Ειρήνη Ξαγοράρη ή μήπως Φτεουριά

Ενα πολύ συγκινητικό αφιέρωμα σε μια μορφή της Σαντορίνης εντόπισα από την ιδιαίτερα χρήσιμη ιστοσελίδα : Εμείς και η κοινωνία μας. Αναφέρεται στην Ειρήνη Ξαγοράρη ! Στη Ρηνιώ τη Φτεουριά! Σε μία γυναίκα που πάνω από τριάντα και πλέον χρόνια βρίσκεται στη ταβέρνα της την "Ειρήνη" στο Καμάρι, και έχει συμβάλλει με τον τρόπο της - δλδ την ανοιχτή της την καρδιά και τον αυθορμητισμό της στην εδραίωση του τουρισμού όχι μόνο στο Καμάρι αλλά και στη Σαντορίνη εν γένει . Πριν από τρία χρόνια είχε τιμηθεί κιολας σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση για τους πρωτεργάτες του τουρισμού .

Από το αφιέρωμα αυτό απλά θα σταθώ σε τρεις  χαρακτηριστικές φωτογραφίες


Γράφει το λοιπός η Κοινωνία μας: 

Ποιος δεν γνωρίζει την γνωστή σε Έλληνες και ξένους, Ειρήνη Ξαγοράρη από το Καμάρι της Σαντορίνης!

Όμως το όνομα αυτό ίσως να μη είναι και πολύ γνωστό εάν δεν προσκομίσεις και το συμπληρωματικό διακριτικό της χαρακτηρισμό, η Ρηνιώ η Φτεουριά».

Η αγαπημένη σ΄ όλους μας Ειρήνη είχε την πρώτη ταβέρνα στη περιοχή της και συνεχίζει να υπάρχει ακόμη και σήμερα στην ίδια θέση, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες που
απαιτεί η κοινωνία μας.

Η αγάπη της για το κοινό και η καλόκαρδη προσφορά της, συνεχίζει να την παρέχει κατά τον ίδιο τρόπο στο οιοδήποτε επισκέπτη του νησιού.

Εμείς θέλουμε να την ευχαριστήσουμε για τα όσα μας προσέφερε και συνεχίζει να προσφέρει, γι΄ αυτό και ως ελάχιστη προσφορά που μπορούμε να κάνουμε είναι να προβάλλουμε ορισμένα στιγμιότυπα που ζήσαμε μαζί της.

Χρόνια Πολλά Ειρήνη και να συνεχίζεις πάντα το έργο σου σε αμείωτους ρυθμούς.

Το πιο κάτω βιντεοσκοπικό και φωτογραφικό υλικό είναι από το αρχείο Εμείς και η Κοινωνία μας.

Για περισσότερο φωτογραφικό υλικό αλλά και βίντεο από το αφιέρωμα Έδώ

υ.γ,: Και αναρωτιέμαι, λοιπόν , πόσες και πόσες φιγουρες σαν τη Φτεουριά δεν έχει το νησί; Όσο ζουνε γιατί δεν τις αξιοποιουμε?
Γιατί δεν πάμε τους ζώντες θησαυρους να τους ακούσουμε; να τους καταγράψουμε να τους νοιώσουμε, να τους αναδείξουμε; Ξέρετε πόσα έχει να μας πει η κερα Ρήνη; και πόσα θα μπορούσαμε να ακούσουμε από τόσους ανθρώπους στο νησί ; Φώναζουμε σαν καλλιστορώντας για ανάπτυξη της τοπικής ιστορίας του νησιού. Ξεκινήσαμε τις αναρτήσεις με τα κάλαντα από το Σύλλογο Ακρωτηριανών  ( άρα το αύριο στο νησι) , Αμέσως είχαμε μια ιδιαίτερη ανάρτηση για τη σχέση Ρωσίας - Σαντορίνης ( άρα μέρος του χθες) και τώρα η κερα Ρήνη ( ζώσα παράδοση) .... Και πόσοι άλλοι θησαυροί μένουν ανεπηρέαστοι γιατί πολλοί απλά ...χάνουμε τις ευκαιρίες...?Σκεφτείτε το .....

Τουρισμός πριν 30 χρόνια στο Μεγάλο Χωριό Σαντορίνης

Παραμονή των Αγίων Αναργύρων και ήμαστε μαζεμένες αρκετές γυναίκες στην εκκλησία για την ολονυχτία. Με πρωτοψάλτισσα το Νικολέττι του Γιώργη του Κοφινά, ψάλαμε όλα τα τροπάρια και τα κοντάκια των Αγίων. Στη συνέχεια για να μην νυστάζουμε, λέγαμε ιστορίες και διάφορα συμβάντα……
Εκείνο που θυμάμαι από κείνη τη βραδιά είναι το περιστατικό που μας διηγήθηκε το Νικολέττι.

Ήτανε καλοκαίρι απόβραδο, που λέτε και ήμαστε όλοι οι γειτόνοι καθισμένοι όξω στα ριμίδια κι ηβεγγερίζαμε. Εκεί περνούνε δυο τουρίστες, ένας άντρας και μία γυναίκα: - - Καλησπέρα , μας λένε με μισοελληνικά – Μπογκιόρνο κάνω εγώ ιταλικά που ηθυμούυμουνε από τσοι Ιταλοί!!...- Κα , που ηβρεθήκανε οι κακόσορτοι εδωδά, τέτοια ώρα;…. Ίσα Ισα ημαγείρευα μανέστρα με τη φρέσκια ντομάτα, όπως κάθε βράδυ- Μμμμ…. Μμμμμ ηκάνανε οι τουρίστες που των άρεσε η μυρωδιά.
- Κα Γιώργη, κα να συγχωρεθούνε τα πεθαμένα σου, συνεχίζει το Νικολέττι, να τωνε πουμε να ρθουνε να φάνε ένα πιάτο μανέστρα, γιατί τσοι νοιώθω ξενηστικωμένοι;
- Κα βέβαια, ξένοι ανθρώποι…… Ελάτε παιδιά μέσα, Ελάτε ματζάρε, τωνε γνέφει ο Γιώργης,
Καθίζομε στο τραπέζι, βάζω τηνμανέστρα στα πιάτα κι ότι άλλα είχαμε κι αρχίζομε να τρώμε….. Μμμμ ωαια η κιούπα ( Ωραία η σούπα, ηθέλανε να πούνε). Αμα ηποφάαμε λέω πάλι του Γιώργη – Κα, που θα πάνε τέτοια ώρα να κοιμηθούνε οι ανθρώποι; Να τσοι βάλωμε εδωδά, στσοι καναπέδες να πέσουνε, γιατί είναι κρίμα! Τότες η Σαντορίνη , δενείχε ούτεξενοδοχεία, ούτεδωμάτια, ούτε πράμμα, μόνο ένα ξενοδοχείο είχε στα Φηρά. Τωνε στρώνω στσοι καναπέδες, κι εγώ με το Γιώργη ηπέσαμε στο κρεββάτι, αφού ήβαλα το μάνταλο στην πόρτα κι ήσβυσα τη λάπα. Σε λιγάκι μπάρεμου σκουντώ το Γιώργη. – Κα φοβούμαι , δεν μπορώ να κοιμηθώ. – Ίντα φοβάσαι; Κοιμήσου και μη μιλείς! Κα ξέρω γω ίντα αθρώποι είναι τουτοιδά. Ω ίντα τρεζάδα ήκαμα!!1……. Να μην σας τα πολυλέω ετσαδα ηξημερώθηκα, καθισμένη απάνω στο κρεββάτι!.....

Αυτά μας διηγήθηκε τότε το συγχωρεμένοτο Νικολέττι, μια αγιασμένη γυναίκα της Σαντορίνης……
Αργυρούλα Παπανδρεοπούλου – Αναγνώστου
«Θηραϊκά Νέα» - Ιούνιος 2000 αριθμ ೨೫೦


Ειμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που είχα την τιμη να γνωρίσω και να θυμάμαι τόσο το Νικολέττι του Μεγαλοχωριου, όσο και το συγχωρεμένο πια αντρα της Γιώργο του Κοφινά. Η οικογένεια τους είναι ιδιαίτερα αγαπημένη σε μένα.... Νικολέττα, Ηλία, Ανάργυρε και αδερφέ Πρόδρομε, οι δυο αυτοί στυλοβάτες του σπιτιου σας, προσωπικά μ έχουν στιγματίσει θετικά με τηζωή τους..... Ειναι μορφές της παλιάς Σαντορίνης που δυστυχώς στο πέρασμα του χρόνου χάνονται......Πόσες αρχόντισσες και πόσοι μερακλήδες υπάρχουν κρυμμένοι στα χωριά μας...... Κοιτάξτε με πόση ανθρωπια άνοιγαν το σπίτι στους τουρίστες... εστω και με τον αγνό φόβο νατους κυριευει......
Θα προσπαθήσω φέτος το καλοκαίρι να σας παρουσιάσω πολλούς μα πάρα πολλούς τέτοιους γέροντες από το νησί και νομίζω ξέρω από που θα αρχίσω... κ. Ειρήνη σας έρχομαι..... επίσης Ελευθερία και Λίτσα ετοιμαστείτε γιαβεγγερα αλλοτινη.......