H Oία σε αριθμούς

Η Oία σε αριθμούς

• 11 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τα Φηρά βρίσκεται η Oία.
• 350 μέτρα είναι το υψόμετρό της.
• 1ος διατηρητεος οικισμός στην Eλλάδα ήταν η Oία.
• 763 μονιμους κατοίκους κατέγραψε η απογραφή του 2001.
• 214 σκαλιά χωρίζουν το χωριό από το λιμανάκι Aμμούδι. Αλλα 300 μέχρι τον όρμο της Aρμένης.
• 7.000 κλινες υπάρχουν σήμερα στην Oία, οι περισσότερες σε παραδοσιακά κτίσματα. Τα 180 περίπου καταστήματα, εστιατόρια και καφετέριες φροντίζουν για τα υπόλοιπα.
• 1930 Η Οια παίρνει το σημερινό της όνομα. Παλαιοτέρα λεγόταν Πάνω Mεριά ή Kάστρο Aγίου Nικολάου.
• 1480 αναφέρεται η ύπαρξή της από περιηγητές. Hταν ένα από τα πέντε καστέλια, τους οχυρωμένους οικισμούς που ασκούσαν τη διοίκηση του νησιού κατά τη Φραγκοκρατία.
• 1956 O μεγάλος σεισμός προξενεί τεράστιες ζημιές. Oλόκληρα τμήματα προς την καλντέρα γκρεμίζονται, ενώ μεγαλοπρεπείς ναοί, όπως του Aγίου Γεωργίου και της Παναγιάς της Πλατσανής, καταστρέφονται ολοσχερώς.
• 1890 εχει 2.500 κατοίκους, 130 ιστιοφόρα, καρνάγιο στον όρμο της Aρμένης, 13 ενορίες, τράπεζα, τελωνείο, βιοτεχνία κ.λπ.
• 3.600 στρέμματα είναι ο κάμπος της Oίας. Πριν από την ερήμωσή του στα μέσα του 20ού αιώνα, τα αμπέλια του παρήγαγαν κρασί που εξαγόταν ακόμα και στη Γαλλία.
• 200 στρέμματα είναι η έκταση στο φρύδι του γκρεμού όπου έχει αναπτυχθεί γραμμικά ο οικισμός της Oίας, με άξονα τον κεντρικό μαρμαροστρωμένο πεζόδρομο. Σύμφωνα με σχετική καταμέτρηση, τα κτίσματα είναι περίπου 960.

http://www.ethnos.gr/entheta.asp?catid=23317&subid=2&pubid=63185302

Αναδείχθηκε πρώτη παγκοσμίως η Σαντορίνη .... Και ???

Αναρωτιέμαι γιατί κάθε φορά πρέπει να γίνεται μεγάλος ντόρος για το γεγονός ότι η Σαντορίνη αναδείχθηκε πρώτος τουριστικός προορισμός παγκοσμίως από μια ψηφοφορία που διεξήγαγε τουριστικό περιοδικό; Γιατί πρέπει να μας νοιάζει μόνο η εικόνα και όχι η ουσία; Γίνομαι συγκεκριμένος:

Θεωρώ πολύ τιμητικό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας Αλλά δεν νομίζω οτι αρκεί για να αναδείξει τη Σαντορίνη ως ιδιαίτερο νησί παγκοσμίως. Δεν νομίζω ότι αυτή η βράβευση καλύπτει τα προβλήματα της Σαντορίνης. Ακόμα καλύτερα, η Σαντορίνη δεν είναι μόνο ηλιοβασίλεμα στην Οία, ωραία ξενοδοχεία, και ηφαίστειο. Η Σαντορίνη είχε έχε και θα έχει πολλή μεγάλη "ζώσα" παράδοση, ιστορία και πολιτισμό. Αλήθεια από πλευράς προβλημάτων το ποσοσοτό ανεργίας των μονίμων κατοίκων, η δημιουργία πολλών φορέων υγειονομικής φροντίδας στο νησί ( για σκεφτείτε μακροπρόθεσμα) ., ο συνεχιζόμενος εκμαυλισμός της καλντέρας και του νησιου από πάσης φύσεως εκτρώματα  για ιδιωτικό όφελος ( π.χ. νέος δρόμος στο νότιο Ακρωτήρι  , ξενοδοχεία στην καλντέρα.....) η μη σωστή αξιοποίηση της θηραικής γης αλλά και η μη σωστή ανταπόδοση ωφελειών στους καλλιεργητές του νησιου, η κλειστή αρχαιολογική ανασκαφή του Ακρωτηρίου , είναι κάποια από τα παράπλευρα θέματα της ανάδειξης της Σαντορίνης σε πρώτο παγκόσμιου ενδιαφέροντος προορισμό. 

Από την άλλη πλευρά , τα πολύ γνωστά και ιδιαίτερης φήμης θηραϊκά προϊόντα ( τοματάκι άνυδρο, φάβα, άσπρη μελιτζάνα, κρασί, κάπαρη κ.ο.κ) , η ιστορία του νησιού , οι ζώντες κάτοικοι που συμμετείχαν σε μεγάλα κοινωνικά - ιστορικά θέματα του νησιού , ( υπάλληλοι σε τοματοβιομηχανίες, υπάλληλοι στα ορυχεία, όσοι έζησαν σεισμό του 56 και β παγκόσμιο πόλεμο κ.ο.κ), ο γεωλογικός πλούτος του νησιού,   είναι μερικά από τα θέματα τα οποία θα έπρεπε να αξιοποιηθουν κατάλληλα και πολύ έτσι ώστε το νησί της Σαντορίνης να μπορεί ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ να αναδειχθεί σε μνημείο  παγκοσμίου ενδιαφέροντος όχι μόνο από πλευράς τουριστικής αλλά από πλευρας ερευνητικής, ιστορικής κ.ο.κ. 

Αλήθεια όμως όταν βλέπω ότι μας νοιάζει η διάκριση από ένα περιοδικό , ή η βράβευση μιας κοπελιάς από την Αμερική, προσωπικά για καθαρά τουριστικό σκοπό 2 μηνών, εκνευρίζομαι γιατί βλέπω ότι χάνουμε μέρα με τη μέρα αυτά τα οποία μας παρέδωσαν για να τα διατηρήσουμε….και να τα μεταλαμπαδεύσουμε σωστά…..

Ραδιοφωνικό Αφιέρωμα στο Σεισμό του 1956

Αλήθεια τι σχόλια να κάνει κανείς για ένα μεγάλο ραδιοφωνικό αφιέρωμα στο σεισμό του 1956 στη Σαντορίνη; Ήταν 9 Ιουλίου 1956, ξημερώματα δυο μεγάλοι σεισμοί της τάξεως των 7.2 και 7.5 ρίχτερ συγκλονίζουν το νησί της Σαντορίνης. Δημιουργούν το περίφημο τσουνάμι του Αιγαίου και αλλάζουν τις ζωές όλων των κατοίκων αλλά και του νησιού στο λεπτό... Οι εικόνες αυτές μένουν όμως χαραγμένες στο νου των ανθρώπων που τις έζησαν. Οι εικόνες αυτές "εμφανίζονται" και πάλι κάθε που πλησιάζει ο μεγάλος σεισμός της "αλλαγής". Οι άνθρωποι ακόμα πονάνε...συγκινούνται... Σαν να γινε ο σεισμός μια μέρα  πριν... όχι πάνω από μισό αιώνα...!

Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της εκπομπής μερικά βασικά συμπεράσματα προέκυψαν:

·  Οι άνθρωποι αυτοί, πονάνε.... νοιώθουν ακόμα τις ώρες εκείνες! Όλοι εύχονται μη και κακό και ξαναγίνει κάτι τέτοιο... Δεν είχαν νοιώσει ποτέ σεισμό ! τα μάτια των αγαθών ανθρώπων το βλεπαν σαν  παιχνίδι από τη μία και το νοιώθανε κάθε στιγμή από την άλλη ...

·  Έχουμε ένα θησαυρό ανεκμετάλλευτο και δεν είναι άλλος από τους ζωντανούς μας κατοίκους... Από την προφορική ιστορία του νησιου ....! Όλοι μας οφείλουμε να την αξιοποιησουμε... Ξεκινούσαν οι κουβέντες από το σεισμό και κατέληγαν σε μια άλλη Σαντορίνη .... Αγνή.... Διαφορετική !!

·  Δύο στοιχεία τα οποία δεν τα ήξερα καν: Ποίημα - Τραγούδι με παραλλαγές για το σεισμό της Σαντορίνης, καθώς και τη θεατρική παράσταση που  παιζόταν λίγες ώρες νωρίτερα από το σεισμό με τους Ντίνο Ηλιόπουλο, Νίκο Ρίζο, Μαρία Καλουτά..... 

·  Κάθε χωριό μας μετέφερε διαφορετικές εικόνες τοπικής ιστορίας και όλοι μαζί κάτι διαφορετικό : Η σχέση της πίστης , η σχέση της οικογένειας, η σχέση της φιλίας και της Κοινοκτημοσύνης βασικά σημεία των αφηγήσεων....

·  Συμμετέχοντες ( ηχητικά ή και αφηγήσεις): Κωνσταντίνος Νικολάκης ( Αστυπάλαια),  Βάλσαμος Πιτσικάλης - Καδιώ Σιγάλα ( Οία - Θηρασιά), Αναστάσιος Καφούρος - Αρτέμης Μυτιληναίος - Τζώρτζης Καφούρος ( ημεροβίγλι) , Γιώργος και Μάρκος Ρενιέρης ( Βουρβούλος), Μανώλης Λιγνός- Χριστόφορος Ασιμής ( Φηρά), Κατίνα Γιάννακα ( Καρτεράδος), Χρυσόστομος Πετίνης ( τσουνάμι ) Ειρήνη Κωχ - Άννα Σιγάλα, Πρέκας Ιάκωβος - Ηλίας Μαίνας ( Καμάρι) , Θεώνη Φύτρου - Γιώργης Καταβάτης ( Πύργος), Αργυρούλα Παπανδρεοπούλου (Μεγαλοχώρι), Αρτέμης Αρβανίτης - Μαρία ΜπάΙκα, Νικόλαος ο Τρομάρας ( Ακρωτήρι) και Μπάμπης Ζαμπέλης  - Φίλιππας Κατσίπης ( Εμπορείο) αλλά και η Λέκτωρ Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ.Εύη Νομικού 

·  Παραπλευρές αφηγήσεις υποστηρικτικού υλικού: Μαρία Σιγάλα ( Εμπορείο), κ. Γιώργος Καμπιά - Ακρωτήρι, κ.Στέλλα Δαμασκηνού - αλησμόνητος παπαΛευτέρης Λειβαδάρος ( Μεγαλοχώρι), Ειρήνη Πελέκη (Καμάρι), Βαγγέλης και Ευαγγελία Κανακάρη (Κοντοχώρι), Αντώνης Καραμολέγκος ( Πύργος), Μαρίδι Σιγάλα ( Εμπορείο) . Προσωπικά τους ευχαριστώ διπλά! 

·  Οφείλω δε να ζητήσω συγγνώμη από εκείνους τους Φίλους που δεν πρόλαβα να "αξιοποιησω" τη βοήθεια τους... Ξέρουν εκείνοι...

·  Χωρίς τη συμπαράσταση των : Στέλιου Κανακάρη, Νίτσας Κόρακα, Νίκου Μπάικα, Νίκης Τσέκου, Εύης Νομικού, Αντώνη Καραμολέγκου, Ανάργυρου ( Καμπιά -Ακρωτήρι) Μανώλη Ορφανού   καθώς και της Αρτεμίας Αργυρού με την οποία συνταξιδεύαμε σε 8 ωρα προετοιμασίας κάθε μέρα, το αφιέρωμα αυτό δεν θα έβγαινε στον αερα...Το Ευχαριστώ ειναι το λιγότερο ..     

Η εκπομπή ακολουθεί.... Σίγουρα θα έρθουν και άλλα και άλλα  Αφιερώματα για το νησί... Γιατί εμείς συνεχίζουμε να αρμενίζουμε διαφορετικά.....

http://tsarkastanhsia.blogspot.com/2011/07/1956.html

Μεγαλυνάρι της Σαντορίνης

Εκεί, στου Ηφαιστείου το εβένινο λίκνο, νανουρίζεις τις ελπίδες μας.


Εκεί όπου τα πάντα ανατρέπονται.

Εκεί στο ξεπνισμα στης επιστήμης, στης φύσης της παραφροσύνη μ’ αρχαίους ήχους αλαλάζεις. «Ιδού εγώ, η Μοίρα όλων! Ιδού εγώ, το τέλος κι η αρχή. Ιδού όπου αναφλέγομαι και κατατρώγω, όπου τίκτω και θεοποιώ δια του θανάτου. Ιδού όπου οι επαναστάσεις αυτοκτονούν. Ιδού όπου οι τάξεις ανατρέπονται. Ιδού εγώ, του ηφαιστείου το απύθμενον θάμπος»

Εκεί όπου απαλή κι αφράτη η παλάμη του Θεού, ο ομφαλός του κόσμου, καπνίζει, αναδεύεται κι οσμίζει, βουρκώνει τα νερά και τα σκουριάζει, βωμός των ταπεινών μας προσφορών, ώσπου τη φούχτα κλείνει, κι υψώνοντας τη χαοτική γροθιά συντρίβει την ανθρώπινη χαμοζωή που παριστάνει την απέραντη. Γελά και τρέμουμε. Ξερνά κραυγές μυστηριακές και προσκυνούμε, ανθοβολεί στεριές, γονιμοποιεί θάλασσες, καλύπτει ουρανούς. Με μύρια όπλα μας καλεί, σειρήνα τραγουδάει, μας σφιχτοδένει σε νερένια δόκανα, μας πνίγει σε γεροχτισμένα κάστρα. Τον ίδρω, μ’ αίμα πάνω της ξεχύνουμε. Σπόρια ζωής; τα νεκρά κορμιά μας κατάντικρύ της στήνουμε, ξόρκια στη μάνητα, φυλαχτά στις κούνιες των μωρών μας.

Εκεί στου ηφαιστείου το εβένινο λίκνο οι ελπίδες μας πεθάναν αγέννητες. Κάθε που αντικρίζουμε τα φεγγερά κρίνα, τους μικρόσωμους ψαράδες, τα παιδιά που παλεύουν, τους λιθόχτιστους δρόμους, τα’ αγάλματα, τις ζωγραφιές, τις γκρεμισμένες εκκλησιές, τα κιούπια, τις άδειες στέρνες, τις γεμάτες αποθήκες, τα όστρακα, το στάρι, τα πλοία και τα μαγεριά, τη φάβα και τη ντομάτα, το κρασί και το τραγούδι, την ψαλμουδιά και την καμπάνα, χαμογελάμε στη Μοίρα μας. χαμογελάμε δίχως πίκρα, απόγνωση, κούφια λόγια επιτύμβια, εμπορεύσιμα. Τα μυστικά φτερά ξεδιπλωμένα. Χαμογελάμε με κατανόηση. Είναι η ορατή Μοίρα του κόσμου, η Μοίρα των ανθρώπων της γης, που ξέρουν να βουτούν το πρόσωπο στο μοσκοβολιστό της κόρφο.

Εκει στου Ηφαιστείου το εβένινο λίκνο οι ελπίδες μας κλώθουν το Αύριο.





Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου
 
http://mariasot.blogspot.com/2011/07/blog-post_04.html?spref=fb

Επί Ασπαλάθων...Βλυχάδα 2011

Επι Ασπαλάθων...Βλυχάδα 2011 from thiraios on Vimeo.

Το ηλιοβασίλεμα συντροφεύει τις Καμπάνες.......

Στο Μεγαλοχώρι…της Αθήνας

Σε μια από τις πιο παλιές  συνοικίες της Αθήνας, το Μεταξουργείο, ήλθαν οι Μεγαλοχωριανοί τεχνίτες, επιπλοποιοί και βαρελοποιοί, γύρω στα 1910.

Χωρίς καμία υποστήριξη, με μοναδικό φυλαχτό τη σκέψη τους στην Παναγία και στους Αγίους Αναργύρους και ακριβή κληρονομιά την ευχή του πατέρα και της μάνας τους, οι αγαπημένοι μας γονείς ήλθαν στα «ξένα», καθώς έλεγαν στην Αθήνα, για να προκόψουν.

Οι λεύτεροι, μόλις κατορθώνανε το πρώτο βήμα και ξεθαρρεύανε, ξαναγυρίζαν στο χωριό αλλά για λίγο, ίσα-ίσα να γενεί ο γάμος τους και ο αντίγαμος. Να πάρουν ύστερα την εκλεκτή της καρδιάς τους και να ξαναεπιστρέψουν για να συνεχίσουν τον αγώνα της δημιουργίας.

Χαμένοι μέσα στην πολύβοη πρωτεύουσα, νιώθανε μεγαλύτερη σιγουριά να ζούνε συντροφιασμένοι ο ένας πλάι στον άλλο, σαν ένα σμάρι πουλιά αδελφωμένα.

Από το Μεταξουργείο μέχρι τον Αι-Γιώργη ήταν σπαρμένοι οι νεοφερμένοι βλαστοί του χωριού μας στους δρόμους: Κολωνού, Βιργινίας Μπενάκη, Κωνσταντινουπόλεως, Μαραθώνος, Μυλλέρου, Κίμωνος, Κερατσινίου, Αλικαρνασσού, Πλάτωνος, Μοναστηρίου κλπ.

Σε τριάντα χρόνια ένας σεβαστός αριθμός Μεγαλοχωριτών δημιούργησε τον πρώτο πυρήνα, φτιάχνοντας οικογένειες με πολλά παιδιά και διατηρώντας τις παραδόσεις.  Ο δρόμος δύσκολος, ανηφορικός και η δουλειά σκληρή από νύχτα σε νύχτα.  Και σαν να μην έφθαναν οι δυσκολίες της προσαρμογής τους, μεσολάβησαν και τα θλιβερά χρόνια εκείνα του Πολέμου (1940) και της Κατοχής (1941-1944) και των μετέπειτα που έκαναν το μόχθο τους πιο μεγάλο.

Θα ήταν παράλειψη αν δεν ανέφερα τη συμβολή της υπομονετικής και φιλόστοργης συντρόφου καθώς στην αρχή οι νησιωτοπούλες μας πορευόντουσαν σε σπίτια αφιλόξενα μέσα σε αυλές με ξενόλοους ανθρώπους, αλλά με τη δύναμη του Θεού γρήγορα έφτιαχναν δικά τους. Μόνη τους λοιπόν ξεβάρεση και βάλσαμο στην ξενιτιά τους ήταν η νοσταλγία η ανεθυβολή του χωριού τους. Ζούσαν στιγμές αγαλλίασης όταν με λατρεία μετέφεραν στα σπίτια τους τα έθιμα της μικρής τους πατρίδας. Για τούτο οι μεγάλες μέρες των Χριστουγέννων της Πρωτοχρονιάς και οι άγιες του Πάσχα είχαν μια ξεχωριστή χάρη και θαρρούσες πως δροσερό το αεράκι του χωριού πλανιόταν μέσα στο σπιτικό τους. Με αυτά μας έθρεψαν και έτσι μεγάλωσε η αγάπη μας για το νησί.

Υπήρξε βέβαια και μια μερίδα χωριανών παιδιών ευλογημένων θα έλεγα που σπούδασαν και ανέβηκαν ψηλά και στόλισαν με το όνομα τους το χωριό μας. Όπως οι Πανεπιστημιακοί καθηγητές Νικόλαος Βλάχος, Μιχαήλ Πετζετάκης, Μαρίνος Σιγάλας, Νικόλαος Χωραφάς, ο Αρεοπαγίτης Βασίλης Μακρής καθώς κι ένα πλήθος άλλα παιδιά που έγιναν επιστήμονες.

Ένας όμως σεβαστός αριθμός ήταν και αυτοί που προκόψανε στις τέχνες και έγιναν γνωστοί στην αγορά της Αθήνας για την τιμιότητα και την εργατικότητα τους. Άλλος λίγο, άλλο πολύ όλοι τους προόδευσαν. Έγιναν ονομαστοί οινοποιοί και περίφημοι διακοσμητές του ξύλου. Άλλοι δημιούργησαν μεγάλες περιουσίες και άλλοι ευτύχησαν να δουν και δισέγγονα. Το δίχως άλλο είναι ένα τρανό παράδειγμα θέλησης και προκοπής των αγνών αυτών ανθρώπων ένα ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση.

Σεπτέμβριος 1977

Γουλιελμία Συρίγου-Μονιούδη

Από το βιβλίο της Γουλιελμίας Συρίγου-Μονιούδη

«Η Σαντορίνη μου», εκδόσεις «Θηραϊκά Νέα»

Υ.Γ. Αλήθεια , μεσα στις δύσκολες αυτές εποχές μήπως ήρθε η ώρα να ψάξουμε καλυτερα την των προγόνων μας ιστορία? Μήπως να ανιστορίσουμε και άλλες ιστορίες για Σαντορινιούς της Αθήνας? Η ομάδα του καλλιστορώντας είναι εδώ έτοιμη να δεχτεί οποιουδήποτε είδους ιστορική και όχι μόνο συνεισφορά σε μια άλλη Σαντορίνη... Κάποιος Μποριανός, Ακρωτηριανός, Πυργιανός  κ.λ.π. της Αθήνας να μας καλλιστορίσει τα του χωριού του τα δεδομένα στην Αθήνα??