Υπό τον ανώτερο τίτλο λειτουργούν στην κωμόπολη της Μεσσαριάς στη
Σαντορίνη, εργοστάσια που δείχνουν το μέγα βιομηχανικό πνεύμα, το οποίο ώθησε τους
ιδρυτές της ευεργετικής και ωφέλιμης από όλες τις απόψεις μεγάλης βιομηχανίας,
οι οποίες δε ξεκίνησαν από μικρές
μονάδες, συνέβαλαν, τιμώντας το νησί της Σαντορίνης και δίδοντας σε πολλούς
εργατικούς υπαλλήλους τα μέσα της ευζωίας.
Το 1889 με δύο χειροκίνητες καλτσομηχανές ιδρύθηκε ένα μικροσκοπικό
εργοστάσιο το οποίο χρησιμοποιούσε λίγους εργάτες. Αλλά η ικανότητα και η
μεγάλη επιχειρηματικότητα έκαιαν βαθεια στη ψυχή του ιδρυτού κ. Αντωνίου
Μαρκεζίνη, έφεραν θαυμάσια αποτελέσματα, ώστε το μικροσκοπικόν εκείνο
εργοστάσιο να εξελιχθεί σε ανώνυμη εταιρεία υπό τον τίτλο «ΠΛΕΚΤΗΡΙΑ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ»
με εταιρικό κεφάλαιο πέντε εκατομμύρια δραχμές. Στο εργοστάσιο αυτό λειτουργού
μέχρι σήμερα, (1933), 200 μηχανές, τις οποίες κινεί ο ηλεκτρισμός του
εργοστασίου, όπου η κύρια εργασία είναι η εξαιρετική κατασκευή καλτσών, η
άριστη βαφή και η θαυμάσια συσκεασία τους, ώστε να είναι έτοιμα για αποστολή το
εμπόρευμα σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Στο εργοστάσιο αυτό βρίσκουν εργασία και υποστήριξη πάνω από 150 άτομα. Η δε
ημερήσια παραγωγή μπορεί να υπερβεί τις 300 δωδεκάδες, εάν η κατανάλωση το
απαιτήσει.
Κατ’ αρχάς το μικροσκοπικό εργοστάσιο κατασκευάζε αρχικά κάλτσες και
φανέλλες, κατόπιν όμως περιορίσθηκε η παραγωγή στην κατασκευή καλτσών όλων των
ειδών και ποιότητας.
Εκτός αυτού του εργοστασίου στη Μεσσαριά, υπήρχε και παράρτημα στο
Μεγαλοχώρι, το οποίο λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια αρκετά ικανοποιητικά.
Από το έτος 1920, στη διεύθυνση των επιχειρήσεων έλαβαν ενεργό μέλος, ο
γιος του ιδρυτή κ. Βασίλειος Α. Μαρκεζίνης, ενώ από τη μετατροπή της επιχείρησης
σε ανώνυμη εταιρεία, ο μεν ιδρυτής κ. Αντώνιος Μαρκεζίνης έγινε Πρόεδρος του
Διοικητικού Συμβουλίου, ο υιός του Βασίλειος, σύμβουλος και Γ. Διευθυντής και ο
έτερος γυιος του Γεώργιος, σύμβουλος και Διευθυντής της Εταιρείας.
Γενικώς η εταιρεία αυτή χαίρει μεγάλης φήμης και εξαιρετικής εκτίμησης, τα
δε των εργασιών της προιόντα είναι περιζήτητα σε όλη την Ελληνική αγορά, λόγω της
τελειότητας και της απόλυτης στερεότητας, οι δε σπάνιες εγκαταστάσεις την
αναβαθμίζουν σε επίπεδα μεγάλων ευρωπαϊκών εργοστασιών και είναι αναγνωρισμένη
ως η μεγαλύτερη και τελειότερη σε Ανατολή πλεκτική εταιρεία.
Υ.γ.
καλλιστορώντας: «αναγκαία» μεταφορά στη δημοτική γλώσσα
Ο ήχος των γαιδουριών … ο ήχος των ανθρώπων .. Οι σκάλες των Φηρών, οι μορφές αγνές, δημιουργικές, πονεμένες αλλά γεμάτες Ηρεμία….
Οι καταστροφές από το σεισμό του 1956 ακόμα εκεί … Να θυμίζουν το χθες… Να προσμένουν το αύριο ….
Οι κάναβες και τα υπόσκαφα που μυρίζουν Μνήμες Ανθρώπων ..Ζωντανές
Οι Τουρίστες έξω από την νέα ορθόδοξη Μητρόπολη των Φηρών, την Παναγιά του Μπελλώνια, Οι αποτυπώσεις του σκηνοθέτη ξέχωρες.. Η Εικόνα της Παναγιάς και ο Σεβασμός των πρώτων σύγχρονων τουριστών . «Παρακαλούμε ενισχύσατε δια την αποπεράτωσιν της εκκλησίας»…. Εικόνες του Γυαλού των Φηρών… Ενός Γυαλού άγνωστου για όλους μας … Ενός από τους δύο βασικούς όρμους «Μετάβασης» της Ιστορίας….
Η Ξεβάρεση των Καμπανάδων στη συνέχεια να δώσει έναν άλλο τόνο .. Εορταστικό.. Σε συνδυασμό με την περιφόρα μίας εικόνας…δεν θα μπορούσε να λείπει και η «Πανήγυρη» , φάβα πιθανόν, Η Πρώην Αγροτική Τράπεζα και οι μορφές αναλλοίωτες,
Και ξαφνικά μέρος της ιστορίας της Θηραϊκής Ντομάτας, το Εργοστάσιο του Νομικού , ο πολτός «Αββίς και οι απίστευτες ποσότητες ντομάτας ή πελτέ έτοιμες σε κάποια προβλήτα για το ταξίδι τους….
Από την άλλη πλευρά, τα Ορυχεία, βασικός Πυλώνας στήριξης της Θηραϊκής Οικονομίας για περίπου ένα αιώνα…Οι ορυχοεργάτες…στα έγκατα της γης τους για εκείνους, για το Αύριο …για τη Σαντορίνη… Θα έπρεπε να είναι προσεχτικοί μα και συνάμα γρήγοροι .. μην βρεθούν κι αυτοί για να «στεριώσει» …η γη …
Η Ελαφρόπετρα έτοιμη για το δικό της δρόμο… Σάμπως η διώρυγα του Σουέζ δεν έχει στα τοιχώματά της θηραϊκή γη; Πρόσωπα αναλλοίωτα στο χρόνο …σκληρά αλλά αγνά.. Πρόσωπα που ζουν ακόμα και χρειάζεται να τα ακούσουμε….
Και πάλι η περιφόρα της Εικόνας… σαν μία άλλη παράλληλη διάσταση της Σαντορίνης.
Χαμηλωμένες ματιές… που δεν νοούνται το αύριο του τουρισμού παρά μόνο το σήμερα το δικό τους …
Ο Καθαρισμός του «φάβα» αναγκαίος για όλες τις γενιές…
Η Αγροτική Τράπεζα άνοιξε… Μια νέα μορφή ανάπτυξης….
Το αγροτικό τοπίο της Σαντορίνης …αγνό …ηφαιστειακό … αλλά σε μία διαδικασία αλλαγής…
Μα είναι αυτή η Σαντορίνη; ; ; Μα υπήρχαν τόοσα πολλά αμπέλια …; ; Και τώρα ; ; ;
Το Άλεσμα της Γης … και το Παιχνίδι των Γαιδάρων…
Η άνοδος και η κάθοδος στο Γυαλό … Ο Δρόμος δύσκολος μα και συνάμα συναρπαστικός …
Η Ζωή του Γυαλού των Φηρών… Μια άλλη Σαντορίνη …
Από τη μία οιμουλαράδες… και από την άλλη οι Φορτοεκφορτωτές-Λεμβούχοι …
Ένα πλάνο σημαδιακό : Η Παρουσίαση του Φάβα … Η Ευλογία της Πανήγυρης ….
Και ο ίδιος ήχος … Για να κλείσει η Ιστορία από εκεί που Άρχισε…
Και ο Κύκλος της Ιστορίας ξεκινάει .. Σαν έναν άλλο μύθο…
Οφείλω να ομολογήσω ότι μετά από πολλά χρόνια, ουσιαστικά σε μία χρονική στιγμή που μπορούσα να το καταλάβω, είδα τον «Θηραϊκό Όρθρο» , βράδυ στο Καμάρι από ένα αντίγραφο της Αρτεμίας Αργυρού πριν καν δημοσιευτεί στο Ιντερνετ. … Και ξαφνικά σαν τον Μίτο της Ιστορίας ο Χρόνος περιπλέκεται και ο τόπος με οδηγεί στον Πύργο όπου γνωρίζω την κόρη της πολυαγαπημένης μου Κάκης Νούσια Λαγκαδά την δρ. Τόνια Νούσια. Η Κάκη μια γυναίκα αρχόντισσα γεμάτη Αγάπη, Ήθος, Μεράκι, Εξαιρετική Προσωπικότητα, Αστείρευτο κέφι, Γλέντι, Χορο, Έγνοια για τη Σαντορίνη (και λίγα λέω) σε συνδυασμό με την ιδιαίτερα σημαντική παρουσία του Αντώνη Κονταράτου στην προσωπική μου ζωή, είναι οι δύο βασικές Ψυχές του Πύργου που εγώ από το Μεγαλοχώρι δεν μπορώ να ξεχάσω…
Η Τόνια όμως με τη σειρά της, παρουσιάζοντας μου την ιδιαίτερα σημαντική οικογένεια της και φυσικά τον Άγνωστο σε πολλούς Φωτογράφο, - και όχι μόνο, Αντώνη Λαγκαδά, μου κέντρισε το ενδιαφέρον μία από τις εκπλήξεις που ετοίμαζε. Η προσωπική της ενασχόληση με την ταινία του «Θηραϊκού Όρθρου», από πλευράς όμως έρευνας. Συγκεκριμένα, σε πείσμα των καιρών, δημιούργησε την έκθεση "Σκηνές από το πρόσφατο παρελθόν:Γη παραγωγή και κοινωνία στη Σαντορίνη του 1960", βασισμένη πάνω στον «Θηραϊκό Όρθρο», εμπλουτισμένη με φωτογραφικό υλικό τόσο του Αντώνη Λαγκαδά, όσο και των Ασπασία Αλεξανδρή, Κλέαρχου Καπούτση, Ζωής Χατζηγιαννάκη, Γιάννη Αργυρού, Μανώλη Λυγνού, Νίκου Μπελαβίλα, Γιάννη Χρυσού, Ειρήνη Πρέκα- Φαρισσαίου κ.α., στο χώρο "Κasteli 1663" στην είσοδο του Μεσαιωνικου Καστελιού του Πύργου το καλοκαίρι του 2014.
Στο εισαγωγικό κείμενο της έκθεσης αυτής αναφερόταν τα εξής : "Μέσα από τη βίαια αντιπαράθεση εικόνων και ήχων επιχειρούν να ξυπνήσουν τον θεατή και να του αποκαλύψουν τους παράγοντες οικονομικής εκμετάλλευσης, να κατακρίνουν τον ανερχόμενο δουλικό τουρισμό και να σχολιάσουν το ρόλο της εκκλησίας στις ζωές των ανθρώπων του νησιού. Οι αγρότες πασχίζουν να καλλιεργήσουν τη γη με πρωτόγονες μεθόδους, περιμένουν με αγωνία ένα δάνειο από την τράπεζα αλλά και τον έλεγχο της παραγωγής της φάβας από τον εκτιμητή, ενώ από την άλλη οι ξένοι τουρίστες εισβάλλουν στο νησί ...[...]Βασισμένη στην ταινία "Θηραϊκός Όρθρος" η έκθεση εστιάζει σε πτυχές της κοινωνικής ιστορίας του νησιού και καταδεικνύει τις μεταφορτώσεις του αγροτικού τοπίου και τις σχέσεισ του με τον πολιτισμό και την καθημερινότητα των κατοίκων του . με αφορμή εννέα σκηνές της ταινίας που αποτελούνκαι τις θεματικές ενότητες της έκθεσης, το παρελθόν και το παρόν συνδέονται μέσα από κείμενα και εικόνες".
Η συνέχεια της έκθεσης είχε και ομιλητές του Χθες και του Σήμερα, βασισμένοι σε μία ταινία Σταθμό. «…Ο Θηραϊκός Όρθρος γυρίστηκε στη Σαντορίνη το καλοκαίρι του 1967, στην έναρξη της δικτατορίας. Είναι ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του οποίου η ιδιαίτερη σκηνοθεσία των Σταύρο Τορνέ και Κώστα Σφήκα, το τολμηρό μοντάζ του Πάνου Παπακυριακόπουλου και η απρόσμενη μουσική επένδυση δημιουργούν περισσότερο ένα καλλιτεχνικό φιλμ και όχι ένα συνηθισμένο λαογραφικό ντοκιμαντέρ κατά τα πρότυπα της περιόδου, χωρίς βέβαια να υποτιμάμε και την ξεκάθαρη καταγγελτική πολιτική θέση που παίρνουν οι δημιουργοί. Η κατακερματισμένη Ελλάδα ανάγεται ιδανικά στο κατεστραμμένο και παρατημένο δομικό περιβάλλον της Θήρας από τον σεισμό των 7,8 ρίχτερ του 1956. Ο αγροτικός πληθυσμός είναι μόνος του στη τύχη του, σαν τους ιθαγενείς που θαμπώνονται με τα καθρεφτάκια, ενώ μόλις αρχίζει το ελληνικό όνειρο της τουριστικής ανάπτυξης»
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα η ιδιαίτερα Προσεχτική Προσπάθεια ανάδειξης μέρους της σύγχρονης ιστορίας του 20ου αιώνα στη Σαντορίνη, να αναδειχτεί ακόμα περισσότερο. Η κ. Νούσσια, μου παραχώρησε τη δυνατότητα ανάδειξης και διαχείρισης αυτού του υλικού και γι αυτό την ευχαριστώ θερμά. Η με ακρίβεια ερευνητική δουλειά της Τόνιας υποδεικνύει την ιδιαίτερη της αγάπη για το νησί της Σαντορίνης, για το νησί της. Η έρευνα αυτή είναι δίγλωσση, στα ελληνικά και στα αγγλικά, ώστε να μην μείνει μόνο στους κατοίκους, εάν και εφόσον αξιοποιηθεί μέσω εκπαιδευτικών και μη προγραμμάτων, αλλά να το γνωρίσουν και οι τουρίστες.
Οι θεματικές της έκθεσης απορρέουν πάντα από την ταινία. Κάθε θέμα είναι και μία ευρύτερη συζήτηση.
1.Θρησκευτικές Τελετές και Κοινωνική Ζωή
2.Η συλλογική διάσταση του Θρησκευτικού Πανηγυριού
3.Οι μεταμορφώσεις του Αγροτικού Τοπίου
4.Εξόρυξη ΘηραΪκής Γης
5.Πρακτικές της Καθημερινής Ζωής
6.Η διαδικασία παραγωγής Κριθαριού στη Σαντορίνη
7.Η Πορεία της Φάβας προς την Μοριακή Κουζίνα
8.Βιομηχανική Παραγωγή τοματοπολτού
9.Διαχρονικά μέσα Μεταφοράς
Ενότητες που συμβαδίζουν αμέριστα με την ιστορική ανάπτυξη αλλά και τουριστική διαμόρφωση της Σαντορίνης. Η εξαιρετική αυτή προσπάθεια σε συνδυασμό με τη χρήση της ταινίας, μπορεί να γίνει μια άλλης μορφής ανάδειξη της ιστορίας του νησιού. Η δίγλωσση καταγραφή των όψεων, θα βοηθήσει πολύ και τους τουρίστες , ερευνητές κ.ο.κ. να καταλάβουν την ιδιαίτερη κοινωνία της Σαντορίνης, πριν και κυρίως μετά το μεγάλο σεισμό του 1956.
Τόνια,
Η Αξιέπαινη δουλειά σου, δημιουργεί μια νέα σελίδα στην ιστορική μελέτη της Σαντορίνης, το συνδυασμό ταινίας – ντοκυμαντέρ με την έρευνα και την καταγραφή της Ιστορίας.
Ιωσήφ Πέρρος: Ιστορικός ερευνητής
Επιμέλεια φωτογραφικού Ερευνητικού Υλικού : Δρ. Αντωνία Νούσια, Διευθύντρια Μεταπτυχιακού Προγράμματος Πολεοδομίας, Πανεπιστημίου London South Bank
Ο Αγ.Γεώργιος είναι ο πολιούχος άγιος της Οίας
και η εκκλησία του ο ένας από τους δυο ενοριακούς ναούς της (ο άλλος είναι η
Παναγία η Πλατσανή). Φέρει το προσωνύμιο
«Απανωμερίτης» γιατί τα παλιά χρόνια η Οία λεγόταν Απάνω Μεριά.
Ο ναός χτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στη
γειτονιά "Περίβολας" για να στεγάσει την ιερή εικόνα του αγίου που
μετέφερε στην Οία από την Κων/πολη, πρόγονος της εφοπλιστικής οικογένειας
Νομικού, σε ένα από τα ταξίδια του.
Η εικόνα "ντύθηκε" εξ ολοκλήρου από
αληθινό ασήμι με σκαλισμένη χρονολογία 1869, όμως αφορά την χρονολογία
επαργύρωσης της, καθώς η μεταφορά της στην Οία τοποθετείται χρονικά πολύ
παλαιότερα.
Στο κέντρο απεικονίζεται η κλασσική μορφή του
έφιππου Αγ.Γεωργίου που σκοτώνει το δράκο, ενώ περιμετρικά οι σημαντικότερες
στιγμές από την ζωή του, όπως τα μαρτύρια, η φυλάκιση, αλλά και η στρατιωτική
δράση του ως Τριβούνος (τίτλος αξιωματικού) στο Ρωμαϊκό στρατό.
Χαρακτηριστική ιδιομορφία της εικόνας είναι ότι
η κατεύθυνση του αλόγου βρίσκεται σε αντίθετη φορά, δηλαδή κατευθύνεται (όπως
βλέπουμε την εικόνα) προς τα αριστερά και όχι προς τα δεξιά όπως συνήθως
απεικονίζεται στην κλασσική Βυζαντινή αγιογραφία.
Η ιερή εικόνα του Αγίου (κατά τη διάρκεια της περιφοράς)
με το άλογο να κατευθύνεται προς τα αριστερά και όχι προς τα δεξιά ως είθισται
Παραθέτουμε και την κλασσική βυζαντινή μορφή του Αγίου με το άλογο του να κατευθύνεται προς τα δεξιά, για την αντίθεση.
Το
τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο με φύλλα χρυσού, φερμένο από
Οιάτες καραβοκύρηδες, από την ορθόδοξη Μαύρη Θάλασσα του 19ου αιώνα. Ομοίως και
οι λοιπές εικόνες του τέμπλου καθώς και τα ιερά κειμήλια και σκεύη του ναού,
είναι τάματα των Οιατών ναυτικών φερμένα από την πάλαι ποτέ Οθωμανική
αυτοκρατορία και Ρωσία.
Με το σεισμό του 1956, ο ναός υπέστη μεγάλες ζημιές και αναστυλώθηκε εξ αρχής τη δεκαετία του '60, από την οικογένεια του Οιάτη εφοπλιστή Λουκά Νομικού, απόγονο του αρχικού κτήτορα. Ευτυχώς, όλα τα ιερά κειμήλια, εικόνες αλλά και το τέμπλο παρέμειναν άθικτα από το σεισμό, γεγονός που οι Οιάτες το απέδωσαν σε θαύμα.
Λουκάς Ν. Νομικός 1886- 1969
Οι Οιάτες ευλάβονται πολύ τον άγιο, σε σημείο που η λατρεία στο πρόσωπο του δημιούργησε τοπικές δοξασίες. Μια από αυτές ήταν τα "κέρματα". Οι Οιάτες, όταν ήθελαν κάποια χάρη από τον άγιο, τοποθετούσαν στην εικόνα σε ειδική οπή στο ξύλο, ένα κέρμα. Αν το κέρμα κολλούσε πάνω της, τότε ο άγιος θα τους πραγματοποιούσε αυτό που ζήτησαν. Αν το κέρμα δεν κολλούσε, τότε η επιθυμία τους δεν θα γινόταν. (Σημειώνουμε ότι η δοξασία με τα κέρματα που κολλάνε στην εικόνα, είναι κάτι που το συναντάμε και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, καθώς και στα έθιμα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι τον Άγιο Γεώργιο, τον ευλάβονται -κατά παράδοξο τρόπο- και οι Μουσουλμάνοι στην Τουρκία, οι οποιοι επισκέπτονται ναούς του και εκτός από κέρματα, κρεμούν στον Άγιο μέχρι και μαντήλια για να πραγματοποιηθεί η όποια επιθυμία τους).
Στην Οία, στην σημερινή εποχή, η ειδική οπή στην εικόνα παραμένει μεν, αλλά είναι πια αντιληπτό από τους ντόπιους πως τέτοιες παλιές λαϊκές δοξασίες είναι αντίθετες προς την Χριστιανική διδασκαλία, καθώς ο πιστός δεν πρέπει να πειραματίζεται με το θέλημα του Θεού (.."θα μου κάνει ο Θεός αυτό που θέλω ή όχι??"...) αφού όλα αφήνονται στη δικαιοδοσία Του γιατί μόνο Εκείνος γνωρίζει ποιες ανθρώπινες επιθυμίες είναι ωφέλιμες για τον άνθρωπο και ποιες όχι.
Πέρα όμως από τις λαϊκές δοξασίες, η ευλάβεια στο πρόσωπο του Αγ.Γεωργίου, ήταν η αφορμή και η αιτία για τη δημιουργία του επίσημου φορέα/συνδέσμου των Οιατών. Ο σύλλογος των Οιατών, που δημιουργήθηκε το 1919 στον Πειραιά από Οιάτες εγκατεστημένους στο μεγάλο λιμάνι, μέχρι σήμερα -σχεδόν 100 χρόνια μετά- παραμένει ενεργός ενώνοντας όλους τους Οιάτες, εντός και εκτός Οίας, υπό τη σκέπη του αγίου, καθώς φέρει την επωνυμία <<Σύνδεσμος των απανταχού Οιατών, "ο Άγιος Γεώργιος">>
Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής του αγίου, πριν τον εσπερινό, γίνεται το "γκράξιμο" της σημαίας του συλλόγου, δηλαδή το κάλεσμα των απανταχού Οιατών για την εορτή του Αγ.Γεωργίου.
Τα παλιά χρόνια, η σημαία φυλασσόταν όλο το χρόνο στον ναό του Αγ.Σπυρίδωνα στον Πειραιά, ενορία πολλών Οιατών εγκατεστημένων στο μεγάλο λιμάνι αλλά και ενορία του ιδρυτή του συλλόγου, Οιάτη εφοπλιστή Λουκά Νομικού ο οποίος ήταν επίτροπος στον Αγ.Σπυρίδωνα του Πειραιά για πολλά χρόνια.
Την παραμονή της εορτής του Αγ.Γεωργίου, κάθε
χρόνο οι "ξενιτεμένοι" Οιάτες του Πειραιά μαζί με το Δ.Σ. του
συλλόγου, μετέφερναν τη σημαία με τα καΐκια στην Οία και όλο το χωριό κατέβαινε
στο λιμάνι της Αρμένης, για να τους υποδεχτεί με τιμές συνοδείας βιολιών. Όταν
τελείωναν όλα, η σημαία έπαιρνε πάλι το δρόμο της επιστροφής για τον Πειραιά
για να φυλαχτεί στον Αγ.Σπυρίδωνα μέχρι τον επόμενο χρόνο, στο επόμενο πανηγύρι
του αγίου. Στη σημερινή εποχή, επειδή πολλοί Οιάτες του
Πειραιά επέστρεψαν για μόνιμη εγκατάσταση στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, η σημαία
του συλλόγου δεν μεταφέρεται πια από τον Πειραιά. Παραμένει πλέον μόνιμα στην
Οία, εδώ και κάποιες δεκαετίες, μέσα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, και το
"γκράξιμο" πια γίνεται με την απλή μορφή περιφοράς στο χωριό,
συνοδείας βιολιών και πλήθος κόσμου. Ανήμερα της εορτής, μετά την πανηγυρική θεία
λειτουργία, γίνεται λιτανεία της εικόνας στα στενά της Οίας και ακολουθεί η
πατροπαράδοτη "πανήγυρη", δηλαδή διανομή φαγητού (συνήθως κρέας με
πατάτες) σε όλους τους πιστούς για ευλογία.
Το κείμενο είναι από το προφίλ της Λίνας Παραβάλου στο facebook, η οποία μας το παραχώρησε ευγενικώς.
υ.γ. Καλλιστορώντας: Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σαν έκφραση αναγκαίου Σεβασμού στο πρόσωπο του πατρός Νικολάου Πράσινου, ιερέα της Απάνω Μεριάς, για το ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο του με βλέμμα προς το μέλλον ! Παπα Νικόλα, είμαι κοντά σου. Ι.Π.
Μια εξαιρετική περιγραφή
εντοπίστηκε για άλλη μια φορά για την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης.Αυτή τη φορά για την έκρηξη του 1925, Με
προβληματισμό ιδιαίτερο όμως δεν σας κρύβω
προσωπικό …Μία απλή διαδικτυακή ανάρτηση και τίποτα άλλο; ; ; ; Απίστευτο υλικό
διάσπαρτο στο διαδίκτυο, είτε ελεύθερο είτε επί πληρωμή για την πραγματική ανεξερεύνητη
ιστορία της Σαντορίνης. Θα μπορούσε άνετα και αυτόνα εμπλουτιστεί στις «διαδρομές» για το
Ηφαίστειο … Είναι μία περιγραφή που δεν δείχνει μόνο τα χαρακτηριστικά της έκρηξης
αλλά και χαρακτηριστικά της κοινωνίας του νησιού . Αλλά ας πάμε να δούμε το
απόσπασμα αυτό :
Εφ. Ελεύθερο
Βήμα, Δευτέρα 17 Αυγούστου 1925 Ανταπόκριση Α. Τσαμόπουλος[…] Όταν η «Πελοπόννησος»
αγκυροβόλησε στην Νάξο ο Καπετάνιος μας έδειξε στο βάθος του ολοκάθαρου
ορίζοντα ένα σύννεφο
-Προς τα
εκεί πέφτει η Σαντορίνη. Στοιχηματίζω ότι το σύννεφο αυτό είναι οι καπνοί του
ηφαιστείου …
Κανείς δεν έφερε
αντίρρηση σε αυτό . Τι ήθελε το σταχτόμαυρο εκείνο σύννεφο σ έναν αίθριο ουρανό
που γελούσε ολόκληρος;
Πέντε έξι νέοι
που συνταξιδεύαμε και οι οποίοι από την ιδιόρρυθμο προφορά τους μας έκαναν
αμέσως να εννοήσουμε ότι ήταν σαντορινιοί, αντικρίζοντας το πένθιμο σημάδι στον
ουρανό πάγωσαν:
-Κακομοίρα
Σαντορίνη….είπε αναστενάζοντας ο ένας εξ αυτών… Θα σε βρούμε τάχα στη θέση σου;
Είχαν διαβάσει στις
εφημερίδες τις πρώτες ανησυχητικές ειδήσεις δι α την έκρηξη του ηφαιστείου και
μετέβαινον με το πρώτο βαπόρι στην πατρίδα τους για να πάρουν τους δικούς τους.
[…] Η Σαντορίνη
την οποία το βλέμμα μας περιελάμβανε λόγω της αποστάσεως ολόκληρο, ενόμιζε
κανείς ότι εφλέγετο. Μία τεράστια στήλη σταχτόμαυρου πυκνού καπνού υψούτο
μεγαλοπρεπής στον ορίζονται καμπτόμενη από τον πνέοντα άνεμο εις ύψοςεκατό και πλέον μέτρων. Τοιουτοτρόπως σχημάτιζε
μία τεράστια ορθή γωνία της οποίας το
ένα σκέλος λόγχιζε τον ουρανό, το άλλο απλωνότανε επάνω εις ολόκληρο το δυτικό
μέρος του νησιού, ως ένας πένθιμος βαθύπυκνος πέπλος.
-Πώς
να αντέξει το κακόμοιρο το νησί μας! Ακούεται να λέει ένας εξ αυτών. Είναι
γραφτό του χαθεί κάποτε!!
-Αμ δεν
χάνονται έτσι τα νησιά παιδί μου …του απάντησε ο Καπετάνιος
-Eμείς οι Σαντορινιοί το ξέρουμε. Κάποτε κάποιο καράβι θα φύγει για τη Σαντορίνη
και δεν θα την βρει ..
-Kουνήσου
παιδί μου από τη θέση σου!
-Εγώ
κουνιέμαι! !! Η Σαντορίνη να μη κουνηθεί!!...
[…] Οι χωρικοί της
Οίας, δεν φαίνονται φοβισμένοι. Τους βλέπουμε να παρακολουθούν από τα ύψη τους τον
κατάπλου του πλοίου μας, το οποίο εν τω μεταξύ περικύκλωσαν βάρκες δια να
παραλάβουν τους επιβάτες …που δεν υπήρχαν.
-Πως
περνάτε με το ηφαίστειο; Ρώτησα τον ένα
-Πώς
να τα περνούμε! Τη πρώτη μέρα τα χρειασθήκαμε και το βάλαμε στα πόδια… Τώρα όμως
το συνηθίσαμε…Ότι θέλει ο Θεος ας γίνει.. Αν θέλει να μας βουλιάξει …η ώρα η
καλή….
Την στιγμή εκείνη
ένας κρότος σαν να έπιπταν δέκα κανόνια μαζί διέκοψε την ομιλία μας. Και
κατόπιν δαιμονισμένος διαρκής κρότος, σαν να κτυπούσαν όλα αα βράχια των γύρω βουνών μας έκαναν να
ρίξουμε φοβισμένο το βλέμμα προς το ηφαίστειο . Είχε γίνει μία μεγάλη έκρηξη.
Από τον κρατήρα έβγαινε ένας πυκνός κατάμαυρος καπνός ανάμεσα στον οποίο
διέκρινε κανείς φλογισμένους μύδρους να εκπέμπονται σε τεράστια ύψη και να
πέφτουν κατόπιν με διαβολικό θόρυβο.
[…] Ο Ήλιος
έγερνε στη δύση του όταν το πλοίο άφηνε την Οία για να καταπλεύσει στα Φηρά,
την πρωτεύουσα της Νήσου. Αναγκαστικώς η «Πελοπόννησος»έπρεπε να περάσει όχι περισσότερο από
πεντακόσια μέτρα κοντά από το ηφαίστειο. Όλοι ήμασταν στ γέφυρα. Δεν χρειάζονται
πλέον γυαλιά για να βλέπει κανείς και να παρακολουθεί το ηφαίστειο με όλη του
την άγρια μεγαλοπρέπεια. Η απόσταση που μας χωρίζει είναι πολύ μικρή. Ο
πλοίαρχος μάλιστα για να ικανοποιήσει τόσο τη δική του όσο και τη δική μας περιέργεια
παραπλέει προς το ηφαίστειο περισσότερο απ ότι έπρεπε.
Οι εκρήξεις
ακολουθούν η μία την άλλη. Βλέπουμε καθαρότατα τους εκσφενδονισμένους μύδρους,
διακρίνουμε την κοκκινισμένη λάβα να χύνεται σε ορμητικούς χείμαρρουςκαι το νερό της θάλασσας γύρω στο νησί-
ηφαίστειο να βράζει και οι υδρατμοί που προκαλούνται από το διαρκές αυτό
βράσιμο να καλύπτουν μέχρι τη μέση το νεοεμφανισθέν νησί.
[…] οι μύδροι εκσφενδονισμένοι
στο μέγιστο ύψος πέφτουν στη θάλασσα, ή επάνω στα ηφαιστειώδη νησιά και κάνουν
και αυτοί ανυπόφορο κρότο, αμυδρά ιδέα του οποίου μπορεί να δώσει ο θόρυβος που
κάνει το απότομο άδειασμα ενός κάρου γεμάτου με σκύρα.
Η «Πελοπόννησος»
μετά από ένα τέταρτο της ώρας έδενε τους κάβους στοαπύθμενο λιμάνι των Φηρών, ενώ οι ολίγοι
εναπομείναντες επιβάτες αποβιβάζονται και καβαλίκευαν γαϊδουράκια για να ανέβουν
την κρεμαστή και ιδιόρρυθμηπρωτεύουσα.
Το ηφαίστειο την
νύκτα:Οιαδήποτε απόπειρα περιγραφής του
ηφαιστείου την νύκτα είναι προορισμένη να μείνει απόπειρα και ατυχής μάλιστα.
Οι διαρκείς κρότοι των εκρήξεων ή υποχθόνιος βοή, το κατρακύλισμα των μύδρων
που εκτοξεύονται και κάνουν τον πιο παράξενο και εκνευριστικότερο θόρυβο όλα
αυτά , συνταράσσουν την νυκτερινή γαλήνη.
Οι Σαντορινιοί
φαίνεται ότι αρχίζουν να συνηθίζουν στο μακάβριο αυτό θόρυβο. Υπάρχει όμως κάτι
που τους τρομάζει φοβερά. Ο σεισμός. Αν κινδυνεύει η νήσος των, θα προέρχεται
από σεισμόν. Οι σεισμοί στη Σαντορίνη δεν είναι βέβαια κάτι ασυνηθιστο. Όχι όμως
μαζί με το ηφαίστειο ή το ένα ή το άλλο. Και τα δύο μαζί, υποσκάπτουν τα όχι
και σίγουρα θεμέλια του νησιού των. Ευτυχώς και πριν εκραγεί το ηφαίστειο και
μέχρι στιγμής δεν σημειώθηκαν σεισμοί. Ίσως γιατί η οργή των εγκάτων της θηραϊκής
γης να βρήκε εύκολη διέξοδο και δεν δόνησε το νησί για να ξεσπάσει. […] Τόσο οι βεβαιώσεις του κ. Λιάτσικα - ότι η έκρηξη είναι ήπιας μορφής, όσο και ο
κατάπλουν, κατόπιν διαταγής της κυβερνήσεως των αντιτορπιλλικών «Δάφνη» και «Ιεράκος»
ανακούφισαν τους κατοίκους οι οποίοι παρα τις εκρήξεις και τους μύδρους
του ηφαιστείου συνεχίζουν σχεδόν ήρεμοι τις εργασίες τους μόνο τις πρώτες
πρωινές ώρες.
Από το αρχείο της Αξιαγάπητης Γρηγορίας Δαρζέντα το γένος Σιγάλα από το Εμπορείο , οι επόμενες δύο φωτογραφίες: Δύο διαφορετικές ιστορικά φωτογραφίες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον: Για πάμε να ταξιδέψουμε:
Στην πρώτη, η οποία τραβήχτηκε στο πατρικό σπίτι της κ. Γρηγορίας, διακρίνονται οι : Γιώργος Σιγάλας (Βοβογιάννης), Νίκος Δρόσος (Δράκος), Μαρία Σιγάλα το γένος Καραμολέγκου, Φλώρα Σεγρέδου, Ιάκωβος Δρόσος του Νικολάου - φωτογράφος, ο οποίος και τράβηκε τη φωτογραφία, Θεοδοσία Σιγάλα, Ρούλα Μπάικα, Νικολέττα Σιγάλα ,Κατερίνα και Δέσποινα Βάλβη το γένος Σιγάλα ( Μούγρου), Γρηγορία Σιγάλα, Αντώνης Ηλίας Σιγάλας, Μαρία Βασίλης Μιχάλης Σεγρέδος,και Ματθιός Σεγρέδος. Όλοι γελαστοί, απλοί και Αγνοί ....!
Και από την άλλη στο προαύλιο της Αγίας Αικατερίνας στο Εμπορείο , 4 γενιές της πολύκλαδης οικογένειας των Δαρζέντα : Αντώνιος Δαρζέντας- Παναούλης, Αντώνης Ελευθερίου Δαρζέντα, Ελευθέριος Αντωνίου Δαρζέντα, Ελευθέριος Αντωνίου Δαρζέντα ή αλλιός παππούς, εγγονός, δισέγγονος και υιος.
Την Ευχαριστώ θερμά την κ. Γρηγορία για την παραχώρηση των φωτογραφιών!!
Για ψάξτε και ανασκαλήστε τα αρχεία σας. Το καλλιστορώντας είναι εδώ!
[…] Είχα μάθει ότι ο κ.
Βενιζέλος θα επιβιβάζονταν στις έντεκα την νύχτα. Στις 10 βρισκόμουν στον Αφοβο.
Εκεί βρήκα …, τον βουλευτή Θήρας κ. Πρέκα,
τον πολιτευτή κ. Δεναξά. Στις ένδεκα μεγάλη κίνηση στο κατάστρωμα. Οι
αξιωματικοί στη σκάλα… Μια φωτισμένη βενζινάκατος έφερε τον κ. Βενιζέλο και
είκοσι σχεδον ακόμη πρόσωπα…[…] Στις έντεκα και δέκα ο Αφοβος, απέπλευσε.
[…] ο κ. Βενιζέλος ήταν
σκλάβος του μικρού ομίλου του : «Δεν έρχεσθε σε αυτή τη θέση κ πρόεδρε, για να
μην σας χτυπάει ο αέρας», ο κ. Βενιζέλος υπακούει. « Δεν πίνετε μία μπύρα
κ.Πρόεδρε;» ο κ. Βενιζέλος πίνει. «Δεν θέλετε να ακούσετε μερικές επιστημονικές
εξηγήσεις κ. Πρόεδρε για το ηφαίστειο
της Σαντορίνης». Ο κ. Βενιζέλος θέλει. Οι «μερικές επιστημονικές εξηγήσεις»
είναι ολόκληρη διάλεξη. Δυο ειδικοί αρχίζουν από το τι είναι ηφαίστειο. Εάν
είναι το ρήγμα που κάνει το ηφαίστειο ή το ηφαίστειο το ρήγμα. Του παρουσιάζουν
μετά την ιστορία του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Για ευκολότερη κατανόηση του
παρουσιάζουν και χάρτες…. Ρολά ολόκληρα από χάρτες όλων των μεγεθών. Μερικοί
μάλιστα είναι τόσο μεγάλοι, ώστε γεμίζουν όλο το κενό χώρο που σχηματίζουν στην
μέση οι καθήμενοι με τον κ. Βενιζέλο. «Κοιτάξτε την νέα Καμμένη κ. Πρόεδρε». Ο
κ. Βενιζέλος την κοιτάζει. «Τη Δάφνη κ.
Πρόεδρε». Ο κ. Βενιζέλος κοιτάζει τα πάντα. Αλλά τα μάτια του παλεύουν με τον
ύπνο. Είναι προφανές ότι εκείνο που θα τον ενδιέφερε απείρως περισσότερο από τα
ηφαίστεια της Θήρας είναι η καμπίνα του. Αλλά η ευγένεια του τον καθηλώνει…
Επιτέλους κάποιος τον λυπάται: - Πρέπει να πάτε να κοιμηθείτε κ. πρόεδρε….Είναι
η μόνη φράση η οποία διέστειλε σε ιλαρό μειδίαμα το πρόσωπό του από την ώρα που
μπήκε στο πλοίο….[…]
Ήχοι κωδωνοκρουσιών μας
έρχονται τώρα άξαφνα από μέσα από τη θάλασσα. «Πλησιάζουμε κ. Πρόεδρε. Ελάτε να
δείτε»! φωνάζει κάποιος. Πρωθυπουργός και ακολουθία μεταφέρονται στην άλλη
πλευρά του καταστρώματος. Ο κ. Βενιζέλος τοποθετείται σε μία καρέκλα. Ο κ.
Βενιζέλος ακούει τις κωδωνοκρουσίες μιας κατάλευκης πολιτείας που προβάλλει
ονειρώδης και φαντασμαγορική στο ύψος των άγριων βράχων της Σαντορίνης, την
οποία πλησιάζουμε, και τις μεταφερθείσες στη νέα τους θέση, ηφαιστειολογικές εξηγήσεις
των ειδικών. Η μικρή λευκή πόλη είναι ολόκληρη ένας παλμός κωδώνων.
Σημαιοστόλιστες βάρκες γεμάτες λαο έχουν ξεκολλήσει από τα άγρια βράχια της
ακτής και σπεύδουν προς το πλοίο … το θέαμα είναι εκτάκτως γραφικό και
γιορταστικό. …..
Μια στιγμή όμως σκίζει τον
αγέρα: Η χαιρετιστήρια σειρήνα ενός πλοιαρίου… Και τότε ο «πολιτικός» ξυπνάει
μέσα στον Βενιζέλο. Αφήνοντας , και εξηγήσεις και όλους μας, μ ένα κίνημα δικής
του πλέον βουλήσεως, πετιέται προς τα κάγκελα του καταστρώματος και βγάζει τον
παναμά του προς το πλοιάριο- αν και η απόσταση είναι τόση ώστε να μην είναι
δυνατόν να τον διακρίνουν…..
[…]Αγκυροβολούμε στο
επίνειο των Φηρών. Ένα σωρό ανθρώποι ανεβαίνουν στο πλοίο μας. Ένα σωρό
ανθρώποι επίσημοι ανεβαίνουν στο πλοίο
μας. Κανείς δεν αντελήφθηκε πότε μπήκαν- αλλά να τοι που παρελαύνουν ενώπιον
του προέδρου, παρουσιαζόμενοι ένας ένας από τους πολιτικούς της νήσου οι οποίοι
συνταξιδεύουν. Μερικοί έχουν βάλει για την περίσταση, την βελάδα με την οποία
παντρεύτηκαν – προ πεντηκονταετίας. Ένας
μάλιστα έχει το μούσι που ήταν της μόδας την εποχή της δευτέρας γαλλικής
αυτοκρατορίας. Τι γραφικοί και καθυστερημένοι τύποι! Αλύγιστοι επίσημοι που
περιμένουν να έλθει η σειρά τους για να σφίξουν το χέρι του κ. Βενιζέλου, να
υποκλιθούν με άκαμπτα τα πόδια και να αντιπαρέλθουν, επιστρέφοντας εις το
παρελθόν.
Γύρω από τον Άφοβο, έχουν
μαζευτεί όλες οι βάρκες των Φηρών. Όλες τους είναι στολισμένες με μικρές
θριαμβευτικές αψίδες πρασινάδας, σημαίες και λωρίδες χασέ που γράφουν: «Καλώς
ήλθατε». Οι πολιτικοί του νησιού απάγουν τον κ. Βενιζέλο σαν λειά τους.
Παρομοίωση: Όχι . Κυριολεξία. Ο κ. Βενιζέλος πρόκειται να είναι πραγματική λεία
τους καθ’ όλες τις ώρες της παρομονής τους στο νησι. Έπειτα θα έλθει η σειρά
άλλων πολιτικών άλλης νήσου.
Μια
βάρκα τον μεταφέρει μαζί τους στην αποβάθρα και μέχρι να κατορθώσουμε να
αποβιβασθούμε κι εμείς τον έχουν κι όλας ανεβάσει σ ένα μουλάρι για να τον
μεταφέρουν στα Φηρά….
Η ανάβαση στα Φηρά είναι
επίπονη. Ο δρόμος όλος καλντιρίμι και σκάλες ελίσσεται στην απότομη πλαγιά ενός
πανύψηλου βράχου, ο οποίος οφείλεται στις πέτρες στις σκουριές στη λάβα και
στην τέφρα μιας πανάρχαιας ηφαιστειακής έκρηξης. Τριάντα άλογα και μουλάρια,
εξήντα αγωγιάτες και πλήθος περίεργων αποτελούν την πρωθυπουργική πομπή. Ψηλά
πάνω από τα κεφάλια μας, ολόκληρος ο λαός της κατάλευκης κωμόπολης είναι
ανεβασμένος στα λιακωτά των σπιτιών και μας κοιτάζει ανερχόμενους. Την έλλειψη
ίχνους πρασινάδας την αντικαθιστούν τα πολύχρωμα παρασόλια των γυναικών που
φαντάζουν από μακρυά σαν τεράστια λουλουδια.
Η εικόνα του προπορευόμενου πάνω στο μουλάρι του πρωθυπουργού και του
θεωμένου από τα άσπρα ψηλά λιακωτά πλήθούς μου φέρνει στο νου την είσοδο του
Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Ο … «Γολγοθάς» όμως δεν απέχει πολύ. Τα πάθη του εκδράμοντος
χάριν αναψυχη πρωθυπουργού αρχίζουν από τη στιγμή της αφιππεύσεως. Δεν
προφταίνει να πατήσει το πόδι του στις πέτρες του δρόμου και μεταφέρεται από …τον
Άνναν εις τον Καιάφα. Από τον τοποτηρητή του Ορθόδοξου επισκόπου στον Λατίνο
Επίσκοπο Σαντορίνης, …Καμπάνες…Δοξολογίες…
Η μεταφορά αυτή γίνεται εν
μέσω ενός πλήθους ασφυκτικός συνωστισμένου και απειλούντος ανα πάσα στιγμή να
τον λιώσει. Όλοι είναι περίεργοι να δουν
«πως είναι». Οι μητέρες σηκώνουν ως το κεφάλι τους τα παιδιά, κύματα ανθρώπων
σπρώχνουν τους λίγους χωροφύλακες οι οποίοι φωνάζουν: «Τόπο! Τόπο, παιδιά»,
άλλα κύματα σπρώχνονται, άλλα κύματα σπρώχνονται από μερικούς αυτεπαγγελτους
τηρητές της τάξης …[…]
-Το πουλάκι μου! Φωνάζει μία
μεσόκοπη νησιώτισσα με τρυφερη συγκίνηση, βλέποντας τον πρόεδρο να φέρεται από
το ρεύμα. …
Το πουλάκι της προσπαθεί να
μειδιά, είναι όμως κάθιδρο…[…]
Eπιτέλους οδηγούμαστε
κάπου. Στο σπίτι του κ. Κουτσογιαννοπούλου: Ένα παλάτι με μεγάλα λιακωτά,
θαυμάσια θέα σε όλο το νησί και τα ηφαίστεια, γεμάτο δροσερά ρεύματα αέρα. Ο κ.
Βενιζέλος, πέφτει κατάσκοπος σε μία πολυθρόνα. Είναι η αναύπαση αυτή τη φορά ; Ποια
ανάπαυση !! Το σπίτι πλημμύρισε κιόλας κόσμο, ως ν άνοιξαν από παντού κάνουλες.
Νομίζει κανείς πως βρίσκεται σ επαρχιακό γάμο. Ο Πρόεδρος παριστάνει τη νύφη …
Γύρω γύρω στο τραπέζι, έχουν καθίσει
φραγκοπαπάδες, ορθόδοξοι, κληρικοί γραφικοί νησιώτες προυχόντες με
βελάδες, κυρίως δημοσίων υπαλλήλως, άνθρωποι ακαμπτοι σαν να έχουν καταπιει
μπαστούνια – και τον κοιτάζουν στα μάτια χωρίς να ανοίγουν το στόμα τους. Ο κ.
Βενιζέλος χαμηλοβλέπει σιωπηλος- ίδια νύφη .
[…] Κάποτε ο κ. Βενιζέλος, στρέφεται στον βουλευτή που
τον κρατάει καθηλωμένο εκεί και ρωτάει σιγά: - Αι τι έτε; Να πηγαίνουμε;
Αμ δε! Πρέπει να σφιχθούν
και άλλα χέρια ακόμα, να πει ο κ. Πρέκας τον λόγο που έχει γράψει από την
Αθήνα, να κυκλοφορήσουν δύο – τρία ακόμα χεράκια οι σουμάδες και να ακουσθούν
και τα αιτήματα. Αιτήματα στη Σαντορίνη έχουν κάμει ακόμα και τα άψυχα. …[…] Αιτήματα
επίσηςέκαμε και ο ντοματοπελτές. Αλλά αυτός δεν ενεφανίσθη μόνος του . Έστειλε
αντιπρόσωπον έναν χονδρόν κύριον, ο οποίος λόγω της συγκινήσεως κατά της ζέστης
κοκκίνιζε ο ίδιος σαν τεράστια ντομάτα…[…] Όταν γυρίσαμε στον Άφοβο, ο κ.
Βενιζέλος παρεδόθη από τον βουλευτή Θήρας κ. Πρέκα εις τον Βουλευτή Νάξου κ.
Ευριπαίου του οποίου άρχιζαν τα καθήκοντα. …[….]
Y.γ.:
Καλλιστορωντας: Ένα εξαιρετικά έξυπνο
χρονογράφημα που μόνο ο τίτλος του « Ταξιδάκι αναψυχής», υπονοεί και την άκρως
επικριτική αλλά και ταυτόχρονα σκωπτική στάση του αρθρογράφου. «Ο
Ουράνης τοποθετείται ανάμεσα στους λεγόμενους παρακμιακούς ή νεορομαντικούς
έλληνες ποιητές του Μεσοπολέμου (Καρυωτάκης, Άγρας, Λαπαθιώτης, Κλέων Παράσχος
και άλλοι) και καθοριστική ήταν η επίδραση που δέχτηκε από το Μπωντλαίρ…». [1]
Μέσα από τη γραφίδα του, βλέπουμε μια Σαντορίνη ξένη στους πολλούς, και
γιατί όχι ξένη και για τους Αθηναίους. Αν και στο τελευταίο μέρος του
αποσπάσματος, υποδηλώνει ότι μόνο ταξίδι αναψυχής δεν θα είναι η συνέχεια για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, μιας
και θα ακολουθήσουν ίδιες εορταστικές εκδηλώσεις, μπορούμε να διακρίνουμε
αρκετά στοιχεία είτε σκωπτικά ή μη:
1)Η
εξαιρετικά μεγάλη δημοφιλία του Ελευθερίου Βενιζέλου, και η ανάγκη πολλών να
βρίσκονται στο περιβάλλον του για
αυτοπροβολή,
2)Η συγκινητική ενεργειακά είσοδός του στον όρμο των Φηρών –
Από τη μία οι κωδωνοκρουσίες και από την άλλη ….το ηφαίστειο
3)Η εξαιρετικά επίπονη διαδικασία της ανάβασης στα Φηρά
4)Η
απίστευτη διαφορετική προσέγγιση των απλών κατοίκων : « …το πουλάκι μου» και
των επισήμων ή μη «άνθρωποι ακαμπτοι σαν να έχουν καταπιει μπαστούνια», με
βασικό όφελος να βρεθούν έστω και για λίγο δίπλα του, να εκφράσουν τους λόγους τους
αλλά και τα αιτήματά τους. Άνθρωποι πολιτικοί, επίσημοι και μη
Είναι ένα αρκετά έξυπνο κείμενο γιατί δείχνει πως ένας εξωτερικός
παρατηρητής πόσο δε μάλλον ένας από τους τελευταίους ρομαντικούς του 20ου
αιω. , δείχνει μία γενικά ταυτόσημη εικόνα για τις κοινωνίες, Σαντορίνη, Νάξο
κ.λ.π., και επι της ουσίας προσδιορίζει
τα δεδομένα πάνω στα οποία ένα απλό ταξίδι αναψυχής καταντάει: «Ταξιδάκι
Αναψυχής»…..
.jpg)
