Στο Ακρωτήρι της Θήρας ανασκάπτεται μια εντυπωσιακά διατηρημένη πόλη της εποχής του Χαλκού (~1500 π.Χ.). Χάρις στις στάχτες του ηφαιστείου που κάλυψαν τα ερείπια του οικισμού, σώθηκαν σχεδόν ανέπαφα τα διώροφα και τριώροφα κτήρια της πλούσιας αυτής πόλης, οι κάτοικοι της οποίας απολάμβαναν πολλές από τις ανέσεις της σημερινής εποχής. Aνάμεσα σ’ αυτές και οι εγκαταστάσεις υγιεινής.
Στο ομοίωμα απεικονίζεται σε κλίμακα 1:4 η νοτιοδυτική γωνία της λεγόμενης ‘Δυτικής Οικίας’, ενός μάλλον τυπικού σπιτιού του κέντρου της πόλης. Στον άνω όροφο, όπου βρίσκονται οι χώροι κατοικίας, υπάρχει εγκατάσταση υγιεινής απομονωμένη από το υπόλοιπο σπίτι με πλινθότοιχο. Σε εσοχή του εξωτερικού τοίχου έχουν κτιστεί δύο πεζούλια, ύψους 0,43μ., ανάμεσα στα οποία υπάρχει κενό πλάτους 8-10εκ. Το κενό αντιστοιχεί σε οπή στο πάτωμα, η οποία αποτελεί το στόμιο αγωγού. O αγωγός, που απαρτίζεται από κατακόρυφους πήλινους σωλήνες εντοιχισμένους στη λιθοδομή του ισογείου, καταλήγει σ’ ένα άνοιγμα του τοίχου προς την εξωτερική πλευρά του κτηρίου. Aπό το άνοιγμα αυτό, τα απόβλητα χύνονταν σε φρεάτιο το οποίο συνδέεται με το κεντρικό δίκτυο του οικισμού. Το "φρεάτιο επισκέψεως" για τον καθαρισμό και την συντήρηση των εγκαταστάσεων, λειτουργεί επίσης ως σημείο αλλαγής στάθμης και κατεύθυνσης του κεντρικού δικτύου. Μέσα στο φρεάτιο βρέθηκαν πλάκες τοποθετημένες έτσι ώστε η ροή των αποβλήτων να επιταχύνεται, διατηρώντας το δίκτυο καθαρό. Επιπλέον, οι πλάκες αυτές απομονώνουν σε μεγάλο βαθμό το φρεάτιο από το σπίτι - σχηματίζουν δηλαδή ένα είδος ‘οσμοπαγίδας’. Στο ομοίωμα διακρίνονται επίσης πολλές από τις οικοδομικές λεπτομέρειες της εποχής εκείνης: ο τρόπος κατασκευής του πατώματος (δοκοί-κλαδιά-πλάκες-χώμα), οι περίτεχνες ξυλοκατασκευές των παραθύρων που λειτουργούσαν ως φέροντα στοιχεία του κτηρίου, οι λαξευτοί γωνιόλιθοι και τα λαξευτά πλαίσια των παραθύρων με τα έντονα χρώματα των ηφαιστειακών πετρωμάτων, κ.ά. Τέλος, όπως όλα τα σπίτια του οικισμού, έτσι και η Δυτική Οικία κοσμείται με εκπληκτικές τοιχογραφίες, οι οποίες εδώ καλύπτουν ακόμη και τις παραστάδες ενός παραθύρου. Μελέτη – επίβλεψη: Κ. Παλυβού Κατασκευή: Β. Αντωνόπουλος - Σ. Καμενόπουλος – Γ. Κανέλλος
·Παλυβού, Κ., ‘Αποχετευτικά δίκτυα και εγκαταστάσεις υγιεινής της 2ης χιλιετίας π.Χ. στο Αιγαίο’, Πρακτικά 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Αρχαία Ελληνική Τεχνολογία, Θεσσαλονίκη 1997, 381-390.
·Παλυβού, Κ., Ακρωτήρι Θήρας. Η Οικοδομική Τέχνη, Αθήνα 1999.
αλήθεια τι σχέση μπορεί να έχουν ο Σπύρος Μαρινάτος με τις Θερμοπύλες, και την προσφάτως βραβευθείσα Αρχαιολόγο Φανουρία Δακορώνια; Μα φυσικά τη δική μας Σαντορίνη..... για του λόγου το αληθές προσέξτε το απόσπασμα από το άρθρο "Ζωντάνεψαν οι Θερμοπύλες"\ και θα με καταλάβετε::
"Από την Τετάρτη 30 Αυγούστου, η ιστορία ξαναζωντανεύει στις Θερμοπύλες, χάρη στο «Καινοτομικό Κέντρο Ιστορικής Ενημέρωσης», ένα ιδιαίτερο μουσείο, όπου δεν εκτίθενται καθόλου αρχαία ευρήματα, αλλά χρησιμοποιείται η τελευταία λέξη της τεχνολογίας, για να αφηγηθεί την ιστορία του τόπου με τρόπο σχεδόν βιωματικό.
Δρ Φανουρία Δακορώνια: Η γυναίκα «πίσω» από το μουσείο
ΠΙΣΩ από κάθε μεγάλο έργο κρύβονται πάντα κάποιοι εμπνευσμένοι οραματιστές. Στην περίπτωση του Καινοτομικού Κέντρου Ιστορικής Ενημέρωσης Θερμοπυλών, ο εμπνευσμένος οραματιστής είναι η Επίτιμη Έφορος Αρχαιοτήτων δρ Φανουρία Δακορώνια, στην οποία η Δήμαρχος Λαμιέων, Γιώργος Κοτρωνιάς, απένειμε τιμητική πλακέτα στην τελετή των εγκαινίων. Καταγόμενη από μεγάλες ναυτικές οικογένειες της Σαντορίνης, η δρ Δακορώνια κατάφερε να ταράξει με την παρουσία της τα λιμνάζοντα νερά της αρχαιολογικής έρευνας στη Φθιώτιδα της δεκαετίας του 1970 και μέσα σε μια εικοσαετία έφερε μια περιοχή άγνωστη μέχρι τότε αρχαιολογικά, στο προσκήνιο της διεθνούς βιβλιογραφίας. Είναι άλλωστε ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουν την ίδρυση και τη λειτουργία τους ακόμη δύο αρχαιολογικά μουσεία, της Λαμίας και της Αταλάντης.
«Εκρηκτική και απρόβλεπτη σαν το ηφαίστειο, θυελλώδης σαν τους ανέμους του Αιγαίου, τολμηρή και αποφασιστική σαν τους μακρινούς της προγόνους, ανήσυχη και ριψοκίνδυνη σαν τους παππούδες της ναυτικούς», την περιγράφει η στενή της συνεργάτιδα Μαρία - Φωτεινή Παπακωνσταντίνου, Προϊσταμένη της ΙΔ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. «Με συστηματικές περιοδείες σε όλη την περιοχή αρμοδιότητας της Εφορείας στους νομούς Φθιώτιδας και Ευρυτανίας, εντόπισε νέους, άγνωστους αρχαιολογικούς χώρους, των οποίων έγινε καταγραφή, τοπογραφική αποτύπωση, φωτογράφηση και κήρυξη. Σε μερικούς από αυτούς διενεργήθηκαν και σωστικές ανασκαφές, οσάκις κινδύνευαν αρχαιότητες με καταστροφή ή σύληση.
Έχει συγγράψει πληθώρα επιστημονικών άρθρων, που έχουν δημοσιευθεί σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό, συμμετείχε σε πολλά διεθνή συνέδρια με ανακοινώσεις και έχει κληθεί να δώσει διαλέξεις αρχαιολογικού περιεχομένου σε πολλά ιδρύματα και Πανεπιστήμια του εξωτερικού και του εσωτερικού, όπως π.χ. στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Λονδίνου, του Εδιμβούργου, του Μάρμπουργκ, του Μονάχου, του Βερολίνου, της Χαϊδελβέργης, του Κορνέλ της Νέας Υόρκης και Πρίνστον των Η.Π.Α., ενώ κατά διαστήματα παραδίδει μαθήματα στο Ινστιτούτο Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Σάλτσμπουργκ ως έκτακτη λέκτωρ, με αντικείμενο θέματα της εποχής του Χαλκού», ανέφερε στην ομιλία προς τιμήν της δρος Δακορώνια η κ. Παπακωνσταντίνου, προσθέτοντας ωστόσο ότι «μια ακαδημαϊκή και αποστασιοποιημένη παρουσίαση της Φανουρίας Δακορώνια, θα ακύρωνε την ίδια την προσωπικότητά της», καθώς, όπως καταλήγει η ίδια, «είναι αυτή που έδωσε περιεχόμενο στους τίτλους και στα αξιώματα, και δεν απορροφήθηκε ούτε καθορίστηκε από αυτά. Δεν εγκλωβίστηκε σε γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και κατάφερε με περιορισμένα μέσα, προσωπικό όραμα και άριστη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, να επιτελέσει ένα μεγάλο έργο».
[...] Αρχαιολογικός θησαυρός
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ απόπειρες αρχαιολογικής διερεύνησης των στενών των Θερμοπυλών έγιναν το 1939 από τον καθηγητής Σπυρίδωνα Μαρινάτο, με χρηματοδότηση της φιλαρχαίου Αμερικανίδας Elisabeth Hamlin Hunt. Τα αποτελέσματα των πρώτων αυτών ανασκαφών ανακοινώθηκαν μάλιστα στο 6ο διεθνές συνέδριο Αρχαιολογίας στο Βερολίνο, που ήταν και το τελευταίο πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1956 τοποθετήθηκε για πρώτη φορά φύλακας αρχαιοτήτων με έδρα τις Θερμοπύλες. «Η πρόσληψή του αποτελεί ένα σπάνιο δείγμα αίσθησης χιούμορ της δημόσιας διοίκησης», μας υπενθυμίζει και πάλι η δρ Δακορώνια, άριστη γνώστρια όχι μόνο της επίσημης Ιστορίας, αλλά και όλων των επιμέρους, «πικάντικων» ιστοριών που αφορούν τον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο των Θερμοπυλών.
«Ο φύλακας αυτός, ο κ. Λεωνίδας Κωνσταντόπουλος, επελέγη μεταξύ δύο υποψηφίων για τη θέση, εξαιτίας του ονόματός του! Ο Μαρινάτος είχε αποφανθεί ότι «ένας Λεωνίδας σύγχρονος ταιριάζει να φυλάει τις Θερμοπύλες»! Σήμερα, η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως πλήθος ευρημάτων από διαφορετικές χρονικές περιόδους, σε μεγάλη έκταση γύρω από τις Θερμοπύλες. Ερείπια υδραγωγείου και νερόμυλου, λείψανα στοάς και σταδίου που πιστεύεται ότι ανήκαν σε ναό της Δήμητρας που δεν έχει ακόμη εντοπιστεί, μπανιέρες στις θερμές πηγές, τείχη, λείψανα οικοδομημάτων, τάφων και οχυρωματικών κατασκευών, που φθάνουν μέχρι τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους, ακόμη και χαρακώματα του 1897.
Η δρ Φανουρία Δακορώνια τονίζει ότι πολλά πρέπει να γίνουν ακόμη για την ανάδειξη και την προστασία του ιστορικού αυτού τόπου για τις ερχόμενες γενιές. «Σαν πρώτο βήμα πρέπει να γίνει ακριβής τοπογράφηση της περιοχής και καταγραφή των ερειπίων αρχαίων και νεωτέρων, της πανίδας, των πηγών και της γεωλογικής ιδιοσυγκρασίας της. Δεύτερο βήμα, να διευκρινιστεί και να λυθεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς του χώρου, διότι είναι ανεπίτρεπτο μνημεία σαν την πηγή του Λεωνίδα (εκεί όπου είχαν πλυθεί οι 300 πριν από τη μάχη) ή το τείχος των Φωκέων, να διεκδικούνται από ιδιώτες».
Έχοντας αφιερώσει χρόνια ολόκληρα στις ανασκαφές, τις μελέτες και την αξιοποίηση της περιοχής, η δρ Δακορώνια επισημαίνει ότι «οι Θερμοπύλες είναι ένα μέγεθος που δεν είναι δυνατόν να τον διαχειριστεί κανείς στα χρονικά όρια μία θητείας είτε κυβερνήσεων είτε τοπικών Αρχών. Είναι ένα μέγεθος που ξεπερνά τις δυνατότητες και τα όρια μίας γενιάς ή μίας τοπικής υπηρεσίας. Ας πάρουμε σαν παράδειγμα ένα γειτονικό αρχαιολογικό χώρο, τους Δελφούς, οι οποίοι ερευνούνται και μελετώνται 120 χρόνια από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Είναι απορίας άξιον, πώς οι Θερμοπύλες, με την αίγλη και την παγκόσμια ακτινοβολία, δεν έχουν ελκύσει το ενδιαφέρον των μεγάλων επιστημονικών ιδρυμάτων».
Υ.Γ. Καλλιστορώντας: για συνδέστε νοηματικά το Ακρωτήρι μας με τις Θερμοπύλες ; χεχεχε
O Κλέαρχος Καπούτσης έβαλε ένα πολύ σημαντικό λιθαράκι στην ανάδειξη μέρους της τοπικής ιστορίας του νησιού μας. http://klearchosguidetothegalaxy.blogspot.com/2010/05/akrotiri-first-dig_09.ಹ್ತ್ಮ್ಲ್ Η εν γένει αναδίφηση ιστορίκων - φωτογραφικών θεμάτων μέσα από το blog του τον κατατάσσουν σίγουρα στους ερευνητές του νησιού. Σήμερα δε μας παρουσιάσε ένα θησαυρό σημαντικό: Ένα άκρως σημαντικό βίντεο , σαν μια παλιά βεγγέρα για την ιστορία του Ακρωτηρίου.Κλεαρχε ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ η αποτύπωση!! Μέσα από τα λόγια των πρώτων εργατών βλέπουμε και το πως αντιμετωπίζαν οι Σαντορινιοί τα αρχαία, "το χρυσό". Μέσα από τα λόγια τους διακρίνουμε στοιχεία της αγνότητας του χαρακτήρας τους που διαφαίνονται από πολλές γλωσσολογικές - κοινωνικές αναφορές!!! Χίλια μπράβο!!!!
Ο Βαγγέλης Αλεφραγκής, ο πρώτος εργάτης που έσκαψε στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης για τον αρχαιολόγο Σπύρο Μαρινάτο, αφηγείται την ανακάλυψη του προϊστορικού οικισμού...
Βαγγέλης: Ο πρώτος εργάτης που πήγε στην ανασκαφή και έβαλε την πρώτη αξινιά ήμουν εγώ. Επί Μαρινάτου ήμουν εγώ… Γιάννης: Φορούσε γκέτες ο Μαρινάτος; Βαγγέλης: Ήμουν εγώ… Ο Μαρινάτος ήταν ένας λεβέντης άντρας ψηλός με ένα καπέλο έτσι μεγάλο… Γιάννης: Σομπρέρο Μιχάλης: Κάσκα! Κάσκα! Και όλο στρατιωτικά ρούχα Βαγγέλης: Έτσι… Γιάννης: Και ένα βίτσι… μια βέργα… Βαγγέλης: Όταν πήγα δεν είχε βέργα… αλλά… μου λέει… είχα απολυθεί από φαντάρος εκείνη την εποχή και ήμουν στο χωριό… ξέρεις… δεν πήγαινα σε καν ’να χωράφι… Γιάννης: Είσαστε βόρεια, επάνω; Βαγγέλης: Θα πω εγώ την ιστορία να την γράψει και το παλικάρι… Πήγε στον πρόεδρο που είχαμε στο Ακρωτήρι και λέει «θέλω να βρω κάτι αρχαία εδώ πέρα, έχω ακούσει από…» Εν πάσει περιπτώσει… μου λέει ο πρόεδρος… εμένα... «βρε, ήρθε ένας ξένος»… γιατί εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε τουρισμός και άμα βλέπαμε έναν άνθρωπο που δεν τον ξέραμε τον ελέγαμε ξένο… «ήρθε ένας ξένος», μου λέει, «και ψάχνει να βρει κάτι αρχαία»… εμείς δεν ξέραμε τι πάει να πει αρχαία… «και θέλει έναν άνθρωπο να πάει… να… του σκάψει» ξέρω ‘γω τι… «κάτω στους Φαβατάδες»… Φαβατάδες λέγεται η περιοχή… που είναι τα πράγματα… Κλέαρχος: Φαβατάδες Βαγγέλης: Φαβατάδες… Εκάνανε πολύ φάβα…Τα χωράφια αυτά ήτανε… φάβα… «Πας;», μου λέει, «και πληρώνει μεροκάματο καλό, πας;». Του λέω «αμέ! πάω!». «Έλα αύριο το πρωί», μου λέει, «εδώ» να πάμε στα Φηρά… γιατί έμενε στα Φηρά… Γιάννης: Ο Μαρινάτος Βαγγέλης: Ο Μαρινάτος… «Πάρε μία αξίνη και ένα φτιάρι» Γιάννης: Σκουπάκι, ξέρω ‘γω… Βαγγέλης: Ναι… Λέω «εντάξει!». Πράγματι το πρωί πάω στον Άγιο […] ξέρεις που είναι ο Άγιος […]. Ήλθε εκείνος με το ταξί… Του λέει ο πρόεδρος «…το παιδί… να πάτε κάτω…». Κατεβαίνουμε…. Μονοπάτι ήτανε… δεν υπήρχαν δρόμοι και… Γιάννης: Ναι… ναι… ναι… Βαγγέλης: Πάμε εκεί πέρα… Μου λέει «για σκάψε εδώ πέρα!». Όταν μου είπε να σκάψω… ξέρεις που; Που είναι τώρα τα… που είναι η Κατίνα; Η Κατίνα… το φυλάκιο από πάνω… Γιάννης: Ναι… ναι… ναι.. Βαγγέλης: Λίγο από κάτω… Από κάτω εκεί, ακριβώς… Μου λέει «για σκάψε εδώ πέρα». Εγώ, αφού μου είχε πει ο πρόεδρος θα πάρω και καλό μεροκάματο, παιδί εγώ, νέος, ας πούμε… Γιάννης: Βάραγες εκεί, ε; Βαγγέλης: «Ωπ!!», μου κάνει αυτός, «Στοπ!!». «Δεν είναι…», μου λέει, «σιγά – σιγά!!». Λοιπόν, «αργά, πιο αργά!»… έκανα εγώ… Γιάννης: Έφυγε η άσπα από πάνω και βρήκες ελαφρόπετρα; Βαγγέλης: Κυρ. Γιάννη μου, κατά σύμπτωση, όπως έσκαβα εγώ εκεί… γιατί ήταν έτσι… κατηφορικός… κι όπως έσκαβα κι έβγαλα τα χώματα… βγαίνουνε δυο πιθαράκια δίδυμα… το ένα δίπλα στο άλλο… Μου λέει «κράτει!», «κράτει!», μου λέει… Δεν είχαμε τότες ούτε σκουπάκια, ούτε… αυτά… μου λέει «με το χέρι σου κάνε»… «Εδώ είμαστε», λέει αυτός, «τώρα. Εδώ είναι τα αρχαία»… «Εδώ», μου λέει, «παιδί μου, πριν εκατό χρόνια και, είχε έρθει ένας Γερμανός αρχαιολόγος και με αυτό το χαρτί ήρθα εγώ εδώ», και μου είπε το νότιο μέρος της Σαντορίνης… Ένα λεπτό, συγνώμη [μιλάει στο τηλέφωνο] Ακούς; Εν πάσει περιπτώσει, τα καθαρίσαμε αυτά από το… τα φωτογράφισε εκείνος… Μου λέει «εδώ είναι τα αρχαία, γιατί πριν εκατό χρόνια έχω ένα χαρτί εγώ από έναν Γερμανό αρχαιολόγο ότι στο νότιο μέρος της Σαντορίνης υπάρχουν αρχαία και πολύ χρυσό!». Έτσι μου ‘πε… Αυτήν την λέξη μου είχε πει… «Τα αρχαία», μου λέει, «είναι εδώ», «το χρυσό θα δούμε που θα τον βρούμε». Μου λέει «εγώ θα φύγω τώρα να πάω στην Αθήνα…». Αυτός μόλις τα είδε… Γιάννης: Εσύ ακούγοντας, όμως, για χρυσό, σαν παιδί τότε, δεν σκέφτηκες «να πάω να σκάψω και μόνος μου»; Βαγγέλης: Όχι! Γιάννης: Όχι… Βαγγέλης: Όχι, καθόλου… Δεν ήξερα τι πα να πει… Και το χρυσό, ακόμα, δεν ήξερα, να πούμε… Γιάννης: ναι, τι χρώμα έχει… Βαγγέλης: …τι χρώμα έχει… Μου λέει: «τώρα θα φύγω να πάω στην Αθήνα, να δείξω ότι πράγματι τα βρήκαμε τα αρχαία. Εσύ βρες κα ‘να δυο εργάτες ακόμα και… σιγά - σιγά», μου λέει… «να βρείτε και κάτι άλλο μέχρι να γυρίσω» και αυτά… και… «όλα καλά», μου λέει… «Εσείς είσαστε τυχεροί από την καλή… Θα πουλάτε», μου λέει, «κομπολόγια και θα κονομάτε τον χρυσό». Αυτό που λέμε ότι υπάρχει και χρυσό… «Θα βγά’τε πολλά λεφτά». Αυτήν την λέξη την θυμάμαι… Γιάννης: Έφυγε αυτός, εν τω μεταξεί, και εσείς… Βαγγέλης: …και με άφησε εμένα… Γιάννης: …εξακολουθούσατε να… Βαγγέλης: …να βρω και κα’νά δυο εργάτες… να σκάψουμε να βρούμε και κάτι άλλο ακόμα, ό,τι βρούμε… Με άφησε εμένανε υπεύθυνο να βρω και κα’να δυο τρεις εργάτες μέχρι να γυρίσει… τρεις – τέσσερις μέρες… Γιάννης: [μιλάει στο τηλέφωνο] Βαγγέλης: Μάζεψα, όμως, εγώ δύο τρεις φίλους… έτσι κι έτσι… ελάτε, να πούμε, γιατί βρήκανε κάτι αρχαία… δύο τρεις φίλοι… πάμε εκεί… σκάβαμε… όπως σκάβαμε εκεί πέρα ρε παιδιά… βγάζουμε ένα πιθάρι μεγάλο… τόσο! Λέω «σιγά σιγά, όπως μου είπε», λέω, «ο αρχαιολόγος, ο άνθρωπος αυτός», λέω, «σιγά σιγά να το βγάλουμε». Μόλις το βγάζουμε, παίρνει ένας από όλους… από αυτούς… ένα… όπως ήταν ο κασμάς… το φτυάρι που σκάβαμε… εκεί… τραβάει μια και το κάνει κομμάτια… «Ρε συ, τι έκανες, ρε;» «εεε.. βρρρεεε..», λέει… Ανθρώποι, δηλαδή, που δεν ξέραν τι αξία έχει και τι άξιζε… Βρήκαμε και κάτι άλλα σπασμένα… κάτι έτσι… Έρχεται ο Μαρινάτος… Γιάννης: Μέσα είχε τίποτα το πιθάρι αυτό; Βαγγέλης: Όχι… δεν είχε τίποτα! Έρχεται ο Μαρινάτος, το βλέπει το πιθάρι, που ήτανε γερό και το βρήκε σπασμένο… γιατί φαίνεται… Γιάννης: Ναι… ναι… Βαγγέλης: Ξέρετε αυτό… Αφού ήταν ολόγερο… Μου λέει «Βαγγελάκη Αλεφραγκή, γιατί το σπάσατε;» Εγώ κυρ. Γιάννη τώρα, τι να πω; Να πω ότι το ‘σπασε ο Γιάννης; Γιάννης: Από λάθος, ξέρω ‘γω… Βαγγέλης: «Δεν ξέρω», λέω, τι… «Έξω», μου λέει «από την ανασκαφή». «Έξω», μου λέει «από την ανασκαφή. Σε άφησα», μου λέει, «υπεύθυνο και… Με κατάστρεψες!», μου λέει… «Κύριε Μαρινάτο...»… ήτανε πολύ βλάσφημος… Γιάννης: Πολύ βλάσφημος ήταν, ε; Έβριζε, ε; Βαγγέλης: Του κάνω και ‘γω, με συγχωρείς, «Άντε γαμήσου και εσύ και τα αρχαία σου!»… Εγώ του λέω «δεν ξέρω ποιος το ‘σπασε»… δεν ήθελα να… εγώ τον άνθρωπο τον ήξερα… εγώ τον είδα… αλλά δεν ήθελα να του πω, τώρα… «έσπασε, δεν ξέρω…»… Έφυγα, αλλά μετά ξεκίνησε αυτός… έφυγα εγώ… τέρμα! Εγώ έφυγα από την ανασκαφή… […] μετά τι γινότανε… ανασκαφή… κόσμο… αυτά… ήθελε να κάνει και […] με πήρε ο εργολάβος εμένα μαζί του και του κουβαλούσα […] με τα γαϊδούρια αμμοχάλικα… δεν υπήρχανε τότε νταμάρια και τέτοια… και έκανε τα δωμάτια… όλα αυτά… πάνω από […] …και από αυτόν έφυγα εγώ, γιατί… εντάξει… εγώ δεν ήθελα να γίνω ρουφιάνος για τον φίλο μου… Γιάννης: Τελικά πως παραπάτησε αυτός και… έπεσε και σκοτώθηκε; Βαγγέλης: Μετά εγώ δεν ήμουν εκεί… Γιάννης: Α, δεν ήσουν εκεί… Δεν ξέρεις, δηλαδή… Βαγγέλης: …αλλά πήγε να φωτογραφίσει κάτι που βρήκε και όπως έκανε πίσω… Γιάννης: Τον σπρώξανε; Βαγγέλης: Όχι, όχι! Δεν τον εσκότωσε κανένας, γιατί να τον σκοτώσουν; Δεν το πιστεύω… Κλέαρχος: Έχουμε ακούσει… λέει ότι… ότι είχε αρχίσει να λέει «θα σκάψουμε και σε αυτό το κτήμα, θα σκάψουμε και σε αυτό το κτήμα, θα σκάψουμε και στο άλλο κτήμα και… κάποιοι αγχωθήκανε για τα κτήματα…» Ακρωτηριανός: Όταν δούλευε ο Μαρινάτος, εγώ τον έζησα ένα διάστημα… Δεν πα να πήγαινε ο πρωθυπουργός της Αμερικής […] «φύγε γιατί τώρα δουλεύω!». Τον δρόμο από πάνω… αυτό… του Ακρωτηριού… τον εκάμαμε εμείς… τον επατήσαμε… ρίξαμε τα ασφαλτικά τα πάντα… […] κάναμε τον εργολάβο… Βαγγέλης: Ο Μαρινάτος ήτανε πολύ παλικάρι… κανέναν… Άλλο που μάλωσα μαζί του… και τον έβρισα… και του είπα… του είπα και την κουβέντα αυτή...
"Ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και έξι άλλοι τραυματίστηκαν, όταν καταπλακώθηκαν από τμήμα του στεγάστρου του αρχαιολογικού χώρου στο Ακρωτήρι Σαντορίνης, που κατέρρευσε το μεσημέρι της Παρασκευής." έτσι ξεκίναγε η είδηση στο ειδησεογραφικό portal in.gr στις 23/9/2005. Και όμως είναι αλήθεια 5 χρόνια κλειστό το Ακρωτήρι... 5 χρόνια οι θηραυροί του Ακρωτηρίου στο χρονοντούλαμπο .... Κανείς δεν μπορεί να θαυμάσει το μεγαλείο της πόλης του 17ου αιώνα π.Χ. Από τότε πέρασαν πολλά...από τότε το νησί δεν θέλει να ηρεμήσει... Συνέβη και το θέμα με το SeaDiamond και όλος ο κόσμος εστράφη στις θάλασσες της Σαντορίνης και όχι στο κλειστό Ακρωτήρι... Πλήθος συζητήσεων φυλαδίων οργανώσεων κ.ο.κ. Πλήθος ερευνών για το αν οι θάλασσες της Σαντορίνης είναι καθαρές ( αλήθεια ποιός έχει κάνει μπάνιο ΠΟΤΕ στο σημείο που βυθίστηκε το SeaDiamond? Μάλλον κάποιοι ξεχνούν το βασικότερο οτι η Θάλασσα δεν είναι η μπανιέρα του σπιτιού μας... αλλά είναι Θ Α Λ Α Σ Σ Α... Η θάλασσα της Σαντορίνης είναι και θα παραμείνει για πολύ καιρό καθαρή.....) Και το Ακρωτήρι σίγουρα θα μονολογεί σαν μικρό παιδί; " Και εμένα; γιατί δεν με παίζουν εμένα μαμα- Θήρα; Τί κακό τους έκανα; Γιατί με ξέχασαν; Σάμπως δεν τους πρόσφερα 40 χρόνια ΠΛΟΥΤΟ πολιτισμικό; Θέλω να τους πω ότι έχω να τους προσφέρω και άλλα πολλά άλλα... Γιατί δεν μ ακούνε; Γιατί δεν έρχονται να με αγγίξουν ; Με ντρέπονται; Εγώ δεν δικαιούμαι λίγο συντροφιά; Μια πορεία ρε αδερφέ; Εμένα με είχανε και πριν το SeaDiamond γιατί με ξεχνούνε; " Αντε τώρα να απαντήσεις μαμα - Θήρα στο παιδί σου!!! και τι να του απαντήσεις; Αλήθεια για πόσο καιρό θα μείνει ακόμα κλειστό το Ακρωτήρι; αλήθεια για πόσο καιρό θα πηγαίνουν οι tour operators κόσμο στο Ακρωτήρι θα τους λένε ότι εδώ είναι οι ανασκαφές και τέλος; Αλήθεια πως θα φαινόταν στον πρωτεργάτη των ανασκαφών Σπύρο Μαρινάτο ότι ο χώρος είναι κλειστός; Αλήθεια πόσα παιδιά από τα Δημοτικά Σχολεία ΕΝΩ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ να μάθουν την τοπική τους ιστορία ΔΕΝ τους αφήνουν; Και τώρα; Τόσα ευρήματα θα μείνουν στις αποθήκες τους; Κάντε κάτι !!!!!!! Ας προσπαθήσουμε όλοι να πιέσουμε να γίνει κάτι; Ας προσπαθήσουμε όλοι να φωνάξουμε ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΡΕ!!! Τα ευρήματα ας μην μένουν στις αποθήκες ας γίνει ένας επιπλέον χώρος ΜΕ ΠΑΡΟΔΙΚΕΣ 6ΜΗΝΙΕΣ εκθέσεις για να βλέπει όλος ο κόσμος τι υπέροχοι ΣΑΝΤΟΡΙΝΙΟΙ που ήταν οι παλιοί κάτοικοι του Ακρωτηρίου... Έτσι για να πούμε ότι δικαιωθήκαμε.... Έτσι για να πούμε στο Ακρωτήρι...ΈΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όσα μας έχεις προσφέρει ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΑΣΑΜΕ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΝΑΜΕ....
