Ακτοπλοϊκά στις Κυκλάδες

του Γεωργίου Σίμωση. ( Αναφορές για τη Σαντορίνη από το http://androspoets.homestead.com/cycladeships.html)

Α/Π «ΚΑΔΙΩ»
Το «Καδιώ» της «Σιγάλα» –έτσι ελέγετο η πλοιοκτήτρια εκ’ Σαντορίνης– ήταν κορβέτα μετασκευασθείσα σε επιβατηγό. Ήταν πιο μεγάλο από τις συνήθεις κορβέτες. Το σκάφος ήταν γκρι σκούρο, και αρκετά ταχύ. Εξυπηρετούσε τις Κυκλάδες μέχρι το 1950, περίπου.

Α/Π «ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ»
Ήταν άνω των 100 τόννων, έως 1300 τόνους. Το στυλ του πλοίου έδειχνε ότι ήταν Αγγλικής κατασκευής, η πρύμη του πλατιά και κάθετη και η πρώρα του κάθετη (μπαλτάς). Ήταν ατμοκίνητο, με δύο παλινδρομικές μηχανές, διπλέλικο, πολύ ευσταθές. Εταξίδευε με 12 μίλια την ώρα. Εξυπηρετούσε την Παροναξία - Σαντορίνη μεταξύ 1955 και 1966, περίπου. Στο τέλος είχε παλιώσει πολύ, ελέγετο ότι το συγκρατούσαν με τσιμέντο στα ύφαλα. Είχα προσέξει στη πλωριά μάσκα επικολλημένη λαμαρίνα για ενίσχυση (Κλαιπίτσα όπως τη λένε στη ναυτική γλώσσα).
Είχε ένα πολύ καλό πλοίαρχο, τον ίδιο πάντοτε, που ήταν, όπως τον θυμάμαι, πολύ προσεκτικός και τυπικότατος στους ναυτικούς κανονισμούς. Δεν θυμάμαι πια το όνομά του. Το σκάφος ήταν μαύρο και η τσιμινιέρα του κίτρινη και λευκή στο μέσον.

Α/Π «ΜΟΣΧΑΝΘΗ»
Η εταιρεία Τόγια υπήρχε και προπολεμικά, με πολλά ακτοπλοϊκά. Το «Μοσχάνθη» εκτελούσε τις γραμμές των νοτίων Κυκλάδων κατά τις δεκαετίες του 50 και του 60 (Πειραιάς-Σύρος-Πάρος-Νάξος) και τις άγονες γραμμές των μικρών νησιών (Δονούσα – Σχοινούσα – Κουφονήσια - Ηράκλεια), Ίος Σαντορίνη. Η άλλη άγονος γραμμή ήταν Πειραιάς-Σύρος-Πάρος-Νάξος-Ίος (Σίκινος, Φολέγανδρος)-Σαντορίνη. Τα πλοία όπως το «Μοσχάνθη» με μπαστούνι ή τσιμπούκι στη γερτή πλώρη, προπολεμικής ναυπηγήσεως, τα ονόμαζαν τύπου Γιοτ. Τύπου Γιοτ ήταν και το «Κωστάκης» του Τόγια και το «Ηλιούπολις» που εξυπηρετούσαν τις Κυκλάδες την ίδια εποχή, όπως και ο «Γλάρος» και το «Λουτσίντα», που εξυπηρετούσαν κυρίως το Ιόνιον. Τα πλοία αυτά είχαν καρένα και πολλά βρεχάμενα, δηλαδή ήταν «βαθειά» καράβια. Το «Μοσχάνθη» ήταν ένα μικρό βαπόρι περίπου 500 τόνων, πολύ καλοτάξιδο και σπανιότατα πόδιζε (ή μπόδιζε) (δηλαδή παρέμενε αναγκαστικά στο λιμάνι λόγω θαλασσοταραχής). Την περίοδο που εκτελούσε τις γραμμές των νοτίων Κυκλάδων, για πολλά χρόνια είχε πλοίαρχο τον καπετάν Κώστα από το Γαλαξίδι. Αυτός είχε γίνει ένα με το πλοίο. Και το βάδισμά του ακόμη, ήταν προσαρμοσμένο στο κούνημα του πλοίου του, όπως τον είδα μία μέρα να ανεβαίνει την οδό Σταδίου πατώντας μία δεξιά και μία αριστερά σαν σε τρικυμία. Το πλοίο είχε μία έλικα, αργόστροφη, που την κινούσε μία κλασσική παλινδρομική μηχανή, νομίζω τριών διαβαθμίσεων, υψηλής, μεσαίας, και χαμηλής πιέσεως. Έκανε επτά περίπου ώρες από το Πειραιά για Σύρο και η ταχύτης του ήταν λίγο μεγαλύτερη των δέκα μιλίων. Το σκάφος ήταν φτιαγμένο, όπως έλεγαν, από λαμαρίνα γαλβανισμένη και οι νομείς του ήταν πολύ πυκνοί, ήταν δηλαδή πολύ καλοφτιαγμένο. Για να κατέβεις στη βάρκα από το κατάστρωμα (τότε στα νησιά βγαίνανε με βάρκες) χρησιμοποιούσαν μία σκαλίτσα που είχε μόνο τέσσερα σκαλοπάτια, τόσο χαμηλό ήταν. Όταν ανέβαινες στο πλοίο υπήρχαν δύο στενοί διάδρομοι δεξιά και αριστερά όπου εστοιβάζοντο οι επιβάτες της Γ΄ θέσεως με τα καλάθια τους (το 1950 με 1960 δεν είχαν βαλίτσες), και τα κοτόπουλα ή τα σφαγμένα κατσικάκια (ριφάκια) που έφερνα δώρα στους Αθηναίους συγγενείς, ή καμιά φορά σε πολιτικούς παράγοντες για κάποιο ρουσφέτι. Στο μέσον μεταξύ των διαδρόμων ήταν το καρέ της Α΄ θέσεως, εμπρός, και της Β΄ θέσεως πρύμνηθεν. Εκεί σε παρελάμβαναν οι καμαρότοι και σε οδηγούσαν στα τάρταρα του πλοίου που βρισκόντουσαν οι καμπίνες, οι οποίες δεν αερίζοντο γιατί τα φινιστρίνια (ή φιλιστρίνα) ήταν χαμηλά, και δεν τα άνοιγαν παρά σπανίως, για να μη μπαίνει η θάλασσα. Σ’ ένα ταξίδι προς Πειραιά, στο λιμάνι της Τζιας, στη Κορησσία, κάποιος από μία βάρκα έβαλε το χέρι του στο φιλιστρίνι και έκλεψε τις παντούφλες μιας γριάς που έκλαιγε και φώναζε σε νησιώτικη προφορά «μπρε πως θε νάβγω η δύστυχη αξυπόλητη στο Περαία». Οι χώροι μέσα στο πλοίο εμύριζαν τη λεγόμενη βαπορίλα, κράμα μυρωδιάς κλεισούρας, χνώτων, εμετών, κ.λπ. Η μυρωδιά αυτή προδιέθετε πολλούς σε ναυτία. Όχι μόνο στην τρίτη θέση αλλά και στη δεύτερη και στη θεωρούμενη επίσημη (πρώτη θέση), υπήρχαν καλάθια με σταλέντα. Όταν γέμιζε το καλάθι, ραβόταν με σακοράφα ένα άσπρο πανί από επάνω, στο οποίο με μελάνι ή με μολύβι ανιλίνης που έγραφε μωβ (λιλά) όταν υγραινόταν, εγράφετο με σαφήνεια η διεύθυνση ή τα αρχικά του μεταφορέα ή του παραλήπτη (όπως π.χ. «Στον κύριο πατέρα μου τον άνδρα της μητέρας μου». Στον Πειραιά γινόντουσαν και λάθη. Στη διαλογή των καλαθιών, κάποιος βιαστικός βούτηξε ένα καλάθι που έφευγε και στις διαμαρτυρίες του άλλου του λέει: Δεν βλέπεις τι γράφει μπρε; Π και Ρ, το όνομά μου, Νικόλαος Φλωράκης. Στην πλώρη βρισκόταν το αμπάρι και το βίντσι. Στο χώρο αυτό έβαζαν τα διάφορα ζωντανά, αρνιά, κατσίκια, και κανένα μοσχαράκι που επρόκειτο να μεταφερθούν στον Πειραιά. Τότε είχαμε και άλλη ευχάριστη μυρωδιά από τη πλώρη. Όμως το πλοίο αυτό ήταν πολύ αγαπητό σε όλα τα κυκλαδονήσια που επί χρόνια εξυπηρετούσε. Το όνομά του, το τόσο γνωστό, οφείλεται και σε δύο προηγούμενα «Μοσχάνθη»: Στο προπολεμικό «Μοσχάνθη» (όμοιο περίπου στην κοψιά, αλλά λίγο μεγαλύτερο), που έκανε συνήθως τη γραμμή της Μήλου και στο Μοσχάνθη του Αργοσαρωνικού, μικρότερο, με κάθετη πλώρη (μπαλτάς). Τόσο αγαπητό ήταν αυτό το πλοίο που το τραγουδούσαν στα γλέντια τους. Στη Σαντορίνη, σε ένα μεγάλο γλέντι, με χορό, νταούλια, πίπιζες, βιολιά και άφθονο μπρούσκο (υψηλόβαθμο σαντορινιό κρασί), τραγουδούσαν τον ακόλουθο στοίχο μέχρι το πρωί:

Με τη δόλια τη Μοσχάνθη
Περιμένω γράμμα ν’ άρθει

Περιμένω γράμμα ν’ άρθει
Με τη δόλια τη Μοσχάνθη.

Με τη δόλια τη Μοσχάνθη
Περιμένω… κ.ο.κ.

Όσο για τη μουσική και αυτή παρουσίαζε ανάλογη ποικιλία με το στοίχο! Ήταν πολύ όμορφο πλοίο. Με την κομψή του πλώρη, με τα γυρτά προς τα πίσω πανύψηλα άλμπουρα (κατάρτια) του, με τη γυρτή επίσης τσιμινιέρα του και με τα χρώματα του Τόγια σου θύμιζε παλαιότερη εποχή. Πράγματι, ήδη από το 1950 το στυλ του, δηλαδή η μόδα του γιοτ, ήταν ξεπερασμένη. Πολλές φορές προσπάθησα να μάθω πότε ναυπηγήθηκε, δεν το κατάφερα. Πιστεύω ότι ναυπηγήθηκε προ του 1930. Το «Μοσχάνθη» απεσύρθη από τις νότιες Κυκλάδες περί το τέλος της δεκαετίας του 60. Κατ’ αυτή την περίοδο (όταν το πλοίο ήταν πρυμνοδετημένο) του έκαναν διάφορες τροποποιήσεις, του αφαίρεσαν τα υψηλά του ωραία άλμπουρα αλλά και τις δύο τουαλέτες που σε υποδέχοντο, και έτσι, ολίγον κουτσουρεμένο, όπως το έχει η έγχρωμη φωτογραφία, το μετέφεραν στη γραμμή Ραφήνας-Καρύστου-Τήνου όπου και εκεί εργάστηκε για καιρό μέχρις ότου εστάλη για διάλυση. Ήταν χάρμα να το βλέπεις να ταξιδεύει με τρικυμία. Μία να προβάλει ψηλά πάνω στο κύμα και μία να χάνεται μέσα στους άσπρους αφρούς και να φαίνεται μόνο η τσιμινιέρα με τον καπνό. Με τον καιρό στην πάντα ταξίδευε θαυμάσια, χωρίς διατοιχισμούς (Μπότσι). Με τον καιρό στη πλώρη έσχιζε το κύμα και μόνο το επηρέαζε ο καιρός στις πρυμιές μάσκες (δευτερόπρυμνα). Τότε, όταν ο καιρός ήταν δυνατός, έκανε τόσο διατοιχισμό που έφευγαν οι καρέκλες από τη μία πλευρά του καπνιστηρίου και κτυπούσαν στην άλλη. (Το καπνιστήριο είναι το υπερκατασκεύασμα κάτω από τη γέφυρα τιμονιέρα, με τα διπλά παράθυρα).

Beyonce - Σαντορίνη

όταν σ ένα βίντεο συνδυάζεται η Beyonce με τη Σαντορίνη νομίζω ότι το αποτέλεσμα θα είναι καλό!! τι λέτε

Πέντε νησιά στο πρόγραμμα «Αγονη Γραμμή Γόνιμη

Αθήνα: Πέντε νησιά της άγονης γραμμής που τα θυμόμαστε το καλοκαίρι, αλλά τα σβήνουμε από τη μνήμη μας μόλις μπει το φθινόπωρο, βρίσκονται στο επίκεντρο του 4ου φεστιβάλ Αγονη Γραμμή Γόνιμη. Ηρακλειά, Θηρασιά, Αστυπάλαια, Αμοργός, και Καστελόριζο υποδέχονται από σήμερα ώς τις 4 Μαΐου, ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει προβολές ελληνικών ταινιών σε συνεργασία με τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, επισκέψεις συγγραφέων, συναυλίες με το σύνολο των Χάλκινων-Πνευστών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, εργαστήρι παραδοσιακών χορών από το Λύκειο Ελληνίδων, εργαστήρι κουνγκ φου με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Γιώργο Διβάνη κ.ά.

Το πρόγραμμα διαρκεί πέντε ημέρες σε κάθε νησί και έχει ως εξής: Ηρακλειά από σήμερα ώς τις 9 Μαρτίου, Αμοργός από 10 ώς 15 Μαρτίου, Θηρασιά από 13 ώς18 Απριλίου, Αστυπάλαια από 21 ώς 27 Απριλίου και Καστελόριζο από 29 Απριλίου ώς 4 Μαΐου.

Οι ελληνικές ταινίες που θα προβληθούν είναι η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου, η «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά, το «Αλλος δρόμος δεν υπήρχε» του Σταύρου Ψυλλάκη και το «Ricordi mi» της Στέλλας Θεοδωράκη.

Παράλληλα θα φιλοξενηθούν διαλέξεις του Νίκου Μπένου Πάλμερ με τίτλο «Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα μέσα από τους φάρους».

Σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου τα νησιά θα επισκεφθούν ο Νίκος Πιλάβιος, η Σοφία Ζαραμπούκα, η Γιολάντα Τσιαμπούκαλου κ.ά.

Τέλος, θα πραγματοποιηθεί εργαστήρι ψηφιδωτού με την Ειρήνη Συριανού αλλά και κινηματογράφου με επικεφαλής τη μοντέρ Περσεφόνη Μήλιου και τον σκηνοθέτη Γιάννη Γαϊτανίδη.

Πληροφορίες στο τηλ. 210 3249.658

Πηγή: news.in.gr

Μικρές καλλιστορικές ανακαλύψεις

1. «Ραγδαιότατη και ασυνήθης βροχή κατέπεσε εν Θήρα…. Ανυπολογίστους ζημίας», αναφέρει είδηση του έκτακτου ανταποκριτή του Περιοδικού « Μη χάνεσαι» το 1883,….Ενώ σήμερα έχουμε φτάσει στο να κάνουμε λιτανειες κάποιες χρονιές μπας και βρέξει ο Θεος τη Χάρη Του! (Πηγή http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=9189)

2. Τέλη Δεκεμβρίου βραβεύτηκε ο Μητροπολίτης Γρεβενών Σέργιος ( Σιγάλας – άρα σαντορινιός χαχα) από την Ακαδημία Αθηνών, για το εξάτομο μνημειώδες έργο του της σειράς "Ιστορικά Αρχεία της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών" που καλύπτει την περίοδο 1874 – 1920. Πρόκειται για σημαντικό έργο της Ιστορίας της Μητρόπολης των Γρεβενών. Συγχαρητήρια Σεβάσμιώτατε!! Ο Τόπος καταγωγής σας οφείλει να είναι περήφανος, για τέτοια παιδιά!!!! Ο Σεβασμιώτατος Γρεβενών είναι ήδη 34 χρόνια στο πηδάλιο της Μητρόπολης αυτής.

3. Στο περιοδικό «Παρνασσός» 1883 http://xantho.lis.upatras.gr/test2_pleias.php?art=45176 υπάρχουν Θηραϊκά Παραμύρια για μικρούς καιγια μεγάλους

Ο "Ψηλότερας" Έλληνας του Κόσμου

Ενας Έλληνας κρύβεται πίσω από το ψηλότερο κτίριο του κόσμου, που εγκαινιάστηκε πριν από μερικές ημέρες στο Ντουμπάι. Πρόκειται για τον Γιώργο Ευσταθίου, που δεν είχε απλώς έναν ρόλο στο τεράστιο αυτό project, αλλά ήταν ο άνθρωπος που ηγήθηκε μιας ομάδας κορυφαίων σε παγκόσμιο επίπεδο αρχιτεκτόνων και μηχανικών.«Η θέα από την κορυφή ήταν εκθαμβωτική. Τα συναισθήματα δεν μπορούσαν να περιγραφούν, αλλά ήταν σίγουρα το επιστέγασμα μιας πολύ δύσκολης προσπάθειας. Έπειτα από επτά χρόνια δουλειάς τα είχαμε πια καταφέρει».

Μπορεί κανείς να πει ότι ο αρχιτέκτονας Γιώργος Ευσταθίου είναι εδώ και λίγο καιρό ο πιο ευτυχισμένος επιστήμονας του κλάδου του, αφού κατάφερε έπειτα από σκληρή δουλειά να δει ολοκληρωμένη την κατασκευή του υψηλότερου κτιρίου στον κόσμο. " Τα τελευταία χρόνια ήταν μια ιδιαίτερα χαρούμενη περίοδος και μπορώ να πω πως νιώθω λύπη που τελείωσε. Όταν τον Μάρτη του 2003 μου έκαναν την πρόταση να αναλάβω αυτό το έργο ενθουσιάστηκα. Εργαστήκαμε επτά χρόνια και έκανα πολλούς φίλους.

Ο σχεδιασμός του κτιρίου εγκαινιάζει πρωτοφανείς τεχνικές, αφού έπρεπε να «απαντηθούν» σύνθετες υλικοτεχνικές προκλήσεις όχι μόνο λόγω του ύψους του, αλλά και γιατί το Ντουμπάι είναι ευπαθές σε σφοδρούς ανέμους και κοντά σε ένα γεωλογικό ρήγμα. Μάλιστα, αρκετοί ήταν οι αρχιτέκτονες που κατά τον σχεδιασμό του είχαν εκφράσει την πεποίθηση ότι ένα τέτοιο κτίριο δεν μπορεί να ανεγερθεί σε ένα μέρος με ασταθές έδαφος. «Οι δυσκολίες που είχαμε να αντιμετωπίσουμε ήταν πραγματικά πολύ μεγαλύτερες από οποιοδήποτε άλλο κτίριο έχω αναλάβει. Η βαρύτητα, η σεισμικότητα της περιοχής, ο αέρας, η θερμοκρασία και η υγρασία ήταν παράγοντες που δυσκόλευαν το έργο μας.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ένα κτίριο που βρίσκεται στα 828 μέτρα είναι ο αέρας», εξηγεί ο αρχιτέκτονας.

Για τον λόγο αυτό το σχήμα του πύργου και το υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένος είναι σχεδιασμένα κατά τέτοιον τρόπο ώστε να αμβλύνουν τις πιέσεις που δέχεται το κτίριο από τον αέρα.

Ο "αέρας " του Ντουμπάι

«Οι άνισες πιέσεις που ασκούνται στις πλευρές του κτιρίου κάνουν το κτίριο να ταλαντεύεται. Κάτι τέτοιο, όπως καταλαβαίνετε, θα έκανε τους επισκέπτες και τους κατοίκους του ουρανοξύστη να νιώθουν πολύ άβολα. Για τον λόγο αυτό προσπ θήσαμε να μειώσουμε τις ταλαντεύσεις, κάτι το οποίο για να επιτευχθεί χρειάστηκε πολλή μελέτη», λέει ο κ. Ευσταθίου. Ο σχεδιασμός είναι τόσο λεπτομερής ώστε οι υπεύθυνοι έχουν σκεφτεί και πώς θα πλένονται τα 25.000 παράθυρα του κτιρίου. «Το καθάρισμα του εξωτερικού του κτιρίου ήταν κάτι το οποίο μας απασχόλησε πάρα πολύ. Ο αέρας στο Ντουμπάι μεταφέρει αρκετές ποσότητες άμμου, οι οποίες λόγω και της υγρασίας κολλάνε στα παράθυρα των κτιρίων. Για τον λόγο αυτό κατασκευάσαμε έξω από τα περισσότερα ένα είδος πλατφόρμας, πάνω στην οποία τα συνεργεία καθαρισμού θα μπορούν να στέκονται για να καθαρίζουν», εξηγεί ο κ. Ευσταθίου.

Ένας Έλληνας που λατρεύει την ελληνική "μυρωδιά" και την Σαντορίνη

Γεννημένος στο Σικάγο από Ελληνες γονείς αυτό που θυμάται και αναπολεί από τα παιδικά του χρόνια είναι οι ελληνικές μυρωδιές.

«Ο παππούς μου και η γιαγιά μου κατάγονταν από ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου. Πριν από πάρα πολλά χρόνια αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους την Ελλάδα και να πάνε στην Αμερική με την προσδοκία για ένα καλύτερο μέλλον. Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα είναι ότι το σπίτι μας ήταν γεμάτο από ελληνικές μυρωδιές. Ετσι, κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα έχω την αίσθηση ότι γίνομαι πάλι παιδί». Παρόλο που ο ίδιος, λόγω δουλειάς, έχει επισκεφτεί πάρα πολλές χώρες, ο αγαπημένος του προορισμός είναι η Σαντορίνη. «Εχω επισκεφτεί και έχω δει πολλά όμορφα μέρη ανά την υφήλιο, σαν τη Οία της Σαντορίνης όμως δεν έχω βρει πουθενά στον κόσμο», λέει ο ίδιος.Αν και θεωρεί το Σικάγο, όπου βρίσκεται η έδρα του, σπίτι του, δηλώνει πως αγαπά την Αθήνα και πως η κατασκευή εδώ ενός τέτοιου κτιρίου δεν θα είχε καμία χρηστικότητα. «Για μένα σημασία έχει πάντα η κουλτούρα και ο χαρακτήρας σε μια πόλη. Δεν θα ήθελα την Αθήνα να μετατρέπεται σε Σικάγο ή Νέα Υόρκη», λέει ο κ. Ευσταθίου.

Κι αν κάποιοι νομίζουν πως με την κατασκευή αυτού του κτιρίου έχει φτάσει στην κορύφωση της επαγγελματικής επιτυχίας, ο Έλληνας αρχιτέκτονας απαντά πως ήδη ετοιμάζεται για ακόμα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα. Ήδη γίνονται νέες συζητήσεις και εντός των επόμενων ημερών θα γνωρίζει πότε θα αρχίσει η κατασκευή ενός νέου ουρανοξύστη στη Σαουδική Αραβία, ο οποίος θα φτάνει τα 1.001 μέτρα. «Αν φτιάξεις μια πραγματικά γερή βάση, μπορείς να φτάσεις στον... ουρανό!», λέει ο κ. Ευσταθίου.

Πηγή εδώ

Φάρος της Οίας

Από το ιδιαίτερα σημαντικό βιβλίο του ΕΞΑΙΡΕΤΟΥ, φίλου, σκιτσογράφου, Ανθρώπου κ. Γήση Παπαγεωργίου:" Ελληνικοί Πέτρινοι Φάροι" σημειώνω τα εξής σε σχέση με τον Φάρο της Οίας:
" από το 1883 έως το 1967 Φωτοβολία 8 μίλια. Εστιακό ύψος 115 μέτρα. Πύργος τετράγωνος στη μέση της κατοικίας των φυλάκων, ύψους 8 μέτρων. Βρισκ΄ταν 250 μέτρα ανατολικά από το Ακρωτήρι Αμμούδι. το 1941 καταστράφηκε από τους Γερμανους ( όπως και του Ακρωτηρίου) και λειτούργησε πάλι το 1945. Το 1967 ο φάρος κατεδαφίστηκε απόιδιωτικό φορέα και στη θέση του λειτούργησε νταμάρι...

Βαμπίρ και Σαντορίνη ...μπρρρρρρρ

Σιγά μην δεν έθιγα εγώ ένα τέτοιο θέμα χιχιχιχι.... Λοιπόν... από τα μέχρι στιγμής δεδομένα έχουμε τα εξής στοιχεία!

Αλήθεια γιατί ο αείμνηστός Πρωτεργάτης Ελληνικής Λαογραφίας Νικόλαος Πολίτης στις « Παραδόσεις» του το μόνο που είχε να αναφέρει για τη Σαντορίνη ήταν οι «βρικόλακες».

Ο Δημήτριος Οικονομίδης αναφέρει στις « Παραδόσεις» του, ( Συλλογικός τόμος Σαντορίνη του Ι.Μ.Δανέζη – επιμέλεια , 2001), : Ο τζανετής αναπλιώτης [1] ήταν από τους πρώτους νοικοκυραίους της Σαντορίνης, μα ήταν τοκογλύφος κι είχε κάμει πολλές αδικίες και γι αυτό όταν πέθανε βρυκολάκιασε

Λίγο πριν πεθάνει συνεχίζει ο James Emerson στο βιβλίο του «\ Γράμματα από το Αιγαίο» Νέα Υόρκη 1829» (http://www.shroudeater.com/csantori.htm), όταν ήταν γέρος ο Τζανεττής θεώρησε ότι ο θάνατος ερχόταν, και ανησύχησε για τις πολλές αμαρτίες του. Με συμβουλή του ιερέα ανακοίνωσε ότιεπρόκειτο να επιστρέψει όλα τα χρήματα σε όλους όσοι θα προσέλθουν ναυποβάλλουναίτηση. Βρήκε το μισό πληθυσμό έξω από την Πόρτα του. Ενώ λίγο πριν πεθάνει άφησε διαθήκη στη γυναίκα του για να συνεχίσει να δίνει το υπόλοιπο των χρημάτων.» Αλλά άλλαι αι βουλαί της Κεράς του Τζαννετή. Εκείνη δεν έπραξε ότι ήθελε ο σύζυγός της και τα ξόδευε εδώ και εκεί…. Ο Οικονομίδης συνεχίζει: « Επειδή η ψυχήτου Τζανεττή δεν ήσυχασε έτρεχε στους δρόμους και φόβος και τρόμος τους έπιανε όλους. Πήγαινε στα συγγενικά του σπίτια και τα κανε όλα άνω κάτω. Τους Παπάδες τους ξυπνούσε τη νύχτα για να πάνε τάχα μου στον όρθρο. Σε μια ηγουμένισσα καθολική μπήκε στην κάμαρή της που κοιμόταν, της επήρε το κομπολόι και το πετούσε στο πάτωμα και έπαιζε. Μια γκαστρωμένη που τον είδε, από το φόβο της απέβαλε….|»

Εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι ταξιδιωτικός Οδηγός του Murray's Handbook for travelers in Greece[2] πληροφορει τους αναγνωστες οτι στη Σαντορινη οι νεκροι δεν λιωνουν εξαιτιας της θειουχου συστασης του εδαφους που αποτρεπει ή καθυστερει το λιωσιμο,μουμιοποιωντας τους πεθαμενους." Σε καποιο αλλο σημειο του αρθρου αναφερεται για το νησι Καμμενη της Σαντορινης στο οποιο οι ντοπιοι εθαβαν τους νεκρους τους(ο βρυκολακας δεν μπορει να περασει το θαλλασινο νερο),οι οποιοι βρυκολακιζαν και μαλιστα η παραδοση αναφερει οτι μαζευτικαν τοσοι πολλοι,που εφτιαξαν μια ολοκληρη αποικια νεκροζωντανων.

Οι διηγήσεις για τους βρυκόλακες και για όλες αυτές τις κατηγορίες οφείλονται και μόνο στην μυθοπλαστική φαντασία του λαού. 

Δείτε επίσης εδώ καιεδώ

---

[1] Η βασικήιστορία βρυκόλακα στο νησί……

[2] http://www.archive.org/stream/handbookfortrave00londuoft#page/n5/mode/2up ( 1854!!!!!)