Δημήτρης Γληνός : Ένας Εξόριστος Παιδαγωγός στη Σαντορίνη

Το "καλλιστορώντας" δεν έχει σαν σκοπό να παρουσιάσει το βιογραφικό του μεγάλου ριζοσπάστη (και Κυκλαδίτη) παιδαγωγού Γι αυτό μπορείτε να βρείτε εδώ, και εδώ ( ενδεικτικά). Γνωρίζατε όμως τις παρακάτω πληροφορίες:

Το 1936 εκλέχτηκε στην Αθήνα βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου που είχε συγκροτηθεί με πρωτοβουλία του ΚΚΕ. Το 1936 έγινε και επίσημα μέλος του κόμματος. Η αστυνομία τον συνέλαβε λίγες ώρες μετά την κήρυξη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Εκτοπίστηκε στην Ανάφη. Εκεί κατάστρωσε το σχέδιο μιας ιστορικής εισαγωγής στο φιλοσοφία και άρχισε να γράφει ένα μεγάλο δοκίμιο για τη διαλεκτική: Η συγγραφή της συνεχίστηκε στη διάρκεια της Κατοχής όπου ολοκληρώθηκαν τα κεφάλαια διαλεκτική της γνώσης και διαλεκτική της κοινωνίας. Το 1937 μεταφέρθηκε στις φυλακές της Ακροναυπλίας και στη συνέχεια στην Σαντορίνη όπου έμεινε εξόριστος ως το 1939. Στη Σαντορίνη έγραψε την Τριλογία του Πολέμου, τους Μονολόγους του Ερημίτη της Σαντορίνης και σχεδίασε τη μετάφραση μιας πλατωνικής τετραλογίας: Παρμενίδης, Θεαίτητος, Σοφιστής, Πολιτικός. Στην εξορία ολοκλήρωσε τη μετάφραση του Σοφιστή και έγραψε τις δύο μεγάλες εισαγωγές που προτάχθηκαν στην έκδοση του 1940: Στοχασμοί για τη σημερινή θέση των ανθρωπιστικών σπουδών στην Ελλάδα και Στοχασμοί για τον ΠλάτωνΣτη Σαντορίνη αρρώστησε βαριά και η δικτατορία Μεταξά φοβούμενη τη λαϊκή κατακραυγή και την παγκόσμια διαμαρτυρία, τον μεταφέρει στην Αθήνα υπό αυστηρή επιτήρηση. Μόλις συνέρχεται συνδέεται με το αντιδικτατορικό μέτωπο παλεύοντας ενάντια στο καθεστώς.

Αποτελέσματα έρευνας για το SeaDiamond

Σας παραθέτω εδώ τα αποτελέσματα έρευνας από το ΕΛ.ΚΕ.ΘΕ. για το SeaDiamond.... Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι καλύτερα το να σιωπάς και να δουλεύεις προσεχτικά παρά το να πράττεις αλλόφρονα με γνώμονα την αυτοπροβολή σου ΚΑΙ ΜΟΝΟ!!!!... Η Σαντορίνη, το SeaDiamond και το Ακρωτήρι θέλουν ανθρώπους που να δουλεύουν πραγματικά όχι για την αυτοπροβολή αλλά για την επίλυση των δύο προβλημάτων

Καστέλια και Γουλάδες της Σαντορίνης 2

2) Το καστέλι του Πύργου ή Καινουργιόμπουργο δλδ, καινούργιο κάστρο ήταν χτισμένο από τα βυζαντινά χρόνια και είχε γύρω στα 100 σπίτι αρχοντικά, πολλά από τα οποία έπεσαν με το μεγάλο σεισμό του 1956. Μέσα στο καστέλι του Πύργου υπάρχουν εκκλησίες, ενώ στην άκρη του ξεπροβάλλει η " Κερά του Πύργου", το Θεοτοκάκι ένα εκκλησάκι του 10 ου -11 ου αιώνα με ιδιαίτερη λαογραφική και ιστορική καταβολή για το χωριό και το νησί ολόκληρο. Αλήθεια ποιος δεν έχει περιπατήσει τα στενά ρυμίδια του κάστρου, να γεμίσει τα πνευμόνια του με ηρεμία, να θαυμάσει τα αρχοντικά και να απολαύσει τη μαγευτική θέα... Είναι ένας από τους περιπάτους που λατρεύω... Έχω άδικο?

Καστέλια και Γουλάδες της Σαντορίνης 1

Από τις υπάρχουσες πηγές διακρίνουμε ότι ήδη από τα τέλη 15ου - αρχές 16ου αιώνα στο νησί, υπήρχαν 5 καστέλια και γουλάδες. τα καστέλια ήταν ολοκληρωμένα χωριά με τα σπίτια έτσι χτισμένα σε ορσμένες πλευρές ώστε να δημιουργηθεί ένα ψηλό και απόρθητο τοίχος. Τα Καστέλια - Κάστρα της ΣΑντορίνης ήταν : 1) του Σκάρου, 2) του Μπούργο ή Άγίου Νικολάου Οίας, 3) του Μπούργκο του Καινούργιου ή Καστέλι του Πύργου, 4) του Εμπορείου, 5) του Ακρωτηρίου. Εκτός από τα καστέλια, προστασία από τους πειρατές πρόσφεραν οι γουλάδες και οι βίγλες ( παρατηρητηρια - βλέπε Ημεροβίγλι, Βίγλα = παρατηρητήριο της ημέρας).
1) Το κάστρο του Σκάρου: Κύριο χαρακτηριστικό του ο έντονος φρουριακός του χαρακτήρας. Το κάθε εξωτερικό σπίτι ήταν και τμήμα του τείχους. Βασικός παράγοντας της οργάνωσης του οικισμού αποτελούσε η οικονομια του χώρου. Η μορφολογία του εδάφους σε συνδυασμό με την αντίληψη της ασφάλειας επέβαλε περιορισμό των διαστάσεων . Εδώ ήταν η πρωτεύουσα του νησιού τα χρόνια της Φραγκοκρατίας. Εδώ ζούσαν οι καθολικοί, οι άρχοντες του νησιού και ο καθολικός δεσπότης. Εδώ επίσης και το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου μέχρι το 1821. Από τις αρχές του 17ου αιώνα για πολλούς λόγους άρχισε η εγκατάλειψη του ΣΚάρου.
Η Καθηγήτρια κυρία Δώρα Μονιούδη Γαβαλά στο βιβλίο της " Σαντορίνη, κοινωνία και χώρος. 15ος-20ος αιώνας", Μπελλώνειο Ίδρυμα, Αθήνα 1997 " έχει μια Ιδιαίτερα σημαντική αποτύπωση του Σκάρου όπως ήτανε τότε... .. Όσοι έχετε τη δυνατότητα προσπαθήστε να εντοπίσετε το βιβλίο και δεν θα χάσετε... Αλήθεια γιατί δεν πάτε λίγο να περπατήσετε στο Σκάρο...

H μοναδική Σαντορίνη: Ηφαίστειο και Σταφύλι

Η μοναδική Σαντορίνη: Ηφαίστειο και σταφύλι
Με μια οινική παράδοση 2.000 ετών, ο αμπελώνας του ηφαιστειογενούς νησιού είναι ο αρχαιότερος του κόσμου και παράγει μερικά από τα καλύτερα ελληνικά κρασιά, με συνεχείς διακρίσεις στους διαγωνισμούς του εξωτερικού

Aπό τη Μερόπη Παπαδοπούλου,
Φωτογραφία: Βαγγέλης Ζαβός

Ο αμπελώνας της Σαντορίνης είναι ένας από τους αρχαιότερους αμπελώνες του κόσμου, ένα ορατό νήμα που ενώνει τους αιώνες, επιβεβαιώνοντας τους ιστορικούς κύκλους της παραγωγής. Εδώ παράγονται λευκά ξηρά κρασιά που έχουν το χάρισμα να διασχίζουν το χρόνο και να βελτιώνονται, καθώς και γλυκά, γεμάτα ήλιο, κρασιά, όπως το θέλει η παράδοση, που μας έρχεται κατευθείαν από εκείνους τους μακρινούς προγόνους της αρχαίας Ελλάδας οι οποίοι φημίζονταν για την οινοπαραγωγή τους. Στα βάθη της ιστορίας χάνεται και η συνήθεια να κλαδεύονται με έναν εντελώς πρωτότυπο τρόπο οι αμπελιές, σε σχήμα κουλούρας, κοφινιού που ακουμπάει στο έδαφος. Προστατεύεται έτσι από τους «σημάντορες ανέμους», που ιερουργούν αδιάκοπα εδώ, και από τον αδυσώπητο κυκλαδίτικο ήλιο.

Προαιώνια παράδοση

Αν θελήσει κάποιος να ανακαλύψει το «μυστικό» του αμπελώνα της Σαντορίνης, πρέπει να σκύψει με προσοχή στο οικοσύστημα, στο terroir. Να συνυπολογίσει το έδαφος, το κλίμα, τη θάλασσα και κυρίως το ηφαίστειο, που δραστηριοποιήθηκε τελευταία φορά μέσα στη δεκαετία του '50 και με την καυτή του ανάσα έχει σημαδέψει το μοναδικό αυτό νησί. Το ιδιαίτερο κλίμα και το ηφαιστειογενές έδαφος δημιουργούν συνθήκες που δεν ευνοούν την ανάπτυξη ασθενειών και αποτρέπουν την ύπαρξη εντόμων και μυκήτων, εχθρών του αμπελιού. Ετσι λοιπόν, η καταστροφική φυλλοξήρα, ένα έντομο που έχει προσβάλει και καταστρέψει κατά καιρούς το σύνολο των αμπελώνων του πλανήτη, δεν έχει καταφέρει να ζήσει στη Σαντορίνη και γι' αυτό, αντίθετα με ό,τι συνέβη σε όλη την Ευρώπη, δεν χρειάστηκε ποτέ εδώ να ξεριζώσουν και να ξαναφυτέψουν τον αμπελώνα τους. Στην ουσία, τα σταφύλια τα οποία τρυγούν σήμερα, είναι τα ίδια μ' εκείνα που τρυγούσαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι... Οι ντόπιοι παραγωγοί, αλλά και όλοι εμείς, πρέπει να στεκόμαστε με δέος μπροστά στις θηραϊκές αμπελιές. Αμπελιές που μπορεί να είναι 60 - 80 ετών, αλλά με ριζικό σύστημα που μπορεί να μετράει κάποιους αιώνες!

Οι μοναδικές ποικιλίες

Ασύρτικο, Αθήρι, Αηδάνι οι φημισμένες λευκές ποικιλίες του νησιού, και από κοντά οι ερυθρές Μαντηλαριά και το Μαυροτράγανο, που επιφυλάσσουν πολλές εκπλήξεις στο μέλλον. Αναμφισβήτητα, ανάμεσά τους κυριαρχεί το Ασύρτικο, που εξ αιτίας της μοναδικότητας του θηραϊκού αμπελώνα είναι ένα τελείως διαφορετικό σταφύλι από το Ασύρτικο που καλλιεργείται σε άλλες περιοχές της Ελλάδας: υψηλή οξύτητα, υψηλός αλκοολικός τίτλος, πολύ λιγότερο αρωματικό.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μεγάλων διεθνών οινολόγων, το Ασύρτικο της Σαντορίνης είναι μία από τις μεγαλύτερες, ίσως η μεγαλύτερη ελληνική ποικιλία. Τα κρασιά που παράγει είναι και αυτά διαφορετικά: πολύ ξηρά, αρκετά επιθετικά, αιχμηρά. Ζωηρά, με ιδιαίτερη κομψότητα και χαρακτήρα, με μεγάλη σταθερότητα, οξύτητα και δύναμη, μεγάλη φινέτσα και αρώματα ορυκτών και τσακμακόπετρας, αρώματα ευδιάκριτα και αναγνωρίσιμα ανάμεσα στα υπόλοιπα κρασιά. Είναι τα κρασιά που αποτελούν τη ναυαρχίδα της προσπάθειας αναγνώρισης των ελληνικών ποιοτικών κρασιών στο εξωτερικό.

Παρ' όλα αυτά όμως, ο μοναδικός αμπελώνας της Σαντορίνης συρρικνώνεται χρόνο με το χρόνο, γιατί εδώ παρατηρείται το οξύμωρο, το μεγαλύτερο προτέρημά του να είναι παράλληλα και το μεγάλο του πρόβλημα. Η ηλικία του. Τα γέρικα κλήματα, που παράγουν μεν υψηλή ποιότητα, αλλά ελάχιστη ποσότητα, αποθαρρύνοντας έτσι την ενασχόληση με την αμπελοκαλλιέργεια, που υποκλίνεται μπροστά στα πλάνα θέλγητρα του τουρισμού. Αν δεν γίνει μια άκρως δραστική στροφή, ίσως σε λίγα χρόνια ο υπέροχος αυτός αμπελώνας να βρίσκεται μπροστά σε πολύ σοβαρό κίνδυνο εξαφάνισης.

Προτάσεις υπάρχουν, όπως αυτή του Πάρι Σιγάλα, του Σαντορινιού παραγωγού, που εστιάζεται στον καθορισμό από την Πολιτεία της χρήσης γης και εντοπίζει τον κίνδυνο στον καταστροφικό νόμο που επιτρέπει να χτίζεις στα 4 στρέμματα εκτός σχεδίου. Οπως αυτή του Γιάννη Παρασκευόπουλου, επίκουρου καθηγητή Οινολογίας στο ΤΕΙ Αθηνών (που οινοποιεί και στη Σαντορίνη), ο οποίος έχει προτείνει στο παρελθόν να μετατραπεί το σύνολο του αμπελώνα σε βιολογική καλλιέργεια. Μπορεί να γίνει και θα είναι μια συνταρακτική «πρωτιά» στον κόσμο όπου μια ολόκληρη ζώνη Ο.Π.Α.Π. είναι «ΒΙΟ». Και να ανακηρυχτεί σε Παγκόσμιο Μνημείο Ιδιαίτερης Φυσικής Ομορφιάς υπό την αιγίδα της UNESCO, σώζοντάς τον από την άκρατη οικοπεδοποίηση.

Γιατί αλλιώς: «Αν τίποτε από τα παραπάνω δεν γίνει πραγματικότητα, τότε μια άλλη ζοφερή εικόνα μάς περιμένει. Εκείνη ενός σεληνιακού τοπίου, όπου το παραμικρό αεράκι θα σηκώνει τα σύννεφα της θηραϊκής γης -τιθασευμένης σήμερα από τον αμπελώνα-, διώχνοντας μακριά ακόμα και τον πλέον περιπετειώδη επισκέπτη…», όπως είχε γράψει κάποτε στον «Οινοχόο» ο κ. Παρασκευόπουλος.

Πηγή εδώ

Καλό μήνα....χορεύοντας

Σϋλλογος Ακρωτηριανών χορεύει σκοπό του γάμου - μπάλλο - ρεπατί ενώ στο τέλος παρουσιάζονται μερικές από τις λιχουδιές της Σαντορίνης (ψευτοκεφτέδες, μελιτίνια κ.ο.κ). Στο βιολί ο Βαγγέλης Σιγάλας

Πανεπιστήμιο Princeton USA -τοιχογραφίες

Ένα άκρως ιδιαίτερο βίντεο που αφορά τις τοιχογραφίες της Σαντορίνης και τη συμβολή (και) του Πανεπιστημίου Princeton, μου θύμισε μια φράση που μου είχε πει ένας γνωστός βλέποντας έκθαμβος τη Τοιχογραφία της Άνοιξης.... "Αλήθεια.... Και τι δεν θα έδινα για να ακούσω τις τοιχογραφίες αυτες. Πρέπει να μιλάνε.... Πόσα μυστικά έχουν να μας πουν...." ( Πόσο δίκιο έχεις Γ.....)