Όταν η ιστορία ενός μαγαζιού ....

.....συνυπάρχει της σύγχρονης ιστορίας ενός τόπου !

 90 Χρόνια « Ακταίον»

Ίσως κάποιοι δυσαρεστηθούν με τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Το                                         «καλλιστορώντας» δεν είναι ταξιδιωτικός οδηγός της Σαντορίνης, και δεν το επιδιώκει.  Όμως όταν η ιστορία ενός μαγαζιού συνυπάρχει της σύγχρονης ιστορίας ενός τόπου,  όταν ένα μικρό μαγαζί στη Σαντορίνη μα τόσο γνωστό έχει γίνει σήμα κατατεθέν της περιοχής και όταν εκτός από τους ανθρώπους που ξεκίνησαν το μαγαζί αυτό, (είμαι σίγουρος ότι θα εμφανιστούν πλείστες όσες ιστορίες ορυχεία, σεισμός, ναυτικοί στο λιμάνι των Φηρών, Ταξιάρχης στο Ηφαίστειο κ.α). τότε το αφιέρωμα οφείλει να γίνει  

Αμέσως μετά τα Φράγκικά, στα Φηρά, μια μικρή γωνία και ένα μικρό μαγαζί θα σε μαγνητίσει με την όψη του .  Αλήθεια ποιος από εμάς δεν έχει καθίσει στο μπουντί στο « Ακταίον» περιμένοντας τη σειρά του για να γευτεί, και να απολαύσει παράλληλα. Ποιος από εμάς δεν έχει ακούσει το λακριντί το σαντορινιό και ποιος από εμάς δεν έχει πετύχει τραγούδι χορό, και γλεντάκι μικρό είτε από τους ιδιοκτήτες είτε με τους ιδιοκτήτες?

Ο γνωστός μας Φίλος Πέπος ( Βαγγέλης Ρούσσος κατά το πρακτικόν της υπόθεσης) μας έδωσε την άδεια για αναδημοσιεύση της φωτογραφίας που βλέπετε.  Αποκριές 1963 και πιθανότατα να αναγνωρίσετε κάποιους από τη Φωτογραφία. Πάμε το λοιπός Κλαρίνο στη Σαντορίνη απαπαπα , ο περίφημος Χάος λοιπόν, ο Γιάννης ο Μπαλής στο λαούτο και ο Αντρέας ο Τσαγάρης στο βιολί.  Από αριστερά ο περιφήμος Αρμπόνας ( αχ Κική…..) με το γιο του Μάκη, δίπλα η μητέρα του Βαγγέλη και παραδίπλα η Φλώρα Νομικού. Δίπλα στον «αρμπόνα» η γυναίκα του Άννα  και δίπλα και κάτω η Μαρία του Σταμέλη. Αμέσως μετά , οι πρωτεργάτες του «Ακταίον»  Ειρήνη και Λευτέρης  Ρούσσου, δίπλα στον παππού Λευτέρη, η αδερφή του Ειρήνη ενώ παραδίπλα ο πατέρας του  και πιο μετά ο Νικόλαος ο Χαλάσης ο Λευτέρης ο Μπατήρης με το γιο του Γιάννη και η Ελλη του Μπατήρη και η Μήνα του Μπαχά.

Και το « Ακταίον» αγναντεύει αγέρωχο την ανάπτυξη της Σαντορίνης…. Και περιμένει να μας υποδεχτεί…Φίλους και τουρίστες…. Γιατί μέσω αυτού  θα ακούσουμε λιγάκι την ιστορία από το Φηροστεφάνι …θα μεταφερθούμε χρονικά πίσω… 90 χρόνια είναι αυτά……

Τι να πω να τα 100στήσει? Είναι λίγο!!!  Να τα 200αρήσει…..το λιγότερο….!! Και οι οικογένειες που το αγκαλιάζουν να είναι πάντα γεμάτες μεράκι….γιατι το αύριο θα ναι δύσκολο αλλά όταν έχεις πίσω σου 90 χρόνια…. Ε τα βλέπεις κι αλλιώς

6 και πλέον χρόνια κλειστός ο Αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου. ΓΙΑΤΙ;;;;

Πηγή: Δήμος Θήρας

«Βιβλίο» ολόκληρο 150 σελίδων έχει συντάξει η Αρχαιολογική Εταιρεία με τις ελλείψεις που υπάρχουν ακόμη στην κατασκευή του στεγάστρου στο Ακρωτήρι της Θήρας, το οποίο δεν έχει παραδοθεί από τους κατασκευαστές. Δεν είναι όλες πολύ σημαντικές, όμως το ζήτημα της πυρόσβεσης _ καθώς άδεια από την Πυροσβεστική δεν υπάρχει _ και της βεβαίωσης της στατικότητας του νέου στεγάστρου, που επίσης απουσιάζει, είναι πρωταρχικά.

Οσον αφορά τη στατικότητα ουδείς αμφιβάλλει πλέον για την επάρκειά της, αφού κυριολεκτικά έχει δημιουργηθεί μία υπερκατασκευή ενώ παράλληλα έχουν γίνει και πολλές δοκιμές. Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί το νόμο, ο οποίος επιβάλλει ορισμένη διαδικασία ελέγχου. Πρόβλημα όμως υπάρχει με το σύστημα πυρόσβεσης, το οποίο είναι απαγορευτικό για το συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο καθώς η εκτόξευση νερού σε περίπτωση πυρκαγιάς, θα μετατρέψει τις ανακατασκευασμένες από χώμα, οικίες του προϊστορικού οικισμού, σε... λάσπη. Σύμφωνα με πληροφορίες μας μάλιστα, με την επιλογή του συγκεκριμένου συστήματος έχει διαφωνήσει ριζικά ο καθηγητής Χρίστος Ντούμας, ανασκαφέας του Ακρωτηρίου αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Τι χρειάζεται λοιπόν για να προχωρήσει η διαδικασία και να ανοίξει το Ακρωτήρι στο κοινό; Ο εργολάβος έχει την υποχρέωση να ζητήσει από το υπουργείο Πολιτισμού θεωρημένη άδεια λειτουργίας του χώρου και εκείνο από τη μεριά του θα πρέπει να συγκροτήσει επιτροπή αυτοψίας ώστε να ελεγχθεί η κατασκευή, ουσιαστικά και τυπικά. Και επιπλέον, θα πρέπει να ορίσει φυλακτικό προσωπικό.

Εδώ και τρεις μήνες όμως η κωλυσιεργία είναι μεγάλη από όλες τις κατευθύνσεις. Οι μεν επιρρίπτουν ευθύνες στους δε _ οι κατασκευαστές καθυστερούν τα συμφωνηθέντα και η Αρχαιολογική Εταιρεία καθυστερεί την εξόφληση _ το υπουργείο μάλλον νίπτει φας χείρας του, και ο καιρός περνάει. Το μόνο θετικό της υπόθεσης είναι ότι ήδη ο κ. Ντούμας εργάζεται εντός του στεγάστρου για την δημιουργία των εκθέσεων που θα πλαισιώσουν το χώρο βοηθώντας στην κατανόηση της ζωής σ΄ αυτό τον οικισμό, μέρος ενός πολιτισμού που άκμασε στο Αιγαίο πριν η έκρηξη του ηφαιστείου τον καταστρέψει.

Στο μεταξύ διαμαρτυρία υπάρχει και από τον δήμο Θήρας, που βλέπει ότι τα έξι χρόνια, που είναι κλειστό το στέγαστρο υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουν επτά. Απομένει να δοθεί λύση άμεσα.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=446369#.T0_kvorD3ZQ.facebook

Θεολογικό Συνέδριο με θέμα «Προφήτης Ηλίας: ο ζηλωτής υποφήτης του Θεού» (όλα τα βίντεο)

Θηρασιά - φουρνέλα- Όργωμα

GREECE, Secrets of the Past | Full Documentary (Greek Subs) HD

τα πρώτα 25 λεπτά αφιερωμένα στη Σαντορίνη

Χειροτονία Μητροπολίτου Θήρας 1984

Ψηφιοποίηση βουβής ταινίας super-8. H λήψη έγινε στη Μητρόπολη Αθηνών τον Μάϊο του 1984. Είναι αποσπάσματα από τη χειροτονία του εψηφισμένου τότε Μητροπολίτου Θήρας, Αμοργού και Νήσων, Παντελεήμονα Ρίζου. Στην Μητρόπολη Θήρας θα υπηρετήσει 19 έτη. Το 2003 θα παραιτηθεί για λόγους υγείας.
To βίντεο είναι  σαν ένα μνημόσυνο στον πρώην Θήρας κυρό Παντελεήμωνα

Δια Πάρο, Νάξο, Ίο, Οία, Θήρα …

Διαφήμιση σε εφημερίδα της εποχής

 «Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ένα άσπρο βαπόρι, στολισμένο με ένα κόκκινο μεγάλο Ν στο φουγάρο του,  ξεκινούσε νωρίς το πρωί από τον Πειραιά για να κάνει το δρομολόγιο Πάρο, Νάξο, Ίο, Οία, Θήρα».  Το βαπόρι με το μεγάλο κόκκινο Ν που περιγράφει η Καδιώ Κολυμβα στο βιβλίο της «Οία, τόπος και ιστορία» εκδόσεις Αρμός δεν ήταν άλλο από το βαπόρι των Οιατών εφοπλιστών Νικολάου και Δημητρίου Νομικού, υιών του αείμνηστου Οιάτη εφοπλιστή και  ευεργέτη της Οίας, Λουκά Νομικού (http://pandektis.ekt.gr/pandektis/handle/10442/65108).

Ούτε 20 χρόνια δεν έχουν περάσει από τότε που το βαπόρι σφύριζε για να χαιρετήσει την Οία, την ιδιαίτερη πατρίδα των πλοιοκτητών, κάθε φορά που έστριβε την νησίδα του Αγίου Νικολάου του Περαματάρη και κατευθυνόταν προς τον όρμο της Αρμένης. Ο καπετάνιος σφύριζε και από το χωριό έβγαιναν οι ντόπιοι στις αυλές των σπιτιών και ανταπέδιδαν τον χαιρετισμό, είτε γιατί είχαν κάποιο συγγενή ως πλήρωμα, είτε για να καλωσορίσουν αυτούς που έρχονταν από τον Πειραιά.

Ποιος Οιάτης δεν θυμάται τον ναυτικό πράκτορα καπτά-Αντώνη Δακορώνια (ιδρυτή του Ναυτικού Μουσείου Οίας) να κατεβαίνει στην Αρμένη κάθε μέρα αδιάκοπα κρατώντας το μαύρο χαρτοφύλακα του για να τακτοποιήσει όλα τα γραφειοκρατικά που είχαν να κάνουν με την αποβίβαση των ταξιδιωτών.

Ποιος Οιάτης δεν θυμάται τις λάτζες του κάπτα-Γιάννη να πλευρίζουν το βαπόρι που άνοιγε τη βουκαπόρτα του για να βγουν οι ταξιδιώτες της Οίας.

Ποιος Οιάτης δεν θυμάται τον κυρ-Αντώνη τον αγωγιάτη, που με τα γαϊδούρια του φορτωμένα τις με βαλίτσες ανέβαιναν τους καραβολάδες της Αρμένης και στις σκάλες να περιμένουν οι συγγενείς για να καλωσορίσουν τους δικούς τους που έρχονταν από τον Πειραιά.

Και «όταν το καράβι τελείωνε την αποστολή του, απομακρυνόταν μαλακά και αφήνοντας ψηλό σφύριγμα και καπνό γύριζε την πλάτη του στην Οία και έβαζε πλώρη ακριβώς απέναντι για τα νότια, για το λιμάνι που κατεβαίνει και ο σημερινός επισκέπτης της Σαντορίνης, τον Αθηνιό…»

«Τόσες εταιρείες είχαν βαπόρια με δρομολόγιο για τη Σαντορίνη όπως  ο Βεντούρης, ο Αγαπητός και άλλοι πολλοί, εμείς όμως μόνο με του Νομικού τα βαπόρια ταξιδεύαμε» θυμούνται οι Οιάτες.

«Όχι μόνο γιατί ήταν το βαπόρι των Νομικών των συγχωριανών μας, αλλά και γιατί έπιανε Αρμένη και αυτό διευκόλυνε. Μην κοιτάς σήμερα που έχουν όλοι αμάξια και μέσα σε μισή ώρα είσαι από τον Αθηνιό στην Οία. Εκείνα τα χρόνια δεν είχαν όλοι αμάξια όπως έχουν σήμερα και ήταν ταλαιπωρία για ένα Οιάτη, από τον Αθηνιό που ‘ναι στη μια άκρη της Σαντορίνης να πάει στην Οία που ‘ναι στην άλλη άκρη. Έπρεπε ή να βρει ταξί ή να πάει με το ΚΤΕΛ στα Φηρά και από εκεί άλλο λεωφορείο για την Οία. Ενώ από την Αρμένη ήταν ευκολία. Ανέβαινες πάνω στο γάιδαρο και σε 10 λεπτά ήσουν στο σπίτι σου. Από τότε που σταμάτησαν τα βαπόρια του Νομικού, κανένα βαπόρι πια δεν σταμάτα στην Αρμένη….»

 «Το καλύτερο όμως ήταν όταν ο Σύλλογος των Οιατών το Πάσχα έφερνε τη σημαία του Αγ.Γεωργίου από τον Πειραιά. Μπαίνανε όλοι οι Οιάτες του Πειραιά μέσα στο βαπόρι των Νομικών, τσούρμο, και σαν έφτανε το βαπόρι στην Οία άρχιζε να σφυρίζει από τον Περαματάρη! Πλεύριζαν οι λάντζες που ήταν σημαιοστολισμένες και γινόταν μεγάλο πανηγύρι σαν άνοιγε η βουκαπόρτα και εμφανίζονταν οι φερμένοι με τη σημαία του συλλόγου να ανεμίζει! Το βαπόρι να μην σταματάει να σφυρίζει και από το χωριό να χτυπούν οι καμπάνες! Στο μόλο της Αρμένης να περιμένουν τα βιολιά και αφού αποβιβάζονταν από τις λάντζες, ανέβαιναν όλοι μαζί πάνω στο χωριό για τη γιορτή. Και πρώτοι από όλους ο καπτά-Νίκος και ο καπτά-Δημήτρης, οι δυο πλοιοκτήτες! Βλέπεις το σύλλογο των Οιατών στο Πειραιά ο συχωρεμένος ο πατέρας τους, ο εφοπλιστής ο καπτά-Λουκάς τον ίδρυσε! Τώρα πάνε πια αυτά...» αναπολούν οι Οιάτες καθώς μόνο η νοσταλγία μένει να θυμίζει αυτές τις εικόνες. Και όμως όλα αυτά συνέβαιναν στην Αρμένη της Οίας μέχρι και πριν 15-20 χρόνια. 

Σαν επίλογο θα κρατήσουμε τα λόγια της Καδιώς Κολυβα μέσα από το βιβλίο «Οία, τόπος και ιστορία»: «Τα βαπόρια της γραμμής έπαψαν να σταματούν στην Αρμένη και χάθηκε αυτή η μυσταγωγία. Ερήμωσε η Αρμένη, χάλασαν τα σκαλοπάτια, σώπασε το σφύριγμα που όριζε τον ορισμό του καραβιού, χάθηκε η χαρά να συναντήσεις τον ταξιδιώτη που περίμενες.  Τώρα το πλοίο που θα φέρει στη Σαντορίνη όσους προορίζονται για την Οία θα τους αφήσει κι αυτούς στον Αθηνιό…».

Όμως μέσα σε αυτή τη γλυκιά νοσταλγία σιγόκαιει πάντα η ελπίδα ότι ίσως κάποια μέρα στο μέλλον θα σφυρίξει ξανά κάποιο βαπόρι στην Αρμένη για αποβιβάσει πάλι ταξιδιώτες στην Οία, όπως τότε!

Το «Ελλάς Εξπρές»  ένα από τα βαπόρια  της ακτοπλοΐας «Υιών Λουκά Νομικού»  στην Αρμένη της Οίας στις αρχές της δεκαετίας του ‘90