Ο Υάκινθος του Ελύτη...από την Σαντορίνη

Η συναυλία των Υακίνθων – Οδ. Ελύτης

«Προσανατολισμοί»

«…..Να ξαναγυρίζεις στο νησί της αλαφρόπετρας μ' ένα τροπάριο ξε-

χασμένο που θα ζωντανεύει τις καμπάνες δίνοντας θόλους ορθρι-

νούς στις πιο ξενιτεμένες θύμησες. Να τινάζεις τα μικρά περβόλια

έξω από την καρδιά σου κι υστέρα πάλι να φιλεύεσαι απ' την ίδια

τους θλίψη. Να μη νιώθεις τίποτε πάνω απ' τους αυστηρούς βράχους

κι όμως η μορφή σου ξαφνικά να μοιάζει με τον ύμνο τους. Να σε

παίρνουν τ' ανώμαλα πέτρινα σκαλιά ψηλά ψηλά κι εκεί να καρδιο-

χτυπάς έξω απ' την πύλη του καινούριου κόσμου. Να μαζεύεις δάφνη

και μάρμαρο για την άσπρη αρχιτεκτονική της τύχης σου.

Και να 'σαι όπως γεννήθηκες, το κέντρο του κόσμου. ….»

ύστερα από άδεια φώτο2: Λάμπρος Ρουσσοδήμος

"Σαντορίνη" του Φίλιππα Κατσίπη

Ισως το πιο αγαπημένο μου ποίημα για τη Σαντορίνη

Πάλι με σέρνει ο λογισμός κοντά σου Σαντορίνη,
και περπατώ προσκυνητής με της ψυχής τα μάθια,
κι έρχομαι πίσω νοσταλγός να νοιώσω τη γαλήνη
κοντά στα μαύρα σου βουνά, Του Ηφαιστου Παλάθια

Στα ρημοκλήσια σου περνώ κι ανάβω το καντήλι,
μ ένα κλωνάρι λυγαριάς στ αυτί μου κρεμασμένο
Ντε- λαξω ντε ν ανέβουμε και στ Αη Λια τσοι μύλοι
και της βεντέμας τον σκοπό να πω το λαγεμένο

Να φτάσω με τ απόβραδο στην Όμορφη Περίσσα,
την ώρα που θα ξεκινούν οι Μποργιανές οι Τράτες,
να πάνε να καλάρουνε - φύσα βοριά μου φύσα,
κι οι κοπελιές θε να γυρνούν, που κόβουνε ντομάτες.

Κι υστερις να δειπνήσουμε στο πέτρινο τραπέζι
μες στην αυλή της κάναβας να πιούμε να μεθύσω
μπρούσκο κρασί χρονίτικο κι ο Μανωλιός να παίζει
το ρεπατί στη λύρα του και τον καημό να σβήσω