H κρίση και η Διά-κριση στη Σαντορίνη

Η Κρίση και Δια- κριση…στη Σαντορίνη

Επιτρέψατε μου να σας ενοχλήσω για άλλη μια φορά.

Σε αποστροφή δημόσιου λόγου πολιτικού στο νησί, έγινε αναφορά για εντοπισμό 10 χρονου παιδιού που έψαχνε στα σκουπίδια για φαγητό; Είναι το μόνο περιστατικό; Πόσο θα το συζητήσουμε; ελάχιστα... Πότε επιτέλους θα δούμε την Ουσία του δώρου και όχι το περιτύλιγμα;.... Δλδ μόνο τα αποτελέσματα της κρίσης βιώνουμε ;

Όλοι μας ξέρουμε, ότι σε κάθε μικρή κοινωνία της Σαντορίνης, υπάρχουν συνάθρωποί μας που τώρα την περίοδο της κρίσης, έχουν περισσότερο ανάγκη από ποτέ να τους βοηθήσουμε έστω και μ ένα πιάτο φαγητό. Μη γελιόμαστε και μεταξύ μας…. Πολλοί  Σύλλογοι, Φορείς ή και άτομα που διαθέτουν την οικονομική ευρωστία προσπαθούν, μένοντας στην αφάνεια, να δείξουν την πραγματική νέας μορφής – ευεργεσία στο νησί.

Είναι μόνο αυτό; Η κοινωνία της Σαντορίνης δεν είναι μόνο μία…η «Σαντορίνη» δεν εμφανίζεται την τουριστική περίοδο, και πέφτει σε χειμερία νάρκη το χειμώνα! Κάποια στιγμή πρέπει να δούμε ουσιαστικά , τον κάτοικο της Σαντορίνης. Τον κάτοικο που μπορεί να δέχεται από μόνος του αυτές τις έντονες εικόνες ( δεν είναι λίγο οι χιλιάδες τουρίστες και η άναρχη δόμηση των χωριών πια), και θέλει να ξεσπάσει και δεν μπορεί …

 Δεν έχουμε ανάγκη για π.χ. πλείστες όσες μορφές Ψυχολογικής θεραπείας; Ντροπή... Τι είπα πάλι ;Είναι δύσκολο, μα και συνάμα επίφοβο να πεις, ότι αύριο το πρωί έρχονται 14 ψυχολόγοι στα χωριά, και τους επισκέπτονται οι κάτοικοι… Δεν θα πετύχουμε τίποτα… Δεν θα πάει σχεδόν κανείς…Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί τρέχουμε ή μάλλον μας κάνουνε να τρέχουμε με διαφορετικές ταχύτητες; Μόνο για τα λεφτά; Μόνο για τα βραβεία; Και η Ουσία του Δώρου; Ο Άνθρωπος της Σαντορίνης;

Κατά πόσο είμαστε περήφανοι όλοι για τον  Άλλο Άνθρωπο; Τον Γείτονα; Τον Χωριανό; Τον Νέο;

Αλήθεια αν έβγαινε μια απόφαση… ωστέ να «κλείσει» ουσιαστικά ο «πόλος» της τουριστικής Σαντορίνης τι θα γινόταν; Αν ας πούμε αποφασίζαμε  να κλειστούμε στο καβούκι μας και να επανέλθουμε δριμύτεροι θα το αντέχαμε; Ή τουλάχιστον να λέγαμε ότι θα δεχόμασταν μόνο το 1/10 των τουριστών από ότι κάθε χρόνο …και όλη την περίοδο που θα κάναμε μια αναγκαία σταση στο Αύριο, θα κοιτάγαμε να συνέλθουμε λίγο από τα απότομα χαστούκια  τι θα γινόταν; Ακραία άποψη το αποδέχομαι … αλλά μήπως το ακραίο στο κομμάτι της Σαντορίνης είναι και το πιο λογικό;

....Ας ξυπνήσουμε λίγο ...Ας σταματήσουμε να κοιτάμε τα βραβεία...και ας δούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τον ΆΝΘΡΩΠΟ της Σαντορινης και την πραγματική ΙΣΤΟΡΙΑ του νησιου

Τα ντενεκίδια του Αι Γιάννη στα Φηρά.

Δεκαετία του 60. Ανοιχτές είναι οι πληγές που άφησε ο σεισμός του 1956. Τα Φηρά, που δέχθηκαν μεγάλο πλήγμα από τον εγκέλαδο είναι μισοκατεστραμένα. Όλη η πλευρά της Καλντέρας εκτός από λίγα σπίτια, χαλάσματα. Τα υπόσκαφα φιλοξενούσαν μόνο καρκαγιάννηδες και μώροι… όπως μας έλεγαν οι μεγάλοι. Λίγες οι επιλογές μας για παιχνίδι. Το απόγευμα στα τσίκουδα της Ένωσης και στα χαλάσματα του κόκκινου σπιτιού. Μερικά βράδια μας όμως ήταν γεμάτα. Ήταν οι βραδιές που θα ανάβαμε τα ντενεκίδια του Αϊ Γιάννη. Ήταν οι μέρες που στο νησί δειλά δειλά έφταναν τα πρώτα κρουαζιερόπλοια. Και καθώς η πλευρά της καλντέρας ήταν θεοσκότεινη, η περιηγητική λέσχη και ο αείμνηστος Γιανακούλιας, είχαν βρει τρόπο να εντυπωσιάσουν τους τουρίστες που επέστρεφαν στο πλοίο τους μόλις ο ήλιος έπεφτε πίσω από Ηφαίστειο. Μαζευόμαστε να βοηθήσουμε τον Αείμνηστο Συρίγο, το Φορμόλη να ανάψει τα ντενεκίδια για νάχει φως η καλντέρα και να βλέπουν το νησί με όμορφο τρόπο οι ξένοι. Παίρναμε λοιπόν τα ντενεκίδια που συνήθως ήταν από γάλα , βάζαμε μέσα λίγο στουπί με πετρέλαιο και τα τοποθετούσαμε σε όλη την περίμετρο της Καλντέρας των Φηρών. Από τον Άγιο Μηνά μέχρι εκεί που είναι σήμερα το τελεφερίκ. Μόλις βράδιαζε , τα ανάβαμε…

Ύστερα καθόμαστε στο τοίχο του Αι Γιάννη και τα χαζεύαμε μέχρι να σβήσουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το ανεπανάληπτο θέαμα που είχαμε μπροστά μας. Χιλιάδες φωτιές έδιναν στην Καλντέρα ένα απίστευτο χρώμα . Βλέπαμε τα φλας που αναβόσβηναν από το κρουαζιερόπλοιο και χαμογελούσαμε…. Οι ξένοι έβλεπαν το πύρινο ποτάμι που διαπερνούσε τα γκρεμνά και τα χαλάσματα, έβλεπαν με το λιγοστό φως αυτό που σήμερα λέμε το πιο όμορφο σημείο στο κόσμο…. καμιά φορά ο αέρας έσπρωχνε κανένα μικρό ντενεκίδι στα γκρεμνά και τότε άρχιζε να πιάνει δουλειά η ομάδα της πυρόσβεσης… με όπλο όμως ένα κλαδί από κουφοξυλιά…. Όταν το κρουαζιερόπλοιο ξεκινούσε το ταξίδι της επιστροφής του παίρναμε την εντολή να μαζέψουμε τα ντενεκίδια ….. Οι ξένοι έφευγαν με χιλιάδες φωτογραφίες και αναμνήσεις στις μηχανές τους… Εμείς γυρίζαμε στα φτωχικά μας και την καλντέρα τύλιγε το σιωπηλό δίχτυ της νύχτας…. Δεν ξέρω γιατί φίλοι μου αλλά μου άρεσε πιο πολύ η καλντέρα με τα ντενεκίδια μας παρά σήμερα με τα χιλιάδες πολύχρωμα φώτα….

Πηγή: www.neasantorinis.gr 

υ.γ. Δεν θα μπορούσα να μην προσθέσω ένα τέτοιο κείμενο μνήμης...τόσο όμορφο..τόσο μακρινό...αλλά και τόσο κοντινό παράλληλα....

Πάμε σαν άλλοτε και πάλι ....

Το ηφαίστειο Θήρας και η Εικονομαχία

 άρθρο του Ι.Παναγιωτόπουλου  Περιοδικό Θεολογία. Τόμος II , τεύχος 1 /2009 σελ 235-253

Το Ηφαίστειο Θήρας και η Εικονομαχία by

Η Σαντορίνη της Dorothy Burr Thompson

Η  Dorothy Burr Thompson (1900-2001) υπήρξε γνωστή αρχαιολόγος. Επισκεπτόταν πολύ συχνά την Ελλάδα. Ενώ δώρισε τη φωτογραφική της συλλογή στην Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών Αθήνας.  Η συλλογή, που εκτείνεται χρονικά από το 1923 μέχρι και το 1955, περιλαμβάνει φωτογραφίες από τα ταξίδια της Thompson στην Ελλάδα την Τουρκία και την Ιταλία. Πέρα από τις αρχαιολογικές πληροφορίες, οι φωτογραφίες της καταγράφουν τοπία, κτήρια, έθιμα και επαγγέλματα που έχουν εκλείψει. Τα αρχεία της μπορούν να εντοπιστούν http://www3.ascsa.edu.gr/archives/ . Η Σχολή επίσης δημιούργησε μια εκπληκτική ιστοσελίδα για το έργο της το φωτογραφικό η οποία διανθίζεται με πραγματικές εικόνες μιας άλλης εποχής.   Ας ανατρέξουμε και εμείς με τη σειρά μας ενδεικτικά στην Οία του 1934, στα Φηρά του 1925 , στο Μεγαλοχώρι του 1925 στην Παναγιά του Λαγκαδιού στο Κοντοχώρι  , σε μια εκπληκτική φωτογραφία των Φηρών ( που εννοείται ότι δεν έχει καμία σχέση με το σήμερα )  και σε μια βεγγέρα εκείνης της χρονιάς…κάπου στη Σαντορίνη…. Και ας αναλογιστούμε το σήμερα…..!

Τση βεγγέρας το σκοπό....

Νίκος Κυριαζής- Γιάννης Βαρβαρήγος.....

Phallus impudicus : Φαλλός ο Ξεδιάντροπος

Διαδικτυακά εντόπισα το μανιτάρι αυτό. Φυσικά όταν είδα ότι υπήρχε ειδική επεξήγηση από τον Καθηγητή Σαμψών Κατσίπη, δεν κρατήθηκα ζήτησα την άδεια και να μαστε λοιπόν στον Phallus impudicius. Ένα ιδιαίτερο μανιτάρι (και) της Σαντορίνης που σημαίνει  Φαλλός ο Ξεδιάντροπος! ( και όχι δεν είμαστε την περίοδο της αποκριάς... Βγάζει μια γλοιώδη ουσία με αηδιαστική και αποκρουστική μυρωδιά που προσελκύει τις μύγες από μεγάλες αποστάσεις και έτσι με τα πόδια τους μεταφέρουν τα σπόρια του. Όμως μόλις βγαίνει από τη γη είναι με μορφή "αυγού" και τότε μυρίζει όμορφα και τρώγεται! Θεωρείται μάλιστα αφροδισιακό. Κανονικά βγαίνει αργά το καλοκαίρι και το φθινόπωρο!

Ο τυχερός φωτογράφος αλλά και "κάτοχος" είναι ο Γιώργος Δανέζης. 

Αλήθεια τι ξέρουμε από όσα υπάρχουν μέσα στο χωράφι μας ή μεσα στις αυλές μας;  Μήπως ήρθε η ώρα σιγά σιγά να μπούμε και σε αυτό τον τομέα ενημέρωσης και ερμηνείας; ... Tι δεν είναι ο φυτογενετικός πλούτος μέρος της Ιστορίας μας; Για σκεφτείτε και πάλι ; ....

Το Ταγκαρόγκ της Ρωσίας της και η σχέση με τους Σαντορινιούς

 Το Ταγκαρόγκ είναι παραλιακή πόλη στη Νότια Ρωσία. Εκεί πλείστοι όσοι έλληνες συμμετείχαν και συνέβαλαν με τον τρόπο τους στην ανάδειξη μιας ιδιαίτερα σημαντικής ελληνικής κοινότητας της περιοχής. (Βαρβάκης, Σουρής κ.α.)

Με την παρούσα σύντομη ανάρτηση απλά θα επισημανθούν κάποιες αναφορές που εντοπίστηκαν για τη σχέση του Ταγκανρόγκ με τη Σαντορίνη.

«Ο δε Fontanier παρατηρεί ότι σε κανένα άλλο νησί του Αιγαίου δεν υπάρχει τόση αφθονία των αναγκαίων βιοτικών αγαθών. Σε κανένα άλλο νησί δεν είναι τόσο προχωρημένος ο πολισμός. Τα κρασιά μεταφέρονται στις ξένες αγορές από τα πενήντα καράβια του νησιού. Αυτά φτάνουν συχνά ως το Ταγκαρόγκ. Οι ναυτικοί μεταφέρουν στο νησί μια δυο φορές το χρόνο στάρια και εμπορεύματα πολυτελείας και οργανώνουν ένα είδος αγοράς που εφοδιάζει το αιγαίο. [1]»

Η Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου[2], εξ αιτίας της οποίας δημιουργήθηκε αυτή η ανάρτηση γράφει για τη σχέση του Τσέχωφ με τη Σαντορίνη και το Ταγκανρογκ.:

«Από το αυτοβιογραφικό “Η ζωή μου” διαφαίνεται η θλιβερή εντύπωση του Τσέχοβ γιαυτή την πόλη όπου “Σ' ολόκληρη την πόλη δε γνώριζα ούτε ένα τίμιο άνθρωπο” και που “Όπου αν πας δεν ακούς παρά κούλιτς, αβγά, κρασιά Σαντορίνης και μωρά στο βυζί. Ούτε μια εφημερίδα, ούτε ένα βιβλίο”»¨

Ενώ ο Καθηγητής – Ερευνητής Κωνσταντίνος Θώδης στις ήδη αναρτημένες μελέτες του προσθέτει βασικά στοιχεία ανάδειξης μιας άλλου είδους ιστορίας[3]:

« Για  του  λόγου  το  αληθές , ιδού  ένα  απόσπασμα  από  το  βιβλίο  του  καθεδρικού  ναού  της  Κοίμησης  της  Θεοτόκου – Ουσπένσκυ – στο  Ταγκανρόγκ  το  1860 .  « 27  Ιανουαρίου  στο  Ναό  της  Κοίμησης  της  Θεοτόκου  βαφτίστηκε  ο  Αντόν  Τσέχοβ . Αναδεκτοί  ήταν  ο  έμπορος  Σπυρίδων  Τιτόβ  από  το  Ταγκανρόγκ  και  η  γυναίκα  του  εμπόρου  Δημητρίου  Κυρίλοβ – Σοφιανόπουλο , Ελιζαβέτα  Εφίμοβνα  Σοφιανόπουλο 71-73. Το  1782  πρώτος  ιερέας  της  ελληνικής  εκκλησίας  αμέσως  μετά  την  ίδρυσή  της  ήταν  ο  Νικήτας  Αργυρός   πιθανόν  από  τη  Σαντορίνη . Η  εκκλησία  βρισκόταν  επί  της  οδού  Γκρέτσεσκαγια αρ. 54…….»  Παράλληλα δε: «: ην  εμφάνιση  στην  πόλη  Ταγκανρόγκ  κινηματογράφου  στα  τέλη  του  19ου  αι .  κάποιοι  τη  θεωρούσαν  χρυσή  εποχή  και  αποπειράθησαν  μέσω  αυτής  να  κερδίσουν  αρκετά  χρήματα . Να , λοιπόν  πώς  συνέβη  αυτό . Στη  γωνία  της  οδού  Πετρόβσκαγια , πάροδος  Ουσπένσκαγια – σήμερα  Λένινα  62 – βρισκόταν  φάμπρικα  παρασκευής  μακαρονιών  με  ατμό . Κτίριο  ενός  ορόφου , σκεπασμένο  με  κόκκινα  κεραμίδια  και  φυτεμένο  γύρω – γύρω  με  λεύκες . Την  περίοδο  αυτή  το  κτίριο  ήταν  υπό  την  ιδιοκτησία  του  Έλληνα  υπηκόου  Αντόν  Ντμίτριεβιτς  Νομικόσοβ  από  τη  Σαντορίνη  – Αντωνίου  Νομικού  του  Δημητρίου  ελληνιστί . Μετά  το  θάνατο  του  ιδιοκτήτη , το  1894 ,  η  διαχείρηση  πέρασε  διαδοχικά  στις  πολυάριθμες  κόρες  και  γιους  του  Αντόν  Ντμίτριεβιτς .[4]

Και σε προγενέστερο άρθρο του το οποίο δημοσιεύτηκε και στο καλλιστορώντας γράφει:

«Το  1883  οι  Αλαφούζοβ  αγόρασαν  από  τον  Α.Α. Μπέκεντορφ  εργοστάσιο  κλωστοϋφαντουργίας  στο  χωριό  Νίζνε  Τρόιτσκυ , σήμερα  ομώνυμος  συνοικισμός  της  περιοχής  Τουμαζίνσκυ  της  Ρωσικής  Δημοκρατίας  Μπασκορτοστάν . Ο  Μπέκεντορφ   το  1866 είχε αγοράσει  το  εργοστάσιο  αυτό  από  τον  Έλληνα  επιχειρηματία  Δ.Ε. Μπεναρδάκη , ο  οποίος  ήταν  ιδιοκτήτης  του  από  το  1837  ως  το  1866 . Στον  Πέτρο Νικολάου Μαυρομμάτη      ( Πιότρ  Νικολάγιεβιτς ) ,   πρότειναν  να  εργαστεί  στο  εργοστάσιο , το  οποίο  σήμερα  αποτελεί  μεγάλη  βιομηχανική  επιχείρηση  τσόχας  της  Μπασκιρίας . Γρήγορα  αναρριχήθηκε  στην  ομάδα  διαχείρησης  του  εργοστασίου , θέση  την  οποία  κράτησε  σε  όλη  του  τη  ζωή . Ήταν  διευθυντής  του  τμήματος  βαφής  μαλλιού,   με  σύγχρονη  τεχνολογία  της  εποχής .  Στο  μουσείο  του  εργοστασίου , ανάμεσα  στα  υπόλοιπα  εκθέματα , υπάρχουν  και  φωτογραφίες  μελών  της  διοίκησής  του  από  το  1905  ως  σήμερα . Σε  αυτές  βρίσκεται  και  η  φωτογραφία  του  Πιότρ  Νικολάγιεβιτς  Μαυρομάτη. Το  1893  ο  Πιότρ  Νικολάγιεβιτς  παντρεύτηκε  με  την  Αλεξάντρα  Εφίμοβνα , το  γένος  Κασεβάροβα  (1870 – 1941 ) . Από  το  γάμο  αυτό  υπήρξαν  6  παιδιά , 3  γιοι  και  3  κόρες . Ο  Μπόρις , ο  Νικολάι , ο  Ιβάν , η Βέρα , η  Άννα  και  η  Λύδια . Όταν  τον  Ιανουάριο  του  1897  γεννήθηκε  ο  πρώτος  γιος , ο  Μπόρις , η  Ναντέζντα  Νικολάγιεβνα  Αλαφούζοβα , επίτιμη  δημότης  της  πόλης  Ταγκανρόγκ  στο  Αζόφ,   τον  βάφτισε . ……»

http://kallistorwntas.blogspot.gr/2012/01/blog-post_03.html

Απλά και μόνο για να δείτε για άλλη μια φορά πόση κρυμμένη ιστορία έχει το νησί μας ….

---

[1] Νοταράς Γεράσιμος: 155 χρόνια παρουσίας της Εθνικής Τράπεζας στη Θήρα, σελ 15  http://ha.nbg.gr/editions/editions5/pdf/thira.pdf

[2] Μ.Αρβανίτης Σωτηροπούλου: Οι άγνωστες ελληνικές σπουδές του Τσέχωφ  http://mariasot.blogspot.gr/2013/01/blog-post_21.html

[3] Κ.Θώδη:  Το   Ταγκανρόγκ   των   Ελλήνωνhttp://www.ktdrus.gr/index.files/Novorossiya.html

[4] Κινηματογράφος  « Иллюзион » http://djangorus1.livejournal.com/tag/%CE%A3%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B7