H διαμάχη για μία θεατρική παράσταση στη Σαντορίνη του 19ου αιω.

Ας ανατρέξουμε και πάλι στον εξαιρετικά σημαντικό 19ο αιω. Σε μια τοπική κοινωνία, λίγο μετά την Ελληνική Επανάσταση και ας δούμε το λοιπός γιατί προκλήθηκε διαμάχη για μία θεατρική παράσταση. Το παρακάτω απόσπασμα αναδεικνύει για άλλη μία φορά την απίστευτη πολιτισμική ανάπτυξη , η οποία ήταν απόρροια της οικονομικής, που υπήρχε στο νησί κυρίως κατά τη διάρκεια του 19ου αιω.

"Εις την Σαντορίνη, γράφει προς την εφημερίδα ένας αναγνώστης της, διατρίβει ιατρός τις, ονόματι Δομένικος Σανταντώνιος. Ο ενάρτετος ούτος άνθρωπος ηθέλησε να προξενήσει ευθυμία εις τους Σαντορινιούς κατά τας ημέρας της αποκρεώσεως, ως γίνεται σχεδόν πανταχού εις τα χριστιανικά έθνη και δια προτροπής, οδηγίες και δαπάνης ιδίας εσυστάθη Θέατρο. ΕΙς το θέατρο τούτο παρέτησαν δύο κώμωδίες, εις ελληνικήν γλώσσαν εκ της ιταλικής  μεταφρασμένης, και εν δράμα, του Μεταστασίου, εις ιταλικήν. Η παράστασις αυτή είς την οποία και ο ίδιος κύριος Δομένικος έλαβε μέρος, ήταν αξιόλογος και εφάνη ευάρετσος εις όλους τους παρόντας. Αλλά τις ήθελε πιστεύει ότι το αθώον τούτο πράγμα έμελλε να σκανδαλίσει τον προεστό των δυτικών Ελλήνων της νήσου; Ο καλός ούτος άνθρωπος, ο κύριος Πεγκ   παρωργίσθη τόσο ώστε εμπόδισε τους δυτικούς Έλληνες δι ιερατικής κατάρας από το να παρευρίσκονται στο αθώο εκείνο θέατρο. Μου εφάνη παράδοξο και γελοίον εν τούτω να ακούσω εκβαίνουσαν τοιαύτην παράλογος κατάρα εκ του στόματος ανθρώπου γεννημένου και αναθρεμμένου όχι εις την Αφρική, αλλά εις την Ευρωπη και αυτής εις το πλέον πολιτισμένο μέρος, την Γαλλίαν. Ως Ευρωπαϊος ο κύριος Πεγκ έπρεπε να ηξεύρει ότι τα θέατρα συνηθίζονται πανταχού της Ευρώπης και δεν εμποδίζονται ούτε απ αυτών των απολύτων εξουσιών, ούτε από αυτού του κυρίου του, του Πάπα, και πολύ ολιγότερον όταν εις τα θέατρα παριστάνωνται δράματα αθώα, οποία παρεστάθησαν εις τη Σαντορίνη. Πόθεν ωρμήθη ο καλός εκκλησιαστικός πατήρ εις την τοιαύτην παράλογον πράξιν;  Μήπως το θέατρο της Σαντορίνης ήθελε βλάψει τα ήδη των χριστιανών; Αλλά ο διδάσκαλος του θεάτρου κύριος Δομένικος  είναι άνθρωπος πολλής αρετής και αρετής διδάσκαλος και οι λόγοι του και οι πράξεις του είναι ενάρετοι, και παρά τοιούτοι ανδρός διαφθοράν ηθών δεν έπρεπε να φοβάται ο κ. Πεγκ. Μήπως το θέατρον της Σαντορίνης εναντιούντο εις τας εκκλησιαστικάς διατάξεις; Αλλά αν είναι τούτο έπρεπε να εμποδισθώσι τα θέατρα εις όλον τον χριστιανικό κόσμο. Και δεν είναι αμφιβολία ότι, αν ο κύριος Πεγκ κατά παράλογον εκκλησιαστικόν τον ζήλον είχε τόση δύναμη, ήθελεν εξορίσει τα θέατρα αφ όλων των χριστιανικών εθνών.

  Αλλά έλαβε τα επίχειρα της παραλόγου προσταγής του, διότι δεν τον ήκουσε κανείς και όλοι έτρεχαν μετά προθυμίας να ακούσωσι τον ενάρετον ιατρόν Δομένικον από του  στόματος του οποίου δεν εξήρχοντοάλλο ειμή λόγοι ηθικοί και συνέτρεχον  οι κάτοικοι εις το θέατρο δια το οποίον έχουσι υπόληψιν, και δια το οποίον χρεωστώσι σέβας προς τον κύριον Δομένικον. 

Ο χρηστός αυτός άνθρωπος διατρίβει τρεις περίπου χρόνους εις τη Σαντορίνη και δεν υπάρχει άνθρωπος όστις δεν εμέθεξε της φιλανθρωπίας του. Ιάτρευσε πολλούς ενδεεις και απόρους και τους επεριποιήθη φιλανθρώπος και εξ ιδίων του απέστειλε πολλούς εις τους τόπους των. Τοιούτον άνθρωπον έπρεπε να σεβαστεί και ο εκκλησιαστικός πατηρ και όμως κατ αυτού διεύθυνε κυριωτέρως τα τόξα της κατάρας του διότι αυτός εστάθη πρωτουργός του θεάτρου της Σαντορίνης. Διατρίβωςν εις Σαντορίνη, εγνώρισα και τον κ. Δομένικο και τον κ. Πεγκ, αλλά όσων τιμώ τον πρώτον, άλλο τόσο κατακρίνω τον δεύτερον. Παρευρέθην και εις τας θεατρικάς παραστάσεις και ευαρεστήθην πάρα πολύ. Επαινώ και τους δυτικούς της Σαντορίνης Έλληνας, διότι ηξεύρουν να τιμώσι και σέβονται τους τίμιους άνδρας και αν μην απατώνται  ευκόλων από των λίγων εκκλησιαστικών προεστώτων, οι οποίοι δεν ηξεύρουν πως πρέπει να πολιτεύονται εις τον κόσμο. 

Πηγή υλικού: Εφημ Μακεδονία : 11 Σεπτεμβρίου 1971
Πηγή αρχειού Εφημ:  Γενική Εφημερίδα – 5η Μαρτίου 1827

Ο π.Dubois και το σχέδιο ανοικοδόμησης των Φηρών

Πηγή: Μ. Ρούσσος Μηλιδώνης: Ιησουίτες στον Ελληνικό χώρο, Εκδόσεις ΚΕΟ, Αθήνα 1991.

 Από τους Ιησουίτες που υπηρέτησαν στη Σαντορίνη, κατά το πρώτο ήμισυ του 18^ου αιώ, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον π. Dubois, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με την ίδρυση της κωμόπολης των Φηρών. Ως ηγούμενος της καθολικής μονής του Σκάρου, συνέλαβε το σχέδιο μετάθεσης της πρωτεύουσας του νησιού από το στενόχωρο και επικίνδυνο λόγω κατολίσθησης φρούριο του Σκάρου, στα Φηρά.

Για να υποκινήσει τους κατοίκους στην υιοθέτηση του σχεδίου, ο π.Dubois, που είχε αρχιτεκτονικές γνώσεις, ανέλαβε το 1745 με δικά του έξοδα την ανοικοδόμηση στα Φηρά κτηρίου στο οποίο θα μεταστεγάζονταν οι μοναχοί του Σκάρου (αναφέρεται σε κτήριο της περιοχής «καθολικά»). Παράλληλα, εκπόνησε το σχέδιο κατασκευής λατινικού καθεδρικού ναού κατά τα πρότυπο μιας εκκλησίας στο Τορίνο. Στην είσοδο της εκκλησίας αυτής, θα κατέληγε ευρεία οδός την οποία θα περιέβαλαν καλλιμάρμαρα κτήρια. Την πραγματοποίηση του έργου αυτού στήριζε ο π.Dubois, στην οικονομική βοήθεια από την πλούσια οικογένεια του και από άλλους Πεδεμοντίους. …το σχέδιο όμως του π.Dubois  σταμάτησε απότομα.

Το 1748, ο θηραίος πρωθηγούμενος των Ιησουιτών της Κωνσταντινούπολης π. Λάζαρος Άλβυ, έδωσε  εντολή στον υφιστάμενό του π.Dubois, όχι μόνο να διακόψει το αρξάμενο έργο αλλά να φύγει αμέσως από το νησί και να αποσυρθεί στη Νάξο. Λίγους μήνες αργότερα, στις 11 Αυγούστου του 1748, ο π.Άλβυ πεθαίνει στη Θεσσαλονίκη, ο δε π.Dubois με πόνο εξετέλεσε την εντολή του προϊσταμένου του. Δεν άντεξε όμως στη δοκιμασία. Πέθανε λίγο αργότερα, με την πεποίθηση ότι κάποτε τα Φηρά θα εξελίσσονταν σε κεφαλοχώρι της Σαντορίνης. Στο ημιτελές κτήριο που προορίζονταν για νέα κατοικία των Ιησουιτών, εγκαταστάθηκαν το 1783 οι διάδοχοί τους πατέρες Λαζαριστές, ενώ από το 1820 στο κτήριο αυτό στεγάζεται η μονή των δομηνικανίδων καλογραιών.

Τα γενεαλογικά δέντρα της Καθολικής Επισκοπής Σαντορίνης

Εφημερίδα Θηραϊκά Νέα Αριθμ Φύλλου 611

Στις 2 Απριλίου το απόγευμα,  στα γραφεία της Εραλδικής και Γενεαλογικής Εταιρείας Ελλάδος, (3^ης  Σεπτεμβρίου 56) στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε η ομιλία του ιστορικού, υποψηφίου διδάκτορα Βυζαντινής Ιστορίας, Γιάννη Κηπουρού με θέμα: «Τα γενεαλογικά δέντρα από την καθολική επισκοπή Σαντορίνης: ένα εργαλείο για την ανασύνθεση της τοπικής κοινωνίας (15^ος-19^ος αι.). Ζητήματα έκδοσης και ιστορική προσέγγιση». Την εκδήλωση προλόγισε ο Πρόεδρος της Εταιρείας, κ. Ιάκωβος Ναυπλιώτης, ο οποίος καλωσόρισε τους ακροατές στον χώρο της Εταιρείας και παρουσίασε τον ομιλητή.

   Η ομιλία του κ. Κηπουρού, ιδιαίτερα εκτενής και συνοδευόμενη από πλήθος διαφανειών, βασίστηκε στη μεταπτυχιακή του εργασία, η οποία εκπονήθηκε υπό την επιστημονική καθοδήγηση του κ. Αγαμέμνονος Τσελίκα, της κ. Ελένης Αγγελομάτη-Τσουγκαράκη και της κ. Μαριάννας Κολυβά, στα πλαίσια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών: Μεθοδολογία κριτικής και έκδοσης των Ιστορικών Πηγών, το οποίο λειτουργεί στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Ο τίτλος της εργασίας, «Τα γενεαλογικά δέντρα από το αρχείο της Καθολικής Επισκοπής Σαντορίνης: “Albero genealogico per il legato pio…”. Δεσμοί αίματος και συγγένειες εξ αγχιστείας στο Αιγαίο (15^ος αι.- 20^ος αι.)», παραπέμπει στο περιεχόμενό της, δηλαδή πρόκειται για την έκδοση των 126 χειρόγραφων γενεαλογικών δέντρων και των συνημμένων τους δικαιοπρακτικών εγγράφων, που απόκεινται στο αρχείο της Καθολικής Επισκοπής Σαντορίνης. Αυτά  συνετάχθησαν από τους ιερείς της Καθολικής Εκκλησίας του νησιού στα πλαίσια της αρχειακής τους δραστηριότητας, περίπου από τα μέσα του 19^ου αιώνα έως και τα τέλη του, και είχαν ως σκοπό τον έλεγχο της διαχείρισης των «ευσεβών» κληροδοτημάτων (μπενεφίτζιων), τα οποία αφιέρωναν οι πιστοί με αντάλλαγμα την εις το διηνεκές τέλεση λειτουργιών στη μνήμη τους, όταν οι ίδιοι οι διαθέτες θα είχαν φύγει πια από τη ζωή.

   Ο βασικός συντάκτης τους, ο Antonio Francesco Maria Murat, ιερέας και ψάλτης στον καθεδρικό ναό του Αγίου  Ιωάννου Βαπτιστή στο νησί, συνέταξε την πλειονότητα των δέντρων, προσπαθώντας πάντοτε να διασφαλίσει την εγκυρότητα της γενεαλογικής πληροφορίας, εντοπίζοντας κάθε φορά ποικίλα έγγραφα, τα οποία τεκμηριώνουν τις συγγενικές σχέσεις των προσώπων που απαντούν στους γενεαλογικούς πίνακες.

   Στα δέντρα απαντούν ονόματα γνωστά ακόμα και σήμερα, τα οποία παραπέμπουν στην έλευση και εγκατάσταση Δυτικών στο νησί. Σύμφωνα με τη διάκριση του μελετητή, τα ονόματα αναφέρονται σε οικογένειες που κατάγονται από τη νότια Γαλλία-Προβηγκία (Albi, Brest, Dacutrù, Jubert, Ruben), την ιταλική χερσόνησο (Barbarigo, Baseggio, Baldini, Bozzi, Cacace, Cigala, Danezi, Fasciotto, Fumelli, Gisi, Glandevase, Lombardo, Lombrano, Santantonio, Sirigo), την Ιβηρική (Dacorogna, Delenda), την Αυστρία (Dunadich), την Πορτογαλία (Pinto). Έπειτα είναι και εκείνες που το όνομά τους παραπέμπει στο μακρινό Βυζάντιο (Gavrà), αλλά και άλλες, για τις οποίες διαπιστώνεται καταγωγή από τον ευρύτερο ελλαδικό χώρο (οι Prasacachi από τη Θεσσαλονίκη και οι Patriciano από την Κύπρο). 

   Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί ότι απαντούν και οικογένειες για τις οποίες δεν μπορεί να προσδιοριστεί επ’ ακριβώς, η καταγωγή τους. Αυτές είναι οι εξής: Brussetti, Dargenta, Mattà, Mitiliniò, Monovassoti, Vales. Γι’ αυτές λίγα μπορούν να λεχθούν, καθώς, είτε η ίδια η πηγή αφήνει αδιευκρίνιστη την προέλευσή τους, είτε η βιβλιογραφία δεν μπορεί να αποφανθεί με βεβαιότητα.

   Ένα ακόμα πλεονέκτημα αυτής της ιστορικής πηγής είναι ότι από αυτήν «εκρέει» ένας πακτωλός ονομάτων, τα οποία αντιστοιχούν σε πρόσωπα είτε καταγόμενα από το νησί, είτε από αλλού, που συνήψαν γάμους με μέλη των οικογενειών,  που διαθέτουμε το αυτούσιο γενεαλογικό τους δέντρο.

   Εξαιτίας αυτού του εύρους, η πηγή αυτή αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για τη μερική ανασύνθεση της τοπικής κοινωνίας, αλλά και εν γένει του ευρύτερου νησιωτικού χώρου. Έπειτα, τα στοιχεία που μπορεί κανείς να αντλήσει από αυτήν ενισχύουν τον κοινωνικό της χαρακτήρα. Πρόκειται για πληροφορίες που αφορούν την ιδιαίτερη καταγωγή, το δόγμα, το επάγγελμα ή την ιδιότητα, την κοινωνική θέση, τη γαμήλια αγορά, τη σύναψη δεύτερου γάμου, την ατεκνία και την παιδική θνησιμότητα. Δηλαδή, αποτελούν στοιχεία που συνθέτουν τον ανθρώπινο βίο και περιγράφουν όλα τα στάδια της βιολογικής και κοινωνικής ζωής του Ανθρώπου.

   Ενδιαφέρον προκαλούν και τα στοιχεία που αποδεικνύουν το εύρος της γεωγραφικής κινητικότητας των ανθρώπων. Οι σχέσεις των ανθρώπων επεκτείνονται και πέρα από τα όρια του περιορισμένου από τη θάλασσα χώρου. Μία πρώτη επέκταση γίνεται προς τα γειτονικά νησιά (Τήνος, Πάρος, Νάξος, Χίος, Άνδρος, Μύκονος), ενώ μία δεύτερη προς πιο απόμακρους προορισμούς, την Κρήτη και τη Ζάκυνθο. Δε λείπουν και οι γαμήλιες συνδέσεις μεταξύ προσώπων που γεννήθηκαν, κατοικούσαν ή βρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Ρωσία, τη Μάλτα, την Αυστρία και την Αμερική.

   Η ομιλία, διάρκειας περίπου μίας ώρας, έκλεισε με μία παραλλαγή του γνωστού ποντιακού θρήνου για την άλωση της Βασιλεύουσας, η οποία είχε ως στόχο να τονίσει την ακμαία παρουσία των νησιών, τα οποία παρά τις δυσκολίες που κατά καιρούς αντιμετώπισαν, δεν έπαψαν ποτέ να αποδίδουν τους καλύτερους καρπούς, «ανθίζοντας, καρπίζοντας, και φέροντας κι άλλο».

υ.γ. kallistorwntas 

την ομιλία μπορείτε να την απολαύσετε και εδώ

Τα γενεαλογικά δέντρα της Καθολικής Επισκοπής Θήρας - Ομιλία Γ. Κηπουρού

Η Εραλδική και Γενεαλογική Εταιρεία Ελλάδος διοργάνωσε μια ιδιαίτερα σημαντική ομιλία  του μέλους της Ιωάννη Δ. Κηπουρού, Υποψήφιου Διδάκτορος Ιστορίας Μέσων και Νεωτέρων Χρόνων στο Πανεπιστήμιο Κρήτης με θέμα: "«Τα γενεαλογικά δέντρα από την Καθολική Επισκοπή Σαντορίνης: Ένα εργαλείο για την ανασύνθεση της τοπικής Κοινωνίας ( 15ος- 19ος αι.). Ζητήματα έκδοσης και ιστορική προσέγγιση». Αγαπητέ Γιάννη, παρά το τεχνικό πρόβλημα  που δημιουργήθηκε στο τελευταίο 5 λεπτο, θέλω να σ ευχαριστήσω θερμά και πάλι για τη συνεισφορά σου στην ανάδειξη μιας άλλης Σαντορίνης.

Γενεαλογικὰ δέντρα ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο καθολικῆς ἐπισκοπῆς Σαντορίνης

Γενεαλογικὰ δέντρα ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο καθολικῆς ἐπισκοπῆς Σαντορίνης

Ἡ ἑλληνικὴ πραγματικότητα δὲν εἶναι ἰδιαιτέρως συνηθισμένη σὲ ἱστορικὲς πηγές, ὅπως τὰ γενεαλογικὰ δέντρα καὶ τὰ οἰκόσημα. Αὐτά, καίτοι ἀπαντοῦν συχνὰ σὲ χῶρες τῆς Ἑσπερίας, στὴ χώρα μας ἐντοπίζονται σὲ μικρὴ μονάχα κλίμακα. Μάλιστα δε, θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ προβεῖ σὲ μία ἄτυπη γεωγραφικὴ διαίρεση τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, μὲ κριτήριο τὴν ἐφαρμογὴ ἢ μή, τέτοιων πρακτικῶν.

   Γρήγορα, θα διαπιστωνόταν ὅτι οἱ περιοχές, στὶς ὁποῖες ὑπῆρξε ἡ συνήθεια κατάρτισης γενεαλογικοῦ δέντρου ἢ ἀπεικόνισης κάποιου ἑραλδικοῦ, οἰκογενειακοῦ σήματος, εἶναι ἐκεῖνες ποὺ κατὰ τὸν ροῦ τῆς ἱστορίας τους γνώρισαν κάποια μορφὴ ξενικῆς κατοχῆς, βενετικῆς ἢ γενικότερα λατινικῆς. Συνεπῶς, δὲ θὰ πρέπει νὰ προκαλεῖ ἔκπληξη τὸ  γεγονὸς τῆς ἀπάντησης τέτοιων πηγῶν, εἴτε στὸ χῶρο τοῦ Ἰονίου Πελάγους, εἴτε –στὴ δική μας περίπτωση– στὸ χῶρο τοῦ Αἰγαίου.

   Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ περιβάλλον θὰ πρέπει νὰ ἐντάξουμε καὶ τὴ Σαντορίνη, ἀπ’ ὅπου προέρχονται τὰ ἔγγραφα ποὺ πραγματεύεται ἡ ἐκπονηθεῖσα στὸ Ἰόνιο Πανεπιστήμιο Κερκύρας, διπλωματικὴ ἐργασία μας. Τὸ θέμα αὐτῆς: «Τὰ γενεαλογικὰ δέντρα ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο τῆς καθολικῆς ἐπισκοπῆς Σαντορίνης: “albero genealogico per il legato pio…”. Δεσμοὶ αἵματος καὶ συγγένειες ἐξ ἀγχιστείας στὸ Αἰγαῖο (15^ος – 20^ος αἰ.)». Πρόκειται γιὰ μία πολυσέλιδη διπλωματικὴ ἐργασία (περίπου 1100σελ.), ποὺ ὁλοκληρώνεται προσεχῶς, στὰ πλαίσια τοῦ Π.Μ.Σ.: «Μεθοδολογία κριτικῆς καὶ ἔκδοσης ἱστορικῶν πηγῶν». Ὁ ὑποφαινόμενος συγγραφέας, Ἰωάννης Κηπουρός (Ἱστορικός), ἐκδίδει βάσει τῶν κανόνων τῆς διπλωματικῆς, ἀνέκδοτα, χειρόγραφα γενεαλογικὰ δέντρα καὶ ἕναν ἀριθμὸ «συνημμένων» δικαιοπρακτικῶν ἐγγράφων ποὺ ἀπόκεινται στὸ καθολικὸ ἀρχεῖο τῆς Σαντορίνης. Τὰ δέντρα ἀφοροῦν οἰκογένειες, προερχόμενες ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ τὴν ἰταλικὴ χερσόνησο, τὴν Αὐστρία, τὴ Γαλλία, τὴν Ἱσπανία κ.ἀ. Ἀσφαλῶς, δὲ λείπουν καὶ οἱ οἰκογένειες βυζαντινῆς καταγωγῆς, οἱ ὁποῖες φαίνεται ὅτι κάποια στιγμὴ βρήκαν καταφύγιο στὸ περίφημο κυκλαδονήσι, ὅπου ρίζωσαν, ἀπέδωσαν κλάδους καὶ καρποφόρησαν.

   Σὲ γενικὲς γραμμές, τὰ γενεαλογικὰ δέντρα τῆς Σαντορίνης ἀποτελοῦν ἕναν θησαυρὸ ὀνομάτων καὶ ἀποκαλύπτουν τὶς γαμήλιες συνδέσεις ἀνάμεσα στὶς οἰκογένειες τοῦ νησιοῦ, ἀλλὰ καὶ τῶν ἴδιων τῶν κατοίκων τῆς Σαντορίνης μὲ τοὺς κατοίκους γειτονικῶν νησιῶν, ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς πληθυσμούς, οἱ ὁποῖοι κατέπλευσαν στὸ Αἰγαῖο ἀπὸ χῶρες τῆς Δύσης.

   Ἡ σπουδαιότητα τοῦ ἐκδιδόμενου ὑλικοῦ ἔγκειται στὸ ὅτι μπορεῖ νὰ ἐπικουρήσει καὶ ἄλλους ἐπιστημονικοὺς τομεῖς, καθὼς τὰ στοιχεῖα ποὺ παρέχει δύνανται νὰ ἀποδειχθοῦν ὠφέλιμα, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἱστορία, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐπιστῆμες, ὅπως ἡ Ὀνοματολογία, ἡ κοινωνικὴ Ἱστορία, ἡ Κοινωνιολογία, ἡ Θεολογία κ.λπ.   

                                                                                                               Ἰωάννης Κηπουρὸς
                                                                                                          Κέρκυρα, Μάρτιος 2011

Ἐπικοινωνία

Email: kipouros83_g@yahoo.gr

Ὁ Ἰωάννης Κηπουρὸς σπούδασε Ἱστορία-Ἀρχαιολογία στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων. Παρακολούθησε σεμινάρια Ἑλληνικῆς Παλαιογραφίας στὸ Ἱστορικὸ καὶ Παλαιογραφικὸ Ἀρχεῖο Ἀθηνῶν ὑπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Φιλόλογου-Παλαιογράφου, κυρίου Ἀγαμέμνονα Τσελίκα. Συμμετεῖχε σὲ παλαιογραφικὲς ἀποστολὲς τοῦ ΙΠΑ καὶ ἐξασκήθηκε στὴ μεταγραφὴ κειμένων τῆς βυζαντινῆς καὶ μεταβυζαντινῆς περιόδου. Ἐκπόνησε τὴ μεταπτυχιακή μελέτη του στὸ Ἰόνιο Πανεπιστήμιο, τμῆμα Ἱστορίας, ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τῆς ἐπιστημονικῆς ὑπευθύνου τοῦ Προγράμματος Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν: «Μεθοδολογία κριτικῆς καὶ ἔκδοσης ἱστορικῶν πηγῶν», καθηγήτριας κας Ἑλένης Ἀγγελομάτη-Τσουγκαράκη, τοῦ ἐπὶ συμβάσει καθηγητῆ κου Ἀγαμέμνονα Τσελίκα καὶ τῆς καθηγήτριας Ἀρχειονομίας, κας Μαριάννας Κολυβᾶ.            

link: http://history.ionio.gr/postgraduate/methodology/publications

Με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζω  την παρανάτω ανάρτηση ενός νέου Ιστορικού  που γνώρισα μέσα από την ομάδα μας . Αναφέρομαι στον Γιάννη Κηπουρό ιστορικό μελετητή ο οποίος εκπόνησε τη διπλωματική του μελέτη  με θέμα : " Τα Γενεαλογικά δέντρα από το αρχείο της Καθολικής Επισκοπής Σαντορίνης.  Σε συνάντηση που είχα με τον φιλοθηραίο και φιλοΚυκλαδίτη ερευνητή είχα την ευτυχία να ξεφυλλίσω ηλεκτρονικά τη διπλωματική του εργασία και ειλικρινά μόνο το άκουσμα των 1100 σελίδων  σημαίνει πολλά... Σίγουρα με την  αναμενόμενη έκδοση της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας μπαίνει ένα επιπλέον λιθαράκι στην άναδειξη μέρους της τοπικής ιστορίας του νησιού και γι αυτό προσωπικά οφείλω Θερμές Ευχαριστίες στο φίλο Γιάννη και να ξέρει οτι από πλευράς Σαντορίνη ότι μπορώ και όσο μπορώ θα τον στηρίξω γιατί αξίζει ....Η παραπάνω ανάρτηση είναι ενα μικρό δείγμα γραφής του θησαυρού που ανακάλυψε ο Γιάννης Κηπουρός.