταν  μια   ιδέα  ένας  ύμνος   μία  πρωτόγνωρη  πίστη  μια   μουσική  που  έβγαινε  από  τις  παλλόμενες  από   ευλάβεια   χορδές  της  ψυχής  εκείνων  των  αγιασμένων  ανθρώπων. ΄Εσκιζε  τον  αγέρα  και  ανέβαινε  ολοίσια  στους  αιθέρας  για  να  φθάση  σαν   ευχαριστήριος  ύμνος   αρωματισμένος  με  το   μοσχολίβανο  της   θυσίας  στο  θρόνο  του  Πλάστη. Είμαι  βέβαιος  πως  εκείνοι  οι  άνθρωποι  έφυγαν  από  αυτόν  τον  κόσμο  αγιασμένοι  καθαροί  άκακοι  και   ούτε  τα  όργανα   όπως  πιστεύουν  μερικοί μήτε  ο  ταβλάς  του γλυκατζή    που  πουλούσε  ζαχαρωτά  στα  βρέφη  τους  έφραξε   τον   δρόμο  του  παραδείσου. Αλλά  οι  άνθρωποι  έρχονται  και   φεύγουν  όμως  το  πανηγυρι  της  Ζωοδόχου  Πηγής της  Περίσσας  και  κάθε  άλλο  πανηγύρι  θα  παραμείνη  και  θα  γιορτάζεται  αιώνια, όπως   το  θέλει  η  παράδοσις  όπως  το   απαιτεί  η   ιστορία   της  Σαντορίνης   όπως  το  γράφει  η  διαθήκη   των  προγόνων  μας  όπως   μας  το  έδωσαν  οι  αιώνες  …

Και του Χρόνου !! η εκκλησία αυτή δεν είναι μόνο ένα μνημείο πίστης... είναι ένα μνημείο ξεχωριστής  ιστορίας 

Για το σχέδιο της Περίσσας διαβάστε εδώ 

Η Κατευχιανή στην Περίσσα και ο Τίμιος Σταυρός της...

Απόσπασπασμα από το βιβλίο του Φ. Κατσίπη : " Το Χρονικό της Περίσσας"

Δεύτερη νύχτα που ξυπνούσε απο υπνοταραχή ο Γεράσιμος ο Μπάιλας. Κι ίδιο το όνειρο που έβλεπε και τίς δυο τούτες τις νύχτες. Η  Παναγιά ήταν που τον καταξίωνε με την παρουσία της, αυτόν τον ταπεινό κι απονήρευτον άνθρωπο του Θεού. Όμως , αλλιώτικη ήταν την κάθε φορά που ερχόταν κι έσκυβε πάνω απο το προσκεφάλι του η Μεγαλόχαρη. Ντυμένη στα μαύρα, γυναίκα αγγελικιά και πάγκαλη την πρώτη-λαμπροστολισμένη την άλλη, λουσμένη απο δόξα επουράνια, έτσι όπως είχε μάθει να την προσκυάη και να την τιμάη πάντα του ο ταπεινός ο Γεράσιμος. Κι η λαλιά της , να στάζη γλύκα ανείπωτη- έτσι που δε μπορούν να μιλουν του Θεού τα πλάσματα, αλλά μονάχα οι άγγελοι στα επουράνια.

Τα ίδια λόγια του είχε πει και τις δύο φορές η Μεγαλόχαρη:

-Γεράσιμε , άμα θα σηκωθής , να πας στο χωράφι σου που έχεις στην Περίσσα. Άμα σκάψης εκεί δα- εγώ θα σου δώσω, σαν έρθη η ώρα , τα σημάδια που πρέπει - θα με βρής θαμμένη σε μιά παλιά εκκλησία μου.

Τρεμούλιασε του φτωχού του Γεράσιμου το φυλλοκάδρι, που την είδε και την άκουσε. Πως γινόταν να τον καταξιώνη έτσι με τον ερχομό της η Μεγαλόχαρη; Αυτόν , έναν ταπεινό γαϊδουρολάτη, που ζούσε τη φτωχοφαμελιά του, εκεί πέρα, στη Μέσα Γωνιά, την Επισκοπή όπως τη λένε σήμερα, της Σαντορίνης...Μέρα έμπαινε, μέρα έβαινε, να πετσοκόβεται και να κοψομεσιάζεται, ο δόλιος, πότε με το "χτήμα" του- τον υπομονετικό του γάϊδαρέλο-και πότε με το χωραφάκι του , δυό τρείς ζευγαριές αμπελοχώραφο, που το είχε κεί δα να , στον κάμπο της Περίσσας.

Την πρώτη φορά που είδε σε όνειρό του την Παναγιά ο Γεράσιμος, είπε πως μπορούσε να ήταν και της φαντασίας του γέννημα. Δεν έκανε τίπο' απ' όσα του ορμήνεψε η Παναγιά, μήτε κι είπε γιά κείνο που είχε δει κανενού κουβέντα. Μα σαν ξανάδε το άλλο βράδυ τη Μεγαλόχαρη στον ύπνο του, και του είπε και του λάλησε ξανά τα ίδια με την πρώτη φορά τα λόγια, ο Γεράσιμος ο Μπάιλας μούσκεψε απ' τον ίδρο και το φόβο κι η καρδιά το πετούρισε παράξενα. Δεν άργησε να πάρη την απόφαση του.

-Θα πα  να το στορήσω στον παπα-Μακάριο το όνειρο που είδα, μονολόγησε.

Με προσοχή τον άκουσε ο γέροντας-γέροντας , να πης, δέν ήτανε, νέος ακόμη στα χρόνια, με κοντό σγουρογένι, μα όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν , γιατί ήταν αληθινά "ποιμένας ψυχών"

ο παπα-Μακάριος ο Μεντρινός. Κι άμα τέλεψε να του ανιστορή τ' όνειρο του ο γαιδουροζευγολάτης- ο  Γεράσιμος ο Μπάιλας μ'άλλα λόγια- έκατσε και του απολογήθηκε ο παππάς.

-Σημαδιακό τ'όνειρο όπου είδες, Γεράσιμε. Μακαρισμένος ο δούλος του Θεού που τον καταξιώνει η Μεγαλόχαρη με την παρουσία της .Αναρωτιέσαι γιατί ήσουν εσύ που ξέλεξε ανάμεσα απ' τα τόσα πλάσματά της η Μεγάλη Κυρά τον Ουρανών...Τι που είσαι γαϊδουρολάτης ταπεινός κατά το που το στοχάζεσαι, ευλογημένε; Ίσα ίσα που στις ταπεινές ψυχές κι αμόλευτες πάει κι ακουμπάει το χέρι της η Μεγαλόχαρη. Σημαδιακό τ'όνειρο της που σου 'πεψε. Μεγάλη η χάρη σου, που θα'σαι του λόγου σου κείνος που θα την ανασύρης στο φως απο κει όπου βρίσκεται θαμμένη.

Έσκυβε ακούγοντας τον το κεφάλι ο φτωχός γαϊδουρολάτης. Κι η καρδιά του πήγαινε να σπάση στο στερνό του. Μα όχι, να πής ,απο περηφάνια. Του Θεού τα πλάσματα -να, σαν τούτο εδώ , το Γεράσιμο το Μπάιαλα-δεν πέφτουνε σε τέτοια κρίματα , η καρδιά τους απομένει πάντα καθαρή, ολοκάθαρη, σαν το σμαραγδένιο το νερό και σαν το διάφανο το κρούσταλλο. Δεν  το' λεγε να πιστέψη στ' αυτιά του με τα όσα άκουγε να του λέη ο παπα-Μακάριος- του ερχόταν ίδια ταραχή όπως και τις δυο περασμένες νύχτες, που είχε δει το όνειρο. Μα για να το λέη ο γέροντας, έτσι θα'τανε. Τον άκουσε , απ' αντίκρυ του που καθόταν , ν'αποσώνη την ίδια στιγμή το λόγο του ο παπα-Μακάριος:

-Θα νηστέψης, ούλες τούτες τις μέρες (Λαμπρόσκολες είχανε), Γεράσιμε , κι αποβδόμαδα, με του Θεού τη δύναμη και της Παναγιάς τη χάρη, θα πάμε να λειτουργήσουμε στην Κατευχιανή. Κι απέ θα κατεβούμε στην Περίσσα, εκεί όπου στέκει το χωράφι σου, να σκάψουμε και να την ανεύρουμε ,εκεί όπου βρίσκεται θαμμένη η Μεγαλόχαρη

Νύχτα ήταν ακόμα που ξεκίνησε ο Γεράσιμος ο Μπάιλας- ξημέρωνε η μέρα που του είχεν ορίσει ο παπάς του. Είχε μηνύσει και σε πεντ' έξι άλλους χωριανούς-άνθρωποι του Θεού όλοι τους σάν κι αυτόν και τον παπα-Μακάριο- και με τα λαδοφάναρα στα χέρια για να φέγγουν μες στη νύχτα, πήγαν κι αντάμωσαν στους παπά μπροστα στην πόρτα. Είχανε πάρει μαζί τους και τρία ζωντανά, το ένα για να καβαλικέψη ο γέροντας, στ' άλλα φόρτωσαν την κουμπάνια τους και τα σύνεργα που θα τάχανε χρεία για να σκάψουν το χωράφι. Κι όλοι μαζί, ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα.

Δίχως να μιλούν στο δρόμο- μοναχά ο παπάς ψαλμουδούσε καθώς πήγαιναν-φτάσανε στο Καμάρι, πήρανε την ανηφόρα και κατηφόρισαν ξανά κατά τη Σελλάδα. Κόψαν απ' το μονοπάτι της Κατευχιανής, της εκκλησιάς που είναι χρισμένη στην κουφάλα του βουνού. Άμα σταθής στην αυλή της , το μάτι σου φτάνει ίσαμε πέρα μακριά στον κάμπο κι απο κει συνέχεια ως την αμμουδιά, που απλώνει σα δαντέλα την ακρογιαλία της , να την γλυκοφυλάη μέρα νύχτα το κύμα. Ο κάμπος, η θάλασσα και το βουναλάκι του Κάτω Άι-Λιά με τους ανεμόμυλους. Κι ανάμεσα σ' όλο τούτο το πανόραμα, σκορπισμένα τα καρπερά τ' αμπελοχώραφα και τα ταπεινά και αθώρητα ξωκλησάκια του Νιμποριού.

Σαν έφτασαν στην Κατευχιανή, προσκύνησε ο παπα-Μακάριος με τη συνοδεία του, ύστερα μπήκε στο ιερό μονάχος και ντύθηκε τα άμφιά του. Λειτούργησε κανονικά με τη μελωδική φωνή του, άφησε ν'ανεβή ως τα ουράνια η πρωινή τούτη δέησή του. Κι οι λιγοστοί πιστοί που τον συντρόφευαν σ' αυτήν , σκύβοντας όλη την ώρα ταπεινωμένο το κεφάλι , παρακαλιόνταν στη χάρη Της, να φανή σ' ότι είχαν να τελέψουν σε λίγο , οδηγημένοι απ' την ορμήνια της και την παράστασή της.

Ο Γεράσιμος είχε απομείνει στον αυλόγυρο της Κατευχιανής. Δεν είχε στασιό μέσα στην εκκλησιά απ' την απαντοχή του. Κι απο κεί όπου έστεκε, αλάργευε τη ματιά του, την έφτανε και την ακουμπούσε στο χωραφάκι του απά, σαν κάτι να περίμενε να ξεπροβάλη απο κεί, κάτι που πολύ το ήθελε και το λαχταρούσε. Η ίδια η Παναγιά του το'χε πει στ' όνειρο του. Πως σάν θα έφτανε ο Γεράσιμος στο χωράφι του, Εκείνη θα τον οδηγούσε και θα τον ορμήνευε. Κι έτσι όπως έστεκε, με τ' όνειρο όλη την ώρα στο νού και στην καρδιά του, είδε να λαμπιρίζη ανάμεσα απο τους σβώλους τα χώματα μια φωτεράδα, μια λαμπερή φωτιά, ίδια σαν αυτές που ανάβουν ανήμερα στη γιορτή του Αι- Γιάννη.

-Παπα-Μακάριε...πατριώτες...Τρεχάτε να δήτε τα σημάδια που μας πέμπει η Μεγαλόχαρη!

Του ήρθε να ξεφωνίση την ίδια στιγμή , του δόλιου. Μα δε φώναξε, δε σάλεψε κάν τα χείλη του , για να μην τους αναταράξη στην ώρα της λειτουργίας. Και μονάχα σαν αποτέλειωσε τα «γράμματα» ο παπάς και στρώθηκαν όλοι στην πεζούλα της Κατευχιανής για να βάλουν μια μπουκιά ψωμί στο στόμα τους και να στυλωθούν, τότε κάθισε κι ο Γεράσιμος και τους ιστόρησε τα όσα είχε δει πριν λίγο στο χωράφι του. Κι όλοι μαζί σταυροκοπηθηκαν με πίστη και κατάνυξη.

Η μέρα είχε ροδίσει πια για καλά, σαν έφτασε όλη η συνοδεία στο χωραφάκι του Γεράσιμου του Μπάιλα. Πρώτος ο παπα- Μακάριος ξεντύθηκε το ράσο του, χάραξε με την αξίνα το σημείο του σταυρού απά στο χώμα και χτύπησε την πρώτη πελεκιά. Απόκοντα, άρχισαν να σκάβουν , ψυχωμένα όλοι, με τις αξίνες τους. Κι εκεί που χτυπούσε κι έσκαβε με τη δικιά του ο Μπάιλας, σκόνταψε το σίδερο σε μια σκληράδα. Και μια σπίθα πετάχτηκε την ίδια στιγμή απ' τη σκληρή την πέτρα. Χτύπησε απανωτά κι άλλες φορές ακόμα ο Γεράσιμος. Η Παναγιά η Παρθένα καταξίωνε για άλλη μια φορά την πίστη του. Λίγο ακόμα ,και μεσ' απο τα χώματα ξεπρόβαλε ένας σπασμένος μαρμάρινος σταυρός, μ' ένα σωρό σκαλίσματα, λουλούδια κι αγκάθια ολόγυρά του.

Πήγαν να τρελαθούν όλοι απ' τη χαρά τους.Κι έπεσαν με δάκρυα ,ο ένας στην αγκαλία του άλλου και φιλούσανε σαν τρελοί ο ένας τον άλλον.

Σ'εκείνον τον τόπο, καταπάνω στο χωράφι του Γεράσιμου του Μπάιλα, χτίστηκε η Παναγιά της Περίσσας. Απ' τη μεριά του κάμπου , απλώνονται , χαρά Θεόυ , τ' αμπέλια και τα χωράφια- απ' τη μεριά του Κρητικού πελάγου πάλι, ξεδιπλώνεται σμαραγδένια η θάλασσα. Περίλαμπρη τούτη η εκκλησιά , αέρινη, λες και δεν ακουμπάει σε γη, με τους πέντε κατάλευκους, χιονάτους κουμπέδες της- δέηση παντοτεινή στη χάρη της Μεγαλόχαρης.  Το παράξενο είναι , πως τούτη τη θαυμαστή την εκκλησιά δεν την έχτισε κανένας φημισμένος τεχνίτης, σπουδασμένος σε σοφά σχολειά, παρά ένας άξιος χτίστης, πρωτομάστορας, Ιωάννης Σαλίβερος τ' όνομά του και το παρατσούλι του Μπατζάνης. Το πως μπόρεσε και τη στέριωσε μια τόσο θεόρατη εκκλησιά πάνω στην άμμο, αυτό , μονάχα ο Θεός κι η Παναγιά το ξέρουν και το ορίζουν. Εκείνο που θα' πρεπε να πούμε ακόμα πρίν  τελέψη η αληθινή τούτη ιστορία , είναι πως πλάι στο Σταυρό, βρήκανε και την εικόνα της Μεγαλόχαρης, μικρή  σαν μια σύνοψη και σκεπασμένη ολάκερη απ' ασήμι. Τούτη την εικόνα την έκλεψε κάποιος Μποργιανός-γιατί να πούμε το όνομά του; κρίμα θα'τανε, του φτάνει η ντροπή που σόδιασεν απάνω του με την πράξη του ετούτη-που όσα χρόνια την είχε στα χέρια του, άσπρη μέρα δεν είδε ούτ' αυτός ούτ' η φαμελιά του. Ώσπου είδε κι απόδε ο συφοριασμέονς και τη γύρισε πίσω.

Οι σεισμοί που συνταράξανε και ξεθεμέλιωσαν πριν λίγα χρόνια τ' όμορφο νησί της Σαντορίνης, ρίξανε συντρίμμια και την Παναγιά της Περίσσας, τη βούλιαξαν εδά κει στο χώμα, γίνηκαν θρύψαλα οι αέρινοι, χιονάτοι κουμπέδες της. Μα η Μεγαλόχαρη καρτεράει να βρεθούν χέρια ανθρώπινα και καρδιά χριστιανή, για να την ανασηκώσουν στην ίδα πάλι τη μεριά , πιο όμοφρη και πιο σεβαστική απ' ότι ήταν πριν να γκρεμιστή.

o " Δαίδαλος" στη Σαντορίνη

Ορθοπεταλιές στους... ουρανούς

Το 1988 ο ποδηλάτης Κ. Κανελλόπουλος πραγματοποίησε έναν άθλο, πετώντας μόνο με τη μυΐκή του δύναμη από την Κρήτη μέχρι τη Σαντορίνη. Σήμερα, 24 χρόνια μετά, η Θεσσαλονίκη τιμά το επίτευγμά του

Πριν από 24 χρόνια αναβίωσε τον μύθο του Ικαρου και του Δαίδαλου, πετώντας με πεταλοκίνητο ανεμόπτερο από την Κρήτη έως τη Σαντορίνη, χρησιμοποιώντας μόνο τη μυϊκή του δύναμη.

Ο άγνωστος στο ευρύ κοινό άθλος επιτεύχθηκε το 1988 από τον Ελληνα πρωταθλητή ποδηλασίας Κανέλλο Κανελλόπουλο και έχει ενταχθεί στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη πτήση χωρίς μηχανικά μέσα.

Ο σύγχρονος Δαίδαλος καλείται να ανασύρει μνήμες από την ιστορική του πτήση με το «ανθρωποπτηνό», σε τιμητική εκδήλωση που διοργανώθηκε πριν λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη .

Στην εκδήλωση,  προβλήθηκαν   για πρώτη φορά ντοκουμέντα από την πτήση του Κανελλόπουλου, με το ανεμόπτερο «Daedalus 88», που κατασκεύασαν φοιτητές του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης (ΜΙΤ).

Το ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε τότε, καταγράφει στιγμές από την εξάμηνη προετοιμασία, την εκπαίδευση του ποδηλάτη - πιλότου και φυσικά την ιστορική πτήση, που είχε στόχο την ενσάρκωση του μύθου της απόδρασης του Ικαρου και του Δαίδαλου από τον Λαβύρινθο του Μίνωα.

Οι τότε πρωτεργάτες του τεχνολογικού επιτεύγματος, Τζ. Λάνγκφορντ και Στ. Μποσολάρι, καθηγητής στο ΜΙΤ σήμερα ο πρώτος και διευθυντής διαστημικής εταιρείας που συνεργάζεται με τη ΝΑΣΑ ο δεύτερος, έστειλαν τα δικά τους μηνύματα, που θα διαβαστούν στην αποψινή εκδήλωση.

«Οι μνήμες από τότε είναι άσβεστες. Θυμάμαι τα πάντα σαν να έγιναν πολύ πρόσφατα» λέει στο «Εθνος» ο παλαίμαχος ποδηλάτης, ο οποίος με μεγάλη έκπληξη άκουσε πρόσφατα τον εκπρόσωπο του Bike Respect, Κώστα Συμελίδη, να τον καλεί στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να τον τιμήσει και να του ζητά να ανασύρει από το συρτάρι την ξεχασμένη και σκονισμένη βιντεοκασέτα με το ντοκιμαντέρ.

Σε ηλικία 31 ετών τότε, πρωταθλητής Ελλάδας, βαλκανιονίκης και μεσογειονίκης στην ποδηλασία, μέλος της Εθνικής Ομάδας και με συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες, ο Κανέλλος Κανελλόπουλος κλήθηκε να δοκιμάσει την πρόκληση να οδηγήσει ένα ιπτάμενο ποδήλατο. Σήμερα στα 55 του χρόνια είναι καθηγητής φυσικής αγωγής στην Αθήνα, έχει τέσσερα παιδιά και ασχολείται με την αγιογραφία. Εχει σταματήσει φυσικά τον πρωταθλητισμό, αλλά εξακολουθεί να κάνει όλες τις μετακινήσεις του με ποδήλατο.

119 χιλιόμετρα σε τέσσερις ώρες

Δεν φοβήθηκα, αλλά δεν απόλαυσα την πτήση

«Ηταν κάτι πιο απαιτητικό και σίγουρα πιο δύσκολο από το ποδήλατο. Επρεπε να κρατάω έναν συγκεκριμένο ρυθμό στο πεντάλ και συγχρόνως να ρυθμίζω το ύψος και τη διεύθυνση με το πηδάλιο. Δεν μπορώ να πω ότι φοβήθηκα, ούτε ότι απόλαυσα την πτήση, αλλά η ευθύνη που είχα να τηρήσω κατά γράμμα τους κανόνες της πτήσης, ώστε να πάνε όλα όπως είχαν προγραμματιστεί, δεν με άφησαν να το χαρώ όπως ήθελα».

Το ανεμοπλάνο διένυσε την απόσταση των σχεδόν 119 χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου έως τη Σαντορίνη σε 3 ώρες και 54 λεπτά, επίδοση που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ, το οποίο κατείχε από το 1979 μια πτήση πάνω από τη Μάγχη.

Ενα απρόβλεπτο γεγονός, που οφειλόταν στον αέρα, απείλησε να μετατρέψει τον Δαίδαλο σε... Ικαρο, όταν το σκάφος έχασε την ουρά του και έμεινε χωρίς πηδάλιο, με αποτέλεσμα να πέσει στη θάλασσα. Ευτυχώς αυτό συνέβη μόλις 15 μέτρα πριν από την ακτή στην οποία θα γινόταν η προσγείωση και ενώ το ανεμοπλάνο βρισκόταν σε πολύ χαμηλό ύψος. Ο ποδηλάτης-πιλότος βγήκε σώος και ευτυχής για το κατόρθωμά του.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63606842

Υ.Γ.: Παρακολουθείστε παρακάτω το ιδιαίτερα σημαντικό ντοκυμαντέρ. Φυσικά στη τελευταία σκηνή  η " προσγείωση" στη Σαντορίνη. Αλήθεια ήταν κανεις εκεί και να μας περιγράψει τι θυμάται 

Όταν η Σαντορίνη αποκαλύτπει και πάλι τα μυστικά της

Περίσσιο εύρημα.... εντοπίστηκε στην Περίσσα σήμερα. Συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης αγωγού αποχέτευσης εντοπίστηκε μια υπέροχη επιτύμβια στήλη ......Στην περιοχή της Περίσσας στην αρχαία Ελευσίνα των Πτολεμαίων.... Αλήθεια τι κρυμμένα μυστικά θα μας φωτίσει πάλι η " Θεά" Σαντορίνη ;

Watch live streaming video from santorinitv1 at livestream.com

Σήμερα, κατά τη διάρκεια εκσκαφικών εργασιών, που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του έργου  «Ύδρευση – αποχέτευση ακαθάρτων οικισμού Περίσσας νήσου Θήρας», υπό την επίβλεψη της 2ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, αποκαλύφθηκε ρωμαϊκή ανάγλυφη πλάκα, συνολικών διαστάσεων 1,82 μ.  μήκους, 0,91 μ. πλάτους και  0,15 μ. πάχους, που απεικονίζει δύο ανδρικές μορφές σε ανάκλιντρο. Η δεξιά ώριμη ανδρική μορφή συνοδεύεται από την επιγραφή ΜΕΛΗΣ, ενώ η αριστερή νεαρή ανδρική μορφή από την επιγραφή ΧΑΡΙΚΛΗΣ.

Η ευρύτερη περιοχή της Περίσσας στην οποία βρέθηκε το ανάγλυφο, παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.

Το εύρημα μεταφέρθηκε και φυλάχθηκε σε ασφαλή χώρο.

Ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού 

Με μία πρώτη και γρήγορη έρευνα οι ονομασίες των δύο ηρώων προέρχονται ίσως από τα εξής : Ο Χαρικλής ήταν αρχαίος Αθηναίος δημαγωγός. Το 413 π.Χ. του ανατέθηκε αποστολή έχοντας υπό τις διαταγές του τον στόλο να πλεύσει στην Πελοπόννησο μαζί με το Δημοσθένη. Πέτυχε να οχυρώσει μια μικρή ακτή στη Λακωνία. Το 404 π.Χ. διορίστηκε μαζί με τους άλλους Τριάκοντα Τύρανους.

και ο Μέλης Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέλης είναι γνωστός ένας νεαρός Αθηναίος, τον οποίο ερωτεύθηκε ένας ξένος, ο Τιμαγόρας. Ο Μέλης περιφρόνησε τον έρωτά του και προέτρεψε τον Τιμαγόρα να πέσει από την Ακρόπολη. Αλλά όταν έγινε αυτό, ο Μέλης μετενόησε και αυτοκτόνησε. Σε ανάμνηση του θρύλου αυτού, ιδρύθηκε στην Αθήνα βωμός του Αντέρωτα.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CF%82

Διαμόρφωση Αγίας Ειρήνης στην Περίσσα

Η παλαιοχριστιανική βασιλική της Αγίας Ειρήνης στην Περίσσα, που ανακαλύφθηκε το 1992 κάτω από την ερειπωμένη —συνονόματη— μεσοβυζαντινή εκκλησία του 8ου/9ου αιώνα μ.Χ., δεν είναι ένας συνηθισμένος ναός. Αποτελεί ένα από τα πιο αξιόλογα μνημεία των Κυκλάδων, τη σημαντικότερη και παλαιότερη βασιλική της Σαντορίνης (Santa Irene), από την οποία προήλθε και η ονομασία του νησιού.

Η τρίκλιτη βασιλική, της οποίας το μεσαίο κλίτος έχει μήκος 25 μέτρα, χρονολογείται στα τέλη του 5ου αιώνα, με πιθανή δεύτερη φάση οικοδόμησης το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα μ.Χ.

Η ανακάλυψή της εντυπωσίασε τους αρχαιολόγους της 2ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων όταν, τη δεκαετία του ’90, κατά τη διάρκεια εργασιών υποστήλωσης του μεσοβυζαντινού ναού, βρήκαν σε όρθια θέση —και σε ύψος περίπου 1,5 μ.— τους κίονες με τα κιονόκρανα του βορειοδυτικού τμήματος του παλαιοχριστιανικού ναού.

Και όχι μόνο γι’ αυτό. Το μέγεθος και ο πλούτος του μνημείου, με αρχιτεκτονικά μέλη φτιαγμένα από μάρμαρο της Προκοννήσου, παραγγελμένα σε ειδικά βυζαντινά εργαστήρια, υποδήλωνε μια ανθηρή κοινωνία, που πιθανόν ταυτίζεται με την Ελευσίνα της Σαντορίνης, την οποία αναφέρει ο Πτολεμαίος ο Γεωγράφος τον 2ο αιώνα μ.Χ.

Γι’ αυτό και η έγκριση μελέτης από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο για τη διαμόρφωση του αρχαιολογικού χώρου, μέσα στον οποίο βρίσκονται οι δύο ναοί, αποτελεί σημαντική είδηση. Αρκεί το έργο να υλοποιηθεί σύντομα, καθώς τα μνημεία, που βρίσκονται σε πολυσύχναστο σημείο της Περίσσας, δεν προστατεύονται επαρκώς. Η μη περίφραξη, οι έντονες βροχοπτώσεις που μπορεί να πλημμυρίσουν τον διπλανό χείμαρρο και οι βράχοι, που κρέμονται από πάνω απειλητικά, είναι μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ναοί.

Εξάλλου, όπως παρατήρησε η αρχαιολόγος Ευγενία Γερούση, προϊσταμένη της Διεύθυνσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων και ανασκαφέας του μνημείου, η δημιουργία ενός λατομείου, που λειτούργησε στο βουνό μετά τον σεισμό του 1956 για την ανοικοδόμηση του νησιού, επιβάρυνε τα βραχώδη πρανή.

Η περίφραξη του χώρου, που δεν θα επιτρέπει την είσοδο, θα αφήνει όμως ελεύθερη τη θέαση, η δημιουργία δύο χώρων με σκίαση και πινακίδες για τους επισκέπτες, η τοποθέτηση —μέσα από την περίφραξη— ειδικής πλατφόρμας για την έκθεση αρχιτεκτονικών μελών, η βελτίωση της υποστήλωσης του μεσοβυζαντινού ναού και η κατασκευή στεγάστρων, είναι μεταξύ των προτάσεων που πήραν τη θετική γνωμοδότηση των μελών του ΚΑΣ.

 http://www.archaiologia.gr/new/blog/2011/11/18/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%BF%CF%82/