Όταν οι Τοιχογραφίες του Ακρωτηρίου, συναντούνε τον Ελύτη…. Ή πως η Ποίηση τιμά την Ιστορία

Όταν οι Τοιχογραφίες του Ακρωτηρίου, συναντούνε τον Ελύτη….

            Ή πως η Ποίηση τιμά την Ιστορία

Διαβάζοντας αρχειακό υλικο αυτές τις ημέρες για τη Σαντορίνη, εντόπισα και πάλι δύο από τα ποιήματα του Ελύτη, τα οποία συνδυάζονται άμεσα και έμμεσα με τις ιδιαίτερα αφηγηματικές Τοιχογραφίες του Ακρωτηρίου, αλλά και την πιθανή πολύπλευρη αξιοποίηση τους για πλείστα όσα εκπαιδευτικά-τουριστικά προγράμματα.

Από τη μία η «Τοιχογραφία» του Ελύτη ,  από τη συλλογή Tο Φωτόδεντρο και η Δέκατη Tέταρτη Oμορφιά, Ίκαρος 1971, η οποία σου πλέκει και σε βοηθάει να ταξιδέψεις μέσω και της Τοιχογραφίας της Άνοιξης. Τοιχογραφία της Άνοιξης (16ος αιώνας π.Χ.)  

Από τις περίφημες τοιχογραφίες που αποκαλύφθηκαν στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Θήρας, αυτή της Άνοιξης είναι η μοναδική που κοσμούσε ισόγειο χώρο, το δωμάτιο Δ2, και βρέθηκε ολόκληρη κατά χώραν σε τρεις τοίχους του.

Εικονίζεται το βραχώδες τοπίο της Στρογγύλης (Σαντορίνη), πριν την Μινωική έκρηξη. Τα βράχια έχουν απροσδόκητα σχήματα και παρουσιάζονται σε τρία χρώματα: κίτρινα, κόκκινα και μπλε, το οποίο θεωρείται ότι δηλώνει την ηφαιστειακή τους προέλευση. Στις κορυφές και στις πλαγιές των βουνών έχουν ζωγραφιστεί ερυθροί ανθισμένοι ή μισοανοιγμένοι κρίνοι με χρυσοκίτρινους μίσχους και στήμονες. Οι κρίνοι φύονται ανά τρεις από τα κόκκινα ή γκρίζα ηφαιστειογενή βράχια. Παιχνιδιάρικα, γεμάτα ζωή χελιδόνια μόνα ή σε ζεύγη που ερωτοτροπούν στον αέρα, δίνουν κίνηση στο τοπίο και απεικονίζουν συμβολικά την αναγέννηση της φύσης.

Αποδίδεται στο λεγόμενο ζωγράφο των Κροκοσυλλεκτριών, που είναι γνωστός από άλλη τοιχογραφία του οικισμού και διακρίνεται για την πρωτοτυπία και τον πλούτο των συνθέσεών του, καθώς και για τη φωτογραφική, σχεδόν, απόδοση των στιγμιαίων κινήσεων

Και ο Ελύτης συμπληρώνει: «

Έχοντας ερωτευθεί και κατοικήσει αιώνες μεσ' στη θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση

Ώστε τώρα να μπορώ σε μεγάλο βάθος πίσω τις γενιές απανωτές όπως αρχίζει ένα βουνό προτού τελειώσει το άλλο

Να κοιτάζω. Και μπροστά πάλι το ίδιο:

Το βαθύ σκούρο μπουκάλι και η νέα στο μπράτσο Ελένη με το πλάι επάνω στον ασβέστη

Να γεμίζει κρασί της Παναγίας το μισό το σώμα της φευγάτο κιόλας στην Ασία την αντικρινή

Και το κέντημα όλο μετατοπισμένο μεσ' στον ουρανό με τα διχαλωτά πουλιά τα κιτρινάκια και τους ήλιους….»

Και από την άλλη, σε απόσπασμα από την Μελαγχολία του Αιγαίου, ο Ελύτης, είναι σαν να μας παρουσιάζει την τοιχογραφία της Νηοπομπής:

 

« Με το καΐκι και με τα πανιά της Παναγίας

Έφυγαν κατευόδιο των ανέμων

Οι εραστές της ξενιτιάς των κρίνων

Αλλά η νύχτα πώς εδώ κελάρυσε τον ύπνο

Με γάργαρα μαλλιά στους φεγγερούς λαιμούς

Ή στις μεγάλες άσπρες παραλίες

Και πώς με το χρυσό σπαθί του Ωρίωνα

Σκόρπισε και ξεχύθηκε ψηλά

Η σκόνη από τα όνειρα των κοριτσιών

Που ευωδίασαν βασιλικό και δυόσμο!

Ας αναλογιστούμε για άλλη μια φορά την Ιστορία του Νησιού… Ας προσπαθήσουμε να την αναδείξουμε σωστά …μεταφέροντας την…Δεν είναι δικιά μας!

Η Σαντορίνη στο "L Illustration" το 1912

Από το αρχείο της Αρτεμίας Αργυρού, tην οποία και ευχαριστώ, εντοπίστηκε απόσπασμα μικρής μεν αλλά ιδιαίτερης αναφοράς για τη Σαντορίνη  του A.Adossides , ο οποίος μαζί με τον περίφημο F. Boissonas του οποίου τη φωτογραφία της Σαντορίνης συνοδεύει το άρθρο, αποτυπώσανε σημεία της Μεσογείου.

Ένα από τα μεγάλα παράδοξα των Κυκλάδων είναι η ομάδα αυτών των ηφαιστειακών νησιών: Σαντορίνη, Θηρασία, Καυμένη, Ασπρονήσι, τακτοποιημένα σ ένα κύκλο γύρω από ένα τεράστιο κρατήρα, που σε μεγάλο βαθμό είχε βυθιστεί.  Μπαίνοντας στη Σαντορίνη, το πιο μεγάλο καμπυλοειδές νησί, είναι σαν να  νοιώθεις ότι μπαίνεις στην άβυσσο. Tίποτα δεν είναι πιο εντυπωσιακό από την καταχθόνια όψη αυτού του νησιού δίπλα στο βαθύ γαλάζιο του πελάγους. Aπό τη μία η σκοτεινή μάζα των βράχων λάβας  και από την άλλη τα λευκά χωριά που πιάνονται θαραλλέα στις λιγότερο επικίνδυνες μεριές των βράχων .

Το νησί ήταν κάποτε ένα θρυλικό νησί γονιμότητας και εφορίας και ακόμη και σήμερα η ανατολική του πλευρά καλύπτεται από αμπέλια  που παράγουν κρασί αντάξιο της φήμης του νησιού.

Σε όλο το αρχιπέλαγος της Σαντορίνης, ο ενεργός και ιδιαίτερα εργατικός πληθυσμός, δουλεύει το χώμα της γης πεισματικά. Αλλά το έδαφος πολλές φορές είναι αχάριστο. !! ! Οι κάτοικοι αυτών των νησιών είναι εκτός των άλλων ακούραστοι έμποροι που έχουν  φθάσει σε όλα τα πλάτη της  Μεσογείου και μέχρι την μακρινή Ασία.

Αλλά πέρα απ όλα οι κάτοικοι της Σαντορίνης είναι σκληραγωγημένοι ναύτες και ναυτικοί που έχουν δημιουργήσει ένα σημαντικό εμπορικό στόλο , πιστό στην αρχαία ιστοπολοια και έχουν περιηγηθεί μέσα στους αιώνες με αλάθητο καθοδηγητή τον ήλιο και τα αστέρια…..

 page original de "L´Illustration", bon papier - old original page from "L´Illustration"

Από το Βουλευτήριο της Αρχαίας Θήρας, στους σύγχρονους Θηραίους Βουλευτές

Μιας και βρισκόμαστε σε άλλη μια περίοδο πολιτικής…αναζήτησης, δεν θα μπορούσε να λείπει μία ανάρτηση για όσους  Πολιτικούς από τη Σαντορίνη, εκλέχτηκαν  σαν βουλευτές, στο νέο Ελληνικό Κράτος. Η ανάρτηση αυτή αφορά μία ενδεικτική παρουσίαση των ονομάτων γιατί από ότι φαίνεται  και αυτό το θέμα έχει πολύ ζουμί….

Ιστορικά όμως  η πρώτη στάση αφορά το Θέατρο που έχει εντοπιστεί στην Αρχαία Θήρα.               

H πόλη της Αρχαίας Θήρας, κτισμένη επάνω στο λόφο Μέσα Βουνό που δεσπόζει στη νοτιοανατολική ακτή του νησιού της Θήρας, ιδρύθηκε από Δωριείς αποίκους τον 8ο αι. π.Χ. και αποτελούσε από την εποχή της ίδρυσής της έως και το τέλος της αρχαιότητας το αστικό, διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο της πόλης-κράτους της Θήρας.  Το Θέατρο κτισμένο κοντά στην αγορά, στο πυκνά δομημένο κέντρο της πόλης,   χρησίμευε, σύμφωνα με επιγραφικές μαρτυρίες, και ως βουλευτήριο. Παρά το μικρό μέγεθος και τη λιτή αρχιτεκτονική μορφή του, ανήκε στα επιβλητικότερα οικοδομήματα της ελληνιστικής και  ρωμαϊκής πόλης .Το αρχαίο θέατρο της Θήρας, με την καταπληκτική προς το Αιγαίο Πέλαγος θέα του, βρίσκεται στα νοτιανατολικά της Αρχαίας Αγοράς και κατασκευάστηκε τον 3ο αι. π.Χ.[1]

Ας ξεκινήσουμε με την Β’ Εθνοσυνέλευση του Άργους και τον Μπαρμπαρήγο Αντώνιο, ο οποίος ήταν από τους προύχοντες του νησιού υπηρέτησε ως Πληρεξούσιος και Βουλευτής  (1823)

Το 1845, ο  Νικόλαος Βαρότζη σε επιστολή του προς τον Ι. Κωλέττη   τον πληροφορεί ότι ο ο Βουλευτής Θήρας Θωμάς διαδίδει ότι ο Κωλέττης επιβουλεύεται τη θρησκεία  ότι δόθηκε διαταγή στον οικονομικό έφορο Νάξου να μην διορίσει κανέναν κωλεττικό και ότι φάνηκαν γύρω από τη Σαντορίνη πειρατές. http://psifiakaarxeia.academyofathens.gr/rec.asp?id=70456

Εκλογές 1847 : Μ.Βαλέτας,  Χ. Δεμάθας.Πέτρος Ζάνος.

Πέτρος Ζάννος: [2] γεννήθηκε το 1818 στην Αμοργό  απ όπου καταγοταν η μητέρα του . Αναχωρεί το 1841 για Παρίσι, όπου  σπουδάζει Φιλοσοφία και Πολιτικές Επιστήμες,  ενώ μετά διορίζεται  στο Υπουργείο των Εσωτερικών της Γαλλίας. Το 1847 επανέρχεται στη γενέτειρά του και εκλέγεται πρώτος Βουλευτής Σαντορίνης με το κόμμα του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.  Παρέμεινε Βουλευτής μέχρι και το 1853 όπου  αναχωρεί για γραμματέας  και σύμβουλος στο Προξενείο της Κων/λης., απ όπου παραιτήθηκε το 1864 υστερα από μία έντονη διπλωματική παρουσία. Το 1867 ύστερα  από πρόταση του τότε Υπουργου Εξωτερικών υπογράφει την πρώτη μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας συνθήκη. Ενώ το 1868 γίνεται πρώτος Διπλωματικός Πράκτορας στην Αίγυπτο, κατά τη διάρκεια της εξόρυξης της  διόρυγας του Σουεζ. Ενώ το 1872 εκλέγεται και πάλι Βουλευτής Θήρας. Το 1881 απεστάλη ως Νομάρχης Κέρκυρας και ανεκλήθη από τον Τρικούπη μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας ώστε να οριστεί ως Επίτροπος  επι των Βακουφίων στην Ελληνοτουρκική Επιτροπή στη Λάρισσα . Πεθαίνει ξαφνικά στη Λάρισσα, όπου σύμφωνα με εντολή του Τρικούπ η- ως Πρωθυπουργού, το σώμα του ταρριχεύεται και μεταφέρεται στη Σαντορίνη για ενταφιασμο. Τον επικήδειο του εκφώνησε ο έτερος Βουλευτής Θήρας Νικόλαος Νομικός.

Νίκος Νομικός: Είναι χαρακτηριστική η περιγραφή στο τόμο του Δανέζη ( 1941): « Εν πρώτοις είχε την εξωτερική εμφάνιση, …. Εξ ετέρου είχε το όνομά του- Ο Γιατρός ο Νομικός λέγανε και ο λαός τον εννοούσε σαν κάποιο ημίθεο, σαν κάποια αυθεντία της επιστήμης.». Εκλέγεται Αντιπρόεδρος της Βουλής το 1882 όντας μέλος του κόμματος του Τρικούπη, και είναι Χαρακτηριστική η φράση του τότε  Προέδρου της Βουλής Σπύρου Βαλαωρίτη: « Έλα Νικολάκη μου να ηρεμεύσεις τα θηριά»
, όταν έπρεπε ο Νομικός να Προεδρεύσει του Σώματος.

Παρα-ιστορικά…Βουλευτικά και Αρχαιολογικά.

«Το 1896 ο νεαρός φοιτητής της Νομικής και μετέπειτα πολιτευτής Πέτρος Μαρμαράς, με άρθρο του στην εφημερίδα «Σαντορίνη», μιλούσε για την ανάγκη δημιουργίας ενός Μουσείου. Τον ακολούθησε ο τότε Βουλευτής Βασίλειος Μαρκεζίνης, με άρθρο του στην εφημερίδα «Εστία» και η πρώτη ανταπόκριση ήρθε από το Βαρώνο που δήλωσε (στην ίδια εφημερίδα) πως ο ίδιος προσφέρει Χίλιες δραχμές για το έργο αυτό, καλώντας παράλληλα τους εύπορους Θηραίους να βοηθήσουν «τοιούτον φιλόπατρι και φιλόμουσον σχέδιον». Τότε- σύμφωνα πάντα με τον Κατσίπη- ξέσπασε έριδα μεταξύ των Δήμων Καλλίστης και Φηρών, για το που θα χτιζόταν το Μουσείο. Οι κάτοικοι του Πύργου μάλιστα, προθυμοποιήθηκαν να δώσουν και 500 δραχμές για να χτιστεί στο χωριό τους, καθώς θεωρούσαν ότι το Μέσα Βουνό, βρισκόταν στα γεωγραφικά όρια του δήμου τους. Ο Χίλλερ, έδρασε και πάλι ενωτικά και έτσι επήλθε συμφωνία, αλλά πάλι το οικονομικό ήταν βραχνάς. Μπορεί ο ίδιος να προσέφερε ακόμα 2.000 δραχμές, το κράτος άλλες 3.000 για την αγορά του οικοπέδου και ο Δήμος Θήρας άλλες 500 δραχμές, όμως το κόστος ήταν μεγάλο. Και τότε, όπως αναφέρει ο ανασκαφέας, βρέθηκε ο από μηχανής θεός. Ήταν ο Ήφαιστος. Όχι όμως ο χωλός σιδηρουργός του Ολύμπου, αλλά μια ανενεργή μεταλλευτική κοινοπραξία, με το ίδιο όνομα, που ωστόσο διέθετε καταθέσεις 9.000 δραχμές στην Εθνική Τράπεζα. Ο τότε Βουλευτής Γάσπαρης Δελένδας, παρακίνησε τους μετόχους να αποδεσμεύουν τα – άτοκα, έτσι κι αλλιώς- κεφάλαια κι έτσι στις 9 Ιουνίου του 1902, οι Μεσαρίτες εργολάβοι Γεώργιος και Σπυρίδων Βαζαίος, παρέδωσαν το Μουσείο που είχε χτιστεί με σχέδια του εργοδηγού Φιοράκη. «Θηραίοι εξώρυξαν τας αρχαιότητας των προγόνων αυτών εκ της διατηρησάσης αυτάς πατρίδας γης, Θηραίοι δε ωκοδόμησαν το Μουσείον και ο διευθύνας τας ανασκαφάς χάριν της υμετέρας καλοσύνης μετά πλείστης ευχαριστήσεως θεωρεί εαυτόν ως Θηραίον», είπε μεταξύ άλλων στην εκπληκτική του ομιλία, ο Φρειδερίκος Χίλλερ Φον Γκέρτρινγκεν. Αξίζει μάλιστα να τονιστεί, πως εκτός από την πλήρη χρηματοδότηση της ανασκαφής, είχε φροντίσει να αγοράσει και κάποια προϊστορικά αγγεία, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια ξένων «συλλεκτών». Εκτός από αυτά οι προθήκες εμπλουτίσθηκαν από δωρεές επιφανών Θηραίων , ενώ οι τότε κάτοικοι έδωσαν χαρακτήρ[3]α μεγάλης γιορτής στα εγκαίνια του Μουσείου που βρισκόταν δίπλα στη σημερινή Μητρόπολη Θήρας.»

Βρισκόμαστε το έτος 1900, και μέσα από την «Εφημερίς» - 21/03/1900 διαβάζουμε για τον Βουλευτή Θήρας Βασίλειο Μαρκεζίνη (1862-1942) :

«Άρχεται η συζήτησις επί του προϋπολογισμού του υπουργείου της Παιδείας. Μαρκεζίνης. Η επί του προϋπολογισμού επιτροπή εκφράζει την ευχήν όπως αναγραφή πίστωσις δια την ανέγερσιν Αρχαιολογικού Μουσείου εν Θήρα. Παρακαλεί την Βουλήν να πραγματοποιήση την ευχήν ταύτην. Θεοτόκης. Μα δεν δυνάμεθα να κάμνωμεν τόσας δαπάνας; Μαρκεζίνης. Φρονώ κύριε Πρόεδρε ότι επιβάλλεται εις την Κυβέρνησιν να ιδρύση εν Θήρα Μουσείον. Παρακαλώ να ερωτηθή η Βουλή εάν αποδέχεται την πρότασίν μου. Τίθεται αύτη εις ψηφοφορίαν και η Βουλή την απορρίπτει δι’ ανατάσεως.»

Και σήμερα τι γίνεται; Μήπως πάλι δι ανατάσεως απορρίπτεται η χρηματοδότηση της επιβίωσης του Αρχαιολογικού Μουσείου;

Στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Βενιζέλος», το οποίο βρίσκεται στη σελίδα: http://www.venizelosarchives.gr/ , εντοπίστηκαν αναφορές σχετικές με τη Σαντορίνη.  Σε μία από αυτές γίνεται και η εξής αναφορά για Θηραίους Βουλευτές της περιόδου 1928 κ.εξ. :

Επιστολή του Νομάρχη Κυκλάδων Αρώνη προς τον Βενιζέλο ( 24 Μαρτίου 1932) όπου αναφέρει την πολιτική κατάσταση των επαρχιών, η οποία χρήζει ευρύτερης (πολιτικής) έρευνας. Για την επαρχία Θήρας αναφέρονται τα παρακάτω: στις εκλογές της 19^ης Αυγούστου 1928 ψήφισαν 26.753 κάτοικοι στο Νομό Κυκλάδων, από τους οποίους 3.418 στην Επαρχία Θήρας. Ενώ στις εκλογές της Γερουσίας της 21^ης Απριλίου 1929,από τους 22.609 εκλογείς του Νομού Κυκλάδων, στην Επαρχία Θήρας ψήφισαν 3.013 κάτοικοι. Βουλευτής (Επαρχίας) Θήρας εκλέχτηκε ο κ. Α. Πρέκας με επιτυχία 34,39%. «Εις την Επαρχία ταύτην, η πλειοψηφία των φιλελευθέρων κατά τας τελευταίας Βουλευτικάς εκλογάς, υπήρξε μικρά, του κ. Α. Πρέκα υπερψηφίσαντος του ανεξαρτήτου βασιλόφρονος κ. Ασιμή κατά 36 ψήφους. Σημειωτέον δε ότι, ο δεύτερος Λαικός Υποψήφιος κ. Μαρκεζίνης, αφήρεσεν 925 ψήφους από τον κ. Ασιμή με τας οποίος ούτος θα συνεκέντρου ίσως τα 60% των ψηφισάντων εκλογέων, έναντι 34, 39% του φιλελεύθερου κ. Πρέκα. Αι γερουσιαστικαί και αυταί απέβησαν υπερ των φιλελευθέρων εις τα τμήματα της Επαρχίας ταύτης, των γερουσιαστών Βογιατζίδη και Παπαβασιλείου συγκεντρωσάντων τα 37, 66% έναντι 31 81% των δύο Λαικων υποψηφίων, και 22, 55% των ανεξάρτητων φιλελευθέρων. Το φρόνημα δηλώνω ότι, του πληθυσμού της επαρχίας ταύτης εξεδηλώθη φιλελεύθερος, κατά τε τας Βουλευτικάς και Γερουσιαστικάς εκλογάς, περσσότερον μεν κατά ταύτας ολιγώτερον δε κατ εκείνους. Έκτοτε ο κ. Α. Πρέκας δεν έπαυσεν εργαζόμενος δια την Επαρχίαν του, επιτυχών εκτάκτους επιχορηγήσεως του Δημοσίου προς ανέγερσιν ή επισκευήν πέντε σχολικών κτιρίων εις Ακρωτήριον Θήρας, Κατάπολα, Ποταμόν Αιγιάλης, Κουφονήσια και Ανάφην. Η μεταφορά του συνοικισμού Έξω Γωνιά, εκ της σημερινής κατακλιζομένης θέσεως του, εις ετέραν αναπεπταμένην τοποθεσίαν, ευρίσκεται εις τον δρόμο της εκτελέσεως, συντελούμενης δε μετ ου πολύ της αναγκαίας απαλλοτριώσεως.  Το Επαρχιακόν Ταμείον οδοποιίας Νομού Κυκλάδων, εις το πρόγραμμα των εκτελεστέων έργων του κατά την χρήσιν 1932- 1933 περιέλαβε και την οδό Όρμου Ίου- Ίος.  Δια των συνεχών προσπαθειών του κ. Πρέκα, επετεύχθη οσαυτός η κατασκευή της Εθνικής οδού Φηρών- Εμπορείου εν Θήρα, ήτις μη πω αποπερατωθείσα, προαπασχολεί τον πληθυσμόν της νήσου, ως το ζωτικότερον εν αυτή πρόβλημα. Προέχει, όθεν η ταχυτέρα επανάληψιν των εργασιών επί της εν λόγω οδου  ως και η τελείωσις αυτής δι επεκτάσεως μέχρις Οίας, προς εξυπηρέτησιν της Κοινότητος  ταύτης, ήτις είναι μία των σπουδαιοτέρων και παραγωγωτέρων της νήσου, ως και των λοιπών Κοινοτήτων αίτινες ευρίσκονται κατά μήκος της υπαρχούσης βατής οδού.  Θα έπρεπε επίσης να ληφθή αρμοδίως απόφασις από το οικείον Υπουργείον ίνα διορισθή εν τη επαρχία Θήρας επιμελητής γεωπόνος, ως τούτο εγένετο δια την Παροναξίας, Τήνον, Μήλον και Ανδρον καθοδόν και η Σαντορίνη, μετά της Αμοργού και των λοιπών νήσων της Επαρχίας έχουν αξιόλογον παραγωγή/ντομάτας, φάβας, μπιζελίων, κ.ά. Στην βελτίωσιν του είδους των ζώων εν Θήρα, άτινα, λογω κακής εν γένει διαίτης εξ αγνοιας των κατοίκων, εξυπηρετούσιν ελλιπέστατα τον πληθυσμόν. Τέλος προς διευθέτησιν των ύπερθεν της ανηφορικής οδού Ορμού Φηρών, κρεμαμένων ετοιμορρόπων βράχων και πρόληψιν δυστυχημάτων, πρέπει συμφώνως προς την γνωμάτευσιν του Υπουργείου Συγκοινωνίας να εγκρίνει το Υπουργείον Προνοίας την διάθεσιν πιστώσεως 80.000 δραχμών προς ενίσχυσιν του Λιμενικού Ταμείου Θήρας και του Επαρχιακού Ταμείου Οδοποίας Νομού Κυκλάδων, άτινα ανέλαβον την διάθεσιν της υπολοίπου εκ 55.000 πιστώσεως, προς ταχείαν εκτέλεσιν των απαραίτητων έργων. Αι ενέργεια αυταί θα απετέλουν την καλύτεραν εκδήλωσιν του κυβερνητικού ενδιαφέροντος υπέρ της Επαρχίας Θήρας.  Πρέπει δε, δια παντός τρόπου να αποσοβηθή τυχόν διαίρεσις των φιλελεύθερων ψήφων κατά τας προσεχείς εκλογάς, δι’ αμοιβαίων, προ της Εθνικής ανάγκης, υποχωρήσεων των τριων ετ τη Επαρχία ταύτη ενδιαφερομένων παραχόντων ήτοι του κ. Μαρκεζίνη, του κ. Μαλασπίνα και του βουλευτού του κ. Πρέκα.

Aπό την άλλη και από τα βιβλία: Γενεαλογικά Σαντορίνης (Α και Β) , των Αλιμπράντη Νικου και Λιγνού Μανώλη, εντοπίστηκαν  και οι

1.    Δημήτριος Ιωαν. Ασιμής Εκλογές 1933 – 1935  και 1935- 1936, ιατρός Καθηγητής της Ιατρικής και Βουλευτής Κυκλάδων.

2.    Χριστόφρος Ιωάννου Ασιμής: Βουλευτής Θήρας και Κυκλάδων, Εκλεγεί το 1899, 1902,1905,1906, 1910, 1920

3.    Δημήτριος Γαβαλάς: Έμπορος Εξελέγη Βουλευτής Θήρας κατά τις περιόδους 1875-1879,1881 1885 1890-1892 . Είχε γεννηθεί το 1836

4.    Αντώνης Δεκιγάλλας: Βουλευτής Θήρας κατά την περίοδο 1856-1859

5.    Νικόλαος Δελένδας:  βουλευτής Θήρας κατά την Α’ περίοδο 1844 και τη Δ περίοδο 1853-1856

6.    Γάσπαρης Δελένδας:  βουλευτής κατά τις Στ και Ζ βουλευτικές περιόδους ( 1859-1860, 1860-1862) και κατά τα έτη 1868-1869 κ;ι 1872 και 1873

7.    Πέτρος Δελένδας: Βουλευτής κατά τα έτη 1895-1899 και 1902-1905

8.    Αντώνης Λαγκαδάς: Βουλευτής 1868 -11873

9.    Αλέξανδρος Μαλασπίνας: Βουλευτής Κυκλάδων 1905 – 1910- 1912

10.                        Αντώνης Μπαρμπαρήγος, Σπύρος Μανωλέσσος: Πληρεξούσιοι Βουλευτές στη Β Εθνοσυνέλευση το 1823

Ενώ σημαντικό ρόλο σε αυτή την ιστορία  παίζει και η πολύκλαδη και γεμάτη βουλευτές και όχι μόνο Oικογένεια Μαρκεζίνη, από τους οποίους θα αρκεστώ σε έναν ενδεικτικά:  [4] Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης ήταν Έλληνας πολιτικός της νεοσύστατης Ελλάδας. Γεννήθηκε στην Θήρα από την σημαντική οικογένεια των Μαρκεζίνηδων. Πατέρας του ήταν ο Θωμάς Μαρκεζίνης, πληρεξούσιος της επαρχίας Θήρας στην Εθνική Συνέλευση του 1843 στην Αθήνα. Ο Σπυρίδων μετά τα πρώτα του γράμματα επιδόθηκε στην εμπορική ναυτιλία και αναδείχτηκε γρήγορα από τους πιο πετυχημένους εμπόρους. Συνδέθηκε δια γάμου με την οικογένεια Νομικού και εγκαταστάθηκε στην Θήρα. Εκλέχτηκε Βουλευτής Θήρας το 1860 και 1861, πληρεξούσιος της Εθνικής Συνέλευσης το 1862 και βουλευτής το 1882. Απεβίωσε στην Θήρα στις 17 Ιανουαρίου 1882.  Μια άλλη μορφή είναι και αυτή του Σπύρου Μαλασπίνα: Ο Σπυρίδων Μαλασπίνας (1820 - 1897) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Θήρας από το 1860 έως το 1874. Καταγόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια της Κεφαλονιάς και ήταν γιος του Αλέξανδρου Μαλασπίνα. Μεγάλωσε στο Μεσολόγγι και διορίστηκε τελώνης Θήρας. Εν συνεχεία διορίστηκε νομάρχης αυτής και τέλος εξελέγη βουλευτής Θήρας για πρώτη φορά το 1860. Επανεξελέγη το 1865, το 1869, το 1872 και το 1874. Είχε διατελέσει γραμματέας της Βουλής και είχε τιμηθεί με τον Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος.Απεβίωσε το 1897. Ήταν παντρεμένος με την Νικολέττα Βαλλιάνου και είχε αποκτήσει παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Αλέξανδρο Μαλασπίνα.

Τελευταίος εκλεγεμένος βουλευτής Κυκλάδων από τη Σαντορίνη είναι ο Μάρκος Νομικός (1964) ενώ μέχρι και τις τελευταίες εκλογές ( Ιανουάριος 2015) υπήρχε υποψήφιος από τη Σαντορίνη.

Για μένα προσωπικά μία από τις αιτίες καταγραφής των ονομάτων αλλά και κάποιων σύντομων βιογραφικών των Πολιτικών της Σαντορίνης, γίνεται για να αναδείξω για άλλη μια φορά την τόσο άγνωστη ιστορία μας… Το γεγονός ότι ένα μικρό νησί χωροταξικά, παίζει έναν εξίσου σημαντικό ρόλο και στην Πολιτική Ιστορία του τόπου ( είχαμε μέχρι και «Πρωθυπουργό»από τη Σαντορίνη – φυσικά αναφέρομαι στον Μαρκεζίνη), οφείλει να διαμορφώσει  όλη εκείνη την προσπάθεια αναγκαίας καταγραφής και ανάδειξης της τοπικής ιστορίας του νησιού.

  

---

[1] http://odysseus.culture.gr/h/3/gh352.jsp?obj_id=2454

[2] Μ.ι.Δανέζης, (επιμ). Σαντορίνη συλλογικός τόμος 1940

[3] Δ.Πράσσου, Ο Χίλλερ και η Σαντορίνη http://www.santonews.com/chiller-fon-gkertringken-ke-santorini.santonews (ενημέρωση Ιανουάριος 2015

[4] http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%80%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B4%CF%89%CE%BD_%CE%98._%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%B6%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82

Στο φωτεινό αρχιπέλαγος- Το άγριο μεγαλείο της Σαντορίνης

  Eκτενές απόσπασμα από μια εξαιρετική περιγραφή του Κώστα Ουράνη, 14 Ιουλίου 1930, Εφ.Ελεύθερο Βήμα [1]

«Η Σαντορίνη είναι ένα μεγάλο και ψηλό αμφιθέατρο, στο προσκήνιο του οποίου παίζεται από καιρού εις καιρόν η πιο μεγαλειώδης τραγωδία που μπορεί κανείς να φανταστεί: Οι μυστηριώδεις δυνάμεις της φύσεως, προαγγελλόμενες με τρομερούς υποχθόνιους κρότους, εκτινάξουν από τα βάθη της θάλασσας, πανύψηλους πίδακες φλογών, καπνούς που σκεπάζουν τον ουρανό, τεράστιες πέτρες, νησίδρια κάποτε ολόκληρα. Όταν η τραγωδία τελειώσει, το δέος που προκάλεσε παραμένει. Είναι σαν διάχυτο στον αέρα. Αποτελεί την ατμόσφαιρα της Σαντορίνης. Όταν βρεθείτε μπροστά της νοιώθετε ότι είσαστε εμπρός σε κάτι απόκοσμο, και εξαιρετικό. Η σιγή που την περιβάλλει δεν είναι όπως στα άλλα νησιά, σιγή ειρήνης. 

Είναι η βαριά και δραματική  σιγή κάποιας μεγάλης αναμονής, μια σιγή παρόμοια μ εκείνη στην οποία ακινητεί η φύση τις στιγμές που μαυρίζουν οι ουρανοί και προετοιμάζεται το ξέσπασμα της μπόρας. Τα νερά της θάλασσας έχουν ένα χρώμα βαθύ και μοιάζουν απύθμενα. Άπατα νερά τα λένε οι κάτοικοι. Μεταξύ αυτών και του γαλάζιου ουρανού υψώνονται σε ημικυκλικό σχήμα, ψηλές παρυφές απότομων και δραματικών βράχων, γυμνών και άγριων όμοιων με τα τείχη των τιτάνων. Πράγματι δε όλη η Σαντορίνη δεν είναι παρα ένα τείχος ; Το μήκος της είναι τριάντα πέντε χιλιόμετρα και το βάθος της τέσσερα μόνο.

Οι βράχοι αυτοί δεν μοιάζουν σε τίποτα με άλλους βράχους. Καμωμένοι από τη λάβα , τις σκουριές και τη στάχτη μιας έκρηξης ηφαιστείου που έλαβε χώρα πριν 3400 χρόνια έχουν το χρώμα της πυρκαγιάς και της καταστροφής. Είναι κατάμαυροι, κοκκινωποί  σε μέρη και το χώμα τους δεν είναι παρά στάχτες. Μικρές, εδώ κι εκεί πολιτείες, ονειρωδώς λευκές, τοποθετημένες στα χείλη ακριβώς των θεόρατων αυτών κάθετων βράχων, γεμίζουν τη ψυχή του ανθρώπου μ ένα αίσθημα ιλίγγου. Απρόσιτες και ανάερες, είναι σαν οπτασίες πολιτειών σαν τις υπέρτατες εκείνες πατρίδες για τις οποίες μιλάει ο Λοτί και οι οποίες προβάλλουν φαντασμαγορικές στα ύψη των οριζόντων.

Κανείς δρόμος δεν φαίνεται να ανεβάζει σε αυτές, κι έχει κανείς την εντύπωση ότι αν φυσούσε ένας δυνατός άνεμος θα τις ξερίζωνε και θα της κατρακυλούσε στην άβυσσο των απύθμενων νερών. Έτσι αποξενωμένες από τον κόσμο και σχεδόν αβέβαιες μεταξύ του αχανούς της θάλασσας, οι λευκες αυτές πολιτείες της Σαντορίνης έχουν μια ομορφιά υπερκόσμια με κάτι μαζί, το δραματικό. Συλλογίζεται κανείς ότι δεν στέκονται μόνο στο χείλος της αβύσσου αλλά και πάνω σε κοιμισμένα ηφαίστεια που μπορούν, ξυπνώντας μια μέρα να τις τραντάξουν και να τις σωριάσουν κάτω σαν χάρτινα καστέλια ή να τις σκεπάσουν μ ένα σάβανο στάχτης- όπως την πανάρχαια Θήρα που ξέθαψε ο φον Χίλλερ  …

Ενώ το πλοίο μπαίνει στο ημικύκλιο των θεόρατων βράχων της νήσου, βλέπουμε δεξιά μας κι απάνω στα βαθυγάλανα νερά της θάλασσας χαοτικούς σωρούς χαμηλών γηλόφων, των οποίων τα σχήματα και η σύσταση θυμίζουν τα απορρίμματα εκείνα που βλέπει κανείς κοντά σε μεγάλα εργοστάσια και που προέρχονται από τους φούρνους των. Θα λεγε κανείς ότι από χρόνια και χρόνια έρχονται μεγάλα πλοία και αδειάζουν στο σημείο αυτό της θάλασσας φορτία τέτοιων απορριμμάτων, καμένων κάρβουνων και σκουριών, προερχομένων από όλα τα εργοστάσια της γης, σχηματίζοντας έτσι σιγά σιγά, τους λοφίσκους αυτών των οποίων το απαίσιο και πένθιμο μαύρο χρώμα λεκιάζει την θάλασσα. Είναι μας λένε το ηφαιστειογενή νησίδρια της Σαντορίνης, οι διάφορες Καϋμένες που το ηφαίστειο στις εποχές της δράσεως του, διασκεδάζει να εμφανίζει, να συνενώνει να διασκεδάζει να εμφανίζει και κάποτε να εξαφανίζει  πάλι από την επιφάνεια της θάλασσας. Ανάμεσά τους διακρίνεται ένας λοφίσκος, βαθουλωμένος στην κορυφή του σε σχήμα κρατήρας, και του οποίου το κοίλωμα έχει επιστρώσεις θειαφιού. Είναι το τελευταίο ηφαίστειο του 1925, σήμερα χωρίς ίχνος καπνού ή φλόγας.

Η θέα των νησιδρίων αυτών, που μοιάζουν απανθρακωμένα κάνει μια ζοφερή εντύπωση . Σωστά νησίδρια του Διαβόλου – είναι η αιώνια απειλή που βαραίνει επί της Σαντορίνης. Υπό τη γαλήνια επιφάνειά τους, μυστηριώδεις τρομερές δυνάμεις εργάζονται αδιάκοπα. Σ ένα σημείο της ακτής των, τα νερά της θάλασσας είναι ζεστά. Αυτού, μας λένε θα λάβει χώρα η νέα έκρηξη όταν οι δυνάμεις αυτές των εγκάτων της θάλασσας θα ζητήσουν μία διέξοδο για τη λάβα που βράζει υπό το φλοιό της γης.

Πλέουμε πάνω στα ακύμαντα λουλάκια νερά, υπό τους   ίσκιους των πανύψηλων μαύρων και κάπου κάπου κοκκινωπών βράχων της Σαντορίνης. Πλησιάζουμε στα Φηρά, την πρωτεύουσα που λευκάζει πάνω στο χείλος των βράχων σε ύψος τριακοσίων πενήντα μέτρων. Το βλέμμα αγκαλιάζει τώρα όλο σχεδόν το ημικύκλιο της νήσου. Πουθενά μια μικρή αμμουδιά ένα μικρό ίσιωμα εδάφους πουθενά η παραμικρή βλάστηση! Αλλά επί χιλιόμετρα και χιλιόμετρα, θεόρατα κάθετα τείχη ηφαιστειογενούς γης, ραβδωμένης από διαφορετικά στρώματα λάβας και πετρωμάτων και γδαρμένης τυραννισμένης κομμένης σαν με το μαχαίρι καθ όλο το  μήκος του νησιού…

Έχω την αίσθηση ότι πλέω σε μία μαγική και παραμυθένια εσχατιά της γης, σε μία από τις εσχατιές εκείνες του εφιάλτη και του δέους που περιγράφουν οι Χίλιες και Μία Νύκτες… Μακριά στο εσωτερικό του νησιού, διαγράφεται στον ουρανό η κορυφή ενός βουνού, του Προφήτη Ηλία, που αποτελείται από τη μόνη φυσιολογική και προηφαιστειακή γη την οποία βρίσκει κανείς στη Σαντορίνη. Το βουνό αυτό υπήρξε ο ακίνητος θεατής των πιο τρομερών γεωλογικών αναστατώσεων της γης. Σε μία εποχή απείρως μακρινή ήταν μία από τις κορυφές της ηπείρου […]

Έχουμε φθάσει στα Φηρά. Το επίνειο της αποτελείται από μερικά λευκά σπιτάκια και τρωγλοδυτικές κατοικίες ανοιγμένες σε βιολεττιά ηφαιστειογενή βράχια. Η λέξη επίνειο είναι ευφημισμός. Ούτε όρμος υπάρχει ούτε αμμουδιά. Τα λίγα σπίτια είναι σφηνωμένα στα πόδια του θεόρατου βράχου κι ΄ένας κτιστός βραχίονας μόλου είναι τόσο μικροσκοπικός ώστε μόλις χωρούν για να αράξουν πέντε δέκα βάρκες. Υψώνοντας κανείς τα μάτια του βλέπει τον μαύρο βράχο της λάβας και της σκουριάς να ανεβαίνει ως ένα ιλιγγιώδες ύψος στην κορυφή του οποίου λευκάζουν τα σπίτια των Φηρών. Διερωτάσθε πως ανεβαίνουν πάνω εκεί;

Στην ακτή όμως μας περιμένουν μερικά μουλάρια με τα σαμάρια τους σκεπασμένα με μαλακά μαξιλάρια. Τα καβαλικεύουμε ξεπερνάμε τα λίγα σπιτάκια και τις τρωγλοδυτικές κατοικίες των βράχων και παίρνουμε ένα ελικοειδή δρόμο, ανοιγμένο στο βράχο κι όλο σκαλοπάτια ο οποίος είναι προφυλαγμένος από την πλευρά του βαράθρου μ ένα ασβεστοχρισμένο τοίχο. Η ανάβαση του διαρκεί πιότερο από μισή ώρα  γιατί ο δρόμος κάνει τόσες κορδέλες ώστε βλέποντας επι ώρα κανείς πάνω από το κεφάλι του την κωμόπολη των Φηρών στο ίδιο σχεδόν πάντα ύψος θεωρεί ότι προχωρεί επί τόπου  .[…]

Σ όλη την κωμόπολη δεν είδα παρά μία ροδοδάφνη, κοντά στην μητρόπολη, μια ωραία ροδοδάφνη εξαίσια ανθισμένη. Η μοναδική της παρουσία στη γη αυτής της λάβας και της στάχτης όπου τα δέντρα και τα λουλούδια δεν φυτρώνουν είχε κάτι το εκτάκτως συγκινητικό….

[…] το βαπόρι μου μας είχε φέρει φαινότανε σαν ένα ασήμαντο ακάτιο από το κάθετο ύψος των τριακοσίων πενήντα μέτρων που το αγναντεύαμε …[..]

Μία απέραντη γαλήνη είναι επικαθισμένη σαν άλλη στάχτη ηφαιστείου πάνω στην παράδοξο αυτή νήσο, της οποίας βάθρο είναι μία αδιάκοπη και τρομερή απειλή. Η ζωή του λοιπού κόσμου μοιάζει σαν κάτι απείρως μακρινό, το μυθικό σχεδόν. Ένα αίσθημα απομονώσεως και εξορίας πλημμυρίζει την ψυχή του ανθρώπου που θεάται από την απόκοσμη αυτή σκοπιά το προαιώνιο, και σιωπηλό θέατρο ενός των μεγαλύτερων δραμάτων της φύσεως. Αισθάνεται κανείς ότι εδώ που βρίσκεται δεν μπορεί να συμβεί τίποτα άλλο εκτός από μία φρικτή καταστροφή ….!»

---

[1] Αφιερώνεται στον Νίκο Γ. Κανακάρη, …..για τα όνειρά του! 

Το Ηφαίστειο, το Διεθνές και το της Σαντορίνης, Δημητρίου Ψαθά.

Τα εύθυμα του δικαστηρίου

Εφημερίδα Αθηναϊκά Νέα, Πέμπτη 31 Αυγούστου 1939.

Τρεις άνθρωποι οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο. Και πάλι δια τα διεθνή, διότι οι Έλληνες, ως λαός αψίκαρος τα παίρνουν κατάκαρδα τα διεθνή ζητήματα και τα μεταβάλουν αυστοστιγμής σε υποθέσεις καθαρώς προσωπικές.

Το περίεργο σε αυτή την ιστορία, είναι ότι οι τρεις άνθρωποι είναι εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους. Απορεί ο πταισματοδίκης:

-    Τον ξέρεις τον κύριο;

-    Όχι.

-    Εσύ τον ξέρεις;

-    Όχι.

-    Δεν γνωρίζεστε;

-    Ποσώς.

-    Που συναντηθήκατε;

-    Στο τραμ

Στο τραμ συνέβη η ιστορία. Ο ένας κύριος ήταν καθιστός. Είχε μπροστά του ανοιχτή την εφημερίδα κι μελετούσε εμβριθώς. Από πάνω του ήταν άλλοι δύο όρθιοι. Σκυμμένοι όμως και αυτοί στην ίδια εφημερίδα. Και δεν αρκούνται στην ανάγνωση παρά σχολιάζουν καθένας χωριστά.

-    τς…..τς….τς…..τς….

-    Ύφεσις….

-    Μπαρδόν;

-    Δεν βλέπεις;

-    Που την βλέπεις εσύ ;

-    Εγώ;

-    Δεν βλέπεις τι γίνεται κύριος; Εδώ σου λέει ο κ. Χίτλερ Δαντσιγνκ. Σου λέει η Πολωνία μπρακ λακιρντί. Σου λέει ο κ. Χίτλερ διάδρομο. Σου λέει η Πολωνία δεν περνάς. Άσπρο ο ένας μαύρο ο άλλος.

Σκύβει επάνω από το κεφάλι του καθισμένου ο δεύτερος και δείχνει με το δάχτυλό κάτι επάνω στην εφημερίδα του.

-    Βλέπεις εδώ;

-    Βλέπω.

-    Το λεπόν;

-    Η θύρα είναι ανοικτή

 Δημήτριος Ψαθάς

-    Ποια θύρα κύριος; Την βαράει ο ένας στα μούτρα του άλλου. Κάνει να την ανοίξει η Αγγλία γκαπ! …την κλείνει η Γερμανία. Κάνει να την ανοίξει η Γαλλία γκουπ! Την κλείνει η Πολωνία.

-    Ναι αλλά;…

-    Τι αλλά;

-    Διάβασε εκεί….

-    Τι να διαβάσω;

-    Λέει διαπραγματεύσεις.

-    Στον τίτλο το λέει μόνο.

-    Τα άλλα είναι από μέσα… Άσε να γυρίσει το φύλλο ο κύριος και βλέπουμε.

Αλλά ο κύριος δεν είχε καμία διάθεση να γυρίσει τη σελίδα. Βυθισμένος στην ανάγνωση έδειχνε μεγάλη δυσφορία για την κουβέντα που γινόταν από πάνω του και πότε – πότε στραβοκοίταζε. Οι δύο συζητητές όμως δεν μπορούσαν να κάνουν περισσότερη υπομονή. Όπου ο ένας πήρε το θάρρος και του απηύθυνε το λόγο.

-    Με το μπαρδον.

 Γύρισε εκείνος:

-    Τι συμβαίνει ;

-    Γυρίζετε παρακαλώ τη σελίδα;

-    Πως είπατε;

-    Λέω για τη σελίδα.

-    Να τη γυρίσω;

-    Αν δεν ενοχλείσθε δηλαδη.

-    Διαβάζω, κύριε.

-    Μπαρδον. Τι συμπέρασμα βγάζετε εσείς;

-    Ύφεσις.

-    Μπα;…..

-    Σταμάτησαν οι εκρήξεις;

-    Πώς;

-    Για το ηφαίστειο δεν λέτε;

-    Ποιο ηφαίστειο ;

-    Της Σαντορίνης.

Ο άλλος εξαγριώθηκε:

-    Μωρέ μπράβο! Εδώ χαλάει ο κόσμος του λόγου του διαβάζει ηφαίστειο.

Ο κάτοχος της εφημερίδας έγινε μπαρούτι.

-    Πως είπατε κύριε;

-    Είπα!

-    Εσείς θα μου κανονίσετε τι θα διαβάσω; Ωραίο είναι και τούτο. Την πλήρωσα την εφημερίδα μου κύριε και διαβάζω ότι μου αρέσει . Δώσε κι εσύ ένα δίφραγκο και διάβασε για το Δάτντσιγκ. Εμένα μ ενδιαφέρει το ηφαίστειο!

-    Σαντορινιός είσαι ;

-    Δεν σ ενδιαφέρει!

-    Είπα….

Μπήκε ο τρίτος στη συζήτηση:

-    Δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλει μέσα σε όλα και τούτο το ηφαίστειο . Που στο διάολο ξεφύτρωσε κι αυτό μέσα στην ώρα !

Έγινε μικρή παύση. Κι ύστερα επαναλήφθηκε η συζήτηση μεταξύ των δύο, ενώ ο τρίτος βυθίστηκε με περισσότερο πείσμα στην ανάγνωση της δράσης του ηφαιστείου.

-    Εάν ήμουν Αγγλία…

-    Εσύ;

-    Εγώ. Θα έλεγα. Έλα εδώ κυρία Γερμανία. Τι επιθυμείς. Διάδρομο. Εντάξει. Θα σου δώσω διάδρομο. Αλλά θα μου δώσεις και εσύ κάτι . Όχι τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου! Να σου λείπουν αυτά κυρία Γερμανία και με το μπαρδον. Κόψε και από εδώ ένα κομμάτι και φέρε να το δώσουμε στην Πολωνία.

-    Από πού;

-    Από δω.

-    Το Μέμελ, δηλαδή;

-    Όχι την Πρωσσία. Να βγάλεις μία φέτα από εκεί…

Και συγχρόνως έσκυψε επάνω στο χάρτη και έδειξε με το δάκτυλο. …μια φέτα επάνω στην Ανατολική Πρωσσία. Όπου ο αναγνώστης της εφημερίδας έγινε πάλι κατακόκκινος από οργή:

-    Σας παρακαλώ κύριε!!!

-    Ακόμα τη Σαντορίνη διαβάζεις;

-    Σου είπα να μην σε νοιάζει. Αλλά που να μ ακούσει κύριε πταισματοδίκα.!! Όχι μόνο επέμενε να διαβάσει από την εφημερίδα τη δική μου ότι ήθελε αυτός. Αλλά στο τέλος μου είπε κι ότι είμαι Βλάκας!

Τον καλεί ο πταισματοδίκης.

-    Τον είπες βλάκα;

-    Μα είναι δουλειά αυτή;

-    Ποια;

-    Εδώ κύριε πταισματοδίκα, ηφαίστειο είναι όλος ο κόσμος , αυτός με τη Σαντορίνη. Γίνεσαι θηρίο; Τέλοσπάντων αν δεν είχαμε τίποτα άλλο κομμάτια να γίνει . Διάβαζε και ηφαίστειο και ότι σου γουστάρει. Εδώ όμως καίγεται ο κόσμος, τη Σαντορίνη θα κοιτούμε;

-    Γιατί τον έβρισες;

-    Δεν τον έβρισα.

-    Του είπα: αμ φαίνεσαι φουκαρά μου πως είσαι Σαντορινιός.

Κι αυτός θίχτηκε και μου λέει : Σαντορινιός είσαι και φαίνεσαι! Του λέω εγώ είμαι Πειραιώτης! Αλλά για να έχεις πέσει με τα μούτρα στο ηφαίστειο  πάει να πει πως είσαι Σαντορινιός.

Πετάγεται ο πρώτος:

-    Και μου προσέθεσε: τι περιμένεις από ένα νησί που βγάζει ελαφρόπετρα και φάβα!

-    Έτσι σου πε; Λέει ο δικαστής.

-    Έτσι!!

Ανα εικοσιτέσσερις ώρες κράτηση επιβλήθηκε στους τρεις. Και μερικοί ψιθύρισαν  ότι ο μόνος Σαντορινιός από τους τρεις …ήταν ο πταισματοδίκης!