Ρίμα Αγίου Νικολάου «Περαματάρη» Οίας

Ρίμα Αγίου Νικολάου «Περαματάρη» Οίας

για τους ναυτικούς του χωριού την εποχή της ακμής

 της ιστιοφόρου ναυτιλίας της Οίας

«Περαματάρης»: νησίδα της Οίας κοντά στον όρμο Αμμούδι πάνω στην οποία βρίσκεται σκαμμένη μέσα στο βράχο η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το προσωνύμιο «Άγιος Νικόλαος ο  Περαματάρης». Ονομάστηκε έτσι από τη λέξη «πέρασμα» λόγω του μικρού θαλάσσιου περάσματος (Διαπόρι) που το χωρίζει από το βουνό της Οίας.

Άγιε Νικόλαε μπουγιούκι¹ το όνομα σου

που βούλνα² δεν κάμει η θάλασσα χωρίς το θέλημα σου,

άκου που σε περικαλώ³, ζαμάνια⁴  αλαμάζω⁵

άκου ίντα⁶ ‘χω στη καρδιά και έρχομαι και φωνάζω,

τα μάτια μου έχουν δάκρυα όλο να γιαμουρίζουν⁷

και μέσα στο γιαμούρισμα⁸  νταλκάδες⁹ σεργιανίζουν¹⁰,

σαν τα μπαλίκια¹¹ του νερού που ‘ναι κιζιλεμένα¹²

έτσα¹³ δεν μπακμακίζουνε¹⁴ τα βάσανα μου εμένα,

τση¹⁵ θάλασσας τα βουλνεψιά²  πατώ να γιουρουγιούνε¹⁶

αφού οι δικοί μου αϊλοί¹⁷ πάνω τση ξενυχτούνε,

όλο να οτουρμίζομαι¹⁸ όλο να γιαμουρίζω⁷

ζαμάνια λείπουν οι αϊλοί μουτλούκι¹⁹ δεν γνωρίζω,

τα βουλνεψιά τσοι²⁰ χαίρονται εγώ ‘χω το καημό των

να μην επάν’²¹ στο θάνατο να νιώσω χωρισμό των,

ρίχνω τση δάκρυ και νταλκά αλάργα²² να τα πάρει

μα πάει η βούλνα αξίδικα²³ και πίσω τα γυρνάει,

και ολονυχτί τον ύπνο μου νταλκάς τόνε ταράζει

και η μορφή τση η μαβή²⁴ αγριεμένη μοιάζει,

Άγιε μου Νικόλαε Άγιε Περαματάρη

των ναυτικών η πατρονιά²⁵, κραλή²⁶, μπαϊρακτάρη²⁷

που ‘σαι ατού δα²⁸ στο πέρασμα στου Αμμουδιού²⁹ τη μύτη

τσοι σκούνες³⁰ μας να ευλογάς άρχοντα και προφήτη,

εσύ που εγεννήθηκες στη μακρινή Λυκία

από τση Πόλης τα νερά μέχρι και τη Ρωσία

τη θάλασσα σακίνευε³¹ στο κάθε τση λιμάνι

και εγώ θα στείλω γεμινιά³² που ο νους σου δεν τα βάνει,

γιορντάνια³³ και χρυσά προυσιά³⁴ για το εικόνισμα σου

μουμλάρια³⁵, λάδι, θυμιατά  να ‘χει η αφεντιά σου,

τση Πάνω Μεριάς τσοι ναυτικοί απού³⁶ ‘ναι στα νερά σου

όντας τα σεργιανίζουνε να ‘χουνε τη χαρά σου,

βοήθα τσοι και δώνε τσοι αζλάνη³⁷ και κουράγιο

εσένα μόνο έχουνε μπαϊρακτάρη άγιο,

κ’ αράσιντα³⁸ στο Καραντενίζ³⁹ κάμε τους μπιρ⁴⁰ φουγάρο

όντας περνούνε απ’ άτου δα να κάμουνε τσιγάρο,

Άγιε Περαματάρη μας φύλαε το χωριό σου

τση Πάνω Μεριάς⁴¹ τσοι ναυτικοί έχε τσοι στο μυαλό σου,

γιάντα⁴² από όλα τα θανατικά που όξω από ‘δω⁴³ να μένει

από όλα το χειρότερο είν’ οι πνιουργιασμένοι⁴⁴

Λεξιλόγιο

¹ μπουγιούκι (από το τουρκ. büyük ) = μεγάλο

² βούλνα, βουλνεψιά (από το ρώσικ. волна, διαβάζεται «volna») = κύμα, κύματα

³ περικαλώ = παρακαλώ

⁴ ζαμάν ή ζαμάνια (από το τουρκ. zaman: χρόνος) = πολύ καιρό

⁵ αλαμάζω (από το τουρκ. ağlamak) = κλαίω 

⁶ ίντα= τι

⁷γιαμουρίζουν, γιαμουρίζω (από το τουρκ. yağmur: βροχή) = δακρύζουν, δακρύζω
⁸ γιαμούρισμα (από το τουρκ. yagmur) = βροχή, δάκρυσμα

⁹ νταλκάδες, νταλκάς (από το τουρκ. dalga) = καημοί, καημός

¹⁰ σεργιανίζουν (από το τουρκ. seyran: βόλτα) = πηγαινοέρχονται

¹¹ μπαλίκια (από το τουρκ. balik) = ψάρια

¹² κιζιλεμένα (από το τουρκ. gizli) = κρυμμένα

¹³ έτσα = έτσι

¹⁴ μπακμακίζουνε (από το τουρκ. bakmak: κοιτάζω) = φαίνονται, εμφανίζονται

¹⁵ τση = της

¹⁶ γιουρουγιούνε (από το τουρκ. yuri: επίθεση) = τρέχουν  (γιουρουντίζω = τρέχω με φόρα, επιτίθεμαι)

¹⁷ αϊλοί (από το τουρκ. aile: οικογένεια) = οι άνδρες της οικογένειας δηλαδή σύζυγος, πατέρας, αδερφός, γιος, γαμπρός

¹⁸ οτουρμίζομαι (από το τουρκ. oturmak) = κάθομαι 

¹⁹ μουτλούκι (από το τουρκ. mutluk) = ευτυχία, χαρά

²⁰ τσοι = τους, τις

²¹ να μην επάν’ = να μην πάνε

²² αλάργα (από το ιταλ. al larga) = μακριά 

²³αξίδικα (από το τουρκ. aksi) = αντίθετα, διαφορετικά 

²⁴ μαβή (από το τουρκ. mavi) = γαλανή

²⁵ πατρονιά (από το τουρκ. patron) = αφεντικό

²⁶ κραλής (από το τουρκ. kral) = βασιλιάς

²⁷ μπαϊρακτάρης  (από το τουρκ. bayraktar: σημαιoφόρος) = ο πρώτος των πρώτων, ο καλύτερος

²⁸απ’ άτου δα = από εκεί

²⁹ Αμμούδι = το ένα από τα δύο λιμάνια της Οίας (το άλλο είναι η Αρμένη). Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Οίας απέναντι από τη Ρίβα της Θηρασιάς. Τα παλιά χρόνια φημιζόταν για τις «παλλάδες» (ορυχεία) και η πρόσβαση γινόταν μόνο από τους «καραβολάδες» (σκάλες λαξευμένες στον ηφαιστειογενή βράχο που θυμίζουν την πορεία που κάνει  ο «καράβολας»=σαλιγκάρι). Σήμερα είναι λιμάνι-αγκυροβόλιο μικρών σκαφών και υπάρχει πλέον σύγχρονος αυτοκινητόδρομος που το συνδέει με το χωριό. Από το Αμμούδι ξεκινάει και το ferry boat για την Θηρασιά με  τακτικά δρομολόγια.

³⁰ σκούνες = ιστιοφόρα

³¹  σακίνευε (από το τουρκ. sakin: ηρεμία) = γαλήνευε

³² γεμινιά (από το τουρκ. yemin: όρκος,τάξιμο) = τάματα

³³ γιορντάνια (από το τουρκ. gerdan: λαιμός)  = περιδέραια  

³⁴ προυσιά = φλουριά

³⁵ μουμλάρια (από το τουρκ. mumlar) = κεριά

³⁶ απού = που

³⁷ αζλάνη (από το τουρκ. aslan: λιοντάρι) = δύναμη

³⁸ κ’ αράσιντα (από το τουρκ. arasinda) = και ανάμεσα 

³⁹ Καραντενίζ (τουρκ. Karadeniz) = Μαύρη Θάλασσα

⁴⁰ μπιρ (τουρκ. bir) = ένα

⁴¹ Πάνω Μεριά = η παλιά ονομασία της Οίας επειδή βρίσκεται στην «πάνω» δηλαδή στη βόρεια πλευρά του νησιού. Μετονομάστηκε σε Οία στα τέλη του 19^ου αιώνα. Ωστόσο από τους ντόπιους χρησιμοποιείται ακόμη ο όρος «Απάνω ή Πάνω Μεριά» και Απανωμερίτες (Οιάτες)

⁴² γιάντα = γιατί

⁴³ όξω από ΄δώ = μακριά από εμάς

₄₄ πνιουργιασμένοι = θαλασσοπνιγμένοι

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου Περαματάρη  λαξευμένη μέσα στην ηφαιστειογενή νησίδα της Οίας

Όπως έχουμε πει και παλιότερα η Οία ήταν ο ναυτότοπος της Σαντορίνης, το χωριό των ναυτικών και των καραβακυραίων.  Το 18^ο και ιδίως το 19^ο αιώνα, ο ιστιοφόρος στόλος της Οίας ήταν μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις του Αιγαίου με πάνω από 150 ιστιοφόρα.  Τα ταξίδια των ιστιοφόρων της Οίας στη Μαύρη Θάλασσα (περιοχή της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την εποχή εκείνη) και στη Ρωσία είχαν επιρροή στην τότε κοινωνία του χωριού.  

Οι ναυτικοί και οι καραβοκύρηδες της Οίας της εποχής εκείνης γνώριζαν πολύ καλά τα ρωσικά και τα τουρκικά. Αυτοδίδακτοι φυσικά οι περισσότεροι,  εξοικειώθηκαν με τις γλώσσες αυτές ακριβώς λόγω των ταξιδιών τους στη Μαύρη Θάλασσα.  Έτσι αρκετές λέξεις αφομοιώθηκαν συν τω χρόνω στην διάλεκτο της Οίας δημιουργώντας μια ιδιαίτερη τοπική καθομιλουμένη που δυστυχώς στις μέρες μας δεν «μιλιέται» πια από τη νέα γενιά του χωριού.

Μην σας ξενίζει λοιπόν αυτό το ιδιαίτερο λεξιλόγιο στη παλιά ρίμα.  Αν βρεθείτε στην Οία και τύχει να συνομιλήσετε με ηλικιωμένους Οιάτες -και δη παλιούς ναυτικούς- είναι σίγουρο ότι θα ακούσετε λέξεις όπως ζάβαλης (=κακομοίρης, από το τουρκ. zavalli), κουράμπα (=φαλάκρα, από το τουρκ. kuru=ξερό),  ντάϊμα (=συνέχεια, από το τουρκ. devam),  γουζέλικα (=ωραία, από το τουρκ. guzel), γιαγλίδικα (=λιπαρά, από το τουρκ. yağlı),  καφερεγκί (=το καφέ χρώμα, από το τουρκ. kahverengi),  μπάρεμου (=τουλάχιστον, από το τουρκ. barem),  ντουμένι (=τιμόνι βάρκας, από το τουρκ. dumeni),  ματρόνης (=ναύτης, από το ρωσ. Мatрос), λόντκα (=βάρκα, από το ρωσ. Лодка), τσανακάκι (=πήλινο πιάτο,  από το τουρκ. çanak)….και πολλές-πολλές δεκάδες άλλες…

Η νησίδα του Αγίου Νικολάου Περαματάρη όπως φαίνεται από τη συνοικία «Μοναστήρι» της Οίας.

Στο βάθος διακρίνεται και η Θηρασιά.

Η ομάδα του "καλλιστορώντας"  ευχαριστεί θερμά  οικογένεια από την Οια που μας παραχώρησε αυτή την παλιά ρίμα

Κοκορομαχίες......για το κρασί !

Με έκπληξη διάβασα τη συνέχεια του σίριαλ μεταξύ οινοποιών της Σαντορίνης. Σας παραθέτω το άρθρο παρακάτω αλλά θα ήθελα να τονίσω το εξής: Ας αφήσουν τις ΚΟΚΟΡΟΜΑΧΙΕΣ και ας καθήσουν να τα βρουν. Το υλικό , για το οποίο τσακώνονται: Ο Θηραϊκός Αμπελώνας και όχι τα Οικονομικά Οφέλη που απορρέουν από αυτό .. είναι αυτό που πρέπει να προστατεύσουν  και να το αναπτύξουν.....Ας καθήσουν σ ένα τραπέζι και οι 2 πλευρές και να μην σηκωθούν αν δεν τα βρουν.... Με την κόντρα τους γίνεται ρεζίλι το νησί μας όχι αυτοί .....

Της Τανιας Γεωργιοπουλου

Οι αναγκαστικοί αγροτικοί συνεταιρισμοί εξαιρούνται του νόμου για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, που ψηφίστηκε πρόσφατα, σύμφωνα με τον κ. Βασίλειο Γκίκα, νομικό σύμβουλο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για τη σύνταξη του συγκεκριμένου νόμου (4015/2011). Σύμφωνα με τον συγκεκριμένο νόμο, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός είναι αυτόνομη ένωση προσώπων που συγκροτείται εθελοντικά. Ωστόσο οι 4 υφιστάμενοι στη χώρα μας (με νομοθεσία της δεκαετίας του 1930) Αναγκαστικοί Αγροτικοί Συνεταιρισμοί (κρόκου Κοζάνης, οινοπαραγωγών Σάμου, μαστίχας Χίου και προϊόντων Θήρας) υποχρεώνουν όλους τους παραγωγούς των συγκεκριμένων προϊόντων να εγγραφούν μέλη τους και να διαθέτουν τμήμα ή ολόκληρη την παραγωγή τους μέσω του Συνεταιρισμού.

Aπόφαση του ΣτΕ

Οπως τονίζει ο κ. Γκίκας, απόφαση του ΣτΕ (3581/2010) που εκδόθηκε μετά προσφυγή ιδιώτη που ήθελε να οινοποιήσει ιδιωτικά το περίφημο σαμιώτικο κρασί, ξεκαθαρίζει ότι η δυνατότητα σύστασης Αναγκαστικών Συνεταιρισμών με νόμο προβλέπεται ρητά στο άρθρο 12 παράγραφος 5 του Συντάγματος. Οπως σημειώνεται στη σχετική απόφαση, «η δυνατότητα συστάσεως αναγκαστικών συνεταιρισμών προβλέπεται κατ’ εξαίρεση από την εξυπακουόμενη αρχή της ελεύθερης συστάσεως». Παράλληλα, η απόφαση του ΣτΕ τονίζει ότι η σύσταση Αναγκαστικών Συνεταιρισμών δεν αντιβαίνει ούτε στο ευρωπαϊκό δίκαιο, όπως είχε προβάλει ο αιτών όσον αφορά την καταπάτηση του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η λειτουργία, ωστόσο, των αναγκαστικών συνεταιρισμών δημιουργεί προβλήματα και στη Σαντορίνη, σύμφωνα με επιστολή που απέστειλε ο οινοποιός Πάρις Σιγάλας στον υπουργό κ. Κώστα Σκανδαλίδη, εκπροσωπώντας και τα άλλα ιδιωτικά οινοποιεία του νησιού. Οπως σημειώνει, η Ενωση Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων (ΕΣΘΠ), που δραστηριοποιείται κυρίως στην παραγωγή οίνου, είναι υποχρεωμένη να αγοράσει όλη την ποσότητα σταφυλιού που περισσεύει στο νησί λόγω της αναγκαστικής της μορφής. «Ετσι δημιουργούνται μεγάλα αποθέματα, τα οποία με τη σειρά τους για να πουληθούν δημιουργούν στρεβλώσεις στην αγορά, υποθηκεύοντας την εικόνα της Σαντορίνης ως αμπελοτόπι υψηλών προδιαγραφών και με υψηλές τιμές του οίνου της».

Στην πραγματικότητα, το κρασί Ονομασίας Προέλευσης (ΟΠΑΠ) της ποικιλίας Ασύρτικο της Σαντορίνης, ιδιωτικής ετικέτας, πωλείται στο εξωτερικό ως κρασί εξαιρετικής ποιότητας και έχει κατακτήσει περίοπτη θέση σε εστιατόρια των ΗΠΑ κερδίζοντας διεθνή βραβεία. Ωστόσο, την ίδια στιγμή το κρασί «Σαντορίνη», επίσης ΟΠΑΠ, σε συσκευασία των πέντε λίτρων, πωλείται σε σούπερ μάρκετ στην τιμή των δώδεκα ευρώ από την ΕΣΘΠ. Ασφαλώς η εικόνα αυτή υποσκάπτει την υψηλή προστιθέμενη αξία που έχει καταφέρει να κατακτήσει το σαντορινιό κρασί. Ακόμα περισσότερο που και ο ίδιος ο συνεταιρισμός διαθέτει εμφιαλωμένο κρασί, υψηλής ποιότητας και σαφώς υψηλότερης τιμής (περίπου στα 9 ευρώ η φιάλη), το οποίο μάλιστα, σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή της Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών, Ματθαίο Δημόπουλο, παράγεται από την ίδια πρώτη ύλη με αυτό που πωλείται κάτω των 2,5 ευρώ το λίτρο. Ο κ. Δημόπουλος παραδέχεται ότι μόνο το εμφιαλωμένο κρασί μπορεί να φέρει προστιθέμενη αξία, αλλά ταυτόχρονα τονίζει ότι πουλώντας σε συσκευασίες των 5, 10, ακόμα και 20 λίτρων κατορθώνει να διαθέτει μεγαλύτερες ποσότητες και έτσι προστατεύει τους παραγωγούς του νησιού που δεν μπορούν να πουλήσουν το προϊόν τους στα ιδιωτικά οινοποιεία.

Εφημερίδα Καθημερίνη 3 Δεκεμβρίου 2011

Οι Λουκουμάδες .....στη Σαντορίνη

Ένα γνωστό στους περισσότερους Αιγαιοπελαγίτες νησιώτες (αλλά και Μικρασιάτες των παραλίων) έθιμο το οποίο έχει εντοπιστει μέχρι στιγμής σε δύο χωριά της Σαντορίνης: Απάνω Μεριά (Οία), Καμάρι/ Μέσα Γωνιά. Αναφέρομαι στη δημιουργία λουκουμάδων "τηγανήτων" οπως τους έλεγαν στο σπίτι την παραμονή του Αγίου Ανδρέα είτε όπως λέει η παράδοση για να αντριώσει το κρύο  (Απάνω Μεριά), είτε για να αντριώσει ο νοικοκύρης του Σπιτιου ( Καμάρι).

Αντε και του χρόνου .

( η φωτογραφία είναι φετινή )

Ποιός τάχατες άλλαξε....του Φ. Κατσίπη

Ποιος τάχατες άλλαξε;

«Η νοσταλγία σου έχει πλάσει μια χώρα ανύπαρκτη με νόμους έξω απ΄τη γη και τους άνθρωπους» Σεφέρης

Μονάχα τώρα-κι ύστερα από την πικρή εμπειρία του τελευταίου ταξιδιού μου- μπόρεσε να καταλάβω την βαθιά σημασία που είχανε τα λόγια του αλησμόνητου Ευάγγελου Κουτσογιαννόπουλου. Που όταν με είδε ξαφνικά ένα πρωινό στα Φηρά (έπειτα από 25 χρόνια που είχα να πατήσω το αγιασμένα χώματα του νησιού) μου είπε αγανακτισμένος:

-Γιάντα ηξανάρθες;… Ίντα γυρεύεις τώρα να ξαναδείς;… Η Σαντορίνη που ήξερες και που τόσα χρόνια νοσταλγούσες δεν υπάρχει πια…

Και τότες φυσικά δεν πίστεψα τον καλό μου φίλο. Ούτε και μπόρεσα να καταλάβω την αγανάκτηση του. Γιατί ήτανε σα να μου έλεγε πως η μοναδική μου αγάπη αυτή που είχα αγαπήσει κι αγαπούσα μ’ όλη την τρέλα της νειότης μου μ’ όλη τη δύναμη της καρδιάς μου δεν ήτανε μια απογοήτευση σκληρή. Για αυτό και γέλασα μαζί του.

Τώρα όμως αν ζωντάνευε και μου έλεγε τα ίδια λόγια θα τον πίστευα, Ναι. Γιατί αυτή που είδα δεν ήταν πια η Σαντορίνη μου!...

Δεν ήταν πια ΕΚΕΙΝΗ που χρόνια και χρόνια ονειρευόμουνα τις ατελείωτες τις αξημέρωτες νύχτες της ξενιτιάς μου. Έτσι που πολλές φορές αναρωτήθηκα: τάχατες μήπως έπαψα να την αγαπώ σαν τότες;…

Μήπως τότες την έβλεπα πανέμορφη, άσπιλη κι αμόλυντη γιατί τάχατες η καρδιά μου δ ε ν   ή θ ε λ ε  να πιστέψει τα μάτια μου;… Μήπως με κούρασε τόσα χρόνια η σκέψη της η θύμηση της, έγνοια της;…

Δεν ξέρω. Ένα μονάχα ξέρω πως τώρα ήταν διαφορετικά από εκείνη που είχα ζήσει κάποτε μαζί της και που πάντα την έβλεπα ζωντανή μπροστά μου με τα μάτια της ψυχής μου. Έτσι που για μια στιγμή πίστεψα πως η παλιά μου και μονάκριβη μου αγάπη με είχε προδώσει. Κι ένιωσα μια πίκρα κι ένα σφίξιμο στην καρδιά όπως όταν αντικρίζουμε μια ακριβή μας αγάπη να περπατάει με ένα άλλο άντρα στον ίδιο δρόμο που άλλοτε τον περνούσαμε μαζί. Να κάθεται με ένα άλλο στο ίδιο παγκάκι που καθόμαστε μαζί και να σκύβει το όμορφο κεφάλι της στον ώμο ενός ξένου.

Ναι, έτσι ήτανε!...Κι αυτήν την εντύπωση μου έδωσε όταν ανεβαίνοντας στα Φηρά αντίκρισα ένα παρδαλό ξενόγλωσσο πλήθος να στριφογυρίζει μέσα στα στενά ρυμίδια της αγοράς. Που ήταν στολισμένη σαν μια τουρκογύφτισσα τσιγγάνα με παρδαλά φουστάνια με ψεύτικα μπιχλιμπίδα και κομπολόγια.

Τώρα δεν ήταν πια η σεμνή η πεντάμορφη Αρχόντισσα. Ήτανε μια μισότρελη γριά μια νεόπλουτη βαμμένη με χτυπητά χρώματα και ψεύτικα κοσμήματα. Που μιλούσε μια ξένη ακαταλαβίστικη γλώσσα με σπασμένα Εγγλέζικα, Ισπανικά και Σπανιόλικα. Και που τα υπέροχα Γαλλικά που είχε μάθει κάποτε στη Σχολή Καλογριών τα είχε λησμονήσει!...Μα όταν απογοητευμένος από το θέαμα που αντίκρυσα στα Φηρά στα λεωφορεία στην Περίσσα, στο Καμάρι κατέβηκα στο χωριό μου άρχισα να ανασαίνω. Κι όταν ένα πρωινό πήγα στο α γ ι ο μ ν ή σ ι της Ποταμιώτισσας κι αδερφωμένος με τους κάθε λογής πανυριστές τσούγκρισα το ποτήρι μου στο  π α ν υ ε ρ ό σ π ι τ ο άρχισε να χτυπά η καρδιά μου.

Κι όταν ακόμα ένα πρωινό βρέθηκα ταπεινός προσκυνητής στο ερημικό ξωκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Κι άκουσα τη λειτουργία από ένα σεμνό ιερέα με ένα αγράμματο ψάλτη με ένα δεκάχρονο παιδάκι που η γλυκειά φωνούλα του αντηχούσε σα πρωινό κελάδισμα ενός σκουριαβλού ένοιωσα να ξαναγεννιέται η πρώτη μου αγάπη. Κι άρχισα να ξαναβλέπω με τα μάτια της καρδιάς μου τη Σαντορίνη μας, την αγέραστη, την αιώνια, την παντοτινή.

ΦΙΛ. ΚΑΤΣΙΠΗΣ

Εφημερίδα: « Θηραϊκά Νέα» -Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1972 τεύχος 213

Ηλιοβασίλεμα ....Νοεμβρίου

Κάπου στη Σαντορίνη....

Αλήθεια μήπως ξέρετε που είναι? Νέος Φίλος στην παρέα μας ξεκινάει το ταξίδι του με 3-4 φωτογραφικές αποτυπώσεις.....Μπας και ξέρετε από που είναι?

Καλως όρισες Θ.Γ.! έχουμε να πουμε και να κάνουμε πολλά! 

Της Παναγιάς του Λαγκαδιού στην Αγριλιά της Θηρασιάς

Η εκκλησιά των Εισοδίων της Παναγίας, ή Παναγιά του Λαγκαδιού, βρίσκεται στην είσοδο του εγκαταλελειμμένου χωριού της Αγριλιάς, στο νοτιοδυτικό μέρος του νησιού της Θηρασιάς. Φωτογραφίες: Σπύρος Βαρβαρήγος

 Χτισμένη το 1887 μ.Χ., ξεχωρίζει για τον ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και διακοσμητικό της πλούτο. Είναι πολύ ψηλή, σε αντίθεση με τις εκκλησιές των Κυκλάδων. Έχει τρεις εισόδους και στην κεντρική, σε μαρμάρινη πλάκα αναγράφεται το όνομα της εκκλησίας. Ο τρούλος στηρίζεται σε τέσσερις κολώνες, στις βάσεις των οποίων βρίσκονται γελαστοί άγγελοι. Ψηλά, κοντά στον τρούλο, τέσσερις δικέφαλοι αετοί βρίσκονται ανάμεσα στα παράθυρα. Στο κέντρο του ναού κρέμεται ένας ρώσικος πολυέλαιος, τάμα ενός ναυτικού που η Παναγία τον έσωσε.
http://www.saint.gr/3444/saint.aspx