Μερες Ραδιοφώνου στη Σαντορίνη α μέρος

Θεώρησα χρέος μου 35 χρόνια μετά, να μοιραστώ μαζί σας, όσες θυμάμαι από τις δικές μας μέρες ραδιοφώνου στη Σαντορίνη.Το θεώρησα χρέος μου γιατί πολλοί φίλοι που δεν ζουν πια ανάμεσά μας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση και λειτουργία του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού στο νησί. Πιθανόν να υπήρχαν και παλιότερες από τις δικές μας. Θυμάμαι για παράδειγμα ότι κάποιος μου έλεγε πως ο συγχωρεμένος ο Ψουϊς είχε στήσει έναν σταθμό στα Φηρά, στα Μεσαία, και έκανε κάποιες εκπομπές, εκεί γύρω το 1965.Δεν το γνωρίζω από πρώτο χέρι και δεν θα γράψω γιαυτό. Θα γράψω αυτά που έζησα με τους φίλους που στήσαμε μαζί για πρώτη φορά σταθμό στην Σαντορίνη το 1973,
ΜΕΡΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Θεώρησα χρέος μου 35 χρόνια μετά, να μοιραστώ μαζί σας, όσες θυμάμαι από τις δικές μας μέρες ραδιοφώνου στη Σαντορίνη.Το θεώρησα χρέος μου γιατί πολλοί φίλοι που δεν ζουν πια ανάμεσά μας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση και λειτουργία του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού στο νησί.
Πιθανόν να υπήρχαν και παλιότερες από τις δικές μας. Θυμάμαι για παράδειγμα ότι κάποιος μου έλεγε πως ο συγχωρεμένος ο Ψουϊς είχε στήσει έναν σταθμό στα Φηρά, στα Μεσαία, και έκανε κάποιες εκπομπές, εκεί γύρω το 1965.Δεν το γνωρίζω από πρώτο χέρι και δεν θα γράψω γιαυτό.
Θα γράψω αυτά που έζησα με τους φίλους που στήσαμε μαζί για πρώτη φορά σταθμό στην Σαντορίνη το 1973, τον θρυλικό SLADE, (ήταν το όνομα ενός συγκροτήματος τότε) και θα φτάσω μέχρι σήμερα.

Επιτρέψτε μου να αφιερώσω αυτή την σειρά, που έχει ένα ιστορικό ενδιαφέρον, σε μερικά αγαπημένα μου πρόσωπα που δεν βρίσκονται σήμερα κοντά μας.
Πρώτα από όλα στο παιδικό Φίλο μου τον Μιχάλη το Σορώτο,που χάθηκε πρόωρα από αυτοκινητιστικό ατύχημα το 1974, ήταν 18 μόλις χρονών..
Το φίλο μου τον Δημήτρη το Καφιέρη , υπάλληλο του ΟΤΕ που έφυγε επίσης τελευταία στην Αθήνα από ατύχημα.
Την αγαπημένη μου Κική Καφιέρη που ακόμα και σήμερα η απουσία της μου είναι αισθητή.
Τον αγαπημένο φίλο μου Στέλιο Σορώτο που χωρίς αυτόν ίσως να μην υπήρχε σήμερα στο νησί ραδιόφωνο και τηλεόραση.
Τέλος στο κερα-Ρηνιώ που έζησε από κοντά όλη τη ραδιοφωνική μας τρέλα και έκρυψε τον Slade στο μαεριό για να μην τον βρουν οι χωροφύλακες.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ
O Slade και τα Πάρτυ μας

Σαντορίνη 1965. Καθώς ακόμα νωπές είναι οι πληγές που μας άφησε ο σεισμός του 56 το νησί αργοπεθαίνει οικονομικά. Χιλιάδες Σαντορινιοί ξενιτεύονται και πάνε στην Αθήνα για να ζήσουν τις οικογένειες τους. Πολλές από αυτές μένουν πίσω για να κρατούν ζωντανά τα σπίτια τα αμπέλια και το βιος.
Μιλάμε για σκληρές και άσχημες μέρες.
Μια φέτα ψωμί με λίγο λαδάκι και λίγο πελτέ ήταν το πολυτελές κολατσιό μας.
Κρυφτό μέσα στα χαλάσματα που άφησε ο σεισμός , στο κόκκινο σπίτι του Νομικού , στα υπόσκαφα του Κοντοχωριού και στη πλατεία Σαρπάκη ήταν το παιχνίδι μας.
Κρυφτοντενεκές με το Στάθη το Καραμανλή , τον Αντώνη το Μανιέμο , το Μιχάλη το ρίφι, το Στέλιο τον εισπράκτορα, το Σίμο το Μπελλώνια, τον Λουκά το Σμπάρα, το Γιώργο το κεφτέ, το Στάθη τον Αμπαζόγλου,το Σταύρο και το Μανώλη το Χάλαρη, την παλιοπαρέα δηλαδή των Φηρών, κάθε μέρα στη πλατεία του Σαρπάκη.
Περνούσαν οι μέρες δύσκολα αλλά όμορφα.
Μεγαλώσαμε σιγά σιγά και πήγαμε στο Γυμνάσιο.
Φτάσανε και οι πρώτοι ξένοι στο νησί, είχε βρει κι ο Μαρινάτος τα Αρχαία στο Ακρωτήρι, η Σαντορίνη άρχισε να στέκεται στα πόδια της.
Η παλιοπαρέα των Φηρών είχε ανησυχίες.Ήταν η περίοδος των πάρτυ στα σπίτια μας.
Ο ηλεκτρολόγος της παρέας ο Αντώνης ο Μανιέμος έφτιαχνε τα ηλεκτρικά φωτορυθμικά ( χρωματιστές λάμπες που αναβόσβηναν με την μουσική)
Ο Στέλιος ο Σορώτος τα ηχητικά.Οι υπόλοιποι το Βερμουτάκι και εγώ στη Μουσική. (είχα το ψώνιο από τότε).
Με Δισκάκια 45άρια σε
Αξέχαστα τα πάρτυ στο Φηροστεφάνι, στου Λευτέρη, στο θόλο του Σορώτου και αλλού.Τσάρμς , Αϊντολς, ΠΟΛ , κ.λ.π Ήταν τότε πολύ στη μόδα τα άκουγε και τα χόρευσε η νεολαία.
Μια τέτοια βραδιά σε ένα πάρτυ μας μπήκε η ιδέα για τον πρώτο σταθμό.
-Ρε συ μου λέει ο Σορώτος. Έχω ένα παλιό ράδιο στα μεσαία που μπορεί να γίνει πομπός αν του βάλουμε τα κατάλληλα εξαρτήματα.
Και πέσαμε πάνω στο ταλαίπωρο παλιό ράδιο.
Βάλε – βγάλε παλεύαμε μέρες.
Όμως ο πυκνός μαύρος καπνός μετά από πολλά πειράματα μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το παλιό ηλεκτρικό ραδιόφωνο όχι μόνο δεν έγινε πομπός αλλά δεν ήταν πλέον ούτε ραδιόφωνο.
Εκεί έδωσα εγώ τη λύση.
Παίκτης ποδοσφαίρου στον Πανθηραϊκό τότε, ήξερα καλά τον Νίκο το Γαβαλά (το αριστερό μας εξτρέμ) από το Πύργο, που μόλις είχε τελειώσει σχολή ηλεκτρονικών στην Αθήνα.
Μου είχε πει μάλιστα ότι δούλευε πάνω σε πομπούς κλ.π.
Το ίδιο απόγευμα στο γήπεδο τούδωσα το ταλαιπωρημένο παλιό ραδιόφωνο να το δει και να προσπαθήσει να το μετατρέψει σε πομπό.
Όντως ο Νίκος τα κατάφερε και σε λίγες μέρες μας έφερε τον SLADE, μαζί με μια κουλούρα από ηλεκτρικό καλώδιο, το οποίο έπρεπε να γδύσουμε από το πλαστικό για να χρησιμοποιηθεί ως κεραία.
Το ίδιο απόγευμα με το Σορώτο, (δεν θυμάμαι εάν ήταν και άλλοι μαζί), ανεβασμένοι στο θόλο και μπροστά στην έκπληκτη μάννα μου απλώσαμε 200 μέτρα κεραία. ( Οι πομποί στα Μεσαία θέλουν μεγάλη σε μήκος κεραία)
Όταν τελειώσαμε δοκιμάσαμε με ένα μικρό κασετόφωνο και είδαμε ότι όντως ο Ντέμης Ρούσσος που έπαιζε ακουγόταν από ένα φορητό ραδιοφωνάκι που είχε ο Στέλιος.
Μετά τα απαραίτητα τέστ είδαμε ότι ο SLADE ακούγονταν σε όλα τα Φηρά, στο Κοντοχώρι, στο Καρτεράδο και στο Φηροστεφάνι.Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη.
Στο μικρό μου δωμάτιο το στούντιο ήταν πλέον θέμα χρόνου. Βρήκαμε μικρόφωνο που με την βοήθεια του κασετοφώνου δούλευε μια χαρά, συνδέσαμε και πικάπ και αρχίσαμε εκπομπή.
Τα μηνύματα ότι μας ακούν ,( είχα φροντίσει εγώ στο εξατάξιο Γυμνάσιο να το διαδώσω σε όλους), έφταναν κατά εκατοντάδες.
Όλη η Σαντορίνη γνώριζε την επόμενη μέρα ότι στα Φηρά λειτουργούσε ραδιοφωνικός σταθμός.
Ήταν εκεί γύρω στο 1972-1973.
Τα απογεύματα στο σπίτι μου έρχονταν όλη η παρέα και κάναμε εκπομπή.Από το πρωί κορίτσια και αγόρια μούφερναν στη τάξη στο σχολείο χαρτάκια με αφιερώσεις, γέμιζα τσάντες ολόκληρες και το απόγευμα στην εκπομπή τα διάβαζα με την συνοδεία βέβαια της απαραίτητης μουσικής.
O SLADE στα μεσαία ήταν πλέον γνωστός σε όλο το νησί.
Τον άκουγαν παντού, σε καφενεία, σπίτια, μαγαζιά.Όπου και να πήγαινες θυμάμαι άκουγαν τον σταθμό και το δούλεμα έπεφτε βροχή.
Δυστυχώς δεν έμελε να κρατήσει πολύ αυτή μας η χαρά.
Ο Μπάμπης ο Πούλης που σπούδαζε στην Ιταλία μας έφερε σε ένα του ταξίδι ,ένα 45άρι του Θεοδωράκη και χωρίς να ξέρουμε ότι είχαν απαγορευθεί τα τραγούδια του, το παίξαμε.Αποτέλεσμα; Ήρθε η Αστυνομία σπίτι και έβαλε τέλος στο όνειρό μας.
Το βραδάκι θυμάμαι το Στέλιο το Σορώτο να παίρνει αγκαλιά τον Slade να φεύγει σχεδόν δακρυσμένος από το σπίτι μου.
Είχε τελειώσει άδοξα , λόγω Θεοδωράκη και χούντας η πρώτη μας ραδιοφωνική προσπάθεια στη Σαντορίνη.
Εκεί, εκτός των άλλων γεμίσαμε και θυμό για την Χούντα, χωρίς να ξέρουμε καν τι σημαίνει.
Πιο Θυμωμένος από όλους ο Σταύρος ο Χάλαρης που αποκαθήλωσε το δικτάτορα Παπαδόπουλο από την τάξη στο σχολείο, ενέργεια που είχε σαν αποτέλεσμα να μας διώξουν δύο τρεις μέρες με αποβολή.
Ακόμα και τώρα όταν τον ρωτώ γιατί κατέβασε το κάδρο με τον Παπαδόπουλο μου απαντά με αυτόν τον αφοπλιστικό Χαλαρέϊκο τρόπο.
- Δεν γουστάριζα ρε τη μάπα του. Αυτός φταίει που μας κλείσανε τότε το σταθμό….

Πηγή www.neasantorinis.gr

( Τα θαλασσινά ( ραδιοφωνικά) μηνύματα του χθές συναντουν το σήμερα προσμένοντας το αύριο..... Ειμαι σίγουρος ότι Α.Κ συμφωνείς όπως και εσύ Α.Α.......)

"Ορυχεία στο Αιγαίο"

Μια ιδιαίτερα εντυπωσιακή έκδοση ήρθε στα χέρια μου πριν από λίγο καιρό με τίτλο " Ορυχεία στο Αιγαίο - Βιομηχανική Αρχαιολογία στην Ελλάδα" των Εκδόσεων Μέλλισα, με επιστημονική επιμέλεια των Νίκου Μπελαβίλα και Λήδας Παπαστεφανάκη. Στον τόμο αυτό γίνεται αρχικά μια γενική θεώρηση των ορυγείων από πλευράς γεωλογικής, οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις τους στην τοπική κοινωνία μια χρονολογική αναφορά όσων ορυχείων έχουν ιδρυθεί στο Αιγαίο κ.ο.κ.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην υπάρχει αναφορά στα Ορυχεία στη Σαντορίνη... Τί δεν το ξέρατε? Αλήθεια? Ναι υπήρχαν ορυχεία στο νησί!!! μπα αποκλείεται πάει τρελλάθηκε το "καλλιστορώντας" Καγιάκου...ορυχεία στο νησί? παπαπα...

Παρακάτω δεν προτίθεμαι να σας αναπαράγω όλη την αναφορά για τη Σαντορίνη απλά κάποια ιδιαίτερα σημεία είναι τα ακόλουθα:

• Οι ιδιαίτερες χημικές ιδιότητες της ηφαιστειογενούς πέτρας έγιναν γνωστές το 1853 με την ευκαιρία των λιμενικών έργων στην Τεργέστη. Λιμενικά έργα με θηραϊκή γη πραγματοποίηθηκαν στην διώργυγα του Σουέζ, στο λιμάνι της Πάρου, της Σύρου στη διώρυγα της Κορίνθου κ.ο.κ.
• Γίνεται μια εντυπωσιακή αναφορά του τρόπου εξόρυξης που προσωπικά για πρώτη φορά διαβάζοντας το βιβλίο έγινα κοινωνός της.
  
• η οργάνωση της εργασίας γινόταν με εργολαβίες. Κάθε ομάδα εργαζομένων έπρεπε να παραδώσει στην αποθήκη συγκεκριμένο αριθμό βαγονιών .
• Η " Ανώνυμος Μεταλλευτική και Βιομηχανική Εταιρεία Ήφαιστος" που ιδρύθηκε το 1904 περιορίστηκε μέχρι το 1924 στη μίσθωση ορυχείων θηραϊκής γης στη Θηρασιά. Εκεί κατασκευάστηκαν μικρό σιδηροδρομικό δίκτυο(!!!) με βαγονέτα μεταφοράς του προϊόντος, καθώς και αποβάθες φόρτωσης
• το τριώροφο εργοστάσιο της Εταιρείας " Ήφαιστος" άρχισε να λειτουργεί το 1929 και βρισκόταν στο χείλος της καλντέρας στη θέση ανάληψη νότα των Φηρών ( Μήπως εννοεί το κτίριο που βρίσκεται όπως βγαινουμε από την ευθεία των Φηρών προς τα νότια χωριά ....μπαααα χιχιχι) το εργοστάσιο κατασκευάστηκε σε επίπεδο επιφανειας 35.000 τ.μ. το οποίο προέκυψε από την εκσκαφή του στρώματος της Θηραϊκής γης σε ύψος 162 μέτρων από επιφάνεις της γης

Ένα υπέροχο βιβλίο γεμάτο ζωντάνια αλλοτινών περιόδων... Κάποιοι διαβάζοντάς το θα συγκινηθούν γιατί σίγουρα θα θυμούνται πληροφορίες μιας και δούλευαν εκεί και θα μπορούσαν να εξιστορίσουν γεγονότα και πληροφορίες ( Είμαι στη διάθεσή τους αν το θελήσουν)... Κάποιοι μπορεί να ενδιαφερθούν περισσότερο για την ιστορία του νησιού.... Είναι ένα βιβλίο το οποίο κάθε ερευνητής του Αιγαίου , και όχι μόνο καλό θα ήταν να το έχει στη βιβλιοθήκη του

(Οι φωτογραφίες είναι από προσωπικό αρχείο. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στα Ορυχεία στα Φηρά κάτι μ έσπρωχνε προς τα πίσω! Δεν μου έβγαινε να συνεχίσω! Πόσα μηνύματα μπορούν να στείλουν και αυτές οι περιοχές.... Πόσες θύμησες)

Κρασί Σαντορίνης - MontrealGazette

Σε σημερινό άρθρο της εφημερίδας Μontreal Gazzete το οποίο εντόπισα στην ηλεκτρονική της σελίδα υπάρχει αναφορά στα κρασία της Ελλάδος, στα οποία δεν μπορούσε να μην προσθέσει ο αρθρογράφος δείγμα από τον οινικό πλούτο της Σαντορίνης. Συγκεκριμένα αναφέρει για την κατηγορία του ασύρτικου: " Πιθανότατα το πιο καλλιεργημένο είδος σταφυλιου και κατ επέκταση κρασίου στην Ελλάδα. [...] η πιο ευγενική του μορφή συναντιέται στη Σαντορίνη , όπου το ηφαιστειακό χώμα δίνει στο κρασί μια έντονη μεταλλικότητα. Για μένα το Ασύρτικο της Σαντορίνης εντάσσεται στο Πάνθεον των Κλασσικών Κρασιών ανά τον κόσμο μαζί με το chardonnay από το Chabli της νότιας Γαλλίας, η το Sangiovese της Τοσκάνης"

Η Σαντορίνη το 1976

στο βίντεο που ακολουθεί και για περίπου 3 1/2 λεπτά υπάρχει η Σαντορίνη. Χρονιά 1976 τι σχόλιο να κάνω αραγε....

Είπαν για τα "μελιτίνια"

« Ηκαμα πολλά μελιτίνια. Παραγγελλα τσοι μυζήθρες τσοι νιότικες, είχα και λεκάνες πήλινες και ηζύμωνα. Τα ψηνα όξω στο φουρνί, κάτω από τη σκάλα. Ηρχόντουσαν τη Μεγάλη Τρίτη πρωϊ, πρωί, είχα αρχινήσει ελόου μου τα ζυμώματα αποβραδίς, και με το που ήρχουνταν πιάναμε τις μυζήθρες, τις εχτυπούσαμε με το βούτηρο, τη ζάχαρη τα αυγά και μπόλικη μαστίχα και αρχινούσαμε να ανοίουμε το φύλλο λεπτό λεπτό. Το κόβαμε μετά μ ένα πιατέλο του καφέ γύρω γύρω στρογγυλό, και οι άλλες γιομίζανε από μια κουτάγια. Μετά το τζιμπούσανε πάλι γύρω γύρω και το θέτανε στη λαμαρίνα,,,, Όλη η Πάνω Μεριά μοσχοβολούσε μαστίχα..» περιγράφει η γιαγιά Καδιώ στο βιβλίο της εγγονής της, Καδιώς Κολύμβα " Η Πάνω Μεριά του Κόσμου" τη διαδικασία για τα μελιτίνια.
Ενώ η Γουλιελμία Συρίγου γράφει στο βιβλίο « Η Σαντορίνη μου» : «… από τη στιγμή που θα απλώσεις το χέρι σου να πάρεις και να γευτείς ένα πετυχημένο μελιτίνι, ευφραίνονται τρεις από τις αισθήσεις σου, η όραση, η όσφρηση και η γεύση. …Παλιότερα, το κάμωμα των μελιτινιών ήταν ένα αληθινό γιορτόσι, ένας διαγωνισμός ανάμεσα στις καλοκυράδες της Σαντορίνης, γλυκός και ευγενικός, όσο και το πασχαλιάτικο αυτό γλυκούδι. … Κι έχουνε συνδέσει ντόπιοι και ξενιτεμένοι τόσο πολύ το γλύκισμα αυτό με την αναστάσιμη γιορτή, που θα έλεγε κανείς πως όσο τα χελιδόνια στην πλάση μας θα φέρουνε την Άνοιξη, τα μελιτίνια μαθές, θα φέρουνε στους Σαντορινιούς το Πάσχα».

Μελιτίνια από τη Σαντορίνη

Μελιτίνια από την Σαντορίνη - Κεφάλαιο 12

Τα Μελιτίνια είναι ένα ιδιαίτερο γλύκισμα από την Σαντορίνη που παραδοσιακά παρασκευάζεται την εβδομάδα του Πάσχα εν όψει της Ανάστασης! Οπτικά μπορεί να μοιάζουν με τα κρητικά σκαλτσούνια αλλά αυτό που ουσιαστικά τα διαφοροποιεί είναι η πολύ λεπτή ζύμη και οι δαντελωτές άκρες τους. Στην Σαντορίνη, οι παραδοσιακές νοικοκυρές συνηθίζουν να κάνουν πάρα πολλά «τσιμπήματα» με τα λεπτοκαμωμένα τους δάχτυλα ενώ οι πιο μοντέρνες νοικοκυρές αρκούνται συνήθως στα 17.
Η συνταγή που χρησιμοποιήσαμε μετράει τουλάχιστον 70 χρόνια και περνάει από μάνα σε κόρη. Προέρχεται από μια γνήσια Σαντορινιά, την Μαρκεττούσα!

Τα Υλικά που θα χρειαστούμε για 80 περίπου μελιτίνια!
Για την Γέμιση
1 κιλό ανθότυρο
1 κιλό ζάχαρη άχνη
2 κουταλάκια μπέικιν πάουντερ
½ κουταλάκι σόδα
4 αυγά
6 κ.τ.σ. σιμιγδάλι
6 κ.τ.σ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 κ.τ.γ. μαστίχα σκόνη
1 βανίλια
Για το Φύλλο
750 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
Χλιαρό νερό
1 ρακοπότηρο ελαιόλαδο
ή 80 έτοιμα φυλλαράκια για σκαλτσούνια

Διάρκεια : 15’ προετοιμασία + 20’ ψήσιμο

Μέθοδος Παρασκευής:

Στο μίξερ, χτυπάμε πολύ καλά το τυρί και ύστερα προσθέτουμε την ζάχαρη.

Στη συνέχεια προσθέτουμε τα αυγά, μετά τα υπόλοιπα υλικά και χτυπάμε. Προσοχή! Φροντίζουμε να χρησιμοποιούμε την χαμηλή σκάλα καθώς το μίγμα δεν θέλουμε να γίνει ρευστό.

Σε μια καθαρή επιφάνεια ελάχιστα αλευρωμένη οποία τοποθετούμε το φύλλο και 1 κουταλιά της σούπας από την γέμιση.

Ύστερα τσιμπάμε σιγά-σιγά την άκρη ώστε να δημιουργηθεί το χαρακτηριστικό δαντελωτό σχήμα.


Ψήνουμε περίπου 20' μέχρι τα μελιτίνια μας να ροδίσουν και να πάρουν το υπέροχο αυτό χρώμα!

Τα Μυστικά της Επιτυχίας:

• Αν φτιάξουμε δικό μας φύλλο, το περνάμε από το ειδικό μηχάνημα μέχρι να γίνει εξαιρετικά λεπτό και ύστερα το κόβουμε με ένα ποτήρι ώστε να αποκτήσει η ζύμη στρογγυλό σχήμα. Εναλλακτικά χρησιμοποιούμε έτοιμα φυλλαράκια που βρίσκουμε στο εμπόριο.
• Αν η γέμιση είναι ρευστή συμπληρώνουμε λίγο σιμιγδάλι ή αλεύρι και ανακατεύουμε με ένα πιρούνι.
• Ένα σπίρτο είναι ιδιαίτερα βοηθητικό για το τσίμπημα ώστε να τραβιέται το φύλλο προς τα έξω και να το τσιμπάμε πιο εύκολα με τα δάχτυλα!

Καλη Επιτυχία και Καλή Ανάσταση!


( Είμαι σίγουρος ότι οι καλές και μερακλούδες νοικοκυρές κάτω θα συναγωνιστούν η μία την άλλη ποιά θα κάνει τα περισσότερα τσιμπήματα στα μελιτίνια και δεν χρειάζονται σπίρτα... μεράκι και κανα τραγούδι Για πάρα πολλά χρόνια κάναμε και σπίτι μου στην Αθήνα μελιτίνια.... το τί τραγούδι έπεφτε το τι ψαλμωδία μην ξεχάσουμε και κανένα άγιο του χωριού...μη και κακό....και δεν πετύχει σωστά το μελιτίνι.... Και οι παλαιότεροι που θυμούνται ακόμα τη μυρωδιά από τους παραδοσιακούς φούρνους.... Ξέρετε θαρρώ τι λέω....Και του χρόνου!!Καλό τσίμπημα)

Το έθιμο του " Λάτζαρου" στη Σαντορίνη

Αντε σιγά σιγά να καλλιστορίσουμε τoυ Πάσχα? Ήδη ξεκινησαμε με τα πατροπαράδοτα μελιτίνια! Ένα όμως από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του βιώματος του Πάσχα στο Νησί είναι και ο περίφημος Λάζαρος ( Λινάκι η πρώτη ανάρτηση αφιερωμένη χιχιχι)


Το Σάββατο του Λαζάρου στο Μεγαλοχώρι και σε άλλα χωριά της Σαντορίνης, οι κάτοικοι αναβιώνουν κάθε χρόνο το «Λάζαρο» , στήνοντας ένα πελώριο σταυρό στη μέση της πλατείας του χωριού τυλιγμένο με αλισμαρί. Γράφει ο Φίλιππας Κατσίπης στα «Θηραϊκά Νέα» για το «Λάτζαρο» του ΜεγαλουΧωριού. «Και το χαμε καμάρι οι Μεγαλοχωριανοί πως εμείς μονάχα απ όλα τα χωριά1, κάναμε τον πιο μεγάλο « Λάτζαρο» . Ύστερα περιγράφει την ιστορία του άρμπουρου που ξενερισμένο στο Χριστό τ’ Αθέρμι, από ναυάγιο πολέμου, περιμάζεψαν οι Μεγαλοχωριανοί « Και ο μεγάλος Σταυρός σηκωνότανε αργά: - Ισα μια.!! … πιάσε τα μπόσικα Γεράσιμε! … θα σου γλυστρήσει…. – Αντε μια ακόμη! Βίρα εσείς απ τον καφενέ! …. Κι ο Σταυρός ανέβαινε. Έπεφτε στο λάκκο. Γρήγορα δένανε γερά τις πριμάτσες, χώνανε το λάκκο κι όλοι περνούσανε ν’ ασπαστούν το Λάτζαρο.» Οι κοπέλες του χωριού με τα πανέρια μέχρι και σήμερα μαζεύουνε λουλούδια, οι νέοι κόβουνε αλισμαριά. Με τα άρμπουρα σχημάτιζαν ένα σταυρό τον οποίο κάλυπταν με τα αλισμαριά και τον στόλιζαν με λουλούδια και βάγια..Το απόγευμα όλο το χωριό μαζεύοτανε στην πλατεία.,Συμβόλιζε την Ανάσταση του Λαζάρου. Έμενε μέχρι το Μεγάλο Σάββατο που τον ξεστόλιζαν και παρέμενε σ εκείνη τη θέση μέχρι της Αναλήψεως. Το έθιμο αυτό εξακολουθεί να τηρείται στο ΜεγάλοΧωριό , και σε άλλα χωριά, ενώ μικροί « Λάζαροι» φτιάχνονται σε πολλά σπίτια

Στις φωτογραφίες ο " Λάτζαρος" του Μεγάλου χωριού το Πάσχα του 2009 από προσωπικό αρχείο ενώ παρακάτω βίντεο από την προετοιμασία του Λαζάρου στην κεντρική πλατεία




Εδώ και μερικά χρόνια έχει ιδρυθεί ο Πολιτιστικός Σύλλογος το "Μετόχι" στο Μεγαλοχώριο. Πρόεδρος του Οποίου η πάντα δραστήρια κ. Μαρία Πελεκάνου! Τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλα τα μέλη για το μεράκι που έχουν και όχι μόνο. Και η εκδήλωση της αναπράστασης του εθίμου του Λαζάρου είναι από τον προαναφερόμενο σύλλογο....