Μία ...Σαντορίνη του Οδυσσέα Ελύτη

Η συναυλια των γυακινθων- Προσανατολισμοί, Οδυσσέας Ελύτης

....Να ξαναγυριζεις στο νησι της αλαφροπετρας μ'ενα τροπαριο ξεχασμενο που θα
ζωντανευει τις καμπανες δινοντας θολους ορθρινους στις πιο ξενιτεμενες

να φιλευεσαι απ'την ιδια τους θλιψη. Να μη νιωθεις τιποτε πανω απ'τους
θυμησες. Να τιναζεις τα μικρα περβολια εξω απο την καρδια σου κι υστερα παλι


σε παιρνουν τ'ανωμαλα πετρινα σκαλια ψηλα ψηλα κι εκει να καρδιοχτυπας εξω
αυστηρους βραχους κι ομως η μορφη σου ξαφνικα να μοιαζει με το υμνο τους. Να
ασπρη αρχιτεκτονικη της τυχης σου.....
απ'την πυλη του καινουριου κοσμου. Να μαζευεις δαφνη και μαρμαρο για την


Και να'σαι οπως γεννηθηκες, το κεντρο του κοσμου.

" Του σεισμού πρωτόλεια" της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Εσείστης σαν τη λεμονιά.

Κλονίστηκαν τα σκοτεινά λαγόνια,

τα σπίτια έρεψαν,

οι δρόμοι ερήμωσαν,

 ζωές πετάξανε

κι ολούθε φάνταζες

δρακόντου στόμα.

Εσείστης

και βουνά σαν ώμους αδιάφορα τα κίνησες,

όγκους νερών ανάβλυσες,

τα σπίτια τσαλαπάτησες,

κι η γης μαράζωσε σ’ αιώνων χάδι.

Εσείστης

κι όλα μοιάζαν νεκρά,

Πετρωμένα, υπόγεια.

Όλα βγάζαν καπνούς,

 όλα δείχναν χαμένα.

Μα ξανά χαμογέλασες

κι όλα ανθίσαν με βιάση.

Πορφυρά και μαβιά και γαλάζια και κίτρινα,

η ζωή πυροτέχνημα απ’ την πέτρινη αγκάλη.

Μα ξανά χαμογέλασες

και τα σπίτια σαν κρίνα φυτρώσαν,

τα αμπέλια το χώμα αγκάλιασαν,

με ντομάτες οι δρόμοι ματώσαν

και ξανά η χαρά μια ανάγκη.

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

πηγή εδώ

"Σαντορίνη" της Θεοδώρας Πουλοπούλου

Και μετά απ’ όλα όσα συνέβησαν,
έρχεται η Σαντορίνη ως θύμηση
ότι ίσως μπορεί να υπάρξει ζωή
μέσα απ’ τα συντρίμμια…

γιατί…

Σαντορίνη, ανίκητη μάχεσαι
τον θάνατο, το ψέμα, τη φοβία…
Ζωή, από τις στάχτες σου
βράχος, τα λαβωμένα χέρια σου
ν’ ακουμπά και να χτίζει η νέα γενιά
ν’ αγκαλιάζεις και να μνημονεύεις τα μεγαλιθικά,
αρχαία σου παιδιά.
Δίκαιη μητέρα δέχεσαι και αγαπάς
όλους τους ανθρώπους το ίδιο.
Αληθινοί μ’ εσένα, αληθινή μ’ εκείνους.
Καμία ανθρώπινη επέμβαση
δε σε μετάλλαξε
αφού ουσία και οπτική γωνία
άλλαξες μόνο όταν σείστηκες εσύ -
κυρίαρχη του εαυτού σου.
Αληθινή μέχρι το κόκκαλο -
φοράς τα γυμνά οστά σου
κορόνα στο προσκεφάλι σου
για να συναντήσεις την βαθιά πληγή
του κάθε ανθρώπου που τολμά
να σε κοιτάξει στα μάτια…
γιατί η συμπόνια πάντα ενώνει…
και πόσο μάλλον εσύ
που από την αρχή
υπόσχεσαι να γλείφεις
τις πληγές
με το άφθονο γαλάζιο αίμα σου
και το μεγαλειότατο ηλιοβασίλεμα σου
που υπόσχεται το ανεκπλήρωτο,
αύριο.
Το μέλλον μπροστά στο οποίο
συνήθως πολλοί τρομάζουν,
εσύ προσμένεις με αισιοδοξία
μέσα σε άπλετο φως,
παρόλο που γνωρίζεις καλά
οτι γαλουχείς τη φωτιά
που θα σε κάψει.
Δεν πτοείσαι
γιατί είναι η δική σου φλόγα…

κυοφορείς…

υποσχόμενη
ζωή μετά θάνατο…

Το ποίημα αυτό παρουσιάστηκε στο Antipodes Writers Festival στη Μελβούρνη (15-17 Ιούνη 2012).
http://tokoskino.wordpress.com/