Οι Ρίμες του Αγίου Γεωργίου στη Σαντορίνη

Οι Ρίμες ή ριμάδες από πλευράς Σαντορίνης, είναι άλλη μία από τις διαφορετικές καταγραφές  της τοπικής ιστορίας – λαογραφίας του τόπου μας.  Η διαφορετική μορφή τους : « θα πρέπει να αναζητηθεί περισσότερο στη διαφορετική τους λειτουργία. Ο ρόλος της ρίμας είναι κυρίως η μετάδοση  αξιοσημείωτων , εντυπωσιακών ειδήσεων στον χώρο και στον χρόνο  […] ο ρόλος της ρίμας είναι να μεταδόσει την αίσθηση που προκάλεσε το εξαιρετικό περιστατικό». [1] Η ζωή και το έργο του Αγίου Γεωργίου δεν άργησαν να γίνουν γνωστά στη Σαντορίνη όπως άλλωστε και σε όλον τον χριστιανικό κόσμο.[2]Αν και μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον 5  παραλλαγές της ρίμας του Αγίου Γεωργίου στη Σαντορίνη  θα σταθούμε στις εξής τρεις  μιας και διαφέρουν :

Ο Μάρκος  Αβ. Ρούσσος μας παρουσιάζει την πρώτη[3]:  

«Άγιε μου Γιώργη ξακουστέ και αφέντη καβαλλάρη,
αρματωμένος με σπαθί και με αργυρό κοντάρι.
Θεριό είναι στον τόπο μας σ ένα βαθύ πηγάδι,
ανθρώπους το ταϊζανε κάθε πρωϊ και βράδυ.
Μια μέρα δεν του δώσανε άνθρωπο να δειπνήσει,
Σταλιά νερό δεν άφησε τη χώρα να δροσίσει.
Ας βάλουμε τα μπουλετιά, κι ότινος μέλλει ας πέσει,
Να πάει το παιδάκι του του λιονταριου πεσκέσι.
Τα μπουλετιά ηπέσανε σε μια βασιλοπούλα,
Όπου την είχε ο βασιλιάς μόνη κι αμοναχούλα.
Ο βασιλιάς σαν τ’ άκουσε, αυτό το λόγο είπε:
«πάρτε το βασίλειοο και το παιδί μου αφήστε»
Μα ολαος σαν τοκουσε τρέχει στον βασιλέα:
«δεν φήνεις το παιδάκι σου σε παίρνουμε εσένα».
- Επάρετο κι αμέτετο και ντύσετε το νύφη,
κι άμετετε το του λιονταριού γλυκά να το μασήσει.
Κι άμετετε και στο χρυσοχό να κάμει αλυσίδα,
Να πάτε να το δέσετε στου πηγαδιού τα χείλια.
Κι όταν το πηγαίνανε, όλα τα δέντρα σειόταν,
Και τα πουλάκια στις κορφές πικρά εκελαδούσαν.
Καιόταν την εκρεμούσανε όλα ταόρη τρέμαν,
Κι η κόρη Πάντα έλεγε: « Αλοίμονο σε μένα».
Ξένος κι αγνώριστος περνά τηνκόρη εχαιρέτα,
Κι η κόρη τα αποκρίνεται κι η κόρη του μιλάει.
«Τράβηξε ξένε από δω, τραβήξου παραπέρα,
Γιατί θα βγει το θεριοό να φάει εσέ και μένα

- Στρώσε τα γονατίκια σου για να ακουμπήσω επάνω,
- Κι όταν θα βγει το θεριό, σκούντα με σήκω, επάνω..
Σήκω Ξένε να χαρείς και το νερό αφρίζει,
Κι ο άγριος ο λέντας τα δόντια ακονίζει.
Δράκυ της έπεσε ευθύς, επάν στο μάγουλό του,
Σηκώνεται ανατολικά, και κάνει το σταυρό του.,
Και βγάζει το σπαθάκι του και κόβει το λαιμό του.

Πάλι ξαναδευτέρωσε την παίρνει μές στο στόμα,
Μεγάλη τάραξη έγινε σε όλο της το σώμα.

Πες μου Ξένε να χαρείς πως λένε τ’ όνομά σου;
Κι εγώ θα κάνω χάρισμα διπλό στο θέλημά σου.

Γιώργης στρατιώτης λέγομαι, απ την Καπαδοκία,
Κι αν θέλεις να κάμεις χάρισμα, κτίσε μια εκκλησία,
Και πιάσε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία,
Κι από μεριά της Παναγιάς γράψε ένα καβαλάρη,
Αρματωμένο με σπαθί και μ αργυρό κοντάρι.

Ξένε μου όταν κοιμόσουνα περνά μια περιστέρα,
Που κράτα Τίμιο Σταυρό εις τη δεξά τη χέρα,
Στον Άγιο πάλιέγραφε, ζήτω μου ευλαβεία:
«Αγιε Γιώργη που γλύτωσες την κοπελιά την εμοναχορη»|

Αλλή μία ρίμα του Αη Γιώργη μέσα από το αρχείο της λαογράφου - ερευνήτριας Στέλλας Κοντογιάννη

Ρίμα του Αη Γιώργη, (από: Καλλιόπη Νομικού)

«Ένα θεριό στον τόπο μας
σ’ ένα βαθύ πηγάδι
ανθρώπους το ταϊζανε
κάθε πρωί και βράδυ
μια μέρα δε ντου δώσανε
άνθρωπο να δειπνίσει
σταλιά νερό δεν ήφησε
τη χώρα να δροσίσει
να βάλουμε τα μπουλεθιά
να δούμε τίνος πέφτει
να πάμε τ’ άγριου θεριού
ένα παιδί πεστστσέσι
τα μπουλεθιά ηπέσανε
εις τη βασιλιοπούλα
οπού την είχε ο βασιλιάς
μόνια κι αμοναχούλα
ο βασιλιάς ως τόκουσε
πολύ του βαροφάνη
πάρτε το βίο μου όλο
και το παιδί μου αφήστε
εάν δε θες με το καλό
σε παίρνομε κι εσένα
κι αμέσως την επήγανε
πλησίον εις το πηγάδι
…………………
κι ο Αης Γιώργης ήρχουντα
στον κάμπο ο καβαλάρης
- Φύε μου ξένε απ’ εδώ
ξένε μου απ’ τα ξένα
για θάρθει τ’ άγριο θεριό
να φάει εμέ κι εσένα.
Πλώσε το ποδαράκι σου
απάνω ν’ ακουμπήσω
κι αν έρθει τ’ άγριο θεριό
σκούντα με να ξυπνήσω.
Τρέμαν τα όρη τρέμανε
και το θεριό ηρχούντας
κι η κόρη πάντα έλεγε
- Αλλοίμονο σε μένα.
Τα δάκρυά της πέφτανε
απά στον Άη Γιώργη.
κι ο Άης Γιώργης ξύπνησε
με όλη του την τόλμη.
Γυρίζει ανατολικά
και κάνει το σταυρό ντου.
Μια κονταρκιά του έδωσε
του ‘κοψε το λαιμό ντου.
Πάλι ξαναδευτέρωσε
τη ντρώει μες το στόμα.
Μεγάλη αναταραχή έγινε
στις πέτρες και στο χώμα.
Πες μου ξένε το μέρος σου
πες μου και τ’ όνομά σου.
Να πω εις το πατέρα μου
να κάμει θέλημά σου.
Ο Άης Γιώργης λέγομαι
απ’ τη Μακεδονία
κι αν έχεις ευχαρίστηση
χτίσε μιαν εκκλησία."

Στο ίδιο μοτίβο ο Μανώλης Λιγνός [4] καταγράφει άλλη μία παραλλαγή της ρίμας του Αγίου Γεωργίου

Ένα  θεριό στον τόπο μας, σ ένα βαθύ πηγάδι,

Άνθρωπο του παένανε, κάθε πρωί και βράδυ.

Μια μέρα δεν του πήαμε, άνθρωπο να μασήσει,

Νερό δεν ήφυκε σταλιά τη χώρα να δροσίσει.

- Να βάλουμε τη μπουλεθιά σε ποιο πέσει, να πάει στα άγριο θεριό ένα παιδί πεσκέσι.

Τα μπουλεθιά έπεσανε, εις τη βασιλοπούλα,

όπου τηνε χε ο βασιλιάς  μόνη κι αμοναχούλα.

Ο βασιλιάς σαν τ’ άκουσε άλλο λόγο δεν είπε: - Το βιος μου όλο πάρτε το και το παιδί μ αφήστε…..

....Ο κόσμος εσυνάχτηκε απά στου Βασιλέα.....

-          Ή το παιδί σου δώσε μας, ή παίρνουμε κι εσένα.

-          Πάρτε το κοριτσάκι μου  και ντύσετέ το νύφη, σαν έβγει τα άγριο θεριο, γλυκά να το μασήσει …..

Στο δρόμο που την πηαιναν , μπαντάει ένας ξένος.

-          Για φυα ξένε από εδώ, ξένε από τα ξένα, μην έβγει το άγριο θεριο και φάει εσέ και μένα

.-          Σύρε το ποδαράκι σου απάνω να ακουμπήσω, σαν έβγει τα άγριο θεριό, μίλησε να ξυπνήσω. …»

Και το θεριό όταν έβγαινε τρέμα τα  όρη τρέμα, και το κορίτσ’ ηφώναζε : « ΑΛοίμονο σε μένα….»

Τα δάκρυά της πέσανε απά σστον Άγιο Γεώργη Ηξύπνησε και τρόμαξε με όλη ντου την τόλμη,

Γυρίζει ανατολικά και κάνει το Σταυρό ντου και

Με τη μία που του δωκε του πήρε το λαιμό ντου,

Του την ξαναδευτέρωσε την πηρέ εις το σώμα,

Μεγάλ’ εγίνη η ταραχή στις πέτρες και στο χώμα. …

Και ο βασιλιάς που τα βλεπε, ψηλά από το παλάτι, ευτυς  αμέσως έτρεξε τον ξένο πλησιάζει:

Τον Άη Γιώργη χτίζουνε ,

Βάνω κι εγώ το χώμα,

για να περνώ να προσκυνώ,

Το ζαχαρένιο στόμα

η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στον Νίκο Αντωνίου Κονταράτο που έφυγε χθες 20-4-2017

---

[1] Ν. Πολίτη: οι «Ρίμες» , έμμετρες αφηγήσεις περιστατικών, στο Η λαική λογοτεχνία στη Νοτιανατολική Ευρώπη (19^ος- 20^ος αι), τετράδιο εργασίας 15, σελ 79-90 http://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/7649 (ενημέρωση Ιούλιος 2015).

[2] Μηνδρινός Ματθαίος, Θηραϊκές Ρίμες, Κυκλαδικά Θέματα 1986 Ιανουάριος Φεβρουάριος

[3] Ρούσσος Μ, Σαντορίνη – Ήθη εθιμα και παραδοσεις, Αθήνα, 1979 σελ 129.

[4] Λιγνός Εμμ, Λαογραφικά της Σαντορίνης, Μ.Ι.Δανέζης (επιμ.) Σαντορίνη 1971 

Τουρισμός πριν 30 χρόνια στο Μεγάλο Χωριό Σαντορίνης

Παραμονή των Αγίων Αναργύρων και ήμαστε μαζεμένες αρκετές γυναίκες στην εκκλησία για την ολονυχτία. Με πρωτοψάλτισσα το Νικολέττι του Γιώργη του Κοφινά, ψάλαμε όλα τα τροπάρια και τα κοντάκια των Αγίων. Στη συνέχεια για να μην νυστάζουμε, λέγαμε ιστορίες και διάφορα συμβάντα……
Εκείνο που θυμάμαι από κείνη τη βραδιά είναι το περιστατικό που μας διηγήθηκε το Νικολέττι.

Ήτανε καλοκαίρι απόβραδο, που λέτε και ήμαστε όλοι οι γειτόνοι καθισμένοι όξω στα ριμίδια κι ηβεγγερίζαμε. Εκεί περνούνε δυο τουρίστες, ένας άντρας και μία γυναίκα: - - Καλησπέρα , μας λένε με μισοελληνικά – Μπογκιόρνο κάνω εγώ ιταλικά που ηθυμούυμουνε από τσοι Ιταλοί!!...- Κα , που ηβρεθήκανε οι κακόσορτοι εδωδά, τέτοια ώρα;…. Ίσα Ισα ημαγείρευα μανέστρα με τη φρέσκια ντομάτα, όπως κάθε βράδυ- Μμμμ…. Μμμμμ ηκάνανε οι τουρίστες που των άρεσε η μυρωδιά.
- Κα Γιώργη, κα να συγχωρεθούνε τα πεθαμένα σου, συνεχίζει το Νικολέττι, να τωνε πουμε να ρθουνε να φάνε ένα πιάτο μανέστρα, γιατί τσοι νοιώθω ξενηστικωμένοι;
- Κα βέβαια, ξένοι ανθρώποι…… Ελάτε παιδιά μέσα, Ελάτε ματζάρε, τωνε γνέφει ο Γιώργης,
Καθίζομε στο τραπέζι, βάζω τηνμανέστρα στα πιάτα κι ότι άλλα είχαμε κι αρχίζομε να τρώμε….. Μμμμ ωαια η κιούπα ( Ωραία η σούπα, ηθέλανε να πούνε). Αμα ηποφάαμε λέω πάλι του Γιώργη – Κα, που θα πάνε τέτοια ώρα να κοιμηθούνε οι ανθρώποι; Να τσοι βάλωμε εδωδά, στσοι καναπέδες να πέσουνε, γιατί είναι κρίμα! Τότες η Σαντορίνη , δενείχε ούτεξενοδοχεία, ούτεδωμάτια, ούτε πράμμα, μόνο ένα ξενοδοχείο είχε στα Φηρά. Τωνε στρώνω στσοι καναπέδες, κι εγώ με το Γιώργη ηπέσαμε στο κρεββάτι, αφού ήβαλα το μάνταλο στην πόρτα κι ήσβυσα τη λάπα. Σε λιγάκι μπάρεμου σκουντώ το Γιώργη. – Κα φοβούμαι , δεν μπορώ να κοιμηθώ. – Ίντα φοβάσαι; Κοιμήσου και μη μιλείς! Κα ξέρω γω ίντα αθρώποι είναι τουτοιδά. Ω ίντα τρεζάδα ήκαμα!!1……. Να μην σας τα πολυλέω ετσαδα ηξημερώθηκα, καθισμένη απάνω στο κρεββάτι!.....

Αυτά μας διηγήθηκε τότε το συγχωρεμένοτο Νικολέττι, μια αγιασμένη γυναίκα της Σαντορίνης……
Αργυρούλα Παπανδρεοπούλου – Αναγνώστου
«Θηραϊκά Νέα» - Ιούνιος 2000 αριθμ ೨೫೦


Ειμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που είχα την τιμη να γνωρίσω και να θυμάμαι τόσο το Νικολέττι του Μεγαλοχωριου, όσο και το συγχωρεμένο πια αντρα της Γιώργο του Κοφινά. Η οικογένεια τους είναι ιδιαίτερα αγαπημένη σε μένα.... Νικολέττα, Ηλία, Ανάργυρε και αδερφέ Πρόδρομε, οι δυο αυτοί στυλοβάτες του σπιτιου σας, προσωπικά μ έχουν στιγματίσει θετικά με τηζωή τους..... Ειναι μορφές της παλιάς Σαντορίνης που δυστυχώς στο πέρασμα του χρόνου χάνονται......Πόσες αρχόντισσες και πόσοι μερακλήδες υπάρχουν κρυμμένοι στα χωριά μας...... Κοιτάξτε με πόση ανθρωπια άνοιγαν το σπίτι στους τουρίστες... εστω και με τον αγνό φόβο νατους κυριευει......
Θα προσπαθήσω φέτος το καλοκαίρι να σας παρουσιάσω πολλούς μα πάρα πολλούς τέτοιους γέροντες από το νησί και νομίζω ξέρω από που θα αρχίσω... κ. Ειρήνη σας έρχομαι..... επίσης Ελευθερία και Λίτσα ετοιμαστείτε γιαβεγγερα αλλοτινη.......

Σαντορίνη Άνωθεν - Εκδόσεις Μίλητος

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΑΝΩΘΕΝ- Εκδόσεις ΜΙΛΗΤΟΣ

Από τις Εκδόσεις ΜΙΛΗΤΟΣ, στη σειρά ΑΝΩΘΕΝ, κυκλοφόρησε το καλαίσθητο λεύκωμα ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ, με επιμέλεια έκδοσης, ανθολόγηση κειμένων και σχόλια φωτογραφιών του Εμμανουήλ Λιγνού, διευθυντή της εφημερίδας « Θηραϊκά Νέα», και φωτογραφίες του Γιάννη Γιαννέλου, που όλες έχουν ληφθεί από ελικόπτερο.

Τις θαυμάσιες φωτογραφίες από όλη τη Σαντορίνη, που δημοσιεύονται στις 240 σελίδες του εντυπωσιακού λευκώματος, συνοδεύουν κείμενα, που ανθολόγησε ο γνωστός Θηραίος νομικός και δημοσιογράφος Μανώλης Λιγνός, των : Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Ηλία Βενέζη, Νίκου Χατζηκυριάκου – Γκίκα, Μάριου Πλωρίτη, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, Πάρι Πρέκα, Αθηνάς Ταρσούλη, Νίκου και Μυρσίνης Σαντοριναίου, Γιάννη Σφακιανάκη, Αντώνη Κονταράτου, Γουλιελμίας Συρίγου – Μονιούδη, και των : Βασίλη Αλεξάκη, Ντιάνας Αντωνακάτου, Γιώργου Ανωμερίτη, Φωτεινής Ζαφειροπούλου, Καδιώς Κολύμβα, Σάββα Κονταράτου, Ιωάννου Κουμανούδη, Αλεξάνδρας Λειβαδίτου, Γιολάντας Πατεράκη, Δημήτρη Περετζή, Βάλσαμου Πιτσικάλη, κ.ά.

Ο γνωστός Εκδότης Νίκος Χαϊδεμένος, εραστής της Σαντορίνης και ιδιαίτερα της Οίας, φρόντισε προσωπικά το λεύκωμα και οι εκλεκτοί Συνεργάτες του με την τέχνη τους απόδωσαν την χρωματική ιδιαιτερότητα της Σαντορίνης.

Συντελεστές: Εκδότης: Νίκος Χαιδεμένος. Επιμέλεια έκδοσης, ανθολόγηση κειμένων, σχόλια φωτογραφιών: Εμμανουήλ Λιγνός, Φωτογραφίες: Γιάννης Γιαννέλος, Αγγλική Μετάφραση: Βασιλική Λάϊνα – Ρήγου. Πιλότος: Χρίστος Νικολόπουλος. Σχεδιασμός, σελιδοποίηση: Χριστίνα Τζουγανάτου. Επεξεργασία εικόνας: Γιώργος Αλεξάνδρου, Γιάννης Δουσμάνης, Αθηνά Γυπαράκη. Συντονισμός παραγωγής: Σοφία Καραμανίδου. Εκτύπωση, βιβλιοδεσία: Τροία Εκδοτική. Copyright: Εκδόσεις Μίλητος – Αθήνα 2010.

Εισαγωγικό κείμενο Εμμανουήλ Λιγνού από το λεύκωμα:

« ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΑΝΩΘΕΝ» ( Εκδόσεις Μίλητος)

Π η γ ή ε μ π ν ε ύ σ ε ω ν , η Σ α ν τ ο ρ ί ν η

Η Σαντορίνη δεν έχει εμπνεύσει μόνο ποιητές και πεζογράφους, που με τα ποιήματά τους (Οδυσσέας Ελύτης, Γιώργος Σεφέρης, κ.ά.) και τα πεζά τους (Ηλίας Βενέζης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Ανδρέας Καραντώνης, Τάσος Αθανασιάδης, Αθηνά Ταρσούλη, κ.ά.) περιγράφουν το συγκλονιστικό αυτό τόπο, αλλά και ζωγράφους, που με το χρωστήρα τους και τα χαράγματά τους, απέδωσαν τα χρώματα της γης και τις συνθέσεις της λαϊκής αρχιτεκτονικής ( Νίκος Xατζηκυριάκος – Γκίκας, Πάρις Πρέκας, Παναγιώτης Γράββαλος, Πέτρος Ζουμπουλάκης, Ντιάνα Αντωνακάτου, Μάρκος Βενιός, Ζωή Αλαφούζου, Χριστόφορος Ασιμής, Άννα Μενδρινού κ.ά.), ακόμη και διάσημοι αρχιτέκτονες έχουν θαυμάσει και επαινέσει τα δημιουργήματά των μαστόρων του νησιού ( Λε Κορμπυζιέ, κ.α.).

Το σύμπλεγμα των ηφαιστειακών νησιών της Σαντορίνης ευτύχησε να έχει φωτογραφηθεί από παλιά.

Έτσι, στα 1895-1905, φωτογράφοι συνόδευσαν τον ανασκαφέα της Αρχαίας Θήρας Γερμανό Αρχαιολόγο Βαρώνο Χίλλερ φον Γκαίρτρινγκεν και αποθανάτισαν, όχι μόνο την αποκαλυπτόμενη αρχαία πόλη, αλλά και πολλά τοπία της Θήρας ( Φηρά, Καμάρι, Περίσσα, Οία κ. ά.).

Η γνωστή φωτογράφος Nelly (Νέλλυ Σουγιουτζόγλου – Σεραϊδάρη), στα συχνά ταξίδια της για διακοπές στη Σαντορίνη με το διεισδυτικό φακό της, μας άφησε τοπία και ανθρώπους. Οι φωτογραφίες της διάσωσαν στο χρόνο την προσεισμική Σαντορίνη.

Ο μέτοικος στο νησί επαγγελματίας φωτογράφος Γεώργιος Ιωακειμίδης κατέγραψε, με τις γυάλινες πλάκες, τοπία πριν το σεισμό του 1956 και τις εκρήξεις του Ηφαιστείου το 1925 και το 1949 – 50.

Ο Robert A. Mc Cabe στο λεύκωμά του, « ΕΛΛΑΔΑ – Τα χρόνια της Αθωότητας (1954 – 1965)», αφιερώνει το εξώφυλλο και πολλές σελίδες του στη Σαντορίνη, με φωτογραφίες «εποχής».

Ο Σπύρος Μελετζής, η Βούλα Παπαϊωάννου, ο Νίκος Κοντός, ο Γιάννης Σκουρογιάννης και άλλοι με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους «έπαιξαν» με το φως και τη σκιά στα τοπία του νησιού.

Ο Δημήτρης Ταλιάνης με τις αποκαλυπτικές φωτογραφίες του, που δημοσιεύτηκαν στα λευκώματα « ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ και η θάλασσα ¨ έτεκε γην¨ » ( 1998 ) και «ΟΙΑ» ( 2006).

Ο Γιώργος Μέης με τα λευκώματα, τις αφίσσες και τις φωτογραφίες του, με τις νέες τεχνικές, δίνει άλλες διαστάσεις στα τοπία της Σαντορίνης.

Ο Alexandre και η Emilie κυκλοφόρησαν το Νοέμβριο του 2008 το λεύκωμα: « ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ σ τ ι γ μ έ ς».

Το λεύκωμα ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΑΝΩΘΕΝ παρουσιάζει το σύμπλεγμα των ηφαιστειακών νησιών: Θήρα, Θηρασία, Ασπρονήσι, Ηφαίστεια (Παλιά και Νέα Καμένη), φωτογραφημένων από τον ουρανό. Εντυπωσιακό το αποτέλεσμα που θα απολαύσετε φυλλομετρώντας το λεύκωμα της σειράς ΑΝΩΘΕΝ, των καλαίσθητων εκδόσεων ΜΙΛΗΤΟΣ, που φρόντισε προσωπικά ο « εραστής» της Σαντορίνης, και ιδιαίτερα της Οίας, διευθυντής τους Νίκος Χαϊδεμένος. Εμμανουήλ Λιγνός

www.topmelodyfm.gr

Τα πανηγύρια της Σαντορίνης ξαναζούν – Κωνσταντίνου και Ελένης και Αγίας Τριάδας

Οι ειδήμονες των ξεχωριστών γεύσεων, επιμένουν πως «το φάβα» που προσφέρεται στην «πανήγυρη» του Ναού των ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης που βρίσκεται στον περίβολο του «Λαογραφικού Μουσείου Εμμανουήλ Λιγνού» στο Κοντοχώρι, έχει την αυθεντική γεύση.

Το διαπίστωσαν από «πρώτο χέρι» οι δημοσιογράφοι και εκδότες των Κυκλάδων που βρέθηκαν στο ολάνθιστο αίθριο του Μουσείου. Στον εσπερινό χοροστάτησε ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Θήρας Αμοργού και Νήσων κ. Επιφάνιος και το γεμάτο κατάνυξη δείλι συνεχίστηκε με την περιφορά της εικόνας. Στους υπόσκαφους χώρους, είχε στηθεί από νωρίς η κουζίνα, με την τεράστια κατσαρόλα να σιγοβράζει και τα παραταγμένα, γεμάτα αρωματικό χυλό κεσεδάκια να περιμένουν την ευλογία του δεσπότη.

Ο οικοδεσπότης είχε όμως ετοιμάσει πολλά εδέσματα που με τη συνοδεία «άκρατου» ασύρτικου μετέφεραν την εικόνα και την αίσθηση της παλιάς Σαντορίνης. Αν και πολλοί δεν εγκατέλειψαν έγκαιρα το αίθριο, όπου φυσούσε «φρέσκο» και ελαφρώς ψυχρό αεράκι, η σαντορινιά πανήγυρη του κ. Εμμανουήλ Λιγνού, αποτέλεσε για μια ακόμα φορά τη γέφυρα –γνωριμίας για τους επισκέπτες, αναπόλησης για τους δεκάδες Κοντοχωριανούς- με την παλιά Σαντορίνη.

Η Αγία Τριάδα

Σε φάση επιδιορθώσεων βρίσκεται η περικαλλής εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο –ακόμα- σεισμόπληκτο χωριό της Μέσα Γωνιάς. Εκεί η πανήγυρη περιελάμβανε 90 κιλά λουκάνικα που είχαν με επιμονή και μαεστρία ετοιμάσει οι κυρίες της τοπικής οικογένειας Λιγνού, φρεσκοκομμένα «κατσούνια», ναξιώτικο τυρί και δροσερό ασύρτικο –φευ!- ηττήθηκε λόγω ακριβώς της ασύγκριτης ποιότητάς του. Τελείωσε δηλαδή νωρίτερα, από ότι το είχαν προγραμματίσει τα αδέλφια Χριστόφορος, Νικολός και Μιχάλης Λιγνός που εδώ και δέκα χρόνια προσφέρουν την πανήγυρη. Τη θεία λειτουργία, έψαλλε ο αγαπητός στο ποίμνιο, εφημέριος του Καμαριού π. Γεώργιος, κάτω από τον πολύ ξεχωριστό και με ελαφρώς «δυτικίζουσα» τεχνοτροπία, διάκοσμο που φιλοτέχνησε το 1926 ο αγιογράφος Γαρουφαλής.

Η «πανήγυρη» μεταφέρθηκε σε παραδοσιακό καφενείο της περιοχής, όπου οι γηραιοί συνδαιτυμόνες θυμήθηκαν συμβάντα από το παρελθόν και η εορτάζουσα οικογένεια, τίμησε απόλυτα το ρόλο του οικοδεσπότη. Οι πιστοί δεν ξέχασαν μάλιστα να ζητήσουν τη συνδρομή όλων για την αποπεράτωση των βελτιώσεων –συντηρήσεων του Ναού, που χρηματοδοτείται από το επιτροπικό συμβούλιο και το Σύλλογο Μεσαγωνιατών.

Άρθρο: Δημήτρης Πράσσος

Πηγή: Εφημερίδα «Κοινή Γνώμη», 26 Μαΐου ೨೦೧೦

Πηγή: http://www.aegeancuisine.gr/ReadNews.aspx?id=451