«Το μήνυμα από το Υπουργείο αναφέρει "Ίο ή Σαντορίνη! Κάνε Θεέ μου να μην είναι η Σαντορίνη! Βουλιάζει κάθε χρόνο από κόσμο, υπερτουρισμός! Σκέψου πώς θα είναι οι άνθρωποι εκεί! Με τι θα έρθω αντιμέτωπη! Εισπνοή - εκπνοή... Δύο χρόνια είναι, θα περάσουν".
Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι. Είναι νύχτα. Μου φωνάζουν να βγω έξω για να θαυμάσω τα φώτα στην Καλντέρα. "Δεν μας παράτας κι εσύ! Σκέφτομαι τι ανθρώπους θα συναντήσω";
Εγκατάσταση στο Μεγαλοχώρι. Συναντάω πρώτα τη Σπυριδούλα για να μου δώσει τα κλειδιά του σπιτιού. Πόσο προσηνής άνθρωπος! Μπα... προσπαθεί να είναι ευγενική με έναν ξένο, σκέφτηκα.
Το επόμενο πρωί στις 05:00, όπως και κάθε πρωί για αρκετούς μήνες, συναντούσα στη βόλτα με το Νινί την κ. Άννα. "Η Παναγιά μαζί σου", φώναξε. "Μα πού πηγαίνετε τόσο νωρίς", ρώτησα. "Πάω ν' ανάψω τα καντήλια στον Άγιο".
Στις 06:00 κάθε πρωί ένα αυτοκίνητο αναχωρεί! Είναι οι γείτονές μου που πηγαίνουν στα χωράφια τους.
Στις 06:30 ο κ. Ανάργυρος ετοιμάζει τα μουλάρια του και ξεκινάει καβάλα στο γαϊδουράκι για τα χωράφια.
Στις 07:00 η κ. Θέωνη πηγαίνει να ταΐσει τις κατσίκες της και μου φωνάζει πάντα: "Η Παναγιά μαζί σου! Να σου φέρω αυγουλάκια;"
Δεν είμαστε καλά! Σε χρονομηχανή μπήκα; Επιστρέφω από το σχολείο κ' βρίσκω κουλουράκια στην πόρτα μου.
Το μεσημέρι λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου, μετά το σχόλασμα παρατηρώ έναν κύριο να με εξετάζει εξονυχιστικά! Με καλησπερίζει και μου προσφέρει κάτι να πιω! «Ποια είσαι και από πού έρχεσαι; Τι σε φέρνει στα μέρη μας;» Αφού του εξήγησα, μου έδειξε παλιές φωτογραφίες και έμαθα ορισμένα πράγματα για τη ζωή του και το επάγγελμα του βαρελοποιού.»
Οι μέρες της προσαρμογής κυλούσαν κι ενώ προσπαθούσα να χαρτογραφήσω τη θέση μου στο νησί, παρατήρησα μετά τα μέσα Σεπτέμβρη μια κινητικότητα στο απέναντι σπίτι. Όσο πλησιάζαμε στην εκπνοή του μήνα, η κινητικότητα αυτή γινόταν πιο έντονη, τόσο έντονη που ήταν αδύνατο να μην σου εξάψει την περιέργεια. Κόσμος έμπαινε και έβγαινε στο σπίτι των γειτόνων, κουβαλούσαν πράγματα, συχνά μαζεύονταν και συζητούσαν σα να προετοίμαζαν κάτι κι έπειτα χώριζαν αναθέτοντας ο καθένας συγκεκριμένες δουλειές στον άλλον. Απορροφημένη στο παρόν μου, ένιωθα πως παράλληλα στο απέναντι σπίτι εκτυλίσσονταν σκηνές από μιαν άλλη εποχή, τότε που οι άνθρωποι μαζεύονταν και μοιράζονταν δουλειές και συζητούσαν ευτυχισμένοι. Από το απέναντι σπίτι έβγαινε μια ενέργεια τόσο άγνωστη σε μένα και ταυτόχρονα έντονα οικεία που με έκανε να σταματώ κάθε φορά πριν μπω στο σπίτι μου για να κοιτάξω διακριτικά «τι σκαρώνουν επιτέλους τόσες μέρες»!
" ...Κοπελιά θα έρθεις στις ετοιμασίες για τον Άγιο; Αύριο το πρωί στις 3 ξεκινάμε το φάβα !!!"
Και ίσως αυτό περίμενα τελικά για να γνωρίσω την αθέατη Σαντορίνη .
