26 Δεκεμβρίου.
Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου∙ ημέρα σιωπηλής συγκέντρωσης, ευγνωμοσύνης και σκέπης. Στη Σαντορίνη, η ημερομηνία αυτή δεν είναι απλώς εορτή· είναι κάλεσμα. Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, η σκέψη και το βήμα κατεβαίνουν στον Σκάρο, προς την Παναγία τη Θεοσκέπαστη, εκεί όπου ο βράχος, η προσευχή και η μνήμη γίνονται ένα. Σ’ αυτόν τον ιδιότυπα φορτισμένο τόπο της καστροπολιτείας, που τόσο βαθιά ένιωσε και περιέγραψε ο Ηλίας Βενέζης, η Θεοσκέπαστη δεν στέκει απλώς ως εικόνα, αλλά ως παρουσία – γεννημένη από την ανάγκη των ανθρώπων να προστατευτούν, να κρατηθούν, να ελπίσουν....
Δεν ήταν αυτονόητο πως θα βρεθούμε εκεί. Κάτι αντιστεκόταν, κάτι εμπόδιζε μέχρι την τελευταία στιγμή. Κι όμως, τελικά όλα τακτοποιήθηκαν όπως μόνο Εκείνη ξέρει. Η κατάβαση προς το προσκύνημα έγινε μέσα σε μια σπάνια, σχεδόν απόκοσμη ησυχία· βήματα χαμηλά, ανάσες συγκρατημένες, μια αίσθηση πως ο τόπος άκουγε. Κι όταν το σκάφος «Σαντορίνη» έφτασε στο ύψος της εκκλησίας, κορνάρισε προς τιμήν Της, κατά το έθος των ναυτικών. Ο ήχος απλώθηκε στον αέρα σαν ευλογία κι εμείς ανατριχιάσαμε – όχι από το κρύο, αλλά από εκείνη τη βαθιά, ανεξήγητη συγκίνηση που γεννιέται όταν νιώθεις πως δεν είσαι μόνος. «Μπράβο παιδιά…», σκέφτηκα.
"Όρθρου βαθέως" φτάσαμε στη Χάρη Της. Το βλέμμα δεν ήξερε πού να σταθεί. Το τοπίο, καταπράσινο φέτος μετά τις πρόσφατες βροχές, ήταν σχεδόν απίστευτο για τη Σαντορίνη∙ μια γη ανανεωμένη, ζωντανή. Και ξαφνικά, μπροστά μας, η Θεοσκέπαστη. Απλή και απόλυτη. Όχι επιβλητική, αλλά γεμάτη από τις ψιθυριστές δεήσεις όσων πέρασαν, στάθηκαν, λύγισαν και συνέχισαν. Εκεί, πάνω στον βράχο, ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε να είναι.
Και ύστερα, τα μπουκέτα των πιστών για την Κυρά τους. Η ανάγκη της κάθαρσης μέσα από την προσευχή. Δύο άνθρωποι με συγκλόνισαν. Ο κύριος Χρυσόστομος, που καθάριζε τις πέτρες πίσω από την εκκλησία. Στην ερώτηση «καλύτερα από το σπίτι;», η απάντησή του απλή και απόλυτη: «Μα θα περάσει η εικόνα Της…». Και η τόσο ξεχωριστή «Θεοσκέπαστη», η κυρία Καλλιόπη Δακορώνια Πρέκα, καθώς μας εξιστορούσε το ιστορικό του ναού – μόνο τα μάτια της να δει κανείς, όταν χτυπά τις καμπάνες.
Ύστερα η Περιφορά Της και η "Πανήγυρη", η Τράπεζα, και ο δρόμος της ανόδου. Διάλεξα το πάνω ρυμίδι, να φωτογραφίσω, να νιώσω τον χώρο, να καταλάβω γιατί «τα ερείπια της παλαιάς πόλης στεφανώνουν τον βράχο και δεσπόζουν πάνω από την άβυσσο», όπως έγραψε ο Choiseul-Gouffier για την καστροπολιτεία του Σκάρου.
Συγκλονισμένος από τη σημερινή ημέρα, ένιωσα πως το 2025… ήθελε να κλείσει έτσι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου