Ενα ελληνικό κρασί στα 100 καλύτερα του κόσμου!

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=372960&dt=13/12/2010#ixzz184C2XBrN

Ενα ελληνικό κρασί βρέθηκε για πρώτη φορά στα 100 καλύτερα του κόσμου, σε σχετική λίστα του αμερικανικού περιοδικού «Wine Spectator». Το «Ασσύρτικο Κουτσιογιαννόπουλος Σαντορίνη» του ομώνυμου κτήματος που βρίσκεται στη Θήρα αποτελεί, κατά το αμερικανικό περιοδικό, τον «πρεσβευτή» της Ελλάδας στον κόσμο του κρασιού, καθώς έλαβε την 86η θέση, λαμβάνοντας 91 βαθμούς, με άριστα το 100. Είναι η πρώτη φορά που ένας ελληνικός οίνος περιλαμβάνεται στο «Top 100» της ετήσιας έκδοσης του διάσημου περιοδικού των ΗΠΑ, το οποίο, μάλιστα, είναι γνωστό για τις μυστικές γευσιγνωσίες που πραγματοποιούν οι συντάκτες του, και θεωρείται κατ' ομολογίαν το πλέον αμερόληπτο.
Διπλωματικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι το «Wine Spectator» διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της καταναλωτικής συνείδησης στον κλάδο του κρασιού, καθώς καταλαμβάνει περίοπτη θέση στις κάβες και στα πωλητήρια οίνου, ενώ όσα οινοποιεία περιλαμβάνονται στην εν λόγω λίστα το αναφέρουν ως κατόρθωμα στις διαφημιστικές καταχωρίσεις τους. Μάλιστα, τα τέσσερα γραφεία οικονομικών υποθέσεων των διπλωματικών υπηρεσιών μας στις ΗΠΑ παρατηρούν όλο και συχνότερα στον αμερικανικό Τύπο δημοσιεύματα υπέρ του ελληνικού οίνου, γεγονός το οποίο μάλλον σημαίνει ότι ήλθε η ώρα της δράσης για τους παραγωγούς της χώρας μας.
«Η επιτυχία ήλθε από το μεράκι» «Αποτελεί μια επιβράβευση για τις προσπάθειές μας όλα αυτά τα χρόνια» σημειώνει ο ιδιοκτήτης του οινοποιείου κ. Γ. Κουτσογιαννόπουλος. «Αυτή η προσπάθεια συνεχίζεται χωρίς σταματημό. Είναι μεράκι και θέμα αγάπης να ασχολείσαι με κάτι που σου αρέσει. Αν το χόμπι σου είναι η δουλειά σου, θα είσαι πάντα ευτυχισμένος. Πετάξαμε από τη χαρά μας με τη βράβευση. Σκεφθείτε ότι είμαστε ένα μικρό οινοποιείο, όπου το καλοκαίρι δουλεύουν 10 άνθρωποι και τον χειμώνα επτά» σημειώνει. Από τον αμπελώνα του παράγονται κατ' έτος περί τις 80.000 φιάλες και 50 τόνοι χύμα κρασιού. Ο οίνος συνοδεύει τον κ. Κουτσογιαννόπουλο από τα πολύ παιδικά του χρόνια, από τότε που έπαιζε κρυφτό μέσα στο οινοποιείο. «Ολες οι παιδικές αναμνήσεις είναι αμπέλια, οινοποιεία και γαϊδουράκια» λέει.
Ο κ. Κουτσογιαννόπουλος ανήκει στην τέταρτη γενιά της οικογένειας, η οποία ασχολείται με το οινοποιείο από τον 19ο αιώνα. Ολα ξεκίνησαν το 1870, όταν ο αρκάς προπάππος του, ο οποίος εμπορευόταν λάδι και πατάτες στη Σύρο, βρέθηκε λόγω των δυτικών ανέμων στη Σαντορίνη. Εκεί πούλησε όλη του την πραμάτεια και ενεπλάκη και με το κρασί. Η οικογένεια έκανε εξαγωγές Μονσάντο και υψηλής θερμοκρασίας κρασιών στην Οδησσό και στη Ρωσία ως το 1917, όταν και σταμάτησαν λόγω της Σοβιετικής Επανάστασης. Ωστόσο συνέχισε το εμπόριο προς τη Δυτική Ευρώπη και την Αίγυπτο.
Ο ζήλος της οικογένειας Κουτσογιαννοπούλου ήταν παροιμιώδης. Ο παππούς του και οι δύο αδελφοί του είχαν φθάσει σε ηλικία για στράτευση. Ωστόσο φαντάρος πήγε ο μικρότερος αδελφός για λογαριασμό και των τριών και υπηρέτησε συνολικά οκτώ έτη (!) για να μη χαθεί το πελατολόγιο και για να μη βγει η οικογένεια από το εμπόριο.
«Το κράτος να γίνει αρωγός» «Εμένα δεν με πειράζει να βάζουν μεγάλους φόρους, όμως με ενοχλεί όταν τηρούν δύο μέτρα και δύο σταθμά» υποστηρίζει ο οινοποιός. «Μακάρι και το κράτος να ήταν βοηθός και όχι χειρόφρενο. Στον χώρο του κρασιού υπάρχει πολύ μεγάλος ανταγωνισμός. Εάν υπάρχει ένας χώρος που δεν έχει “καεί”, αυτός είναι η Σαντορίνη. Στο εξωτερικό γνωρίζουν ότι έχει διαφορές από άλλα σημεία της χώρας. Ετσι σιγά σιγά η Σαντορίνη εξάγει με χαλαρούς ρυθμούς. Ωστόσο αυτό που έχει “πεθάνει” είναι η Ευρώπη. Αντίθετα, οι χώρες που έχουν προοπτική είναι η Αμερική, η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία και η Κορέα» εξηγεί.
Η ιστορία του σαντορινιού οίνου σε ένα μουσείο «Σε εμάς, την τέταρτη γενιά, κληροδοτήθηκαν πολλά σκεύη και αντικείμενα. Μας μπήκε λοιπόν η ιδέα να δημιουργήσουμε ένα μουσείο, να τοποθετήσουμε σε σειρά κάθε μηχάνημα και σκεύος και να δούμε πώς εξελίχθηκε το κρασί της Σαντορίνης, αλλά και η ιστορία της οικογένειας» διηγείται ο κ. Κουτσογιαννόπουλος. «Πήγαμε και πήραμε και άλλα εκθέματα, τα φέραμε εδώ και ύστερα από 21 ολόκληρα χρόνια και μεγάλα ποσά επένδυσης τελειοποιήσαμε το μουσείο και δείχνουμε όλη την ιστορία του κρασιού στη Σαντορίνη» εξηγεί.
Μάλιστα, στο μουσείο εκτίθεται και το πρώτο πιεστήριο που έφεραν στη Σαντορίνη φράγκοι καλόγεροι το 1660 (!) για να το χρησιμοποιήσουν σε καθολικό μοναστήρι. Αυτό το πιεστήριο αποκτήθηκε από τον παππού του, τον Δημήτρη, ο οποίος βοηθούσε τους φράγκους καλόγερους στις συναλλαγές, διότι ήταν ένας από τους λίγους κατοίκους που γνώριζαν γραφή και ανάγνωση. «Για να τον ευχαριστήσουν, του έδωσαν ένα ξύλινο πιεστήριο, χειροποίητο και χειροκίνητο, φτιαγμένο από βελανιδιά στο Λακεντόκ της Γαλλίας» λέει.
Το μουσείο βρίσκεται σε υπόσκαφους χώρους, έχει σχήμα λαβύρινθου και διαθέτει αυτόματη ηλεκτρονική ξενάγηση σε 20 γλώσσες. «Υπάρχουν κινητά και ακίνητα ομοιώματα που δίνουν σε μεγαλύτερη έμφαση αυτό που θέλουμε να παρουσιάσουμε, καθώς και ήχοι και οσμές που αντιστοιχούν σε αυτό που βλέπεις» λέει ο κ. Κουτσογιαννόπουλος. Οπως εξηγεί, πρόκειται για ένα «έξυπνο» μουσείο, καθώς όλα λειτουργούν με φωτοκύτταρα και αισθητήρες. «Η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει τον επισκέπτη να πάρει πληροφορίες σε μήκος 300 και βάθος οκτώ μέτρων κάτω από την επιφάνεια της γης!» καταλήγει.
Το παλαιότερο Βινσάντο της γης «Αυτή τη στιγμή έχουμε το παλαιότερο Βινσάντο του κόσμου, παραγωγής 1959. Ο πατέρας μου το είχε φυλάξει σε ένα βαρέλι και το εμφιαλώσαμε για να το σώσουμε. Αυτό το κρασί είναι το μοναδικό που μπορείς να παλαιώσεις για περισσότερο από 100 χρόνια και να συνεχίζει να δίνει περισσότερες γεύσεις και αρώματα χωρίς να χαλάει» σημειώνει ο κ. Κουτσογιαννόπουλος. Και η τιμή πώλησης; Αν βγουν σε πλειστηριασμό 40 φιάλες των 375 ml, υπολογίζεται ότι μπορεί να «χτυπήσει» 8.000-9.000 ευρώ ανά φιάλη! «Δεν θα ήθελα να το πουλήσω, προτιμώ να μας μείνει και κάθε γενιά να ανοίγει από ένα μπουκάλι» λέει.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=372960&dt=13/12/2010#ixzz184aIbXJb

Ποίηση - Σαντορίνη - Σκέψεις....

Διαβάζοντας το υπέροχο ποίημα του Σεφέρη " Όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει" του Γ. Σεφέρη....στάθηκα και όχι άδικα στο παρακάτω

Στη Σαντορίνη αγγίζοντας νησιά που βουλιάζαν
ακούγοντας να παίζει ένα σουραύλι κάπου στις αλαφρόπετρες
μου κάρφωσε το χέρι στην κουπαστή μια σαΐτα τιναγμένη ξαφνικά
από τα πέρατα μιας νιότης βασιλεμένης.

Νομίζω ότι ο μεγας Ποιητής μας τα λέει και πάλιόλα.....

Εσείς τι σκέφτεστε????

Vinsanto Σαντορίνης

 άρθρο του Νικόλαου Βαρβαρήγου,

Το νησί Σαντορίνη ή Θήρα βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του  Αιγαίου πελάγους, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων. Απέχει από τον Πειραιά 128 ναυτικά μίλια και 63 ναυτικά μίλια από τη Κρήτη. Η έκταση της είναι 73 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Η Σαντορίνη θα παρέμενε αφανής και άσημη, όπως τόσα άλλα νησιά, αν η φύση δεν την προίκιζε με τα τόσο σπάνια και παράδοξα ηφαιστειακά φαινόμενα. Το ηφαίστειο είναι η συμφορά μα και η ευλογία της Σαντορίνης. Συμφορά γιατί το νησί άλλοτε ήταν στρογγυλό και είχε το όνομα «Στρογγύλη», κατάφυτο από ελαιώνες. 3.500 χρόνια πριν, μια τρομακτική έκρηξη βύθισε το μεγαλύτερο μέρος του νησιού σχηματίζοντας την ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους «Καλντέρα». Ό,τι απέμεινε χωρίστηκε σε τρία κομμάτια και απετέλεσε ένα μισοφέγγαρο, τη σημερινή Σαντορίνη, τη Θηρασιά και το Ασπρονήσι. Ανάμεσα στα τρία αυτά νησιά το ηφαίστειο σταδιακά δημιούργησε καινούρια νησάκια, την παλιά και τη Νέα Καμένη (όπου και ο κρατήρας), και άλλα μικρότερα. Όλο της το έδαφος είναι γέννημα του ηφαιστείου, γι’ αυτό και τα προϊόντα της έχουν εξαιρετική νοστιμιά, το κρασί, τα ντοματάκια, η φάβα, τα λιγοστά λαχανικά και χορταρικά. Αυτή είναι η ανταπόδοση για τις συμφορές που υπέφερε.

Ξεχωριστή θέση στα προϊόντα της Σαντορίνης κατέχει το κρασί της, και ιδιαίτερα το περίφημο γλυκό «Vinsanto». Λίγα κρασιά έχουν διατηρηθεί στην ίδια μορφή σήμερα σε σχέση με την μορφή και τον τρόπο παραγωγής τους στους αρχαίους ελληνικούς χρόνους. Με την γλυκιά γεύση στο στόμα ο Ησίοδος έγραφε τον 7^ο αιώνα π.Χ. «Άπλωσε τα σταφύλια δέκα μερόνυχτα στον ήλιο και πέντε στη σκιά» προδίδοντας την αρχαία συνταγή της οινοποίησης τους. Ο οίνος Vinsanto έρχεται να μας γλυκάνει με την ίδια αυτή γεύση των οίνων «πάσσο» των συμποσίων του Πλάτωνος και του Σωκράτη που έπιναν στην αρχή ως άκρατο οίνο.

Οι Ενετοί κατακτητές του νησιού τον 12^ο  αιώνα αναβάπτισαν τον οίνο αυτό αποδίδοντας με λατινικούς όρους την έκφραση "οίνος της Σαντορίνης" (vino di Santorini), ως vino santo και στη συνέχεια Vinsanto (vin-οίνος της santo-Σαντορίνης). Με το όνομα αυτό ο Vinsanto  ταξίδεψε στα λιμάνια της Κωνσταντινούπολης, της Ρωσίας, της Τεργέστης, της Αγκόνας, της Βενετίας. Το περίφημο αυτό γλυκό κρασί που εκδηλώνει τη μοναδικότητα της Σαντορίνης, συμπλήρωνε τις γευστικές πανδαισίες των αρχόντων του Μεσαίωνα και αποτελούσε για πολλούς αιώνες τη "θεία μετάληψη" σε όλα τα δισκοπότηρα της Ορθόδοξης εκκλησίας Πασών των Ρωσιών.

Πρώτη αναφορά του όρου Vinsanto έχουμε το έτος 1729, όταν σε επιστολή τους προς τον Καθολικό Επίσκοπο του νησιού, καραβοκύρηδες γράφουν ότι ένα πειρατικό καράβι κούρσεψε δυο σαντορινιά καΐκια και πήραν δέκα βαρέλες κρασί και πέντε βαρέλες Vinsanto.

Το Vinsanto παραδοσιακά μπορεί να είναι λευκό ή κόκκινο ανάλογα με την ποικιλιακή του σύσταση. ΟΠΑΠ όμως θεωρείται μόνο το λευκό Vinsanto για την παρασκευή του οποίου, επιλέγονται καλά ωριμασμένα σταφύλια της ποικιλίας Ασύρτικο (τουλάχιστον 51%), και των ποικιλιών Αηδάνι, Αθήρι και σε μικροποσότητες των λευκών «ξενόλογων» που καλλιεργούνται παραδοσιακά στο σύμπλεγμα των νησιών Θήρα και Θηρασία όπως Γαιδουριά, Κατσανό, Πλατάνι κ.α.. Στη συνέχεια για 7 με 10 ημέρες ακολουθεί η περίοδος του λιασίματος κάτω από τον ζεστό Αυγουστιάτικο ήλιο. Το γλεύκος των σταφυλιών πριν το λιάσιμο έχει ελάχιστη περιεκτικότητα σε σάκχαρα 260 gr/l, μετά δε το λιάσιμο 370 gr/l. Ακολουθεί προσεκτικό σπάσιμο και πίεση των σταφυλιών και ξεκινά η αργή ζύμωση που ελέγχεται καθημερινά. Λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας σε σάκχαρα η ζύμωση σταματά πρόωρα και δίνει ένα φυσικώς γλυκό κρασί χωρίς προσθήκη αλκοόλης. Μετά τη διακοπή της ζύμωσης, ο οίνος έχει φυσικό αποκτημένο αλκοολικό τίτλο τουλάχιστον 9% vol και ολικό αλκοολικό τίτλο τουλάχιστον 21% vol. 

Σύμφωνα με την 235309/2002 απόφαση Υπ. Γεωργίας που έβαλε σε νέα βάση τους οίνους ΟΠΑΠ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ, το προαναφερθέν προϊόν είναι Οίνος Φυσικώς Γλυκύς Λιαστός. Το  Vinsanto όμως μπορεί να είναι και Οίνος Λικέρ από λιασμένα σταφύλια. Αυτός παράγεται από τον φυσικώς γλυκύ λιαστό οίνο με προσθήκη ουδέτερης αλκοόλης 96% vol ή αποστάγματος 52%-88% vol αμφοτέρων αμπελοοινικής προέλευσης. Η προσθήκη αυτή πρέπει να γίνει μέχρι την 31^η Μαΐου του αμέσως επόμενου της παραγωγής έτους. Ο κτηθείς αλκοολικός τίτλος του Vinsanto λικέρ πρέπει να είναι πάνω από 15% vol, ενώ ο ολικός πάνω από 21% vol.

 Στην συνέχεια το κρασί ωριμάζει σε δρύινα βαρέλια για τουλάχιστον 24 μήνες. Ο χρόνος μειλίχιος ευεργέτης του Vinsanto, του προσθέτει ανεκτίμητη αξία αρωμάτων και γεύσης καθώς αναπαύεται γαλήνια στις σκοτεινές κάβες των νησιών.

Οι ενδείξεις παλαίωσης των οίνων Vinsanto αναγράφονται ως εξής:

• Εσοδεία Υ, όταν πρόκειται για μια μόνο εσοδεία του Υ έτους και εφ’ όσον έχει συμπληρωθεί η διετία της ελάχιστης υποχρεωτικής οξειδωτικής παλαίωσης.
• Χ ετών παλαίωσης όπου Χ τα χρόνια της ελάχιστης προαιρετικής οξειδωτικής παλαίωσης, τα οποία ορίζονται σε 4, 8, 12, 16 και επόμενα, με διαφορά τεσσάρων ετών μεταξύ των.

Υποχρεωτική είναι και η αναγραφή του έτους εμφιάλωσης στην κύρια ή στη βοηθητική ετικέτα.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, στις ετικέτες και τα μέσα συσκευασίας, η ονομασία Vinsanto γράφεται πάντοτε με γράμματα του λατινικού αλφαβήτου του ιδίου τύπου και χρώματος, ώστε να αποτελούν ενιαίο σύνολο. Εντούτοις, στα δελτία προβολής και διαφήμισης που απευθύνονται στον Έλληνα καταναλωτή, η ονομασία αυτή μπορεί να γράφεται και με γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου, δηλαδή: Βινσάντο.

Ένα ποτήρι Vinsanto είναι το θησαύρισμα των χυμών μας ολόκληρης αμπελιάς, όπως λένε οι ντόπιοι, λόγω της μικρής απόδοσης των αμπελιών αλλά και της διαδικασίας του λιασίματος που συμπυκνώνει τα σταφύλια. Η επίδραση του ήλιου προσδίδει ευεργετικά αποτελέσματα και σ’ αυτόν οφείλεται κατά ένα μέρος η πολυπλοκότητα του Vinsanto.

  Το χρώμα του μοναδικού αυτού κρασιού στην αρχή είναι πορτοκαλοκίτρινο με χρυσαφί ανταύγειες και θυμίζει έντονα το χρώμα του ηλιοβασιλέματος από την Οία. Όσο περνούν τα χρόνια όμως στο βαρέλι, οι ανταύγειες γίνονται καφέ. Ένα Vinsanto βαθειάς παλαίωσης παίρνει βαθύ σκούρο χρώμα που ξεγελά πολλούς για την ποικιλιακή του σύνθεση, χαρακτηρίζοντάς το σαν ερυθρό οίνο.

Το άρωμά του πρωτόγνωρο, είναι έντονο και πολύπλοκο, με πρωτεύοντα τα χαρακτηριστικά της παλαίωσης, των μπαχαρικών, του μελιού και της σταφίδας ενώ δευτερευόντως συνοδεύουν λεμονανθή.

Η γλυκιά γεύση είναι καμιά φορά έντονη που όμως ισορροπείται επιτυχώς με την οξύτητα της ποικιλίας. Ένα κρασί στρογγυλό, βελούδινο, πλούσιο που προσπαθεί να ξεγελάσει τη γλώσσα μεταξύ μελιού και λεμονιού. Η επίγευσή του είναι ιδιαίτερα μακριά και αρωματική.

Σερβίρεται κρύο στους 10^ο C. Πίνεται ευχάριστα σαν απεριτίφ, μπορεί όμως κάλλιστα να συνοδεύσει δυνατά τυριά αλλά και το επιδόρπιό σας.

Το περίφημο αυτό γλυκό κρασί εκδηλώνει τη μοναδικότητα της Σαντορίνης. Σήμερα κάθε επισκέπτης του νησιού μένει έκπληκτος δοκιμάζοντας για πρώτη φορά αυτό το πληθωρικό, πολύπλοκο και αυθεντικό κρασί, γιατί όμοιό του δύσκολα μπορεί να βρει στον τόπο του.

Αφεθείτε λοιπόν και σεις χωρίς αναστολές στο γλυκό εθισμό της γεύσης του εξαίρετου Vinsanto που θα σας κυριεύσει.

Y.Γ Καλλιστορώντας: Ευχαριστούμε Θερμά τον κ. Νίκο Βαρβαρήγο για την παραχώρηση του άρθρου του

Μάνος Βακούσης ( Βαμβακούσης) - Πάμπλουτός από μνήμες και νιάτα

Απόσπασμα της συνέντευξης του ιδιαίτερου ηθοποιού Μάνου Βακούση με καταγωγή από το νησί που μιλάει για τις μνήμες στη Σαντορίνη. Όλη η υπόλοιπη συνέντευξη εδώ 

Μάνος Βακούσης, πάμπλουτος από μνήμες και νιάτα

Τετάρτη, 08 Δεκεμβρίου 2010 05:30 | |

Τον συνάντησα κάποιο απόγευμα σε μία από τις ευρύχωρες αίθουσες υποδοχής του Εθνικού Θεάτρου. Μετά την πρόβα του. Μπροστά σ’ ένα μοναστηριακό τραπέζι, ανάμεσα στο βουητό του κόσμου αλλά απολύτως μόνοι, μιλήσαμε για την τέχνη και τη ζωή. Ή για τη ζωή και την τέχνη. Δηλαδή για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Φιλικός, άμεσος, χειμαρρώδης, μιλάει γοργά, δυνατά, ως άλλος Στέντωρ, ήρωας της Ιλιάδας. Ο Μάνος Βακούσης είναι ένας δεινός συζητητής αλλά και αφηγητής που με μαεστρία οδηγεί τον συνομιλητή του σε μια γοητευτική περιπλάνηση του βίου του και στην αποκάλυψη πολλών μυστικών πτυχών του. Ανακαλύπτεις μαζί του ένα σύμπαν, που λίγοι γύρω μας γνωρίζουν, έναν μυστικό κήπο στον οποίο σου δίνει το δικαίωμα να εισέλθεις. ΄Ανθρωπος βαθυστόχαστος, από εκείνους που στέκονται ψηλά στην κλίμακα της τέχνης. Αντισυμβατικός Τειρεσίας, ψυχαναλυτικός Κρέων. Ηθοποιός πάμπλουτος από μνήμες, νιάτα, οράματα, αλήθειες. Αντικρίζει κατάματα το θαύμα της φύσης και της ύπαρξης. Επιλέγει να διδάσκεται από τη χαρά του, την απελπισία του, τον πόνο του, την αισιοδοξία του, τα όνειρά του, κυρίως όμως από την ήττα του. Αξία γι’ αυτόν έχουν η παρατήρηση, η «ιερή σιωπή», ο ερωτισμός για καθετί με το οποίο καταπιάνεται. Ξορκίζει την ασχήμια και τις ενοχές, σμιλεύει την ερμηνεία. Σαν παιδί που τρέχει να μαζέψει χρυσόμυγες. Από τους σπάνιους εκείνους καλλιτέχνες που σπουδάζουν αενάως και εξελίσσονται. Από τους σπάνιους εκείνους μύστες της υποκριτικής τέχνης. Μάνο, πρέπει να σε ξαναδώ. Αυτή τη φορά ως Ριχάρδο Γ΄ ή ως Έμπορο της Βενετίας. Μπορεί και ως Κουκ στο δικό σου, οικείο Όνειρο. Γιατί ξέρω, όπως ξέρεις κι εσύ, πως κάποια στιγμή θα συμβεί. Είναι νομοτελειακό.

Ακολουθεί ολόκληρη η συζήτησή μας. Διαβάστε τη.

*Tο cat is art ευχαριστεί τον Αντώνη Ψαρρά για τη φωτογράφιση.

Ατελεύτητες εικόνες από τη Σαντορίνη των παιδικών μου χρόνων

Αυτό που με επηρέασε πολύ είναι οι ατελεύτητες εικόνες της Σαντορίνης. Μ’ άρεσε να παίζω και να τρέχω. Το χειμώνα στη Σαντορίνη τα σύννεφα είναι κάτω από το βουνό. Δεν βλέπεις δηλαδή θάλασσα. Δεν βλέπεις καν το σπίτι σου τις περισσότερες φορές. Αυτό είναι ένα θαύμα σαν φυσικό φαινόμενο. H Σαντορίνη είναι άκρως μεταφυσικό νησί. Με την έννοια αυτού που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε αλλά είναι φυσικό φαινόμενο, άρα μεταφυσικό. Καθετί μεταφυσικό έχει φυσική δύναμη. Δύναμη που βοηθάει τη φαντασία μας να πλάσουμε κι εμείς το μύθο μας - όχι το παραμύθι μας, το μύθο μας. Έτσι λοιπόν σ’ αυτή την ιστορία της παιδικής διαδρομής μου πάντα ονειρευόμουνα να συλλάβω τις εναλλαγές των τοπίων. Όταν δεν μπορούσα, άλλοτε έκλαιγα, άλλοτε γέλαγα, άλλοτε έπαιζα, άλλοτε μάζευα χρυσόμυγες.

Η ιστορία ενός παιδιού που του άρεσε να παίζει

Μιλάμε για το 1965. Τότε ήμουν περίπου επτά - οκτώ χρόνων. ΄Ηταν ένας ανεμοστρόβιλος τα παιδικά μου χρόνια στο νησί. Οι γονείς μου καλλιεργούσαν στην άνυδρη γη της Σαντορίνης τα υπέροχα προϊόντα της, ντοματάκια, φάβα, τις μικρές χαρακτηριστικές μελιτζάνες της κι άλλα είδη. Ο παππούς μου ήταν ημιονηγός, είχε μουλάρια που μετέφεραν τους επισκέπτες και τα εμπορεύματα. Η ιστορία μου είναι η ιστορία ενός παιδιού που του άρεσε να παίζει. Και νομίζω πως αυτή είναι και η έννοια του θεάτρου. Παι - ζω. Το παιδί ζει. Επιστρέφουμε βέβαια πάντα στην παιδική ηλικία ως άχρονα όντα. Αλλιώτικα έχουμε τελειώσει. Αυτό νομίζω πως λένε κι όλοι οι ποιητές οι μεγάλοι, από τον Πλάτωνα, τον Ηράκλειτο, τον Ευριπίδη και τον Σαίξπηρ. Ναι μεν η λογική κυριαρχεί αλλά χωρίς το «παίζω» όλα χάνονται σε μια ψευτοδιανόηση η οποία είναι κατασκευή.

Χιούμορ βαθύ και σαρκαστικό

΄Εψαξα τις ρίζες μου και ανακάλυψα ότι οι προπαππούδες μου ήταν αρχικά πειρατές. Αργότερα εμπορεύονταν βαμβάκι, γι’ αυτό το οικογενειακό μου όνομα είναι Βαμβακούσης. Αγάπησαν τη Σαντορίνη. Δεν ήταν πλούσιοι, δεν ήταν φτωχοί. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ένα χάρισμα, δεν ήταν μίζεροι. Τους αυθεντικούς Σαντορινιούς μπορείς να τους πεις σχιζοειδείς κι όχι σχιζοφρενείς. ΄Εχουν ένα φοβερά βαθύ και σαρκαστικό χιούμορ. Αυτό το πήρα εγώ, το έκλεψα. Επειδή δεν μπορούσα να εξηγήσω τα φαινόμενα που έβλεπα από μικρό παιδί, ήθελα να τα παραστήσω. Αυτή ήταν και η ανάγκη που με οδήγησε να γίνω ηθοποιός. ΄Ετσι λοιπόν ως παιδί ανέβαινα στις ελιές, ήθελα να ΄χω επαφή με τη γη και με τη φύση. Δεν ήμουν πάντα καλός μαθητής. Επειδή μου είπαν ότι για να γίνω ηθοποιός έπρεπε να τελειώσω το σχολείο, άρχισα να διαβάζω.

΄Ανθρωποι αρχετυπικοί

 Οι γονείς μου ήταν άνθρωποι αρχετυπικοί. Δεν ξέρανε από θέατρο. Ζούσαν το θέατρο. Δεν είχαν ανάγκη να κάνουν θέατρο. Γελούσαν, γλεντούσαν, έπιναν, έκαναν παιδιά και έτσι εμένα με άφησαν ελεύθερο να ακολουθήσω τις δικές μου επιλογές. Είχα την τύχη δηλαδή να μη μου πει ποτέ η μητέρα μου ή ο πατέρας μου όχι – αν και δεν ζήσαμε πολύ μαζί – στα δώδεκά μου χωρίσανε. Ο πατέρας μου ως αρχετυπικός βοσκός των βουνών της Σαντορίνης γρήγορα ερωτεύτηκε κάποια άλλη και όταν η μητέρα τον ρώτησε «πού πάς Γιώργη μου;». «Πάω μια βόλτα κι έρχομαι», είπε. Και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Είδες, εδώ μιλάμε για έναν Μπέκετ. Και καθόμαστε και κοιτάγαμε τον μπαμπά που έφευγε. Θέλω να πω: Πάμε για μια αληθινή θεατρική πράξη ζωής. Τόσο απλά και τόσο τραγικά. Ήταν μεθοδικός άνθρωπος. Ήταν εργολάβος οικοδομών όταν ήρθαμε εδώ στην Αθήνα και μας έπαιρνε όλους τα καλοκαίρια και κουβαλάγαμε ντενεκέδες με λάσπη για να εκπαιδευτούμε και να σκληραγωγηθούμε. Ο τρόπος της διδασκαλίας του ήταν μαγικός. Ή ξύλο, ή κρέμασμα, όλα τα ωραία μεσαιωνικά πράγματα. Πα, πα, πα! Απανθρωπία! Απανθρωπία!

http://www.catisart.gr/index.php/2010-05-03-21-16-20/292-2010-12-08-04-05-42.html

Συμμετοχή της Περιβαλλοντικής Ομάδας Γυμνασίου - Λυκείου Θήρας στο Ευρωκοινοβούλιο

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ
Ανέβηκε από neasantorinis. - Οι πιο φρέσκες video-ειδήσεις.

δείτε επίσης και εδώ ( http://kallistorwntas.blogspot.com/2010/11/blog-post_18.html) την προηγούμενη αναφορά μας

O Δράκος κάνει πως με χαιρετά μα δεν τον βλέπω.....

   Το παγκάκι ήταν ιδιαίτερα βολικό, μπορώ να πω, μετά από τόσες ώρες περπάτημα απέναντι από τον κοιμισμένο δράκο. Η θέα της θάλασσας και του δράκου μαζί ήταν μαγευτική. Δεξιά μου καθόταν ένα μικρό παιδί που τάχα κάτι αναζητούσε μέχρι που σκούντησε απαλά τον αριστερό ώμο του ενήλικα σιμά του και είπε "Μαμά, το ηφαίστειο δεν είναι απέναντι;" "ναι" απάντησε εκείνη. Η απορία είχε πλέον ανέβει στα μάτια του: "τότε γιατί έπρεπε να διανύσουμε τόσο πολύ περπάτημα στον ίδιο δρόμο για να το δούμε;". Η μητέρα κοίταξε το μικρό άνθρωπο απορημένα, σήκωσε το βλέμμα της στρέφοντας το αριστερά και δεξιά και είπε: "Μα επειδή υπάρχουν κτίρια μπροστά μας που μας χωρίζουν απ' τη θέα του." Η συζήτηση σταμάτησε εκεί. Το παιδάκι πείστηκε με μία σοκολάτα να αποχωρήσει από το μέρος και να ακολουθήσει τη μητέρα του, μα η ερώτησή του είχε ήδη στοιχειώσει το μυαλό μου.

                     Κατηφορίζοντας τον δρόμο των Φηρών, τα λόγια του κυρίευαν την σκέψη. Από τότε που το νησί γνώρισε τη μοναδικότητά του, άρχισε να χτίζει ολοένα και περισσότερες οικίες για τους ξένους,ολοένα και περισσότερα μαγαζάκια τουριστικών ειδών, εστιατόρια, ταβέρνες. Μαγαζιά διαφόρων ειδών συμπλήρωσαν το φυσικό τοπίο ή άραγε το κατέστρεψαν; Αρχικά, θεωρήθηκε ανάπττυξη. "Δεν είχαμε πολιτισμό και τον βρήκαμε" Δήλωσαν τότε μερικοί, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι όλο και πιο πολλοί άνθρωποι συσπειρώνονταν να κάνουν το δικό τους. 

              Σαν τα μυρμήγκια μαζεύονταν σιγά σιγά τα άτομα στο νησί κι έφτιαχναν τη δική τους μοναδική φωλιά που έλεγαν εκεί θα στέγαζαν πολλούς, μεγάλους και μικρούς. Και ξετυλίγοντας εσύ φωτογραφίες πριν τριάντα χρόνια, πίσω αν θες να αντικρίσεις, μην τρομάξεις για τη διαφορά. Καμία σχεσή. Τότε ένα με δύο κτίρια έξω από τα χωριά και τώρα δε διακρίνεις πια σχεδόν καθόλου συνοικίες μεταξύ τους. Όταν σε ένα οποιοδήποτε χωριό πλησιάσεις και έχει φτάσει καλοκαίρι όπου ο ήλιος καίει και κόσμος κατακλύζει την πολυβασανισμένη μας νήσο, θωρείς, πως είναι όλα τόσο οργανωμένα και φορτωμένα, δεξιά κι αριστερά γνωστές ταμπέλες προσέλκυσης μελισσών, οι οποίες αναζητούν την καλύτερη γύρη.

             " Η κατάσταση υποχρεώνει το δήμαρχο να την ελέγχξει ". Αναφώνησε κάποιος ενήλικας, καθώς κοίταζε επίμονα το κτίριο που εκείνη την στιγμή φτιαχνόταν. Τα λόγια του αντήχησαν τόσο πολύ στο χώρο, τόσο πολύ στο γύρω αέρα, που οι εργάτες του κτιρίου γύρισαν και τον κοίταξαν, βγάζοντας ένα απροσδόκητο αγαθό χαμόγελο. Ο άντρας αυτός κλώτσησε με το πόδι του κάτι πέτρες γύρω του επίτηδες και μουρμούρισε φανερώς λυπημένα, "Μήπως σε λίγο δε θα βλέπουμε και χόρτα;". Το κεφάλι του γύρισε από την άλλη, στρέφοντας  το σώμα του προς τον δρόμο και σιγά σιγά η λεπτή φιγούρα του χάθηκε πίσω από την ομίχλη. Ο μηχανικός απτόητος σκυμμένος πάνω από τα χαρτιά του συνέχιζε να κάνει τους απαραίτητους υπολογισμούς για το έργο και κατα διαστήματα φώναζε επιδεικτικά στους εργάτες " Πιο πολύ υλικό πάρε, πρέπει να το κάνουμε σωστά και γρήγορα. Το επόμενο καλοκαίρι αυτό το ξενοδοχείο πρέπει να λειτουργεί." Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω απο τα λευκά σύννεφα που σχημάτιζαν κύκλους πάνω απο τις κοντές υπάρξεις μας.

                Παρακολουθούσα εκείνο το σκηνικό της οικοδομής, καθώς περίμενα το λεωφορείο να με μεταφέρει στο χωριό. Αρκετές σκέψεις τριγυρνούσαν στο δόλιο μου μυαλό καθώς προσπαθούσα να διακρίνω απ' τη μία τη θέα κι απ' την άλλη την καινούρια οικοδομή που οι μηχανικοί παρουσίαζαν με υπερηφάνεια. Το ζήτημα, λογίστηκα, θα ήταν να μπορούσε να υπάρχει ισορροπία μεταξύ του ''οικοδομείν'' και του ''αγαπάν'' το περιβάλλον. Ένας έλεγχος , δηλαδή, που θα μπορούσε να εξετάζει τα πόσα κτίρια μπορούν να γίνουν σε ένα συγκεκριμένο τόπο χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε παραμόρφωση του περιβάλλοντος. Δε θέλουμε, πιστεύω να προβάλλουμε ένα νησί υπερεμπλουτισμένο από τσιμεντένια υλικά, παρά μόνο να δείξουμε τη Σαντορίνη μας αγνή, όμορφη από τη φύση, αναλλοίωτη, αιώνια, Καλλίστη. Ποιός θα επιθυμούσε να καταρρεύσει η ομορφιά του τόπου του; Ακόμα και ο πιο μεγάλος κυνηγός του κέρδους αναλογικά αν το σκεφτεί θα δει πως αν τυχόν της φύσης η ομορφιά χαθεί, κέρδος δε θα υφίσταται κανένα. Υπεύθυνοι όλοι είμαστε για την κατάσταση αυτή και πρέπει να συμβάλλουμε να αλλάξει. Τα χέρια όλων μας ας ενωθούν και ας αφήσουμε τα στόματα να προβούν σε μία λύση μοναδική που μήτε τη μαγεία αυτής της νήσου θα πλήττει, μήτε την οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη που οι κάτοικοι επιθυμούν να αποκτήσουν. 

                 Ασφαλώς η ανάπτυξη αυτή είναι αναγκαία αλλά κανείς δε θα επιθυμούσε ""θύματα"" στην επιχείρηση κατάκτησής της. Κι αν κάποιος θεωρεί πως θύμα δεν υπάρχει, τότε είναι λες κι αρνείται το νησί του, λες και ανύπαρκτη του φαίνεται η Θήρα που πλήττεται συνεχώς από τη θέληση εκείνου που άκρως ψευδευσμένα ενισχύει την παρακάτω άποψη: "¨Θύματα όταν κάποιος οικοδομεί πολλά κτίρια, δεν υφίστανται μήτε το νησί βλάπτεται από αυτό εφόσον κόσμο γεμίζει".  Η φύση τον κόσμο δεν τον πολυεπιθυμεί μα εμείς εκείνη την έχουμε ανάγκη. Αυτό που η πλάση έντονα ποθεί από εμάς είναι φροντίδα. Και πως γίνεται τάχα αυτό εφικτό αν διόλου οι κάτοικοι δεν σκέφτονται για αυτήν και αν τα οικοδομήματα που πληθαίνουν συνεχώς κάποιοι νομίζουν πως σωστά ευεργετούνε το νησί μας;

                Μια μαχή έντονη υπάρχει διαρκώς σε ετούτον το ντουνιά, μια μάχη ανάμεσα στη φύση και το τσιμέντο, μια μάχη ανάμεσα στην αρμονία και την αταξία, μια μάχη ανάμεσα στο πριν και το μετά, μια μάχη ανάμεσα στο τότε και το τώρα, μια μάχη ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο. Μια μάχη ο κόσμος συνεχώς από καλά και άχρηστα υλικά και ποιοι υπερτερούν δε θες να ξέρεις.

                Βαρύς ήχος αυτοκινήτου ακούστηκε. Το λεωφορείο άδειασε τους πολίτες που μόλις είχαν φτάσει στα Φηρά και επιβιβάστηκα. Από το κάθισμα ψηλά του λεωφορείου πιο καθαρά τώρα διακρινόταν ο δράκος αλλά και το μάτι μάτι μου δεξιά στους εργάτες στάματησε που συνέχιζαν να υπηρετούν την απληστία, το χάος.

 της Θάλειας Καραμολέγκου.....

 

http://eulegein.blogspot.com/2010/12/blog-post_04.html


Υ.Γ. Kallistorwntas: Γλυκειά μου Θάλεια... Ας είχαν πολλοί τη δική ΣΟΥ οπτική για το νησάκι μας

Μνήμες του Χθές