Καλλ- ιστορωντας

Της Υπαπαντής στη Σαντορίνη

2012-02-02T09:41:00.000+02:00

Της Υπαπαντής σήμερα και οι μέχρι τώρα αναφορές για την εόρτια ημέρα στο kallistorwntas έχουν ως εξής:
1. Παναγιά η Σέργαινα: http://kallistorwntas.blogspot.com/2011/04/blog-post_8713.html#.TymUmYUnRyo.facebook
2. Παναγιά η Μαρουλιανή: http://kallistorwntas.blogspot.com/2010/01/2_19.html#.TymVNJ-4fh4.facebook
3. Ορθόδοξη Μητρόπολη Υπαπαντή του Σωτήρος: http://kallistorwntas.blogspot.com/2011/02/blog-post_02.html#.TymUOL_Fysk.facebook
4. Δυστυχώς για την Φλεβαριώτισσα δεν γνωρίζω στοιχεία. Όποιος το επιθυμει και ξέρει ιστορικά στοιχεία για το ναό αν θέλει ας επικοινωνησει ηλεκτρονικά μαζί μας.

Και του χρόνου

Η Σαντορίνη της Ελλάδας το Γιούσουρι

2012-01-31T12:28:00.002+02:00

(*από το διήγημα του Ανδρέα Καρκαβίτσα)
Ομιλία στην τελετή βράβευσής μου από το "Σύλλογο Μεγαλοχωριτών" 1986 στον «Παρνασσό»

της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Η Σαντορίνη, της Ελλάδας το Γιούσουρι. Πολύτιμη κι εύθραυστη σα μαργαριτάρι, φυλαχτό στο λαιμό του Αιγαίου κατευθείαν από της γης τα σπλάχνα, μαχαιριά στη θάλασσα.

Με τον τότε μητροπολίτη Θήρας Παντελεήμονα και τον πρόεδρο Βίκτορα Ακύλα

        Τα κρίνα των σπιτιών της, ολάνθιστα πεταρίζουν στης άβυσσος τα χείλη. Τα κλήματα δειλά πασχίζουν να κρύψουν των φύλλων τις ελπίδες από τ’ άγριου βοριά τα χάδια. Πώς ξεμαλλιάζονται τ’ αγριολούλουδα τινάζοντας της θάλασσας τον ίδρω!! Όλα βαριά, όλα πικρά, όλα χυμούς γεμάτα, πηχτά, πνιχτά, χρώματα, σχήματα, καημοί, νοτισμένοι απ’ τ’ αγιάζι.
        Πώς σμίγει γης και θάλασσα κι ουράνια στην ομίχλη! Πώς βγαίνει της ντομάτας το σκληρόπετσο ζαφείρι; Πώς ξεχειλίζει του κρασιού η κάψα και η γλύκα; Κάθε τσαμπί να στάζει θείο αίμα, κάθε ρογίτσα του θηλή της οικουμένης!
        Και η γη πλημμυρισμένη ελπίδα και η θάλασσα με υποσχέσεις τρόμου!

        Και οι κάτοικοι σφιχτοδεμένοι με τη μοίρα τους μένουν, επιμένουν, μάχονται. Οι αλλιώτικοι άνθρωποι της Σαντορίνης, οι εκλεκτοί, οι ευλογημένοι, οι τυραγνισμένοι, οι δυνατοί. Ο περιούσιος λαός, τα παιδιά του ηφαιστείου, οι αρχιτέκτονες των πάλλευκων θολωτών σπιτιών με τα χιονάτα σκαλιά και τις αιωρούμενες αυλές, τα γαλανά πορτοπαράθυρα, που αχνίζουν τη δροσιά, το φως δεν το ξορκίζουν, τ’ αγκαλιάζουν, οι εργάτες της μαύρης αφράτης γης με τα πράσινα λαήνια για να μεθούν οι ταπεινοί, οι λάγνοι, οι μεταμορφούμενοι. Το πρωί εκκλησιά, το μεσημέρι δουλειά, το γιόμα φαγοπότι, τη νύχτα χορός, τραγούδι κι έρωτας στα σκοτεινά, φεγγερά, προστατεμένα σοκάκια. Άνθρωποι που προσκυνούν κι αμαρτάνουν, δουλεύουν κι επαναστατούν, χορεύουν και ψέλνουν, μεθούν με άγια κοινωνία κι αγιάζουν καρφωμένοι αντίκρυ στου ηφαιστείου το μυστήριο, αντιπαλεύοντας με παρρησία τον τρόμο.

         Η Σαντορίνη είναι η μάνα μας. Μας γέννησε στο μεγάλο σεισμό με βόγγους και σπασμούς και ουρλιαχτά και αγωνία και τρόμο. Είναι η πρώτη ουλή που αγγίζουμε ψαχουλεύοντας τα σκοτάδια της μνήμης μας. Πέρα απ’ αυτό, το κενό. Η ευτυχία των βαθυγάλαζων νερών που την κυκλώνουν. Μας δίδαξε το φως του κόσμου, τη δίψα για τον ουρανό, την ανθρώπινη μηδαμινότητα, τη γήινη αρπαχτικότητα, τη θεϊκή παντοδυναμία. Η Σαντορίνη σε κάνει και σκέπτεσαι, όπως σε κάνει και να τραγουδάς και να χορεύεις, ακόμη και στην εκκλησιά, προπάντων μες την εκκλησιά.
         Η Σαντορίνη είναι η χώρα των θαυμάτων! Το αφράτο χώμα που τριζοβολά σε κάθε βήμα το βαραίνει ανείπωτη σιωπή. Ο αγέρας μοσκοβολά νεύματα! Τώρα, που τα μηχανάκια σαν ακρίδες μολύνουν κάθε της γωνιά, τώρα που θαρρείς και το νησί γυαλίζεται σε κάποιο παραμορφωτικό καθρέφτη, είναι καιρός, όποιος νιώθει τα μηνύματα που κροτούν ρυθμικά σαν το σφυγμό του κόσμου κάτω απ’ τα πόδια μας, ν’ αφουγκραστεί προσεχτικά.

           Ξετυλίγω το κουβάρι τις θύμισες ευλαβικά. Ας βυθιστούμε στη σκιά του χρόνου. Κάποια σπερνά στο ρημοκλήσι το πνιγμένο στ’ αμπέλια. Ο ασβέστης ματώνει, τα μανουάλια σπιθίζουν, το θυμάρι λιβάνι κι οι καρδιές γλάροι στο ρυθμό του ανέμου που βουίζει «Φως ιλαρόν».
          Κάποιες εκδρομές, τότε που το νησί ήταν πλατύ, απίστευτα ευρύχωρο, που οι λυγαριές μοσκοβολούσαν και τα γαϊδούρια ήξεραν να σεργιανούν τα μονοπάτια του κάμπου και με κλειστά μάτια. Τ’ αγλιστήρι στο ξωκλήσι πάντα σε πρώτη ζήτηση στο ιερό, τα πορτάκια ανοιχτά -ποιός βέβηλος θ’ άπλωνε χέρι των αγίων;- τα κέρματα ακουμπισμένα δίπλα στο κερί κάτω από το μελαγχολικό βλέμμα του Παντοκράτορα. Θυμάμαι τη γεύση του ψευτοκεφτέ πλάι στο κύμα, τη γλύκα της ντομάτας και τη στοργική αγκαλιά της θάλασσας που μόλις αφεθείς μ’ εμπιστοσύνη στα χέρια της σε αρμενίζει καλότροπα.

          Η θάλασσα γεφυρώνει το νησί με άλλες στεριές. Στην καλοκαιριά από παντού φθάνουν γνέματα από άλλους τόπους. Ολούθε νησιά κυκλώνουν τούτη την παράδοξη στεριά, λες και σκύβουν περίεργα να δουν τι θ’ απογίνει με τούτο τον αδιάκριτο γείτονα, που πότε απλώνεται και πότε μαζεύει, πότε τα σπρώχνει και πότε τα λούζει με οργισμένα σύννεφα. Οι μακρινοί μας πρόγονοι ήταν φυσικό να γίνουν ποντοπόροι. Η θάλασσα ήταν ο απέραντος γόνιμος κάμπος, που έπρεπε να οργώσουν με τα καράβια τους. Δεν ήταν πιο επικίνδυνη από μια τέτοια στεριά κι έκρυβε αμέτρητα πλούτη. Στο νησί άρχισαν να συνάζονται θησαυροί απ’ όλη την οικουμένη, ενώ το κρασί μας ζέσταινε τις απέραντες ρωσικές στέπες και φώτιζε τις ατέλειωτες χειμωνιάτικες νύχτες της πόλης του φωτός.
          Η θάλασσα, παντοκρατόρισσα, στέφει τη στεριά με μεγαλείο, την ευλογεί. Η ανάσα της γονιμοποιεί τα σπλάχνα της. Η Σαντορίνη αδιαφορεί για τον ουρανό και τα καμώματά του. Της αρκεί το υγρό χνώτο της θάλασσας. Με αυτό ρογιάζουν τα σταφύλια, με αυτό κοκκινίζουν οι ντομάτες, με αυτό νοστιμεύει η φάβα. Τα καρπουζάκια μια γροθιά, μα πεντανόστιμα.

       Η γη στη Σαντορίνη είναι ολιγαρκής. Της φθάνει λίγο νερό και άπλετο φως. Η θάλασσα είναι άπληστη. Δεν παύει να την απειλεί, δεν παύει να τη σφιχτοδένει, δεν παύει να την προκαλεί να βυθιστεί στη γαλήνη της βαθειάς σιωπής της. Πόσα δεν την κατηγορούσαν αυτή τη θάλασσα και πόσα δεν είχαν να λένε οι παλιοί ανάμεσα στα τραγούδια, πλάι στο κύμα! Ιστορίες τρομαχτικές για λάμιες και νεράιδες και πειρατές κι αγίους και φαντάσματα για ρουφήχτρες και δυναμίτες και σεισμούς κι εκρήξεις, για βασιλοπούλες με καλόπαιδα κι αρχόντους με διακοναραίους. Ιστορίες ερωτικές, κουτσομπολιά που γίνονται τραγούδι κι οι μαντινάδες να σεργιανούν τα στενά, στις πόρτες της εκκλησιάς να δοξολογούν τον έρωτα. Κι ο έρωτας, βαρύς καημός, να σπρώχνει σε μπελάδες. Τα βαρελότα να σημαδεύουν τις μορφονιές, που λούφαζαν στης εκκλησιάς τη σκέπη την Ανάσταση. Και οι «απαγωγές» απαραίτητος προθάλαμος του υμέναιου, αξιόπρεπη λύση στην άπροικη κόρη, ατράνταχτη απόδειξη της σιγουριάς των όρκων, που αλάθευτα πολυβολούν οι νέοι τα κορίτσια.

            Θυμάμαι κείνους τους Επιτάφιους, που βγαίνοντας στη γύρα ημέρευαν τον ουρανό. Θυμάμαι πώς ριγούσαν τρομαγμένοι κάθε που διάβαζε ο παπάς «και ρύσαι ημάς από λιμού, λοιμού, ΣΕΙΣΜΟΥ, ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΥ» υπόμνηση στη μοίρα μας.
            Κάθε Ανάσταση, τέτοια ανάταση, τόση φωτοπλημμύρα! Ο «Λάζαρος» μάρτυρας του θείου δράματος, αποκαθηλώνεται για να τον γευθούμε μαζί με το αναστάσιμο σώμα Χριστού, τη μέρα όπου τα πάντα καταλύονται. Και όλο το Μέγα Σάββατο μια πάχνη ν’ αγκαλιάζει το χωριό, λιγωτική υπόσχεση πανδαισίας. Τα φουρνάκια να καπνίζουν τη βεβαιότητα της αθανασίας, ενώ η φύση ξετρελαμένη ν’ ανθοβολεί τα μωβ, τα κίτρινα, τα κόκκινα και τα γαλάζια μυριστικά, χρώματα έντονα στις απαλές πρώτες υποσχέσεις των αμπελιών μας.
           Μέρες κυνηγιού, με τις «λίμνες» πανέτοιμες να συνάξουν τα διαβατάρικα, μέρες τρύγου με τον κάμπο να στενάζει από τον ιδρώτα των θνητών.
           Μέρες αλωνίσματος, με τα ζώα να γυρνούν στα γεροχτισμένα αλώνια, με το λίχνισμα να υψώνεται, ξανθή βροχή, να χρυσώνει τις μαύρες πέτρες και τα ζώα ανακουφισμένα ν’ απολαμβάνουν το φρέσκο σανό.
           Μέρες της ντομάτας με τα κοφίνια σε παράταξη, να πετροβολούν τα ζιζάνια τους τοίχους και οι νοικοκυρές να βάζουν τις φωνές -πιότερο από συνήθεια παρά από θυμό- έτσι κι αλλιώτικα θ’ ασβέστωναν το φράχτη.

              Οι γυναίκες της Σαντορίνης είναι βασίλισσες! Δεν είναι τυχαίο πως τα παιδιά τα ξεχωρίζουν με τ’ όνομα της μάνας και όχι του κύρη τους. Οι γυναίκες είχαν τη δική τους ζωή. Κυριαρχούσαν στο σπίτι έχοντας την οικονομική διαχείριση της φαμελιάς. Οι γυναίκες είχαν την ισοτιμία και την περηφάνια των κατοίκων της θάλασσας. Την ώρα που στην ηπειρωτική Ελλάδα βαφτίζουν όλα τα παιδιά αποκλειστικά από το σόι του πατέρα, η μάνα στη Σαντορίνη έχει ατράνταχτο δικαίωμα πάνω στο πρώτο της παιδί, αν είναι κορίτσι.
            Όπως παντού τίποτε δεν της χαρίστηκε. Η γυναίκα κατάκτησε αυτή την αξιόπρεπη θέση. Το εμπόριο και η ναυτιλία κρατούσαν τους άνδρες μακριά και πολλές φορές οι γυναίκες διαχειριζόντουσαν τεράστιες περιουσίες. Η ιστορική τους μνήμη ίσως να είχε περισώσει τις φανταχτερές εικόνες από τις βενετσιάνες ρήγισσες, που αυτεξούσιες βασίλεψαν τον τόπο, την εποχή που οι τούρκοι κατακτητές της κυρίως Ελλάδας έκλειναν τις γυναίκες τους στο χαρέμι. Πάντως είναι γεγονός ότι το σπίτι του ανδρόγυνου ποτέ δεν ήταν το πατρικό και πως η νύφη δεν εξουσιαζόταν από καμιά πεθερά. Το νέο ζευγάρι είχε την ανεξαρτησία του ακόμη και στις φτωχότερες οικογένειες.
           Δεν είναι λοιπόν παράξενο πως από τις πρώτες επιστημόνισσες της χώρας είναι σαντορινιά. Θυμάμαι μάλιστα τον πατέρα μου να διηγείται πως σα μαθεύτηκε ότι μια από τις πρώτες φοιτήτριες της Ιατρικής (η Μαρίκα Λιβέρη) ήταν από το χωριό μας, η συντηρητική κοινωνία αναστατώθηκε. «Μα πώς επιτρέπεις στην κόρη σου να πηγαίνει εκεί, μαζί με τόσους άνδρες και να μαθαίνει τόσες προστυχιές; Γιατί δεν την κάνεις δασκάλα;» συμβούλευαν τη μητέρα της. Γιατί ακόμη και για τη Σαντορίνη, η Ιατρική ήταν αντρίκιο προνόμιο, ενώ δεν υπήρχε τίποτε το επιλήψιμο στο επάγγελμα της μαμής, της νοσοκόμας ή της δασκάλας.
            Όμως να μην είμαστε άδικοι. Τα κορίτσια στη Σαντορίνη, της αστικής τάξης φυσικά, μπορούσαν να μορφωθούν, έστω και αν δε χρειαζόταν να ασκήσουν κάποιο επάγγελμα. Μάθαιναν το στοιχειώδες για την εποχή πιάνο, τα γαλλικά και στη ζωγραφική αναδείχθηκαν πολλά ταλέντα. Όμως κα τα κορίτσια της εργατικής τάξης δεν έμεναν άπραγα. Από μικρά ξενοδούλευαν και είχαν για πρώτο μέλημα το να δημιουργήσουν σιγά σιγά την προίκα τους. Και αυτή η προίκα μπορούσε να περιλαμβάνει κεντίδια πιο καλοδουλεμένα και από της κυράς της, γιατί ήταν πλεγμένα με αγάπη και προσδοκία.

            Η Σαντορινιά έχει μιαν έμφυτη καλαισθησία! Άλλωστε και τα μελιτίνια μας τι άλλο είναι, έξω από μιαν επίδειξη εφήμερης δόξας της λεπτοδουλειάς πάνω στο ζυμάρι; Γύρω από το φουρνάκι συνάζεται αδελφωμένος ο γυναικείος πληθυσμός. Πότε στο σπίτι της μιας και πότε στης άλλης, ανάμεσα στη ζύμη και τον πλάστη αντάλλαζαν απόψεις κι εμπειρίες και κουτσομπολιά. Γιατί όχι; Τα κουτσομπολιά είναι θαυμάσιο ψυχιατρικό φάρμακο. Κοινολογώντας τα στραβά του διπλανού, κάνεις τα στραβά μάτια στα δικά σου κουσούρια κι ημερεύεις.
             Όμως όλοι σύντρεχαν τον καθένα, στην κάθε ανάγκη για λύπη ή σε χαρά. Όλοι εύκολα πρόσφεραν, από συνταγές γλυκών μέχρι λουλούδια. Όσο λιγοστό είναι το νερό τόσο λουλουδιασμένες είναι οι αυλές. Τα βασιλικά απαραίτητα, όπως κι ο δυόσμος και όλα τα χρήσιμα για την κουζίνα βότανα. Τα δέντρα συνήθως καταδικάζονται σε θάνατο μόλις πάρουν πολύ πάνω τους. Τούτο σημαίνει πως βρήκαν τη στέρνα και είναι σα να μας ρουφούν το αίμα της καρδιάς μας.
           Συνάξεις φεμινιστικές γίνονταν και στις εκκλησιές. Κάθε άγιος πρέπει νάχει κατακάθαρο το σπιτικό του και μιας και οι αγγελικές φτερούγες δεν επαρκούν, τα γυναίκια χέρια αναλαμβάνουν τους αγίους κάτω από την προστασία τους, τις πιο πολλές φορές με ανταλλάγματα. Η σχέση των ανθρώπων της Σαντορίνης με τους αγίους είναι καθαρά σωματική. Δεν τους θεωρούν άψυχα φαντάσματα, μα ανθρώπους ζεστούς και πολύ δικούς μας.
             Ήταν λοιπόν πολύ φυσική η κίνηση, που έκανε η Ουρανία Συρίγου, στον άγιο Ευθύμιο του Μεγάλου χωριού, να βουτήξει το δάχτυλό της στο καντήλι και ν’ αλείψει τα μάτια του αρχάγγελου Μιχαήλ, γιατί της φάνηκαν πονεμένα. Και οπωσδήποτε ο αρχάγγελος με τόσες ζωές που είχε κόψει, λογικό ήταν να έχει πονεμένα μάτια, όμως παράλογο ήταν ότι επακολούθησε. Περνώντας μια γριά το δειλινό, είδε τα μάτια του αγγέλου να γυαλίζουν στο μισοσκόταδο, ενώ δυο χοντρές σταγόνες κυλούσαν στα μάγουλά του.
              -Θαύμα, θαύμα! Φώναξε η γριά κι αμέσως όλο το χωριό συνάχτηκε να κάνει ολονυχτία πιστεύοντας ότι έφθασε η συντέλεια του κόσμου. Και φυσικά η μικρή Ουρανία δε μπορούσε ν ομολογήσει ότι εκείνη έκανε τον αρχάγγελο να κλαίει. Άλλωστε ο Αρχάγγελος σάμπως να της χαμογελούσε συνωμοτικά, ανάμεσα στα δάκρυά του.

           Η θρησκευτικότητα των σαντορινιών είναι παγανιστική. Είμαστε χριστιανοί ειδωλολάτρες.
           Η Παναγιά μας δεν είναι η απρόσωπη και μακρινή μητέρα του θεανθρώπου, μα η παρηγοριά, τ’ αποκούμπι μας. Η αγάπη μας, η καλή μας γειτόνισσα. Μπαινοβγαίνει στις αυλές, σεργιανίζει στα σοκάκια, μαυροφορεί και λαμπροστολίζεται. Το βλέμμα της που μας ακολουθεί παντού, ακουμπά πάνω μας σα χάδι, δε μας τρομοκρατεί, όπως το άγρυπνο μάτι του Παντογνώστη. Κρατά στην αγκαλιά της το Χριστό και ξέρουμε ότι σίγουρα, μ’ ένα σφίξιμο του χεριού στο μικρό του ποδαράκι θα τον πείσει για όσα της ζητάμε. Πίσω της τ’ αγοράκια, ολάκερες γενιές έκαναν τις σκανταλιές τους την ώρα που ο παπάς πρόβαλε στην Ωραία πύλη κι Αυτή ποτέ δεν τα τιμώρησε, σαν αυστηρή δασκάλα. Μήπως κι Αυτή δεν ήταν σκανταλιάρα; Τη βρήκαν μεσοπέλαγα να φέγγει σα φεγγάρι, Πράματα και θάματα ιστορούν. Πως δήθεν κάθε βράδυ ξεπόρτιζε από την εκκλησιά των αγίων Αναργύρων, που την είχαν ακουμπήσει ευλαβικά οι πατεράδες μας, μέχρι ν’ αποφασίσουν τι να το κάνουν τέτοιο θαυμαστό εικόνισμα. Μα κείνη δεν αγαπούσε τα ψηλά. Προτίμησε τη γούβα, όπως άλλωστε κι οι πρόγονοί μας, πούχτισαν το χωριό στη ρεματιά, σαν αμπελιά στο λάκκο της, μη μας σαρώσει ο άνεμος, μη μας ζυγώνουν πειρατές. Κι ο άνεμος μας σάρωσε κι οι πειρατές μας πήραν. Κι υψώσαμε κεφάλι κόντρα στον καιρό κόντρα στους οιωνούς της Ιστορίας, κόντρα στις εμπειρίες των πατεράδων μας.
         Θυμάμαι το μεσημέρι, ώρα ιερή, ώρα φαγητού να σημαίνει ο Προφήτης και η φωνή του ν’ απλώνεται στον κάμπο, να φθάνει ως το πέλαγο, φωνή σεβαστική, προστάζει την ανάπαυση, να κουρνιάσουμε στον ίσκιο, να γευτούμε το προσφάι και ν’ απλώσουμε το κορμί στης γης το κλινάρι.

           Η γη στη Σαντορίνη τόσο πολύτιμη, που στους νεκρούς προσφέρεται μόνο σαν καθαγιασμένη σποδός. Ο νεκρός δεν έχει ανάγκη από χώμα. Το χώμα στη Σαντορίνη είναι πηγή ζωής. Χώμα πλούσιο κι αφράτο, άνυδρο κι όμως τόσο παραγωγικό, εύπλαστο κι όμως ανθεκτικό, γίνεται σπίτι ή εκκλησιά, υπόσκαφο ή στέρνα, φρούριο ή παλάτι, ανάλογα με τις πεθυμιές μας. Το χώμα μας αλαφρό κι όμως αδιαπέραστο μετακόμισε στην Αίγυπτο για να στηρίξει το μεγάλο κανάλι του Σουέζ, ευλύγιστο κι όμως άφθαρτο διατήρησε ευλαβικά τις μνήμες των προπατόρων στ’ Ακρωτήρι που στάθηκε το σάβανό τους.
         Το χώμα μας, σαν κάθε χώμα είναι ανθρωποφάγο. Για να βλαστήσει πρέπει να ποτίζεται με ιδρώτα, αίμα και δάκρυ. Και η Σαντορίνη είναι η γη της οδύνης και της εγκαρτέρησης. Λένε πως η Σαντορίνη είναι η χώρα των γαιδάρων, πως έχει δηλαδή πιο πολλούς γαιδάρους από ανθρώπους. Φήμες της τουριστικής προπαγάνδας!

      Κάποτε η Σαντορίνη είχε πολλά ζώα, τουλάχιστον περισσότερα από αυτοκίνητα. Και ήταν η εποχή που τα ζώα δε χρειαζόντουσαν άδεια για να σεργιανίσουν τα στενά των Φηρών και τα σκαλιά για το γυαλό ήταν χρυσαφένια από την καβαλίνα. Τότε οι αγωγιάτες δε φορούσαν μήτε στολή, μήτε παπούτσια κι ούτε τα γαϊδούρια είχαν φανταχτερά κουδουνάκια. Ήταν η εποχή, που μετά δωδεκάωρο ταξίδι με τον σκυλοπνίχτη της αγόνου, το «Δέσποινα» ή «Παντελής», έπρεπε να μπεις στη βάρκα μες τ’ αγιάζι και τη βροχή, εξουθενωμένος από το ταξίδι και να πετύχεις τετράποδο να σ’ ανεβάσει στην πρωτεύουσα κι αν ήσουν τυχερός να πάρεις το λεωφορείο για το χωριό σου. Αν όλα αυτά τα συνοδεύσεις με τα μωρά, που κλαίνε και τις βαλίτζες που συχνά αυτοκτονούσαν μεσοπέλαγα απ’ τη απελπισιά, θάχεις μια πλήρη ρομαντική εικόνα του παρελθόντος. Ήταν τότε που η Σαντορίνη ήταν μπανάλ νησί. Ντρεπόσουν να ομολογήσεις την καταγωγή σου απ’ το νησί της ελαφρόπετρας και της φάβας, συνώνυμου του κουτόχορτου. Βέβαια ήταν η εποχή προ των «Πανθέων» που μας διαφήμισαν στο πανελλήνιο σαν το προσφορότερο πεδίον εξωσυζυγικής δράσης. Εκείνη την εποχή, αν έλεγες πως είσαι από τη Σαντορίνη σε κοίταγαν με ύφος συνενοχής. Μα οι Πανθέοι μπόρα ήταν και πέρασε. Τώρα παγκόσμια πια γινόμαστε αντικείμενα θαυμασμού μόλις δηλώσουμε τη Σαντορίνη σαν τόπο προέλευσης. Τα θαυμαστικά επιφωνήματα δίνουν και παίρνουν, λες και τους λες ότι προέρχεσαι κατ’ ευθείαν μες απ΄ τον κήπο της Εδέμ.

           Η Σαντορίνη όμως ποτέ δεν ήταν παράδεισος. Αντίθετα είναι ο τόπος ο πιο κοντινός με αυτό που φανταζόμαστε για κόλαση. Δε μπορεί κανείς να ξεχάσει τα κοφίνια στα Λουβιάρικα, τα μισότυφλα απ’ το Τράχωμα παιδιά, τις ξεσπιτωμένες κοπέλες, τα ξενιτεμένα αγόρια, τους ανθρώπους, που ως χθες ζούσαν σαν δουλοπάροικοι μη κατέχοντας σπιθαμή γης. Οι ώρες του σεισμού δεν ξεχνιούνται εύκολα από όσους τις έζησαν. Στιγμές ανασφάλειας, στιγμές της εγκατάλειψης. Λες και τούτη η γόνιμη γη κουράστηκε ν’ ανθοφορεί για το χατίρι μας κι έγινε κακότροπη, αυτή που την ξέραμε καλόβολη και σπλαχνική. Θαρρείς και η θάλασσα, που μας άνοιγε τις πόρτες του κόσμου ολάκερου βάλθηκε να καταπιεί τούτη την φλούδα της στεριάς, που μένει ανυπόταχτη στην παντοδυναμία της. Θαρρείς κι ο ουρανός αρπαχτικό πουλί, με νύχια και με δόντια κατασπάραζε τα σπίτια και τις εκκλησιές, τα έργα που με τόσο κόπο οι γενιές ύψωσαν κατάντικρυ στο χρόνο.
            Ο σεισμός δεν άνοιξε μόνο ρήγματα. Γεφύρωσε τις κοινωνικές ομάδες. Ο τρόμος της ολιγαρχίας μπροστά στην απειλή ανάγκασε τους αρχόντους να ξεπουλήσουν όσο κι όσο τις περιουσίες, που πίστευαν πια άχρηστες. Κι επιτέλους οι άκληροι απόκτησαν δική τους ευλογημένη γη. Ο σεισμός έκανε τη γενιά των ανθρώπων που έμειναν στο νησί σοφότερη. Τη δίδαξε να ζει με απόλαυση την κάθε μέρα, την έμαθε να μετρά σωστά τις ανθρώπινες δυνατότητες, να διαισθάνεται τα όριά της, να σέβεται όσα βρήκε, να πιστεύει σε όσα δε μπορεί να ερμηνεύσει.

            Η Σαντορίνη τώρα αλλάζει, μεταμορφώνεται. Είναι πια μια σκηνοθετημένη παράσταση στον εμπορικό μας κόσμο. Πασχίζει να ταυτισθεί με τα άλλα τουριστικά νησιά. Τα μπαρ και τα ρεστοράν πανομοιότυπα αντίγραφα των ανάλογων μαγαζιών της Ύδρας, της Μυκόνου και της Ρόδου. Τα εξωτικά κοκτέιλ έχουν την ίδια γεύση. Μπορείς να βρεις γνήσια γαλλικά κρουασάν, αμερικάνικο καφέ κι εσπρέσο, πίτσες και χάμπουργκερ και χοτ ντογκ. Δεν υπάρχουν πια μικρομάγαζα για την εξυπηρέτηση των ντόπιων. Τα καλοκαίρια που το νησί εποικίζεται με ιλιγγιώδη ρυθμό ανοίγουν τα μαγαζιά για τους ξένους. Τα κρουαζιερόπλοια με διεθνή πελατεία σταματούν να ξεφορτώσουν τους πολύχρωμους ξένους κι απ’ το στερνό τους δολάριο. Χρυσαφικά βαρύτιμα και κορδελλάκια της πεντάρας, όλα επένδυση των αναμνήσεων. Οι μ’αντρες των ζώων γίναν χορευτικά κέντρα και η αξία της γης ανέβηκε σε δυσβάσταγα επίπεδα. Η γόνιμη γη εγκαταλείφθηκε. Τ’ αμπέλια, τα φυτεμένα από τους προγόνους έγιναν χέρσα οικόπεδα. Τα πάντα άλλαξαν τιμή. Δε μετράει πια η συναισθηματική ή αισθητική αξία ενός πράγματος. Παντού μετράει το «πόσο πάει».
          Οι δρόμοι γέμισαν μισόγυμνους ανθρώπους. Η αισθητική μας διαβρώνεται. Νιώθουμε την ανάγκη να μιμηθούμε τους πολλούς, να ταυτισθούμε με το πλήθος. Χάνουμε τον αυτοσεβασμό μας. Μεταμορφωνόμαστε όλο και πιο γοργά σε μαινόμενους ιερείς μιας ηδονιστικής θρησκείας.
Τα παιδιά μαθαίνουν από σχολιαρούδια να καμακώνουν το χρυσό ψάρι του Βορά. Καμαρώνουν για τις ερωτικές τους επιδόσεις. Γυμνώνουν την καρδιά τους από τη μαγεία του έρωτα για το χατίρι μιας εύκολης πρόσκαιρης ικανοποίησης. Ξέχασαν τη γλώσσα μας.   Μιλούν ακόμη και μεταξύ τους ξενικά σε μιαν αυτοσχέδια γλώσσα μορφασμών και κινήσεων κλέβοντας λέξεις απ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου. Λες και βρίσκεσαι στη Βαβέλ.
          Οι εκκλησιές τις Κυριακές μάταια προσμένουν τους πιστούς να χορτάσουν τη δίψα τους για προσευχή. Όλοι ξενυχτισμένοι στις απολαύσεις, βλαστημούν τις καμπάνες που τους ξυπνούν τόσο πρωί. Αυτές τις υπέροχες σαντορινιές καμπάνες που θαρρείς ραμφίζουν τις έγνοιες μας, ανασαίνουν, σφύζουν, καμπάνες που σπάζουν τους ήχους σα ρόδι, να πλημμυρίσουν τ’ αυτιά ζουμερή ευτυχία. Αυτές οι καμπάνες είναι πια ανεπιθύμητες σαν πραγματικότητα, χρήσιμες μόνο σαν υπόκρουση σε κάποιο διαφημιστικό φιλμ.
          Τα που άλλοτε ήταν τόπος τιμής του κάθε αγίου, που με δυο κόμπους ντομάτα, δυο μάτια ελιές, μια φούχτα φάβα και ποτάμι κρασί βολτάριζε αγκαλιά με τους ανθρώπους και γευόταν κι ευφραινόταν τη ματαιότητα των εγκοσμίων, τα ίδια τώρα πανηγύρια γίναν επιχειρήσεις τουριστικής ατραξιόν. Και η φιλοξενία εξατμίστηκε μόλις τα κέρδος βάρυνε τα χέρια. Το τσαμπί το σταφύλι και το ποτήρι το νερό, που άλλοτε πρόθυμα πρόσφεραν σε κάθε περαστικό, πλούσιο ή διακονιάρη, τώρα το μοσχοπουλούν σε εξωφρενικές τιμές. Και ας θυμηθείς πως κάποτε η κάμαρη του ξένου ήταν πρώτη και καλύτερη σε κάθε σπιτικό, πως τότε που το φαί ήταν μετρημένο, πάντα περίσσευε για τον ξένο, πως άνθρωπος δεν έβγαινε ατρατάριστος και από το πιο ταπεινό καλύβι, πως η φιλοξενία ήταν για τους σαντορινιούς δείγμα ανθρωπιάς και μεγαλείου.

           Όλοι θα ξέρουν το ανέκδοτο με το μικρότερο από τα πολλά παιδιά που βιάστηκε ν’ αποκριθεί στη φιλοφρόνηση του καλεσμένου.
         -Πρώτη φορά έφαγα τόσο καλά!!
         -Μα και μεις το ίδιο!! εισπράττοντας τις συνηθισμένες υποτραπέζιες τσιμπιές της μητρικής αυστηρότητας.
         Γιατί τότε που μοιράζονταν τη μπουκιά, όλοι ένιωθαν άρχοντες προσφέροντας, ενώ σήμερα κανείς με όσα κι αν κατέχει δε σκέφτεται πως είναι αρκετά.
          Η τηλεόραση μας άνοιξε τα μάτια σε μιαν άλλη ζωή γεμάτη πολυτέλεια και ευκολία, όπου κάθε μέσον για την απόκτηση αγαθών φαίνεται θεμιτό και ο τουρισμός έκανε αυτή την κάλπικη πραγματικότητα προσιτή.
           Τα παιδιά μας σταμάτησαν να φεύγουν από το νησί, μα κι έπαψαν να ζητούν να σπουδάσουν, μιας και η μόρφωση δεν τους προσφέρει υλικά κέρδη. Το νησί, που μέσα από τη φτώχια έπλασε μορφές της πανελλήνιας νόησης, τώρα κάθε καλοκαίρι εισάγει τέχνη και τεχνολογία για να τα πουλήσει στο παζάρι του τουρισμού. Τα ήθη χαλάρωσαν επικίνδυνα. Λένε πως οι διακοπές πρέπει ν’ απελευθερώνουν τον άνθρωπο από τους διάφορους πειθαναγκασμούς και αφού η ασυδοσία είναι προσοδοφόρος γιατί να μη την ανεχθούμε;

           Όμως υπάρχουν πράγματα περ’ από κάθε συναλλαγή. Υπάρχει το επίμονο βούισμα του αγέρα στα απόκρημνα βουνά, τ’ αγκίστρωμα της αμπελιάς στην ξερολιθιά. Υπάρχουν τα οργισμένα βράχια και τ’ ανθεκτικά ακρογιάλια, οι ατέλειωτες επιδρομές των κυμάτων και η προκλητική λάμψη του ουρανού. Υπάρχουν τα μηνύματα, που ακόμη δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί, γνέματα χαμένα στη σκιά του χρόνου, που σπαρταρούν σαν πουλιά στην ξώβεργα, ανυπόμονα να μας αγγίξουν. Υπάρχει η Ψυχή της Σαντορίνης.

          Το ίδιο το νησί είναι ανοιχτό βιβλίο που διδάσκει τη ματαιότητα κάθε υλικής παντοδυναμίας. Τα ερείπια του Ακρωτηριού είναι μια υπενθύμιση. Ένας θαυμάσια οργανωμένος κόσμος σκεπάστηκε από την οργή της γης. Στο βράχο του Μέσα Βουνού χαραγμένα ανεξίτηλα δυσνόητα μηνύματα μιας άλλης εποχής, που διάβηκε ανεπίστροφα. Στη Θηρασιά, στη Ρίβα, οι ψαράδες μαρτυρούν πως με το γυαλί ξεχωρίζουν μώλους και σπίτια στην καλοκαιριά, ενώ σε ορυχείο ανέτειλε η παλαιολιθική μαρτυρία. Οι Γουλάδες σε κάθε χωριό, που προκλητικά υψώνουν το ανάστημα μιλούν για περασμένα μεγαλεία, ενώ οι βυζαντινές εκκλησιές κατάφεραν να επιζήσουν χάρη στη βαθειά θρησκευτικότητα που προκαλεί ο κίνδυνος.
          Τούτο το νησί, που πλέει σαν καρυδότσουφλο στην πλατειά θάλασσα κάτω από έναν ανελέητο ήλιο, έχει ζήσει τόσους αιώνες και θα ζει και όταν ο τουρισμός θα έχει πεθάνει. Οι μνήμες των ανθρώπων που κουρνιάζουν στη σκιά τρεμοπαίζουν ανυπόμονες να βγουν στο άπλετο φως να μας συνετίσουν. Η γη βογγά έτοιμη να φανερώσει τα μυστικά της την ώρα που λατρεύουμε τα κέρδη μας.

            Προσέξτε! Στήνουμε τα νεκροταφεία μας στο φρύδι της Καλντέρας για να ξορκίσουμε τον κίνδυνο. Οι νεκροί ανάλαβαν το χρέος να κρατούν αντιστήλιο στη μοίρα μας. Όμως ο καιρός κυλά ασταμάτητα. Όσο κι αν κρατάς την αναπνοή σου δε θα ξεφύγεις. Ασυγκράτητος θα σε συντρίψει. Το τσόφλι κάποτε θα ξανασπάσει και η καυτή πληγή θα ξεχύσει ξανά το μαύρο δάκρυ της στο αμέτρητο βάθος των χαλκοπράσινων νερών.
          Τίποτε το ανεπανάληπτο σε αυτό τον τόπο. Κάθε βράδυ το δειλινό αργοπορεί πάνω απ’ το νησί σα φιλάρεσκη γυναίκα που παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη της. Τα χρώματα σταματούν να διαχέονται για να φυλακιστούν στους αρπαχτικούς φακούς που τα στοχεύουν. Οι περαστικοί σφιχτοδένουν τις στιγμές με χρώματα, πασχίζουν ν’ ακινητοποιήσουν το ηφαίστειο με φόντο το πορτοκάλι του ήλιου και τη σκιά του καραβιού που χαράζει τη θάλασσα. Ο χρόνος χαμογελά ειρωνικά περ’ απ’ τον ορίζοντα. Αναρωτιέμαι πώς θα βαφτίσουν την εποχή μας οι γενιές που θάρθουν; Ή μήπως δε θαρθούν; Ίσως και νάμαστε εμείς η γενιά της απώλειας.

         Όμως όχι. Στη Σαντορίνη απάντησα μόλις πέρσι, ένα ζευγάρι, που για μένα θάπρεπε νάταν οι πρωτόπλαστοι της γενιάς του ηφαιστείου. Άνθρωποι δεμένοι με τη γη τους και τα ζωντανά, χαίρονται τόσο παθιασμένα την κάθε στιγμή της ζήσης τους, αγαπιούνται παράφορα, δεμένοι με τη φυσική έλξη ισόβια, όπως εμείς μένουμε αναγκαστικά κολλημένοι στη γη χάρη στη βαρύτητα. Τι ενθουσιασμός για τη μέρα, την κάθε μέρα! Ήμουν τυχερή! Μπροστά σ’ ένα ποτήρι καλό σπιτικό σαντορινιό κρασί, ξανανακάλυψα φέτος στη Σαντορίνη, τ’ αληθινό της πρόσωπο στα μάτια των κατοίκων της.
        Φοβάμαι πως τώρα οι εποχές θα γίνουν μια εναλλαγή τουριστικών περιόδων και τίποτε άλλο. Φοβάμαι, τρέμω μήπως διαβρωθεί ο πολιτισμός, που τόσες γενιές με κόπο μόρφωσαν στις ψυχές των κατοίκων αυτού του τόπου.
        Η Σαντορίνη πρέπει να διδάξει τους ξένους. Είναι παράλογο να προσπαθεί να τους μιμηθεί! Στη Σαντορίνη δε ζουν άξεστοι χωριάτες. Ποτέ δεν έζησαν. Οι σαντορινιοί είναι σοφοί από την κούνια τους. Τους άγγιξεν η Μοίρα.
         Γιαυτό ελπίζω. Η Σαντορίνη μου είναι στοιχιό. Είναι το Γιούσουρι. Όσο κι αν παλεύουμε να το ξεριζώσουμε, τόσο θα επιζεί και θα δυναμώνει. Γιατί η Σαντορίνη δεν είναι τόπος γεωγραφικός. Ανήκει στη χώρα των θρύλων. Έχει γίνει ένα με το όραμα της Ατλαντίδας. Είναι κι αυτή ένας Παράδεισος. Κι έτσι θα ζήσει στις ανθρώπινες εποχές. Ότι χαρτογραφείται στις ανθρώπινες καρδιές υπάρχει πέρα από τον θάνατο.

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

http://mariasot.blogspot.com/2012/01/blog-post_31.html?spref=fb

Τιμή σ ένα Σαντορινιό Δάσκαλο και Άνθρωπο: τον Νίκο Αρβανίτη

2012-01-30T18:11:00.000+02:00

Βάλσαμος Πιτσικάλης Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

έξω από το δημοτικό σχολείο Θηρασιάς

Όσα δεν ήξερα για τον πατέρα μου

Πώς ο μπαμπάς μου έγινε σχολείο στη Θηρασιά

Τούτες τις μέρες που τα απειλητικά σύννεφα πυκνώνουν πάνω από την Ελλάδα οι μαρτυρίες για τα στερημένα χρόνια της Κατοχής αποκτούν άλλο βάρος.

Με το θερμό μου «ευχαριστώ» στο μαθητή του πατέρα μου και άρα πνευματικό μου αδελφό Βάλσαμο Πιτσικάλη.

Μαρτυρία

Βάλσαμου Πιτσικάλη

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Μ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω στο χαρτί την εικόνα του Δασκάλου, που έζησα για περισσότερο από 7 χρόνια. Όταν πρωτοήλθε στην Θηρασιά το 1941 ένας νέος μάλλον ψηλός με λεπτά και ευγενικά χαρακτηριστικά και γαλανά μάτια, μα εκείνο που τον διέκρινε ήταν το χαμόγελο που ανθούσε πάντα στο πρόσωπό του. Νέος ορφανός από μάνα και πατέρα μπορεί όταν βρισκόταν μόνος να έκλαιγε πολλές φορές, εξωτερικά όμως έδινε πάντα το παράδειγμα της αξιοπρέπειας, της υπομονής και προ πάντων της απέραντης πίστης του στο θεό. Γιαυτό και συχνά σε εμάς τα ορφανά παιδιά του χωριού στο σχολείο έλεγε στίχους από το ποίημα του Πολέμη το οποίο διασκεύασε «Τι και αν βρεθώ εντός του κόσμου, πτωχό παιδί και ορφανό, εκεί ψηλά είαι ο θεός μου, πώς ημπορώ ν’ απελπισθώ. Είναι θεός, αυτός σκορπά τα λούλουδα στη γη που ανθούνε και προστατεύει κι αγαπά, όσα παιδιά τον αγαπούνε...»

Ήταν η εποχή που οι ιταλοί είχαν καταλάβει το σχολείο μας για χώρο διαμονής τους και τα θρανία τα χρησιμοποιούσαν για καύσιμη ύλη για να μαγειρεύουν. Και επειδή δίπλα ακριβώς στο σχολείο υπήρχε μια μακρόστενη πεζούλα, οι ιταλοί είχαν φτιάξει ορύγματα σε σχήμα μαιάνδρου για το φόβο των βομβαρδισμών.

Συμφώνησε λοιπόν ο Δάσκαλος με τον παπά και τον ιδιοκτήτη της Αναλήψεως, μιας μεγάλης εκκλησίας ακριβώς στο μέσον του χωριού του Μανωλά, να τη χρησιμοποιήσει για σχολείο και έτσι το κάθε παιδί πήγαμε από μία καρέκλα για τραπέζι και ένα σκαμνάκι για κάθισμα, και έτσι είμαστε μέχρι την απελευθέρωση. Και παρ’ ότι είμαστε πολύ πάνω από 100 παιδιά κατάφερε να μας μάθει τέτοια γράμματα, που στις δυο πρώτες τάξεις του τότε γυμνασίου, εμείς είχαμε διδαχθεί όλη την ύλη των μαθηματικών της πρακτικής αριθμητικής.

Αλλά και το πνευματικό επίπεδο όλων των κατοίκων είχε ανεβάσει, όχι μόνο με τις κάθε Κυριακής επεξηγήσεις της ευαγγελικής περικοπής, αλλά και ιστορικά εξηγούσε κάθε φορά και σε κάθε επέτειο από τους ήρωες της επανάστασης και τα κατορθώματά τους, όπως τον Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα, το Σούλι, το Ζάλογγο και το Μεσολόγγι, αλλά και παλαιότερα με αποσπάσματα από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, τον Αχιλλέα και τους άλλους μεγάλους ήρωες, για το Μεγαλέξανδρο, τους Παλαιολόγους και τον Γρηγόριο τον 5ο Και μάλιστα τότε που οι περισσότεροι κάτοικοι, όχι μόνο δεν ήξεραν τι θα πει θέατρο, αλλά ούτε καν είχαν δει ποτέ κάποια παράσταση, αυτοσχεδίασε ένα σκετς για τον γρηγόριο τον 5ο, στο οποίο πρωταγωνίστησε και συγκλόνισε όλο το νησί.

Ένας νέος σεμνότατος, πάντα γελαστός, δεν έπινε, δεν κάπνιζε, παράδειγμα καλοσύνης και σεμνότητας και αξιοπρέπειας για όλους. Υπήρξε άριστος ψάλτης και ιεροκήρυκας, με σπουδαία απαλή φωνή και με άριστη βυζαντινή μουσική κατάρτιση και προσπαθούσε να μεταδώσει σε όλους μας την αγάπη για το ψαλτήρι και την εποχή του Νίκου του Αρβανίτη κανείς μαθητής δεν τολμούσε να λείψει από λειτουργία. Αλλά και οι μεγάλοι θεωρούσαν ντροπή να δουν το Δάσκαλο και αν δεν είχαν πάει στην εκκλησία έψαχναν να βρουν χίλιες δυο δικαιολογίες, διότι στη Θηρασιά τον Αρβανίτη ποτέ δεν τον αποκαλούσαν με το όνομά του. Ήταν για όλους ο Δάσκαλος.

Επίσης τη Μεγάλη βδομάδα προπάντων, που έντυνε τις μεγάλες μαθήτριες, αλλά και τις νέες κοπέλες με μαύρα ρούχα για μυροφόρες και έψελναν τα εγκώμια, δημιουργούσε τέτοια συγκίνηση, που όταν γινόταν η αποκαθήλωσις ο περισσότερος κόσμος έκλαιγε διότι ζούσε το θείο δράμα. Γιαυτό μέχρι και σήμερα όσοι τον γνώρισαν διατηρούν αυτό τον σεβασμό και την αγάπη στη μνήμη του.

Ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του ήταν κατά την ταπεινή μου γνώμη η πίστη που είχε στον θεό και στο «δος ημιν σήμερον» 5ο οποίο εφάρμοζε καθημερινά. Και επειδή ήταν άμισθος δάσκαλος, η αμοιβή του ήταν από τους γονείς των παιδιών να του προσφέρει ο καθένας τα προς το ζειν και του πρόσφεραν, άλλος λίγο κρίθινο παξιμάδι, άλλος ίσως ένα κοτόπουλο ή λίγα αυγά, λίγη φάβα ή λίγο ψάρι. Όταν λοιπόν μαγείρευε και θα του περίσσευε φαγητό, θα φώναζε εμένα και ορισμένα ορφανά παιδιά να φάμε ότι είχε, και αύριο πάλι, έχει ο θεός.

Δεν ήταν όμως αγαπητός μόνο στη Θηρασιά, αλλά και σε όλα τα άλλα χωριά της Σαντορίνης, που γοήτευε τον κόσμο με την μουσική του ψαλμωδία και τα κηρύγματά του, αλλά και επειδή ήταν πάρα πολύ όμορφος άνδρας γοήτευε όλο τον γυναικόκοσμο από όπου και αν περνούσε.

Θυμούμαι μάλιστα ένα πολύ αστείο περιστατικό. Κάποτε είχε περάσει και από το Ημεροβίγλι κάποια κυρία την οποία αποκαλούσαν Ανουσία, χωρίς να γνωρίζω αν αυτό ήταν το αληθινό της όνομα. Γοητεύθηκε τόσο πολύ από την ομορφιά του, που ήλθε στη Θηρασιά για να του κάνει καντάδα. Μια πολύ ευτραφής κυρία, που δεν ξέρω αν ήταν ελεύθερη ή ζωντοχήρα και στάθηκε έξω από το σπίτι του και άρχισε να τραγουδάει. «Γιατί δε βγαίνεις να σε δω, πεντάμορφο αγόρι και ν’ ακούσεις που σου τραγουδει του παπαντώνη η κόρη» με μια στεντόρεια φωνή. Είχε μαζευτεί λοιπόν ο κόσμος να δει και ν’ ακούσει την Ανουσία, η οποία εκτός από το ταφταδένιο εντυπωσιακό φόρεμα της είχα καρφιτσώσει στο στήθος της ένα τεράστιο χάρτινο κόκκινο τριαντάφυλλο. Ο Δάσκαλος όμως, που ήταν πάρα πολύ σεμνός και συνεσταλμένος και ποτέ δεν είχε δώσει δικαίωμα για το παραμικρό και η συμπεριφορά του ήταν πάντα άψογη με απέραντο σεβασμό στους μεγάλους ανθρώπους, ήταν παράδειγμα προς μίμηση για όλους. Είχε κλείσει πόρτες και παράθυρα για να μην ακούει τίποτε από ότι γινόταν έξω.

Και παρ’ ότι κανένας μας δε γνώριζε ποιο ήταν το κομματικό του πιστεύω, διότι ποτέ δε μίλαγε για πολιτικά, όλοι πιστεύαμε ότι κόμμα του είχε τη θρησκεία και το Χριστό.

Είχα την τιμή να είμαι ένας από τους μαθητές που εμπιστευόταν απόλυτα και ήμουν από τους λίγους, που γνώριζαν ότι ανήκε σε μια αγγλική αντιστασιακή ομάδα, που με διάφορους τρόπους έστελναν μηνύματα στη μέση Ανατολή και στα γκρεμνά της Καλντέρας της Θηρασιάς σε μια σπηλιά είχαν μαζι με κανα δυο φίλους ραδιόφωνο για ν’ ακούν ειδήσεις. Μάλιστα όταν ήλθε το πρώτο αγγλικό πολεμικό, το Αίας ή Αρης (δε θυμούμαι καλά) που απελευθέρωσε τα νησιά, ήταν από τους πρώτους που πήγε επάνω στο πλοίο και μάλιστα επειδή όλη την Κατοχή κυκλοφορούσε με ξύλινα τσόκαρα, η χαρά μας ήταν ανείπωτη, όταν τον είδαμε να έρχεται από το πλοίο με εγγλέζικες αρβύλες και να φέρνει μαζί του και καμια 40ρια σακιά αλεύρι φαρίνα, που μοίρασε σε όλο τον κόσμο και για πρώτη φορά, εμείς οι μικροί είδαμε πώς είναι το ψωμί που δεν το ξέραμε.

Αμέσως μετά την αποχώρηση των ιταλών και την επάνοδό μας στο σχολείο μας και μέχρι που οι υπηρεσίες να στείλουν θρανία, εμείς συνεχίζαμε με την καρέκλα και το σκαμνάκι μας. Τότε έβαλε όλα τα παιδιά να ρίξομε το χώμα που υπήρχε έξω από τα ορύγματα, να γεμίσουμε τα κενά και να δημιουργήσουμε έναν ωραίο κήπο με σειρές 4 δένδρων κατά το διάμηκες. Αυτές οι σειρές πρέπει να ήταν πάνω από 15 με απόσταση η μια από την άλλη σειρά γύρω στα 5 μέτρα και το διάστημα από δένδρο σε δένδρο σε 4 πάλι σειρές ήταν φυτεμένα λουλούδια και όριζε πάντα την ευθύνη να την έχουν τα παιδιά της Πέμπτης και της Έκτης τάξης για το πότισμα και τη λίπανση, ένα αγόρι για κάθε τετράδα δένδρων και ένα κορίτσι για κάθε τετράδα λουλουδιών.

Επίσης πριν φύγει για να συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο και επειδή εγώ ήμουν φτωχό παιδί, αλλά γνώριζε τις επιδόσεις μου, είχε πει στη μάνα μου «Ελευθερία, αν ο Βάλσαμος δεν πάει στο γυμνάσιο θα είναι έγκλημα» και τότε ήμουν στην Πέμπτη τάξη όταν έφυγε. Και όταν επανήλθε σαν καθηγητής θα πήγαινα στη Δευτέρα τάξη του γυμνασίου, διότι η μητέρα μου, παρά τα πενιχρά μας μέσα ακολούθησε τη συμβουλή του, μέχρι που η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να κόψει τις συντάξεις του αμάχου πληθυσμού και να μου κόψει τα φτερά.

Ήλθε τότε με τη σύζυγό του, μια παχουλή πολύ πολύ όμορφη ροδομάγουλη κοπέλα, η οποία και εκείνη ήταν καθηγήτριά μας.

Επίσης κατά την διάρκεια της Κατοχής και μετά την απελευθέρωση στη γειτονιά είχε μια κοπέλα, η οποία κατά διαστήματα του καθάριζε το σπίτι και αν είχε καμιά φορά κάποιον επισκέπτη, του μαγείρευε κι όλα, η Γεωργία.

Είχε λοιπόν κάποιον να δεξιωθεί και κάποιος φίλος του είχε προσφέρει μια μεγάλη Σκορπίνα για σούπα. Την ετοίμασε λοιπόν η Γεωργία, αλλά επειδή και αυτή δεν ήξερε καλά, το έβρασε τόσο πολύ το ψάρι, που δεν έμεινε ψαχνό στα κόκκαλα. Το σούρωσε λοιπόν και σερβίρισε μια σούπα πράγματι εξαιρετική. Όταν λοιπόν τελείωσαν τη σούπα λέει ο Δάσκαλος «Έλα, Γεωργία, φέρε και το ψάρι» Οπόταν λέει η Γεωργία «Ποιο ψάρι;» «Καλά, της λέει ο Δάσκαλος, δεν το έχεις χωριστά το ψάρι;» και επειδή η Γεωργία δεν έλεγα καλά το σίγμα του λέει «Εγώ θου λέω δάκαλε πω δεν ξέρει να φα»

Επίσης επειδή πίστευε και μας το δίδασκε πολλές φορές ότι η καλύτερη συμβουλή είναι το παράδειγμα μας έλεγε πολλές φορές και σε όλες τις τάξεις διάφορες ιστρορίες και γεγονότα ή παραβολές. Όπως πχ για τον φίλο του τον αρχιμανδρίτη παπα Μακάριο, για το πόσο συνέβαλε και αγωνίστηκε για τη δημιουργία, αλλά και την εν γένει λειτουργία του γηροκομείου πτωχοκομείου στο χωριό Γωνιά της Σαντορίνης. Καθώς επίσης ότι κάποτε ήταν ένας φοβερός και τρομερός ληστής και δολοφόνος, που αφού κατάφερε η αστυνομία να τον συλλάβει και να δικαστεί, η απόφαση που βγήκε ήταν να τον οδηγήσουν στο ικρίωμα για να τον κρεμάσουν και κατά τον νόμο τον ερώτησαν να πει την τελευταία επιθυμία του. Είπε ότι θέλω να δω και να φιλήσω τη μάνα μου. Βέβαια όλοι οι παρευρισκόμενοι ένιωσαν μια βαθειά συγκίνηση ότι έστω και την τελευταία ώρα μετάνιωσε. Όμως φανταστείτε, μας λέει, την οργή και τις εκδηλώσεις του κόσμου, που όταν πήγε η μητέρα του κοντά του αντί να την φιλήσει, όπως είχε ζητήσει, της δαγκώνει κόβοντάς της το αυτί και το φτύνει χάμω. Ο δικαστής όμως που παρευρισκότανε μαζί με τον ιερέα, τον ερώτησαν γιατί έκανε αυτή την αποτρόπαιη πράξη και είπε «Το έκανα διότι εδώ, στη θέση τη δική μου, έπρεπε να βρίσκεται η μητέρα μου, διότι η πρώτη κακή πράξη που έκανα ήταν να κλέψω ένα αυγό και αντί να με υποχρεώσει να το επιστρέψω, το τηγάνισε και το φάγαμε. Το δεύτερο ήταν κότα, το τρίτο πρόβατο και συνέχισα με ληστείες και φόνους» και διέκοψαν συνέχιση της εκτέλεσης διότι προβληματίστηκαν πολύ σοβαρά για το τι έπρεπε να πράξουν.

Επίσης για τον πλούσιο άρχοντα με τα αμύθητα πλούτη και τον φτωχό Λάζαρο, πώς ο ένας πήγε στον Παράδεισο και ο άλλος στην Κόλαση ή όταν μας δίδασκε Γεωγραφία φρόντιζε να μας λέει και τι παράγει ο κάθε τόπος ώστε να το γνωρίζουμε πχ πως η Καλαμάτα παράγει κυρίως λάδι και σταφίδα και πως στο ηρωικό Μεσολόγγι φτιάχνεται το καλύτερο αυγοτάραχο κλπ καθώς και τα ήθη κι έθιμα κ’αθε τόπου. Μας δίδασκε και για τις αλησμόνητες πατρίδες με ένα πολύ βαθύ αίσθημα πατριωτισμού.

Μετά από αρκετά χρόνια, όταν πια εκείνος ήταν καθηγητής στη Σύρο και εγώ είχα παντρευτεί από 17 χρόνων και είχα οικογένεια, ήλθε στην Οία, που ήταν το σπίτι μου. Μάλιστα από σύμπτωση ήταν 1η Αυγούστου. Τον κάλεσαν όλοι οι άρχοντες της Οίας και ο παπάς για φαγητό, αλλά και εγώ. Και τότε είπε προς όλους «Ευχαριστώ, αλλά θα φάω στον Βάλσαμο, που ήταν μαθητής μου.» Και όταν η γυναίκα μου του σερβίρισε φάβα με γούλες και σουπιές τηγανητές ενθουσιάστηκε τόσο και είπε «Παιδιά, ότι άλλο και να μου κάνατε δε θα με ευχαριστούσε τόσο πολύ. Γιατί βλέπω τις ωραίες γούλες στο χωριό, αλλά ποιος να μου τις μαγειρέψει;» Όταν μάλιστα του έδειξα μια επιστολή, που είχα λάβει από το βιβλιοπωλείο ΖΩΗ, που μου συστήνανε να γνωριστώ μαζί του, ως εξαιρετικό άνθρωπο και καθηγητή, τότε έβαλε τα κλάματα και μας καταφίλησε φεύγοντας.

Ο καθένας λοιπόν μπορεί να καταλάβει το τι πόνο μας προξένησε και πόσο κενό μας άφησε, όταν μάθαμε ότι έφυγε τόσο νέος. Πιστεύω ότι ο φιλεύσπλαχνος Κύριος θα τον έχει κατατάξει στην χωρεία των αγίων Του, για ότι πρόσφερε στο νησί μας και σε όλους μας.

η τελευταία φωτογραφία του πατέρα μου Νίκου Αρβανίτη με την εγγονή του Εύα

http://mariasot.blogspot.com/2012/01/blog-post_3349.html?spref=fb

ο " Μανώλης" επιστρέφει στη Θάλασσα της Σαντορίνης

2012-01-29T10:15:00.000+02:00

παραμονή του Προφήτη μας ειδοποίησαν να κατέβουμε στον Αθηνιό ...μια τραυματισμένη χελώνα χτυπήθηκε και έπρεπε να μεταφερθεί Βοηθήσαμε όσο περισσότερο μπορούσαμε: ...... Αξίζουν έπαινοι στον Λευτέρη Δρόσο από το Εμπορείο που την μετέφερε στον Αθηνιό, στα μέλη των Λεμβούχων Θήρας Κροκίδη Β, Καφιέρη Ελ, Καφιέρη Γ, Ζαμπέλη Γ, Σιγάλα Γιάννη , στο προσωπικό του Λιμενικού Σώματος που είχε βάρδια την ώρα της μεταφοράς στον Αθηνιό : Αλιζιγάκη Δ, Μαζοκοπάκη Θ, Καλονάκη Ε, Πρέκα Μαριάνθη, Δακουτρό Ν, Αναγνώστου Δ, και Κακριδόνη Α, καθώς και τον Πλοίαρχο και τα μέλη του Blue Star Naxos οι οποίοι έδωσαν το καλύτερο τους εαυτό για να μπορέσει να μεταφερθεί η χελώνα σώα στην Αθήνα. και η Χελώνα είναι και Πάλι στη Θάλασσα της Σαντορίνης

o " Δαίδαλος" στη Σαντορίνη

2012-01-29T09:55:00.000+02:00

Ορθοπεταλιές στους... ουρανούς
Το 1988 ο ποδηλάτης Κ. Κανελλόπουλος πραγματοποίησε έναν άθλο, πετώντας μόνο με τη μυΐκή του δύναμη από την Κρήτη μέχρι τη Σαντορίνη. Σήμερα, 24 χρόνια μετά, η Θεσσαλονίκη τιμά το επίτευγμά του
Πριν από 24 χρόνια αναβίωσε τον μύθο του Ικαρου και του Δαίδαλου, πετώντας με πεταλοκίνητο ανεμόπτερο από την Κρήτη έως τη Σαντορίνη, χρησιμοποιώντας μόνο τη μυϊκή του δύναμη.
Ο άγνωστος στο ευρύ κοινό άθλος επιτεύχθηκε το 1988 από τον Ελληνα πρωταθλητή ποδηλασίας Κανέλλο Κανελλόπουλο και έχει ενταχθεί στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη πτήση χωρίς μηχανικά μέσα.
Ο σύγχρονος Δαίδαλος καλείται να ανασύρει μνήμες από την ιστορική του πτήση με το «ανθρωποπτηνό», σε τιμητική εκδήλωση που διοργανώθηκε πριν λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη .
Στην εκδήλωση, προβλήθηκαν για πρώτη φορά ντοκουμέντα από την πτήση του Κανελλόπουλου, με το ανεμόπτερο «Daedalus 88», που κατασκεύασαν φοιτητές του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης (ΜΙΤ).
Το ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε τότε, καταγράφει στιγμές από την εξάμηνη προετοιμασία, την εκπαίδευση του ποδηλάτη - πιλότου και φυσικά την ιστορική πτήση, που είχε στόχο την ενσάρκωση του μύθου της απόδρασης του Ικαρου και του Δαίδαλου από τον Λαβύρινθο του Μίνωα.
Οι τότε πρωτεργάτες του τεχνολογικού επιτεύγματος, Τζ. Λάνγκφορντ και Στ. Μποσολάρι, καθηγητής στο ΜΙΤ σήμερα ο πρώτος και διευθυντής διαστημικής εταιρείας που συνεργάζεται με τη ΝΑΣΑ ο δεύτερος, έστειλαν τα δικά τους μηνύματα, που θα διαβαστούν στην αποψινή εκδήλωση.
«Οι μνήμες από τότε είναι άσβεστες. Θυμάμαι τα πάντα σαν να έγιναν πολύ πρόσφατα» λέει στο «Εθνος» ο παλαίμαχος ποδηλάτης, ο οποίος με μεγάλη έκπληξη άκουσε πρόσφατα τον εκπρόσωπο του Bike Respect, Κώστα Συμελίδη, να τον καλεί στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να τον τιμήσει και να του ζητά να ανασύρει από το συρτάρι την ξεχασμένη και σκονισμένη βιντεοκασέτα με το ντοκιμαντέρ.
Σε ηλικία 31 ετών τότε, πρωταθλητής Ελλάδας, βαλκανιονίκης και μεσογειονίκης στην ποδηλασία, μέλος της Εθνικής Ομάδας και με συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες, ο Κανέλλος Κανελλόπουλος κλήθηκε να δοκιμάσει την πρόκληση να οδηγήσει ένα ιπτάμενο ποδήλατο. Σήμερα στα 55 του χρόνια είναι καθηγητής φυσικής αγωγής στην Αθήνα, έχει τέσσερα παιδιά και ασχολείται με την αγιογραφία. Εχει σταματήσει φυσικά τον πρωταθλητισμό, αλλά εξακολουθεί να κάνει όλες τις μετακινήσεις του με ποδήλατο.
119 χιλιόμετρα σε τέσσερις ώρες

Δεν φοβήθηκα, αλλά δεν απόλαυσα την πτήση
«Ηταν κάτι πιο απαιτητικό και σίγουρα πιο δύσκολο από το ποδήλατο. Επρεπε να κρατάω έναν συγκεκριμένο ρυθμό στο πεντάλ και συγχρόνως να ρυθμίζω το ύψος και τη διεύθυνση με το πηδάλιο. Δεν μπορώ να πω ότι φοβήθηκα, ούτε ότι απόλαυσα την πτήση, αλλά η ευθύνη που είχα να τηρήσω κατά γράμμα τους κανόνες της πτήσης, ώστε να πάνε όλα όπως είχαν προγραμματιστεί, δεν με άφησαν να το χαρώ όπως ήθελα».
Το ανεμοπλάνο διένυσε την απόσταση των σχεδόν 119 χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου έως τη Σαντορίνη σε 3 ώρες και 54 λεπτά, επίδοση που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ, το οποίο κατείχε από το 1979 μια πτήση πάνω από τη Μάγχη.
Ενα απρόβλεπτο γεγονός, που οφειλόταν στον αέρα, απείλησε να μετατρέψει τον Δαίδαλο σε... Ικαρο, όταν το σκάφος έχασε την ουρά του και έμεινε χωρίς πηδάλιο, με αποτέλεσμα να πέσει στη θάλασσα. Ευτυχώς αυτό συνέβη μόλις 15 μέτρα πριν από την ακτή στην οποία θα γινόταν η προσγείωση και ενώ το ανεμοπλάνο βρισκόταν σε πολύ χαμηλό ύψος. Ο ποδηλάτης-πιλότος βγήκε σώος και ευτυχής για το κατόρθωμά του.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63606842

Υ.Γ.: Παρακολουθείστε παρακάτω το ιδιαίτερα σημαντικό ντοκυμαντέρ. Φυσικά στη τελευταία σκηνή η " προσγείωση" στη Σαντορίνη. Αλήθεια ήταν κανεις εκεί και να μας περιγράψει τι θυμάται

Ομιλία Κλαίρης Παλυβού για Σκάρο

2012-01-28T18:49:00.001+02:00

Watch live streaming video from santorinitv1 at livestream.com

Το ηφαίστειο στο μικροσκόπιο

2012-01-26T09:57:00.000+02:00

Το ηφαίστειο στο μικροσκόπιο

Χωρίς να θεωρούν ότι η φάση που διανύουμε εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους, επιστήμονες εκτιμούν ότι η περίοδος της απόλυτης ηρεμίας του ηφαιστείου ίσως και να έφτασε στο τέλος της ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Σύμφωνα με επιστήμονες που μελετούν το φαινόμενο, από τον Ιανουάριο του 2011 στη Σαντορίνη παρατηρείται μια σεισμική έξαρση η οποία συνοδεύεται από παραμορφώσεις στον φλοιό της γης
Το ηφαίστειο της Σαντορίνης ενδεχομένως να διέρχεται μια νέα φάση στην πολυσήμαντη ιστορία του. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουν οι ειδικοί επιστήμονες, Ελληνες και ξένοι, οι οποίοι εδώ και αρκετό καιρό ερευνούν επισταμένα την περιοχή αξιολογώντας τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει.
Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα μελέτης που εκπονείται από επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, του Ινστιτούτου Γεωφυσικής στη Νάπολι και του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από τον Ιανουάριο του 2011 στη Σαντορίνη παρατηρείται μια σεισμική έξαρση η οποία συνοδεύεται από παραμορφώσεις στον φλοιό της γης. Συγκεκριμένα, οι επιστήμονες αποκαλούν τη χρονική περίοδο από το 1950 -οπότε πραγματοποιήθηκε η τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου- μέχρι το 2011 «ανενεργή φάση», ενώ χαρακτηρίζουν την περίοδο που ξεκίνησε το 2011 ως ενεργή φάση του ηφαιστείου.
Η ομάδα εκτός από τις συγκριτικές μετρήσεις που πραγματοποιεί, και οι οποίες αποδεικνύουν την κίνηση του γήινου φλοιού, επικαλείται και την παρείσφρηση περίπου 107 κ.μ υλικού -πιθανώς μάγματος- σε απόσταση 1 χιλιομέτρου βόρεια από τη Νέα Καμένη και σε βάθος περίπου 4 χιλιομέτρων. Παράλληλα, από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2011 ανιχνεύτηκε σημαντική αύξηση των εκπομπών CO2, με 39 τόνους αέρια να εκλύονται κατά μέσο όρο την ημέρα από το έδαφος.

Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν στην 1η Ημερίδα Τεκτονικής Γεωδαισίας που πραγματοποιήθηκε χθες στην Αθήνα και η οποία είχε ως αντικείμενο τον επιστημονικό τομέα που εκτιμά τις μετακινήσεις του γήινου φλοιού. Στο συγκεκριμένο πεδίο λόγω της εκτεταμένης χρήσης των gps στην επιστημονική έρευνα τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί ραγδαίες εξελίξεις.
Σταθμοί παρατήρησης
Σύμφωνα με τους εισηγητές, συντελείται απότομη μετάβαση από μια εκτεταμένη περίοδο αργής καθίζησης του γήινου φλοιού στη Νέα Καμένη -η οποία γινόταν με ταχύτητα περίπου 1 εκατοστού κατ' έτος- σε ένα επεισόδιο ταχείας ανόδου του φλοιού που ξεκίνησε στις αρχές του 2011.
«Οι εγκατεστημένοι σταθμοί παρατήρησης αποκαλύπτουν μια άνοδο του ηφαιστείου κατά περίπου 10 εκατοστά από τα τέλη του 2010», εξηγεί ο κ. Δ. Παραδείσης, μέλος της ομάδας και καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
«Ισως η περίοδος της ηρεμίας να έφτασε στο τέλος της», επεσήμανε η Michelle Parks, μέλος της ομάδας και ερευνήτρια από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, επισημαίνοντας ωστόσο ότι η φάση που διανύουμε δεν φαίνεται να είναι φάση υψηλού κινδύνου.
Από την πλευρά τους άλλοι επιστήμονες θεωρούν ότι η «ανωμαλία» που εντοπίζεται στη Σαντορίνη δεν είναι ηφαιστειακής προέλευσης, αλλά σχετίζεται με τεκτονικές διεργασίες. Ανάμεσά τους ο διευθυντής Ερευνών του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου Αθηνών Γεράσιμος Παπαδόπουλος, ο οποίος στη χθεσινή ημερίδα επεσήμανε ότι οι δικές του αναλύσεις ταυτίζουν τη σεισμική έξαρση της περιοχής με σμήνος σεισμών που ενδεχομένως να προηγείται των προσεισμών ενός μεγάλου σεισμικού γεγονότος, το οποίο όμως δεν φαίνεται να είναι άμεσο χρονικά.
Ο ίδιος ανέφερε το παράδειγμα του 1919, οπότε το νησί είχε καταστραφεί από δόνηση εντάσεως 6 Ρίχτερ χωρίς να σημειωθεί ηφαιστειακή έκρηξη.
Κατερίνα Ροββά

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63607339

3 ημέρα Εκδήλωσης στο Μπελλώνειο με θέμα : " Γνωρίζοντας το Ηφαίστειο - Τον γείτονα μας"

2012-01-26T00:22:00.003+02:00

<p>&amp;amp;amp;nbsp; &amp;amp;amp;nbsp;</p>

Τετάρτη, 25/1/2012
Η έκρηξη του ηφαιστείου El Hierro που βρίσκεται σε εξέλιξη. Σχέδια Πολιτικής Προστασίας στα Κανάρια νησιά της Ισπανίας.
Σταύρος Μελετλίδης
Πολιτική προστασία της Σαντορίνης
Μάρκος Καφούρος

υ.γ. Επειδή η εκδήλωση στο Μπελλώνειο είναι άκρως σημαντική αυτές τις ημέρες. οτιδήποτε υλικό εντοπισθεί καθώς και οι ανταποκρίσεις των φίλων της ομάδας, σε λίγο καιρό θα αναρτώνται για την καλύτερη ενημέρωσή μας!

Santorini et ses eruptions - F.Fouque - 1879

2012-01-25T23:47:00.000+02:00

Informations bibliographiques
Titre	Santorin et ses éruptions / par F. Fouqué,...
Auteur	Fouqué, Ferdinand André (1828-1904)
Date de publication	1879
Éditeur	G. Masson. Paris
Notes	Note : 1 vol. (XXVI-[2]-440 p.-LXI f. de pl.-vij p.) : ill., cartes, photographies ; 33 cm
Sujets	Volcanologie Géologie -- Santorin (Grèce ; île) Volcanoes Dewey: 550
Droits	Utilisation libre dans le cadre d'un usage non commercial, en mentionnant la source et sans dénaturer l'oeuvre
Langue du document	français Πηγή: http://jubilotheque.upmc.fr/ead.html?id=GR_000395_001#!{"content":["GR_000395_001_e0000030",false,""]}

Θηραϊκά Παραμύθια !

2012-01-22T11:21:00.000+02:00

θηραικά παραμυθια

Το ανατολίτικο....Κιουνεφέ της Οίας

2012-01-22T07:35:00.000+02:00

Το «Κιουνεφέ» είναι ένα αυθεντικό ανατολίτικο γλυκό που το έφτιαχναν τα παλιά χρόνια (19ος αιώνας) και στη Σαντορίνη, αλλά….μόνο στην Οία! Πρόκειται για κανταΐφι με γέμιση τυριού.

Μια συνταγή που έφτασε στην Οία ως επιρροή από περιοχές που ταξίδευε ο ιστιοφόρος στόλος του χωριού (Κωνσταντινούπολη & Μαύρη Θάλασσα) και υιοθετήθηκε από την τοπική του παράδοση και λαογραφία.

Διατηρήθηκε και στην Οία η ανατολίτικη ονομασία του γλυκού δηλαδή «Κιουνεφέ» από την τούρκικη λέξη «künefe». Παραλλάχτηκε όμως η γέμιση της συνταγής με υλικά που συνηθίζονται στην Οιάτικη κουζίνα όπως η μαστίχα και η μυζήθρα.

Εν αντιθέσει με το ελληνικό Πολίτικο κιουνεφέ που ψήνεται στο ταψί, στην Οία προτιμήθηκε ο τούρκικος τρόπος ψησίματος δηλαδή στο....τηγάνι! Αυτό έγινε για λόγους ευκολίας. Ήταν πιο βολικό για την Οιάτισσα νοικοκυρά να τηγανίσει το κιουνεφέ στη αναμμένη «φουφού» (=μαγκάλι) του σπιτιού μέσα σε λίγα λεπτά, αντί όλη τη χρονοβόρα διαδικασία να ανάψει το «φουρνί» (=ξυλόφουρνο στην αυλή) που απαιτούσε χρόνο αναμονής μέχρι να καούν τα ξύλα.

Επειδή εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν τα έτοιμα βιομηχανοποιημένα «μαλλιά κανταϊφιού», οι νοικοκυρές της Οίας χρησιμοποιούσαν φιδέ, τον οποίο μάλιστα αρκετές νοικοκυρές έφτιαχναν και μόνες τους (χειροποίητο). Έτσι το "Κιουνεφέ" της Οίας είναι ουσιαστικά τηγανητός φιδές σε μορφή κανταϊφιού.

Κιουνεφέ της Οίας

σ.σ. Όπως προείπαμε, η συνταγή του Κιουνεφέ της Οίας «απαιτεί» φιδέ. Στη σημερινή εποχή όμως που υπάρχουν στο εμπόριο τα έτοιμα «μαλλιά κανταϊφιού», όσοι θέλουν χρησιμοποιηθούν αυτά, αντί του φιδέ.

για το κανταΐφι:

2 πακέτα φιδέ (το κάθε πακέτο περιέχει 4 φωλιές)

(ή 250 γραμμάρια βιομηχανοποιημένα «μαλλιά κανταϊφιού»)

100 γραμμάρια βούτυρο λιωμένο

αραβοσιτέλαιο για τηγάνισμα του φιδέ

για τη γέμιση:

200 γραμμάρια μυζήθρα ανάλατη

1 κουταλιά του γλυκού μαστίχα κοπανισμένη

1 κουταλιά του γλυκού κανέλλα σκόνη

5 κουταλιές του γλυκού ζάχαρη

για το σιρόπι:

1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού νερό

1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού ζάχαρη

1 κουταλιά του γλυκού μαστίχα κοπανισμένη

Σε ένα μπολ λιώνουμε τη μυζήθρα με ένα πιρούνι, ρίχνουμε μέσα και τα υπόλοιπα υλικά της γέμισης και ανακατεύουμε.

Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το αραβοσιτέλαιο να κάψει και βουτάμε μέσα τις φωλιές του φιδέ να βυθίζονται στο λάδι. Προσοχή! Τις αφήνουμε στο καυτό λάδι μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, ίσα να μαλακώσει ελαφρά ο φιδές για να μην είναι ωμός. Σε ένα άλλο μπολ, όταν πια έχουν κρυώσει, τις σπάμε σε θρύμματα, τα πασπαλίζουμε με το λιωμένο βούτυρο και ανακατεύουμε να πάει παντού.

Για όσους χρησιμοποιούν βιομηχανοποιημένα «μαλλιά κανταϊφιού» και όχι φιδέ, δεν χρειάζεται τηγάνισμα με αραβοσιτέλαιο. Απλώς τα «ξάνουμε» και τα πασπαλίζουμε με το λιωμένο βούτυρο.

Αλείφουμε με λιωμένο βούτυρο ένα τηγάνι (μεσαίο μέγεθος), στρώνουμε το μισό θρυμματισμένο φιδέ (ή τα μισά «μαλλιά κανταϊφιού») και απλώνουμε από πάνω όλη τη γέμιση μυζήθρας. Καλύπτουμε με τον υπόλοιπο θρυμματισμένο φιδέ (ή τα «μαλλιά κανταϊφιού») για να σκεπαστεί όλη η επιφάνεια. Το τηγανίζουμε μέχρι να ροδίσουν και οι δυο επιφάνειες πάνω-κάτω. Το αφήνουμε να κρυώσει και ετοιμάζουμε το σιρόπι. Σε μια κατσαρόλα βράζουμε τα υλικά για το σιρόπι μέχρι να δέσουν ελαφρά και ζεστό το περιχύνουμε πάνω από το γλυκό. Αν θέλουμε πασπαλίζουμε από πάνω επιπλέον κανέλλα σκόνη.

Η Σαντορίνη της Υγείας

2012-01-21T17:47:00.000+02:00

Την επιστολή που ακολουθεί μας έστειλε συμπατριώτισσά μας προκειμένου να δημοσιευθεί στην Ιστοσελίδα μας.
Αγαπητοί συνδημότες του Δήμου Θήρας, έχω την ανάγκη να ξεσπάσω και να μοιραστώ μαζί σας τον εφιάλτη που βίωσα τα ξημερώματα της Πέμπτης 12 Ιανουαρίου στο νησί μας. Ήμουν έγκυος 5,5 μηνών όταν τα ξημερώματα εκείνης της ημέρας μεταφέρθηκα με φρικτούς πόνους και αιμορραγία στο Κέντρο υγείας όπου δεν υπήρχε εκεί εκτός από έναν αγροτικό γιατρό και μία παθολόγο κανένας άλλος γιατρός να με βοηθήσει. Πέθαινα από τους πόνους και άκουγα την παθολόγο να παρακαλάει τον κύριο Γρατσία να με μεταφέρουν σε κάποιο νοσοκομείο.
Γέννησα μόνη μου χωρίς καμία βοήθεια, χωρίς κανένα παυσίπονο το νεκρό παιδί μου και έμεινα με τον πλακούντα μέσα μου μέχρι να έρθει η μοναδική γυναικολόγος του Κέντρου Υγείας.
Όλοι εσείς οι άρχοντες της Σαντορίνης που έρχεστε και ζητάτε την ψήφο μου έπρεπε να ήσασταν εκεί να βλέπατε τα χάλια μας στην Σαντορίνη του 2012. Όλοι όσοι έχετε συμφέροντα και στηρίζετε την ιδιωτική πολυκλινική σκεφτείτε τα παιδιά σας και το μέλλον τους . Δεν είμαστε όλοι επάνω στην Σαντορίνη επιχειρηματίες και εισοδηματίες για να πληρώνουμε κλινικές.
Απαιτώ ασφάλεια στο νησί που μεγαλώνω το παιδί μου.
Δεν με νοιάζουν οι δρόμοι και οι αποχετεύσεις όσο η ζωή των ανθρώπων και η δική μου.
Σταματήστε να κοντράρετε το έργο του κυρίου Μιχάλη Ρούσσου και βοηθήστε τον να ανοίξει επιτέλους το Νοσοκομείο της Σαντορίνης.
Θέλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο του Κέντρου Υγείας κύριο Λαμπράκη Γιάννη που αμέσως μόλις ενημερώθηκε για το συμβάν ήταν κοντά μου μέχρι να σιγουρευτεί ότι δεν διατρέχω άλλο κίνδυνο. Θέλω να ευχαριστήσω την μοναδική γυναικολόγο του Κέντρου Υγείας κυρία Παρασχάκη Ανθούλα που ενώ δεν εφημέρευε ήρθε να με βοηθήσει και μου έσωσε τη ζωή χωρίς να χρειαστεί να με μεταφέρουν στην Κρήτη.
Θέλω να ευχαριστήσω τον αγροτικό γιατρό κύριο Χάλαρη Νίκο που ενώ δεν ήταν γυναικολόγος να με βοηθήσει ήταν ήρεμος δίπλα μου , μου κρατούσε το χέρι μαζί με την μητέρα μου και τον άντρα μου και έπαιρνα δύναμη να κάνω τις εξωθήσεις για να βγει το μωρό.
Θέλω να ευχαριστήσω την παθολόγο κυρία Ντόβις Εύα , τους δύο τραυματιοφορείς κύριο Μαρκόπουλο Μιχαήλ και Μπεκρή Νικόλαο που με μετέφεραν άμεσα στο Κέντρο υγείας και δεν γέννησα στο σπίτι μου και την νοσοκόμα κυρία Πανταζή Χριστίνα που έζησε όλη αυτή την κατάσταση. Τέλος θέλω να ευχαριστήσω την μαία κυρία Μίχου Γιώτα και την παιδίατρο κυρία Αγγελάκη Μαρία που ήρθαν στο δωμάτιο και έμειναν κοντά μου και με στήριξαν ψυχολογικά.

Το προσωπικό του Κέντρου Υγείας είναι άψογο και ξέρει να κάνει καλά την δουλειά του με τα μέσα που διαθέτει, όμως δεν επαρκεί, γι αυτό πρέπει να ανοίξει το Νοσοκομείο της Σαντορίνης.
Μην περάσει κανείς άλλος την ταλαιπωρία που πέρασα εγώ .
Πύργος Θήρας 20/1/2012
ΦΟΥΣΤΕΡΗ ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

Πηγή: www.neasantorinis.gr

υ.γ. Καλλιστορώντας: Άμεση Ίδρυση και στελέχωση του Νέου Νοσοκομείου Σαντορίνης....!!! γιατροί για όλο το χρόνο όχι μόνο για την τουριστική περίοδο!

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ, ΤΟ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

2012-01-18T21:34:00.000+02:00

Ο Δήμος Θήρας σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Μελέτης και Παρακολούθησης του Ηφαιστείου Σαντορίνης (Ι.Μ.Π.Η.Σ.) και με την υποστήριξη της ΓΕΩΘΗΡΑ Μ.Α.Ε, διοργανώνει τετραήμερο εκδηλώσεων με τίτλο: «ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ, ΤΟ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ».
Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν 23,24,25 ; 26 Ιανουαρίου 2012, στο Μπελλώνειο Πολιτιστικό Κέντρο, με ώρα έναρξης 18.30.
Πρόθεση των οργανωτών είναι οι εκδηλώσεις αυτές να καθιερωθούν σε ετήσια βάση, στη διάρκεια του χειμώνα και να απευθύνονται και σε κοινό εκτός νησιού, στο πλαίσιο της προσπάθειας του Δήμου Θήρας να καθιερωθεί η Σαντορίνη και ως χειμερινός τουριστικός προορισμός.

Αναλυτικό Πρόγραμμα Εκδήλωσης
Δευτέρα, 23/1/2012
Τα δίκτυα παρακολούθησης του ηφαιστείου Σαντορίνης
Μιχάλης Φυτίκας, Κώστας Παπαζάχος, Γιώργος Βουγιουκαλάκης
Ιστορικές εκρήξεις στη Σαντορίνη
Γιώργος Βουγιουκαλάκης,
Ο υποθαλάσσιος χώρος του ηφαιστειακού συμπλέγματος της Σαντορίνης
Παρασκευή Νομικού

Τρίτη, 24/1/2012
Ηφαίστεια και κλίμα – Ηφαίστεια και άνθρωπος
Γιώργος Βουγιουκαλάκης
Το ηφαίστειο ως παράγων πολιτισμού
Χρίστος Ντούμας

Τετάρτη, 25/1/2012
Η έκρηξη του ηφαιστείου El Hierro που βρίσκεται σε εξέλιξη. Σχέδια Πολιτικής Προστασίας στα Κανάρια νησιά της Ισπανίας.
Σταύρος Μελετλίδης
Πολιτική προστασία της Σαντορίνης
Μάρκος Καφούρος

Πέμπτη, 26/1/2012
Σκάρος: Η πρωτεύουσα της ενετοκρατούμενης Θήρας
Κλαίρη Παλυβού
Σαντορίνη: Ένας μοναδικός, προσβάσιμος και επισκέψιμος ηφαιστειακός γεώτοπος
Μιχάλης Φυτίκας
Σχεδιασμός και λειτουργία ηφαιστειολογικού μουσείου: Το παράδειγμα της Νισύρου
Μιχάλης Φυτίκας, Γιώργος Βουγιουκαλάκης, Ελένη Βρετζάκη
Βραβεύσεις

Ομιλητές
(με αλφαβητική σειρά)

Γιώργος Βουγιουκαλάκης, Ηφαιστειόλογος, Δρ Ερευνητής ΙΓΜΕ, Συντονιστής Επιστημ.Επιτροπής ΙΜΠΗΣ
Ελένη Βρετζάκη, Αρχιτέκτων Μουσειογράφος, Ομάδα Τέτραγκον.
Μάρκος Καφούρος, Αντιδήμαρχος Θήρας
Σταύρος Μελετλίδης, Centro Geofísico de Canarias del Instituto Geográfico Nacional (I.G.N.), Spain
Παρασκευή Νομικού, Λέκτορας Γεωλογικής Ωκεανογραφίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Χρίστος Ντούμας, Δντής Ανασκαφών Ακρωτηρίου, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Κλαίρη Παλυβού, Αρχιτέκτων, Καθηγήτρια ΑΠΘ
Κώστας Παπαζάχος, Σεισμολόγος, Καθηγητής ΑΠΘ, Μέλος ΔΣ ΙΜΠΗΣ
Μιχάλης Φυτίκας, Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, Τμήμα Γεωλογίας, Πρόεδρος ΙΜΠΗΣ

Από τον Δήμο Θήρας

H Θηρασιά του Ελύτη

2012-01-15T08:12:00.000+02:00

"ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟΝ"

Οδ. Ελύτης

[..]Και να, καταμεσής της αθλιότητας, από τις ανασκαφές της Σαντορίνης,

από την απελπισία πιο πέρα - επιτέλους: μια Κόρη Θηρασία
φτάνει τεντώνοντας το χέρι της σαν να λέει «Χαίρε Κεχαριτωμένε».
Δεν είμαι ζωγράφος, Κόρη Θηρασία. Μα θα σε πω με ασβέστη και
με θάλασσα. Θα σε προεχτείνω μ' αυτά που γράφω σ' αυτά που πράτ-
τω. Θα σου προσφέρω μια ζωή (τη ζωή που δεν αξιώθηκα) χωρίς
αστυνόμους, χωρίς φακέλους, χωρίς κελιά.

Μόνο μ' ένα λευκό πουλί
πάνω από το κεφάλι σου.
Θα φυτέψω αμπέλια-λέξεις. Θα κτίσω Ανάκτορα μ' αυτά που μου δί-
νεις ν' αγαπώ. Από την Ηγησώ θα φτάσω στην αγία Αικατερίνη.

Γη και ειρήνη θα φέρω.

Λίμνες και Λιμνάριδες, ένα από τα παλιά έθιμα της Σαντορίνης

2012-01-12T16:35:00.000+02:00

Μπορεί τα νησιά μας να είναι άνυδρα, μπορεί οι αρκετοί απ΄τις παλιές μας γενιές να μη γνώρισαν λίμνες, όπως στην περιοχή τους είχαν φτιάξει τις δικές τους «λίμνες», όπου στα δύσκολα και σκληρά χρόνια της εποχής τους, ήταν θέμα επιβίωσης.

Είχαν δημιουργήσει αυτοσχέδιες παγίδες για τα αποδημητικά πουλιά της περιοχής μας, από πρόχειρη και χόρτινη καλύβα, με φόντο τα ξερόκλαδα των φερτών δένδρων και στο ενδιάμεσο δάπεδο, είχαν τοποθετήσει μικρή επιφάνεια νερού σε σχήμα οβάλ, ρηχής στενόμακρης λεκάνης, με βάθος νερού 1cm περίπου.

Εκατέρωθεν αυτής υπήρχαν μικρά σπόρια καθώς και ανάλογος σχετικός πλάνος, προκειμένου να τα προελκύσει.

Περιφερειακά όλων αυτών υπήρχε μαζεμένο κρυμμένο δίχτυ, όπου με το τράβηγμα του σχοινιού από την καλύβα θα παγίδευε τα πουλιά.

Για να ακούσουν και να πλησιάζουν στο χώρο αυτό τα διαβατάρικα πουλιά, υπήρχαν επιλεγμένα και καλήφωνα πουλιά σε μικρά κλουβιά για να τα παροτρύνουν και να τα φέρουν στο χώρο αυτό.

Όμως με την πάροδο των ετών αλλά και την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, η παράδοση αυτή διατηρήθηκε ως τοπικό έθιμο και περιορίστηκε αποκλειστικά στο να απολαμβάνουν οι «λιμνάριδες» τις καλύτερες φωνές των πουλιών αυτών, επιλέγοντας μετά από έλεγχο τα καλύτερα απ΄ αυτά, ενώ τα υπόλοιπα εξ αυτών τα άφηναν ελεύθερα στη μητέρα φύση.

Πηγή: http://giannisargyros.blogspot.com/2012/01/blog-post_6853.html

O Μέλης, ο Χάρικλης και οι άλλοι …

2012-01-11T19:55:00.002+02:00

Η πώς "ένας αγωγός ακαθάρτων μπορεί να μας οδηγήσει σε

δι-αγωγή κάθαρσης ;" ( Δ.Ρουσουνέλος)

Ο Μέλης και ο Χάρικλης προστέθηκαν από χθες στην Ιστορία της Σαντορίνης. Είναι οι δύο ανδρικές μορφές που απεικονίζονται στη ρωμαική πλάκα που εντοπίστηκε εχθές στο χώρο των εργασιών για την αποχέτευση στην Περίσσα.

Ένα εντυπωσιακό εύρημα μέσα από το οποίο όμως προέκυψαν σκέψεις και κρίσεις. Τελίκα αυτός ο αγωγός ακαθάρτων θα μπορέσει να μας οδηγήσει σε δι-αγωγή κάθαρσης? Για να δουμε!...

Εντοπίστηκε ένα αρχαιολογικό κομμάτι . Όπως τόνισε στο βίντεο ο Δήμαρχος, Αρχαιολόγος θα ερχόταν την επόμενη μέρα …. Γιατί λοιπόν δεν περίμεναν τον αρχαιολόγο, να έρθει ή κάποιον συντηρητή να βοηθήσει και να επιμεληθεί της εργασίας ανέλκυσης της πλάκας; Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει πάντα να υπάρχει ειδικός . Ίσως και οι αρχαιολόγοι του Ακρωτηρίου θα μπορούσαν να βοηθήσουν…. Απ’ ότι φαίνεται η πλάκα είναι κομμένη αρα θεωρητικά σκεπτόμενος θα πρέπει να υπάρχει και άλλο μέρος ή και πολλά αλλά κομμάτια αρχαιολογικά. Τι ακριβώς αναμένεται να γίνει με την αποχέτευση στην Περίσσα? Θα υπάρξει λοξοδρόμηση - επανασχεδιασμός του έργου ;

Η ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού αναφέρει ότι φυλάσσεται σε ασφαλές μέρος ; Και τι γίνεται με το έργο ; Δεν πρέπει να φυλαχτεί και αυτό επί 24 ωρου βάσεως μέχρι να αναλάβει η Αρχαιολογική Υπηρεσία δουλειά γερή ;

Ελπίζω πως τουλάχιστον ο Μέλης και ο Χάρικλης δεν θα μείνουν κρυμμένοι σε μία αποθήκη και μαζί με τα υπόλοιπα αντικείμενα που θα εντοπιστουν, θα ερευνηθουν, θα συντηρηθούν σωστά και θα εκτεθουν στο ευρύ κοινό…. Έτσι μπας και η «κάθαρση» ξεκινήσει …

Σκέψεις και κρίσεις με τρέχουν να αναλογιστώ τι γίνεται με τους « άλλους». Τους άλλους Θησαυρούς που έχουν εντοπιστεί στη Σαντορίνη; Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικούςθ Πρώτα και κύρια τιμώντας τη μνήμη του Χαράλαμπου Σιγάλα [1], τι να κάνει άραγε η περίφημη κόρη « Του» που με τόσο πάθος προσπάθησε να αναδείξει αλλά δεν πρόλαβε? Που να βρίσκεται και γιατί να είναι κρυμμένη μετά από 10 χρόνια? « Ηταν μια Παρασκευή απόγευμα, 24 Νοεμβρίου» θυμάται ο κ. Σιγάλας «και είχαμε πάει με μια συνάδελφο και το βαφτιστήρι μου στο νεκροταφείο της αρχαίας Θήρας γιατί ήθελα να δω ξανά έναν τάφο που μελετούσα. Στην επιστροφή πήραμε ένα άλλο μονοπάτι όταν ξαφνικά σε ένα νεροφάγωμα ξεπρόβαλε μια δουλεμένη ηφαιστειακή πέτρα που φαινόταν να βρίσκεται στη θέση της. Σκάψαμε λίγο και είδαμε πως ανήκε σε έναν τάφο από τα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα. Σκαλίσαμε λίγο πάρα έξω το χώμα για να πατήσει το πόδι του παλάγκου που θα σήκωνε τον δόμο και θα μπορούσαμε να τον δούμε καλύτερα και εκεί φάνηκε ξαφνικά ένα κομμάτι δουλεμένο μάρμαρο, το οποίο αργότερα καταλάβαμε ότι ήταν το κάτω μέρος του αγάλματος. Εκείνο το βράδυ δεν ήμασταν καθόλου βέβαιοι ότι επρόκειτο για άγαλμα. Το αφήσαμε έτσι τη νύχτα και την άλλη μέρα το πρωί είδαμε ότι επρόκειτο για κόρη καθώς αποκαλύφθηκαν τα πόδια και οι πτυχές τού πίσω μέρους του ενδύματός της».

Υπάρχουν όμως και « άλλοι» που μου ρθανε στο νου μόλις εντοπίστηκε η ρωμαική πλάκα…. Λίγο πιο κάτω, στο Ακρωτήρι στέκεται αγέρωχος πια ο επί 8 και πλέον χρόνια κλειστός Αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου. Από τις πληροφορίες, το έργο έχει ολοκληρωθεί αλλά ακόμα δεν έχει παραδοθεί. Ποια δικαιολογία θα μπορέσει να μας πείσει την αιτία που ο χώρος αυτός παραμένει κλειστός επί 8 χρόνια?

Σκέψεις και κρίσεις με φέρνουν να αναλογιστώ τι γίνεται και με τους « άλλους»: Τους υπαλλήλους των δύο δημοσίων μουσείων που πριν από λίγο καιρό βρέθηκαν ( ή και βρίσκονται;) σε δεινή οοικονομική κατάσταση αναζητώντας και απαιτώντας όπως εκείνοι προσπαθουν να σταθούν δίπλα στον πλούτο της Σαντορίνης έτσι και το κράτος και οι υπεύθυνοι πρέπει να τους αντιμετωπίζουν ισάξια χωρίς να τους προσβάλλουν!

Αναρωτιέμαι λοιπόν΄: μέσα από αυτά τα στοιχεία πως φαίνεται η αγωγή προς την Κάθαρση ; Σκεφτείτε σαν εικόνα τον Αγωγό Ακαθάρτων και τη στιγμή που ο εργάτης συνειδητοποίει ότι εντόπισε ένα πλούτο Ιστορικό…..Σκεφτείτε τα ενδεικτικά « κλαδιά» του πολιτισμού της Σαντορίνης που σας ανέφερα, που οδηγούνται τελικά; Μήπως αντιστρέφοντας την ουσία της φράσης του ειδικού γαστρο-ερευνητή και όχι μόνο κ. Ρουσουνέλου οι «αγωγοί Κάθαρσης και Πολιτισμού» να κατευθύνονται προς τους δι-αγωγούς αποχέτευσης;

Πως θα μπορούσε επί της ουσίας να αναδειχθεί σαν βασικός αυτοσκοπός εκείνος ο τρόπος με τον οποίο για π.χ. η αρχαιολογική της πλευρά να γίνει μέσο ανάδειξης και σεβασμού μιας ς πραγματικά " άλλης Σαντορίνης»;

Μα ήδη η απάντηση είναι η αυτονόητη: Με το να σεβαστούμε και να αναδείξουμε εκείνον τον πλούτο της Σαντορίνης, ο οποίος θα οδηγήσει το νησί σε πραγματικά βραβεία τουρισμού , ξενοδόχων κ.ο.κ.

Αλήθεια τι πιο καλή διαφήμιση από το χθεσινό εύρημα ?Τι πιο σημαντική τιμή από τον επισκεπτή με το που θα μπει στον – μελλοντικά ανοιχτό αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου? Ή πόσο πιο υπερήφανο θα μπορούσαμε να τον κάνουμε αν μίλαγε με τις « τοιχογραφίες» και του απαντούσε η Κόρη « του» Χαράλαμπου Σιγάλα;

[…] Μήπως όμως τελικά ο άγωγός ακαθάρτων έχει κάπου τρυπήσει και αυτοί οι «άλλοι» έχουν ανέβει στην επιφάνεια της Σαντορίνης Δεν ξέρω αναρωτιέμαι; […]

Αν καταφέρουμε να σεβαστουμε και να αγγίξουμε τη Σαντορίνη, τότε αυτή θα συνεχίζει να μας δείχνει πανέμορφες εικόνες όπως η χθεσινή

[1] http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=137073

Όταν η Σαντορίνη αποκαλύτπει και πάλι τα μυστικά της

2012-01-10T15:45:00.004+02:00

Περίσσιο εύρημα.... εντοπίστηκε στην Περίσσα σήμερα. Συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης αγωγού αποχέτευσης εντοπίστηκε μια υπέροχη επιτύμβια στήλη ......Στην περιοχή της Περίσσας στην αρχαία Ελευσίνα των Πτολεμαίων.... Αλήθεια τι κρυμμένα μυστικά θα μας φωτίσει πάλι η " Θεά" Σαντορίνη ;

Watch live streaming video from santorinitv1 at livestream.com

Σήμερα, κατά τη διάρκεια εκσκαφικών εργασιών, που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του έργου «Ύδρευση – αποχέτευση ακαθάρτων οικισμού Περίσσας νήσου Θήρας», υπό την επίβλεψη της 2ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, αποκαλύφθηκε ρωμαϊκή ανάγλυφη πλάκα, συνολικών διαστάσεων 1,82 μ. μήκους, 0,91 μ. πλάτους και 0,15 μ. πάχους, που απεικονίζει δύο ανδρικές μορφές σε ανάκλιντρο. Η δεξιά ώριμη ανδρική μορφή συνοδεύεται από την επιγραφή ΜΕΛΗΣ, ενώ η αριστερή νεαρή ανδρική μορφή από την επιγραφή ΧΑΡΙΚΛΗΣ.

Η ευρύτερη περιοχή της Περίσσας στην οποία βρέθηκε το ανάγλυφο, παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.

Το εύρημα μεταφέρθηκε και φυλάχθηκε σε ασφαλή χώρο.

Ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού

Με μία πρώτη και γρήγορη έρευνα οι ονομασίες των δύο ηρώων προέρχονται ίσως από τα εξής : Ο Χαρικλής ήταν αρχαίος Αθηναίος δημαγωγός. Το 413 π.Χ. του ανατέθηκε αποστολή έχοντας υπό τις διαταγές του τον στόλο να πλεύσει στην Πελοπόννησο μαζί με το Δημοσθένη. Πέτυχε να οχυρώσει μια μικρή ακτή στη Λακωνία. Το 404 π.Χ. διορίστηκε μαζί με τους άλλους Τριάκοντα Τύρανους.

και ο Μέλης Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέλης είναι γνωστός ένας νεαρός Αθηναίος, τον οποίο ερωτεύθηκε ένας ξένος, ο Τιμαγόρας. Ο Μέλης περιφρόνησε τον έρωτά του και προέτρεψε τον Τιμαγόρα να πέσει από την Ακρόπολη. Αλλά όταν έγινε αυτό, ο Μέλης μετενόησε και αυτοκτόνησε. Σε ανάμνηση του θρύλου αυτού, ιδρύθηκε στην Αθήνα βωμός του Αντέρωτα.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CF%82

Οφειλόμενο χρέος τιμής και Σεβασμού σ ένα Δάσκαλο

2012-01-09T23:57:00.000+02:00

Το βίντεο που ακολουθεί τα περιέχει όλα :

Φωτοκάλαντα Σαντορίνης

2012-01-05T07:35:00.002+02:00

Φωτοκάλαντα Σαντορίνης

(http://armenisths.blogspot.com/2011/01/blog-post_4270.html

Περικαλώ σας δώστε μου άδεια ν’ αρχινίσω
τα φωτοκάλαντα να πω να σας καλησπερίσω.

Χίλια καλησπερίσματα φέρνω στην αφεντιά σας
και του καιρού σας αύριο να ’χετε την υγειά σας.

Αν ίσως και ορίζετε κι είναι με θέλησή σας,
τα φωτοκάλαντα να πω στην πόρτα την δική σας.

Μηνύματα χαρμόσυνα ήρθαμε να σας πούμε,
πως ο Χριστός βαφτίζεται και πρέπει να χαρούμε.

Πως ήταν Θεοφάνεια ανθρώπου σωτηρία,
που καθαρίζουν τας ψυχάς από τας αμαρτίας.

Δεν είναι τούτη εορτή οσάν την περασμένη,
είναι μεγάλη και τρανή και δοξολογημένη.

Γιατί κατέβει ο Χριστός διά φιλανθρωπία,
ήρθες Χριστέ να βαπτιστείς χωρίς να έχεις χρεία.

Σπήλαιον πενιχρότατον και φάτνη των προβάτων,
ήρθες Χριστέ να γεννηθείς ως θαύμα των θαυμάτων.

Με σπάργανα σε τύλιξε η Δέσποινα η κυρία,
υμνούμεν, προσκυνούμεν σε υπέρμαχε Μαρία.

Στις 25 Δεκεμβρίου ήλθες και εγεννήθεις
και εις την πρώτην Γεναρίου σαρκός περιτομήθεις.

Ο μήνας έχει σήμερον έξι του Γεναρίου
και όλοι εορτάζουμε τα Φώτα του Κυρίου.

Γιατί κατέβει ο Χριστός τούτο να τελειώσει
την αμαρτία του Αδάμ να σβήσει και να λειώσει.

Σήμερα είναι των Φωτών π’ αγιάζουνε τον κόσμο
και οι παπάδες περπατούν με το σταυρό στο δρόμο.

Και μες στα σπίτια μπαίνουσι και λεν τον Ιορδάνη
βοήθεια να τον έχουμε τον Άγιο Ιωάννη.

Σαν μπήκε μες στον ποταμό ζητά τον Ιωάννη
να τον βαπτίσει γλήγορα στο Άγιο ποτάμι.

Έλα Προφήτα γλήγορα διά να με βαπτίσεις
και στην Αγία μου κορφή την χείρα σου ν’ αφήσεις.

Δεν είμαι άξιος Χριστέ εγώ να σε βαφτίσω,
και στην Αγία σου κορφή τη χείρα μου ν’ αφήσω.

Μάλιστα εγώ χρειάζομαι να βαφτιστώ από σένα
ευλόγησε με δέσποτα, συγχώρεσε και μένα.

Σαν μπήκε μες στον ποταμό διά να τον βαπτίσει
ο Ιορδάνης στράφηκε πίσω για να γυρίσει.

Άγγελοι και αρχάγγελοι εκεί περιπατούσαν
σκυμμένα τα κεφάλια τους και τον επροσκυνούσαν.

Και μέγα θαύμα έγινε όπου δεν έχει ταίρι
οι ουρανοί ανοίξανε και βγήκε περιστέρι.

Το Άγιο πνεύμα ήτονε διά να μαρτυρήσει
Υιός Θεού βαπτίζεται σ’ Ανατολή και Δύση.

Και τα νερά ευλόγησε, τις βρύσες, τα πηγάδια,
της οικουμένης τα δεντρά, κάμπους, βουνά, λαγκάδια.

Σήμερον ο αόρατος του ουρανού ο κτίστης
στον Ιορδάνη ποταμό ήρθε και εβαπτίσθει.

Σήμερα ο μέγας Πρόδρομος Υιός του Ζαχαρίου
τον Ιησού εβάπτισε τα Άγια του Αγίου.

Η θάλασσα ημέρωσε όπου ήταν αγριεμένη
σαν μπήκε εις τον ποταμό ευρέθει μερωμένη.

Για τούτο μέχρι σήμερα οι ναύτες το κρατούνε
σαν βαφτιστούνε τα νερά στο πέλαγος να μπούνε.

Αχ και να είμαστε κι εμείς στον Άγιο Ιορδάνη
να ελουζόμαστε και εμείς στο Άγιο ποτάμι.

Μας λέγει το Ευαγγέλιο και του Χριστού το στόμα
όποιος δεν λάβει βάπτισμα χάνει ψυχή και σώμα.

Του χρόνου να ’χουμε την γεια να ’ρθούμε να σας βρούμε
Χαρούμενους, καλόκαρδους να σας τα ξ α ν α π ο ύ μ ε .

Φωτοκάλαντα

Παρακαλώ σας δώστε μου θέλημα ν’ αρχινήσω

Τα Φωτοκάλαντα να πω , να σας ευχαριστήσω.

Αν ίσως και ορέγεσθε και με τη θέλησή σας,

Τα Φωτοκάλαντα να πω στην πόρτα τη δική σας.

Ο μήνας έχει σήμερα εξέ του Γεναρίου,

Και όλοι εορτάζουμε τα Φώτα του Κυρίου.

Μηνύματα χαρμόσυνα ήρθαμε να σας πούμε,

Πως ο Χριστός βαφτίζεται και πρέπει να χαρούμε.

Δεν είναι τούτη η εορτή , ωσαν τη περασμένη,

Είναι μεγάλη και τρανή και δοξολογημένη.

Σήμερο είναι τω Φωτώ π’ αγιάζουνε τον κόσμο

Και οι παπάδες πορπατούν με το σταυρό στο δρόμο.

Και μες στα σπίθια μπαίνουνε και λεν’ τον Ιορδάνη,

Βοήθεια να έχουμε τον Άγιο Ιωάννη….

Του χρόνου να ‘ χουμε τη γεια να ρθωμε να σας βρούμε

Χαρούμενους, καλόκαρδους, να σας τα ξαναπούμε.

( Γ. Συρίγου – Μονιούδη: «Η Σαντορίνη μου»)

Ειρήνη Ξαγοράρη ή μήπως Φτεουριά

2012-01-04T19:53:00.000+02:00

Ενα πολύ συγκινητικό αφιέρωμα σε μια μορφή της Σαντορίνης εντόπισα από την ιδιαίτερα χρήσιμη ιστοσελίδα : Εμείς και η κοινωνία μας. Αναφέρεται στην Ειρήνη Ξαγοράρη ! Στη Ρηνιώ τη Φτεουριά! Σε μία γυναίκα που πάνω από τριάντα και πλέον χρόνια βρίσκεται στη ταβέρνα της την "Ειρήνη" στο Καμάρι, και έχει συμβάλλει με τον τρόπο της - δλδ την ανοιχτή της την καρδιά και τον αυθορμητισμό της στην εδραίωση του τουρισμού όχι μόνο στο Καμάρι αλλά και στη Σαντορίνη εν γένει . Πριν από τρία χρόνια είχε τιμηθεί κιολας σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση για τους πρωτεργάτες του τουρισμού .

Από το αφιέρωμα αυτό απλά θα σταθώ σε τρεις χαρακτηριστικές φωτογραφίες

Γράφει το λοιπός η Κοινωνία μας:

Ποιος δεν γνωρίζει την γνωστή σε Έλληνες και ξένους, Ειρήνη Ξαγοράρη από το Καμάρι της Σαντορίνης!

Όμως το όνομα αυτό ίσως να μη είναι και πολύ γνωστό εάν δεν προσκομίσεις και το συμπληρωματικό διακριτικό της χαρακτηρισμό, η Ρηνιώ η Φτεουριά».

Η αγαπημένη σ΄ όλους μας Ειρήνη είχε την πρώτη ταβέρνα στη περιοχή της και συνεχίζει να υπάρχει ακόμη και σήμερα στην ίδια θέση, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες που
απαιτεί η κοινωνία μας.

Η αγάπη της για το κοινό και η καλόκαρδη προσφορά της, συνεχίζει να την παρέχει κατά τον ίδιο τρόπο στο οιοδήποτε επισκέπτη του νησιού.

Εμείς θέλουμε να την ευχαριστήσουμε για τα όσα μας προσέφερε και συνεχίζει να προσφέρει, γι΄ αυτό και ως ελάχιστη προσφορά που μπορούμε να κάνουμε είναι να προβάλλουμε ορισμένα στιγμιότυπα που ζήσαμε μαζί της.

Χρόνια Πολλά Ειρήνη και να συνεχίζεις πάντα το έργο σου σε αμείωτους ρυθμούς.

Το πιο κάτω βιντεοσκοπικό και φωτογραφικό υλικό είναι από το αρχείο Εμείς και η Κοινωνία μας.

Για περισσότερο φωτογραφικό υλικό αλλά και βίντεο από το αφιέρωμα Έδώ

υ.γ,: Και αναρωτιέμαι, λοιπόν , πόσες και πόσες φιγουρες σαν τη Φτεουριά δεν έχει το νησί; Όσο ζουνε γιατί δεν τις αξιοποιουμε?
Γιατί δεν πάμε τους ζώντες θησαυρους να τους ακούσουμε; να τους καταγράψουμε να τους νοιώσουμε, να τους αναδείξουμε; Ξέρετε πόσα έχει να μας πει η κερα Ρήνη; και πόσα θα μπορούσαμε να ακούσουμε από τόσους ανθρώπους στο νησί ; Φώναζουμε σαν καλλιστορώντας για ανάπτυξη της τοπικής ιστορίας του νησιού. Ξεκινήσαμε τις αναρτήσεις με τα κάλαντα από το Σύλλογο Ακρωτηριανών ( άρα το αύριο στο νησι) , Αμέσως είχαμε μια ιδιαίτερη ανάρτηση για τη σχέση Ρωσίας - Σαντορίνης ( άρα μέρος του χθες) και τώρα η κερα Ρήνη ( ζώσα παράδοση) .... Και πόσοι άλλοι θησαυροί μένουν ανεπηρέαστοι γιατί πολλοί απλά ...χάνουμε τις ευκαιρίες...?Σκεφτείτε το .....

“ Οι οικογένειες Μαυρομμάτη – Αλαφούζοβ, στη Ρωσία ”

2012-01-03T10:47:00.001+02:00

“ Οι οικογένειες Μαυρομμάτη – Αλαφούζοβ, στη Ρωσία ”

του Κωνσταντίνου Θώδη, εκπαιδευτικού - ερευνητή του Πανεπιστημίου Σταυρούπολης - Ρωσία

Στις 11 Ιουλίου 1864 γεννιέται στην Οία Σαντορίνης ο Πέτρος Μαυρομάτης του Νικολάου . Γύρω στο 1870 , ένας από τους εξαδέλφους του στην οικογένεια των εμπόρων Αλαφούζων , τον φέρνουν από τη Σαντορίνη στη Ρωσία , όπου τον αναθρέφουν και του προσφέρουν τη δυνατότητα να σπουδάσει . Ο μεγαλέμπορος Ιβάν Αντόνοβιτς Αλαφούζοβ , γεννηθείς στη Σαντορίνη και τα παιδιά του , που ζούσαν στη Ρωσία, του παρείχαν βοήθεια και υποστήριξη .

Το 1883 οι Αλαφούζοβ αγόρασαν από τον Α.Α. Μπέκεντορφ εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στο χωριό Νίζνε Τρόιτσκυ , σήμερα ομώνυμος συνοικισμός της περιοχής Τουμαζίνσκυ της Ρωσικής Δημοκρατίας Μπασκορτοστάν . Ο Μπέκεντορφ το 1866 είχε αγοράσει το εργοστάσιο αυτό από τον Έλληνα επιχειρηματία Δ.Ε. Μπεναρδάκη , ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης του από το 1837 ως το 1866 . Στον Πέτρο Νικολάου Μαυρομμάτη ( Πιότρ Νικολάγιεβιτς ) , πρότειναν να εργαστεί στο εργοστάσιο , το οποίο σήμερα αποτελεί μεγάλη βιομηχανική επιχείρηση τσόχας της Μπασκιρίας . Γρήγορα αναρριχήθηκε στην ομάδα διαχείρησης του εργοστασίου , θέση την οποία κράτησε σε όλη του τη ζωή . Ήταν διευθυντής του τμήματος βαφής μαλλιού, με σύγχρονη τεχνολογία της εποχής .

Στο μουσείο του εργοστασίου , ανάμεσα στα υπόλοιπα εκθέματα , υπάρχουν και φωτογραφίες μελών της διοίκησής του από το 1905 ως σήμερα . Σε αυτές βρίσκεται και η φωτογραφία του Πιότρ Νικολάγιεβιτς Μαυρομάτη. Το 1893 ο Πιότρ Νικολάγιεβιτς παντρεύτηκε με την Αλεξάντρα Εφίμοβνα , το γένος Κασεβάροβα (1870 – 1941 ) . Από το γάμο αυτό υπήρξαν 6 παιδιά , 3 γιοι και 3 κόρες . Ο Μπόρις , ο Νικολάι , ο Ιβάν , η Βέρα , η Άννα και η Λύδια . Όταν τον Ιανουάριο του 1897 γεννήθηκε ο πρώτος γιος , ο Μπόρις , η Ναντέζντα Νικολάγιεβνα Αλαφούζοβα , επίτιμη δημότης της πόλης Ταγκανρόγκ στο Αζόφ, τον βάφτισε . Το Νοέμβριο του 1898, ο Κονσταντίν Νικολάγιεβιτς Αλαφούζοβ , κορνετίστας του στρατιωτικού ιππικού της Αγίας Πετρούπολης , βάφτισε το δεύτερο γιο της οικογένειας , Νικολάι . Στο Νίζνε Τρόιτσκυ ο Πιότρ Νικολάγιεβιτς έχτισε μεγάλο σπίτι , όπου συγκεντρωνόταν συχνά η τοπική διανόηση . Ήταν ανοιχτός , κεφάτος και φιλόξενος άνθρωπος . Στο σπίτι υπήρχε πιάνο στο οποίο έπαιζε ο ίδιος και τα παιδιά του . Ιδιαίτερο μουσικό ταλέντο είχε ο μεγάλος γιος Μπόρις , τυφλός από την παιδική του ηλικία . Ήταν γενναιόδωρος από τη φύση του , κατείχε απόλυτο μουσικό άκουσμα , τραγουδούσε θαυμάσια και έπαιζε φόρτε πιάνο , κιθάρα και αρμόνιο . Ο Μπόρις Πέτροβιτς Μαυρομάτη ( 1897 – 1938 ) αποφοίτησε το 1914 με άριστα από τη Σχολή Τυφλών . Όμως , η τότε Σχολή Τυφλών δεν παρείχε ουσιαστική εκπαίδευση , απαραίτητη για να εισαχθεί κάποιος και να σπουδάσει σε ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα . Ο Μπόρις δίνει εξετάσεις στο κλασσικό γυμνάσιο και εισάγεται για σπουδές στη Μουσική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης . Δεν τελειώνει την Ακαδημία , μιας και το παιδικό του όνειρο ήταν να γίνει νομικός . Εισάγεται μετά από εξετάσεις στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Τόμσκ , όπου σπούδασε δίκαιο και έγινε τελικά δικηγόρος . Λένε , ότι είχε εξαιρετικές νομικές ικανότητες και το 1917 ήταν μεταξύ των 9 συνολικά τυφλών σε όλη τη Ρωσία που κατόρθωσαν να πάρουν ανώτατη μόρφωση .

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 τον ανακήρυξαν υπεύθυνο του τομέα επαγγελματικής κατάρτισης και εκπαίδευσης του κινήματος των τυφλών , ενώ το 1923 έγινε οργανωτικός γραμματέας και Πρώτος πρόεδρος της Πανρωσικής Κοινότητας Τυφλών . Ο Νικολάι Πέτροβιτς Μαυρομάτη , όπως και ο πατέρας του εργάστηκε σε όλη του τη ζωή στο εργοστάσιο βαφής μαλλιών στο Νίζνε Τρόιτσκυ. Ο Ιβάν Μαυρομάτη έγινε μηχανικός δομικών έργων . Η Λύδια Μαυρομάτη δίδαξε ρωσική γλώσσα στο σχολείο . Η Βέρα Μαυρομάτη παντρεύτηκε με αξιωματούχο του ρωσικού στρατού και φρόντισε την οικογένεια στο σπίτι . Τέλος η Άννα Μαυρομάτη σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Καζάν και δίδαξε Χημεία .

Κωνσταντίνος Ν. Θώδης, εκπαιδευτικός – συγγραφέας ( Πανεπιστήμιο Σταυρούπολης, Ρωσία).

Εφημερίδα : Θηραϊκά Νέα φύλλο 608- Νοέμβριος 2011

υ.γ.: Ο κ. Θώδης μας εντόπισε σαν "Καλλιστορώντας" και μας παραχώρησε και σ έμας την άδεια αναδημοσίευσης και τις φωτογραφίες που εντοπίζονται στο τρέχον φύλλο των Θηραϊκών Νέων, γι αυτό και τον ευχαριστούμε θερμά.
υ.γ.2: όποιος ερευνητής το επιθυμεί για οποιοδήποτε ερευνητικό θέμα που άπτεται της Σαντορίνης ( και της Θηρασιάς), το "καλλιστορώντας" είναι στη διάθεση σας και επιζητεί τέτοιου είδους άρθρα.

Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς ( Σαντορίνη )

2012-01-02T19:22:00.000+02:00

Μέλη του Συλλόγου Ακρωτηριανών Θήρας, την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2012, έψαλλαν κάποια από τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς της Σαντορίνης, στα σπίτια του χωριού. Tα κάλαντα που ακούγονται , εντάσσονται στον πανελλήνιο ρυθμό, όπως είναι φυσικό όμως με τα κοτσάκια που ακούγονται στο Ακρωτήρι
«Παιχνίδια»: Νίκος Μπάικας – βιολί, Κυριάκος Πρέκας – λαγούτο, Βασίλης Αδαμίδης – τρίγωνο.
καταγραφή: Αρτεμία Αργυρού

Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΓΚΙΟΥΛΕ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ ΜΑΚΡΗ ΣΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ

2011-12-20T12:18:00.001+02:00

Του Δακανάλη Μανόλη πρώην Αγρονόμου

Η θέση Ξικοπέραμα ( ή Αξικό πέραμα) βρίσκεται βορειοανατολικά των Ανωγείων σε μια ρεματιά, στην οποία ενώνονται δυο μικροί ποταμοί. Ο ένας ποταμός πηγάζει από τη θέση «Βαρσαμά» και ο άλλος από τον οικισμό «Σίσαρχα» και τα γύρωθεν αυτού βουνά. Οι παραπάνω παραπόταμοι σχηματίζουν το ποτάμι του «Μάκρη», που στην πορεία του ενώνεται με τον ποταμό Μυλοπόταμο , που περνά κάτω από το χωριό Γαράζο.

Το Μινωικό μονοπάτι που συνέδεε την αρχαία πόλη της Αξού που άκμασε το 1000π.χ. με την Κνωσό περνούσε από τη θέση Ξικοπέραμα ( επειδή περνούσαν οι Αξικοί, ονομάστηκε Αξικό πέραμα-Ξικοπέραμα). Στο σημείο αυτό ενώνονταν και ο δρόμος που ερχόταν από τα Ανώγεια. Ο δρόμος αυτός ήταν φτιαγμένος από καλντερίμι , βρίσκονταν σε διαρκή κίνηση από ανθρώπους και υποζύγια μέχρι το έτος 1970. Εξυπηρετούσε δε όλα τα χωριά του Πάνω Μυλοποτάμου, γιατί δεν υπήρχε άλλος δρόμος για το Ηράκλειο. Μόλις άρχισαν να ανοίγονται οι αγροτικοί δρόμοι και τα αυτοκίνητα αντικατέστησαν τα υποζύγια σταμάτησε η κυκλοφορία του και εγκαταλείφθηκε. Σήμερα υπάρχει ένα πολύ μικρό κομμάτι του δρόμου αυτού μεταξύ της θέσης « Μάκρη» και « Μελισσουργάκι». Εγώ θυμάμαι τον δρόμο αυτό σε πλήρη λειτουργία και κίνηση.

Το χειμώνα οι δυο παραπάνω παραπόταμοι κατεβάζουν μεγάλες ποσότητες νερού και το πέρασμα ήταν δύσκολο, έτσι πολλές φορές σταματούσε η κυκλοφορία πεζών και υποζυγίων. Η οικονομική ζωή παρέλυε στο Πάνω Μυλοπόταμο με μεγάλες ελλείψεις στα πάσης φύσεως εφόδια, αλλά δυσκόλευε ή απέκλειε και τη μεταφορά σοβαρά αρρώστων ή τραυματιών στο Ηράκλειο.

Ο ευφάνταστος Ανωγειανός ΔΑΓ. Κεφαλογιάννης ή Γκιουλές που είχε προοδευτικό μυαλό, σκέφτηκε ότι στο σημείο που ενώνονταν οι δυο παραπόταμοι, έπρεπε να κατασκευαστεί μια γέφυρα, για να εξυπηρετεί ακώλυτα το χειμώνα όλους αυτούς που περνούσαν.

Τα χρήματα για την κατασκευή του έργου ήταν πολλά και ο ίδιος δεν είχε τόσα χρήματα για να κατασκευάσει το έργο. Σκέφθηκε να κάνει έρανο σε όλα τα χωριά του Πάνω Μυλοποτάμου που χρησιμοποιούσαν τον δρόμο. Η ανταπόκριση των κατοίκων ήταν θετική, γιατί αναγνώρισαν την αναγκαιότητά του και προσέφερε ο καθένας, ότι μπορούσε από το υστέρημά του.

΄Εφερε ειδικούς τεχνίτες και άρχισε η κατασκευή της γέφυρας. η οποία τέλειωσε το έτους 1897 . Το γεφύρι είναι πέτρινο μονότοξο μήκους 7 μέτρων, πλάτους 3,40 μέτρων και ύψους 3,5 μέτρων. Είναι ένα καλλιτεχνικό αρχιτεκτονικό γεφύρι με περίτεχνα λαξευμένες πέτρες και αποτελεί κατά τη γνώμη μας ένα μνημείο της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Η λάσπη που χρησιμοποιήθηκε ήταν Σαντορινιό και το έφεραν από τη Σαντορίνη , όπως μου είπε στις 15 Ιουνίου 2007 ο Ρούλιος Μιχάλης ή Ρουλομιχάλης ετών 88 κάτοικος Ανωγείων. Δεν μπόρεσε όμως να με πληροφορήσει από πού κατάγονταν ο πρωτομάστορας της κατασκευής. Σήμερα έχει γίνει μια μικρή διαπλάτωση της γέφυρας για να περνούν από πάνω τα αγροτικά οχήματα.

Ο εμπνευστής της γέφυρας Κεφαλογιάννης ή Γκιουλές έκτισε το μνήμα του δίπλα στη γέφυρα. Πέθανε το 1898 ένα χρόνο αργότερα μετά τα εγκαίνια και τάφηκε εκεί κατά την επιθυμία του, είχε δε γεννηθεί το 1814.Όταν πέθανε στα Ανώγεια είχε μεγάλη χιονιά περίπου 50 εκατοστά . Επιστρατεύτηκαν οι περισσότεροι Ανωγειανοί για να μεταφέρουν το φέρετρο στους ώμους και να το αποθέσουν στην τελευταία του κατοικία.

Ο Γκιουλές ήταν κατά τη γνώμη μου ένα άτομο με προοδευτικές ιδέες, φαντασία και αποφασιστικότητα, έτσι υλοποίησε τις σκέψεις και τις αποφάσεις του προς όφελος του κοινού. ΄Ηταν ένας δωρητής των Ανωγείων και της ευρύτερης περιοχής. Μέσα από τον τάφο του θα φυλάει αιωνίως το αθάνατο αυτό έργο του, που ως φαίνεται ήταν σκοπός της ζωής του. Aς είναι αιωνία η μνήμη του.

Από ότι θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας του 1990- 2000 έγινε μεγάλη πλημμύρα στην ευρύτερη περιοχή και οι δυο παραπόταμοι κατέβασαν τεράστιες ποσότητες ορμητικών υδάτων συμπαρασύροντας κορμούς δέντρων και ξύλα. Όλα αυτά στόμωσαν τη γέφυρα η οποία δέχτηκε μεγάλες πιέσεις, αλλά δεν έπαθε απολύτως τίποτα-

Πηγές: Μαρτυρία Μιχάλη Ρούλιου ή Ρουλομιχάλη κατοίκου Ανωγείων.

Μαρτυρίες παλαιότερων Ανωγειανών που είχαν γνώση του θέματος.

Πηγές: Μαρτυρία Μιχάλη Ρούλιου ή Ρουλομιχάλη κατοίκου Ανωγείων.

Μαρτυρίες παλαιότερων Ανωγειανών που είχαν γνώση του θέματος.

http://www.anogi.gr/archives/5042

Γενικό Νοσοκομείο Θήρας : Ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα....

2011-12-17T18:07:00.000+02:00

Σαν ένα άλλο γιοφύρι της Άρτας, το νοσοκομείο μας σίγα σιγά αποκτά σάρκα και οστά... Αύριο το πρωί θα γίνει μια ξενάγηση ( 11 .00 ) στους εσωτερικούς χώρους του νοσοκομείου. Αντε τώρα πάμε για να στηρίξουμε όλοι μαζί το επόμενο στάδιο: Άμεση και Πλήρης στελέχωση για τις ανάγκες του νησιού μας αλλά και της Επαρχίας. Εχω προτείνει εδώ και καιρό το νέο Νοσοκομείο να πάρει το όνομα του αλησμόνητου Αντώνη Κονταράτου. Είδομεν.....
Οι φωτογραφίες που ακολουθούν έχουν ευγενώς παραχωρηθεί από την Αγάπη Ρούσσου την οποία και ευχαριστώ

ΑΙΜΟΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ!!!!

Santorini1994

2011-12-16T07:32:00.001+02:00

εντόπισα το παρακάτω βίντεο το οποίο θα θελα να το μοιράσω μαζί σας κατα βάση για τις εικόνες της παλιάς Σαντορίνης.... Στο 0035 " Ανάρτηση" στην Οία : Πωλείται Νερό....!

τ Αγίου Σπυρίδωνα, στον Πύργο και στο Εμπορείο

2011-12-13T20:37:00.001+02:00

Και του χρόνου
Πηγή: Αρμενιστής

Φωτογραφικός διαγωνισμός National Geographic 2011

2011-12-11T10:00:00.000+02:00

Photo and caption by Ionut Marius Plopeanu

stock market

Location: Greece, Santorini

Ο ετήσιος φωτογραφικός διαγωνισμός του National Geographic φθάνει στο τέλος του . Εντόπισα τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες της Σαντορίνης και σας τις παρουσιάζω, μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα.:

Προσθήκη Photo and caption by Ionut Marius Plopeanu

stock market

Location: Greece, Santorini

Για να δείτε τις υπόλοιπες φωτογραφίες δεν έχετε παρά να συνεχίσετε στο link παρακάτω

http://ngm.nationalgeographic.com/ngm/photo-contest/2011/entries/recent-entries/?search=Santorini

Ρίμα Αγίου Νικολάου «Περαματάρη» Οίας

2011-12-04T21:15:00.001+02:00

Ρίμα Αγίου Νικολάου «Περαματάρη» Οίας

για τους ναυτικούς του χωριού την εποχή της ακμής

της ιστιοφόρου ναυτιλίας της Οίας

«Περαματάρης»: νησίδα της Οίας κοντά στον όρμο Αμμούδι πάνω στην οποία βρίσκεται σκαμμένη μέσα στο βράχο η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το προσωνύμιο «Άγιος Νικόλαος ο Περαματάρης». Ονομάστηκε έτσι από τη λέξη «πέρασμα» λόγω του μικρού θαλάσσιου περάσματος (Διαπόρι) που το χωρίζει από το βουνό της Οίας.

Άγιε Νικόλαε μπουγιούκι¹ το όνομα σου

που βούλνα² δεν κάμει η θάλασσα χωρίς το θέλημα σου,

άκου που σε περικαλώ³, ζαμάνια⁴ αλαμάζω⁵

άκου ίντα⁶ ‘χω στη καρδιά και έρχομαι και φωνάζω,

τα μάτια μου έχουν δάκρυα όλο να γιαμουρίζουν⁷

και μέσα στο γιαμούρισμα⁸ νταλκάδες⁹ σεργιανίζουν¹⁰,

σαν τα μπαλίκια¹¹ του νερού που ‘ναι κιζιλεμένα¹²

έτσα¹³ δεν μπακμακίζουνε¹⁴ τα βάσανα μου εμένα,

τση¹⁵ θάλασσας τα βουλνεψιά² πατώ να γιουρουγιούνε¹⁶

αφού οι δικοί μου αϊλοί¹⁷ πάνω τση ξενυχτούνε,

όλο να οτουρμίζομαι¹⁸ όλο να γιαμουρίζω⁷

ζαμάνια λείπουν οι αϊλοί μουτλούκι¹⁹ δεν γνωρίζω,

τα βουλνεψιά τσοι²⁰ χαίρονται εγώ ‘χω το καημό των

να μην επάν’²¹ στο θάνατο να νιώσω χωρισμό των,

ρίχνω τση δάκρυ και νταλκά αλάργα²² να τα πάρει

μα πάει η βούλνα αξίδικα²³ και πίσω τα γυρνάει,

και ολονυχτί τον ύπνο μου νταλκάς τόνε ταράζει

και η μορφή τση η μαβή²⁴ αγριεμένη μοιάζει,

Άγιε μου Νικόλαε Άγιε Περαματάρη

των ναυτικών η πατρονιά²⁵, κραλή²⁶, μπαϊρακτάρη²⁷

που ‘σαι ατού δα²⁸στο πέρασμα στου Αμμουδιού²⁹ τη μύτη

τσοι σκούνες³⁰ μας να ευλογάς άρχοντα και προφήτη,

εσύ που εγεννήθηκες στη μακρινή Λυκία

από τση Πόλης τα νερά μέχρι και τη Ρωσία

τη θάλασσα σακίνευε³¹ στο κάθε τση λιμάνι

και εγώ θα στείλω γεμινιά³² που ο νους σου δεν τα βάνει,

γιορντάνια³³ και χρυσά προυσιά³⁴ για το εικόνισμα σου

μουμλάρια³⁵, λάδι, θυμιατά να ‘χει η αφεντιά σου,

τση Πάνω Μεριάς τσοι ναυτικοί απού³⁶‘ναι στα νερά σου

όντας τα σεργιανίζουνε να ‘χουνε τη χαρά σου,

βοήθα τσοι και δώνε τσοι αζλάνη³⁷ και κουράγιο

εσένα μόνο έχουνε μπαϊρακτάρη άγιο,

κ’ αράσιντα³⁸ στο Καραντενίζ³⁹ κάμε τους μπιρ⁴⁰ φουγάρο

όντας περνούνε απ’ άτου δα να κάμουνε τσιγάρο,

Άγιε Περαματάρη μας φύλαε το χωριό σου

τση Πάνω Μεριάς⁴¹ τσοι ναυτικοί έχε τσοι στο μυαλό σου,

γιάντα⁴² από όλα τα θανατικά που όξω από ‘δω⁴³ να μένει

από όλα το χειρότερο είν’ οι πνιουργιασμένοι⁴⁴

Λεξιλόγιο

¹μπουγιούκι (από το τουρκ. büyük ) = μεγάλο

²βούλνα, βουλνεψιά (από το ρώσικ. волна, διαβάζεται «volna») = κύμα, κύματα

³περικαλώ = παρακαλώ

⁴ζαμάν ή ζαμάνια (από το τουρκ. zaman: χρόνος) = πολύ καιρό

⁵αλαμάζω (από το τουρκ. ağlamak) = κλαίω

⁶ίντα= τι

⁷γιαμουρίζουν, γιαμουρίζω (από το τουρκ. yağmur: βροχή) = δακρύζουν, δακρύζω
⁸γιαμούρισμα (από το τουρκ. yagmur) = βροχή, δάκρυσμα

⁹νταλκάδες, νταλκάς (από το τουρκ. dalga) = καημοί, καημός

¹⁰σεργιανίζουν (από το τουρκ. seyran: βόλτα) = πηγαινοέρχονται

¹¹μπαλίκια (από το τουρκ. balik) = ψάρια

¹²κιζιλεμένα (από το τουρκ. gizli) = κρυμμένα

¹³έτσα = έτσι

¹⁴μπακμακίζουνε (από το τουρκ. bakmak: κοιτάζω) = φαίνονται, εμφανίζονται

¹⁵τση = της

¹⁶γιουρουγιούνε (από το τουρκ. yuri: επίθεση) = τρέχουν (γιουρουντίζω = τρέχω με φόρα, επιτίθεμαι)

¹⁷αϊλοί (από το τουρκ. aile: οικογένεια) = οι άνδρες της οικογένειας δηλαδή σύζυγος, πατέρας, αδερφός, γιος, γαμπρός

¹⁸οτουρμίζομαι (από το τουρκ. oturmak) = κάθομαι

¹⁹μουτλούκι (από το τουρκ. mutluk) = ευτυχία, χαρά

²⁰τσοι = τους, τις

²¹να μην επάν’ = να μην πάνε

²²αλάργα (από το ιταλ. al larga) = μακριά

²³αξίδικα (από το τουρκ. aksi) = αντίθετα, διαφορετικά

²⁴μαβή (από το τουρκ. mavi) = γαλανή

²⁵πατρονιά (από το τουρκ. patron) = αφεντικό

²⁶κραλής (από το τουρκ. kral) = βασιλιάς

²⁷μπαϊρακτάρης (από το τουρκ. bayraktar: σημαιoφόρος) = ο πρώτος των πρώτων, ο καλύτερος

²⁸απ’ άτου δα = από εκεί

²⁹Αμμούδι = το ένα από τα δύο λιμάνια της Οίας (το άλλο είναι η Αρμένη). Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Οίας απέναντι από τη Ρίβα της Θηρασιάς. Τα παλιά χρόνια φημιζόταν για τις «παλλάδες» (ορυχεία) και η πρόσβαση γινόταν μόνο από τους «καραβολάδες» (σκάλες λαξευμένες στον ηφαιστειογενή βράχο που θυμίζουν την πορεία που κάνει ο «καράβολας»=σαλιγκάρι). Σήμερα είναι λιμάνι-αγκυροβόλιο μικρών σκαφών και υπάρχει πλέον σύγχρονος αυτοκινητόδρομος που το συνδέει με το χωριό. Από το Αμμούδι ξεκινάει και το ferry boat για την Θηρασιά με τακτικά δρομολόγια.

³⁰σκούνες = ιστιοφόρα

³¹σακίνευε (από το τουρκ. sakin: ηρεμία) = γαλήνευε

³²γεμινιά (από το τουρκ. yemin: όρκος,τάξιμο) = τάματα

³³γιορντάνια (από το τουρκ. gerdan: λαιμός) = περιδέραια

³⁴προυσιά = φλουριά

³⁵μουμλάρια (από το τουρκ. mumlar) = κεριά

³⁶απού = που

³⁷αζλάνη (από το τουρκ. aslan: λιοντάρι) = δύναμη

³⁸κ’ αράσιντα (από το τουρκ. arasinda) = και ανάμεσα

³⁹Καραντενίζ (τουρκ. Karadeniz) = Μαύρη Θάλασσα

⁴⁰μπιρ (τουρκ. bir) = ένα

⁴¹Πάνω Μεριά = η παλιά ονομασία της Οίας επειδή βρίσκεται στην «πάνω» δηλαδή στη βόρεια πλευρά του νησιού. Μετονομάστηκε σε Οία στα τέλη του 19^ου αιώνα. Ωστόσο από τους ντόπιους χρησιμοποιείται ακόμη ο όρος «Απάνω ή Πάνω Μεριά» και Απανωμερίτες (Οιάτες)

⁴²γιάντα = γιατί

⁴³όξω από ΄δώ = μακριά από εμάς

₄₄πνιουργιασμένοι = θαλασσοπνιγμένοι

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου Περαματάρη λαξευμένη μέσα στην ηφαιστειογενή νησίδα της Οίας

Όπως έχουμε πει και παλιότερα η Οία ήταν ο ναυτότοπος της Σαντορίνης, το χωριό των ναυτικών και των καραβακυραίων. Το 18^ο και ιδίως το 19^ο αιώνα, ο ιστιοφόρος στόλος της Οίας ήταν μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις του Αιγαίου με πάνω από 150 ιστιοφόρα. Τα ταξίδια των ιστιοφόρων της Οίας στη Μαύρη Θάλασσα (περιοχή της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την εποχή εκείνη) και στη Ρωσία είχαν επιρροή στην τότε κοινωνία του χωριού.

Οι ναυτικοί και οι καραβοκύρηδες της Οίας της εποχής εκείνης γνώριζαν πολύ καλά τα ρωσικά και τα τουρκικά. Αυτοδίδακτοι φυσικά οι περισσότεροι, εξοικειώθηκαν με τις γλώσσες αυτές ακριβώς λόγω των ταξιδιών τους στη Μαύρη Θάλασσα. Έτσι αρκετές λέξεις αφομοιώθηκαν συν τω χρόνω στην διάλεκτο της Οίας δημιουργώντας μια ιδιαίτερη τοπική καθομιλουμένη που δυστυχώς στις μέρες μας δεν «μιλιέται» πια από τη νέα γενιά του χωριού.

Μην σας ξενίζει λοιπόν αυτό το ιδιαίτερο λεξιλόγιο στη παλιά ρίμα. Αν βρεθείτε στην Οία και τύχει να συνομιλήσετε με ηλικιωμένους Οιάτες -και δη παλιούς ναυτικούς- είναι σίγουρο ότι θα ακούσετε λέξεις όπως ζάβαλης (=κακομοίρης, από το τουρκ. zavalli), κουράμπα (=φαλάκρα, από το τουρκ. kuru=ξερό), ντάϊμα (=συνέχεια, από το τουρκ. devam), γουζέλικα (=ωραία, από το τουρκ. guzel), γιαγλίδικα (=λιπαρά, από το τουρκ. yağlı), καφερεγκί (=το καφέ χρώμα, από το τουρκ. kahverengi), μπάρεμου (=τουλάχιστον, από το τουρκ. barem), ντουμένι (=τιμόνι βάρκας, από το τουρκ. dumeni), ματρόνης (=ναύτης, από το ρωσ. Мatрос), λόντκα (=βάρκα, από το ρωσ. Лодка), τσανακάκι (=πήλινο πιάτο, από το τουρκ. çanak)….και πολλές-πολλές δεκάδες άλλες…

Η νησίδα του Αγίου Νικολάου Περαματάρη όπως φαίνεται από τη συνοικία «Μοναστήρι» της Οίας.

Στο βάθος διακρίνεται και η Θηρασιά.

Η ομάδα του "καλλιστορώντας" ευχαριστεί θερμά οικογένεια από την Οια που μας παραχώρησε αυτή την παλιά ρίμα

Κοκορομαχίες......για το κρασί !

2011-12-04T09:43:00.000+02:00

Με έκπληξη διάβασα τη συνέχεια του σίριαλ μεταξύ οινοποιών της Σαντορίνης. Σας παραθέτω το άρθρο παρακάτω αλλά θα ήθελα να τονίσω το εξής: Ας αφήσουν τις ΚΟΚΟΡΟΜΑΧΙΕΣ και ας καθήσουν να τα βρουν. Το υλικό , για το οποίο τσακώνονται: Ο Θηραϊκός Αμπελώνας και όχι τα Οικονομικά Οφέλη που απορρέουν από αυτό .. είναι αυτό που πρέπει να προστατεύσουν και να το αναπτύξουν.....Ας καθήσουν σ ένα τραπέζι και οι 2 πλευρές και να μην σηκωθούν αν δεν τα βρουν.... Με την κόντρα τους γίνεται ρεζίλι το νησί μας όχι αυτοί .....

Της Τανιας Γεωργιοπουλου

Οι αναγκαστικοί αγροτικοί συνεταιρισμοί εξαιρούνται του νόμου για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, που ψηφίστηκε πρόσφατα, σύμφωνα με τον κ. Βασίλειο Γκίκα, νομικό σύμβουλο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για τη σύνταξη του συγκεκριμένου νόμου (4015/2011). Σύμφωνα με τον συγκεκριμένο νόμο, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός είναι αυτόνομη ένωση προσώπων που συγκροτείται εθελοντικά. Ωστόσο οι 4 υφιστάμενοι στη χώρα μας (με νομοθεσία της δεκαετίας του 1930) Αναγκαστικοί Αγροτικοί Συνεταιρισμοί (κρόκου Κοζάνης, οινοπαραγωγών Σάμου, μαστίχας Χίου και προϊόντων Θήρας) υποχρεώνουν όλους τους παραγωγούς των συγκεκριμένων προϊόντων να εγγραφούν μέλη τους και να διαθέτουν τμήμα ή ολόκληρη την παραγωγή τους μέσω του Συνεταιρισμού.

Aπόφαση του ΣτΕ

Οπως τονίζει ο κ. Γκίκας, απόφαση του ΣτΕ (3581/2010) που εκδόθηκε μετά προσφυγή ιδιώτη που ήθελε να οινοποιήσει ιδιωτικά το περίφημο σαμιώτικο κρασί, ξεκαθαρίζει ότι η δυνατότητα σύστασης Αναγκαστικών Συνεταιρισμών με νόμο προβλέπεται ρητά στο άρθρο 12 παράγραφος 5 του Συντάγματος. Οπως σημειώνεται στη σχετική απόφαση, «η δυνατότητα συστάσεως αναγκαστικών συνεταιρισμών προβλέπεται κατ’ εξαίρεση από την εξυπακουόμενη αρχή της ελεύθερης συστάσεως». Παράλληλα, η απόφαση του ΣτΕ τονίζει ότι η σύσταση Αναγκαστικών Συνεταιρισμών δεν αντιβαίνει ούτε στο ευρωπαϊκό δίκαιο, όπως είχε προβάλει ο αιτών όσον αφορά την καταπάτηση του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η λειτουργία, ωστόσο, των αναγκαστικών συνεταιρισμών δημιουργεί προβλήματα και στη Σαντορίνη, σύμφωνα με επιστολή που απέστειλε ο οινοποιός Πάρις Σιγάλας στον υπουργό κ. Κώστα Σκανδαλίδη, εκπροσωπώντας και τα άλλα ιδιωτικά οινοποιεία του νησιού. Οπως σημειώνει, η Ενωση Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων (ΕΣΘΠ), που δραστηριοποιείται κυρίως στην παραγωγή οίνου, είναι υποχρεωμένη να αγοράσει όλη την ποσότητα σταφυλιού που περισσεύει στο νησί λόγω της αναγκαστικής της μορφής. «Ετσι δημιουργούνται μεγάλα αποθέματα, τα οποία με τη σειρά τους για να πουληθούν δημιουργούν στρεβλώσεις στην αγορά, υποθηκεύοντας την εικόνα της Σαντορίνης ως αμπελοτόπι υψηλών προδιαγραφών και με υψηλές τιμές του οίνου της».

Στην πραγματικότητα, το κρασί Ονομασίας Προέλευσης (ΟΠΑΠ) της ποικιλίας Ασύρτικο της Σαντορίνης, ιδιωτικής ετικέτας, πωλείται στο εξωτερικό ως κρασί εξαιρετικής ποιότητας και έχει κατακτήσει περίοπτη θέση σε εστιατόρια των ΗΠΑ κερδίζοντας διεθνή βραβεία. Ωστόσο, την ίδια στιγμή το κρασί «Σαντορίνη», επίσης ΟΠΑΠ, σε συσκευασία των πέντε λίτρων, πωλείται σε σούπερ μάρκετ στην τιμή των δώδεκα ευρώ από την ΕΣΘΠ. Ασφαλώς η εικόνα αυτή υποσκάπτει την υψηλή προστιθέμενη αξία που έχει καταφέρει να κατακτήσει το σαντορινιό κρασί. Ακόμα περισσότερο που και ο ίδιος ο συνεταιρισμός διαθέτει εμφιαλωμένο κρασί, υψηλής ποιότητας και σαφώς υψηλότερης τιμής (περίπου στα 9 ευρώ η φιάλη), το οποίο μάλιστα, σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή της Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών, Ματθαίο Δημόπουλο, παράγεται από την ίδια πρώτη ύλη με αυτό που πωλείται κάτω των 2,5 ευρώ το λίτρο. Ο κ. Δημόπουλος παραδέχεται ότι μόνο το εμφιαλωμένο κρασί μπορεί να φέρει προστιθέμενη αξία, αλλά ταυτόχρονα τονίζει ότι πουλώντας σε συσκευασίες των 5, 10, ακόμα και 20 λίτρων κατορθώνει να διαθέτει μεγαλύτερες ποσότητες και έτσι προστατεύει τους παραγωγούς του νησιού που δεν μπορούν να πουλήσουν το προϊόν τους στα ιδιωτικά οινοποιεία.

Εφημερίδα Καθημερίνη 3 Δεκεμβρίου 2011

Οι Λουκουμάδες .....στη Σαντορίνη

2011-11-29T21:32:00.001+02:00

Ένα γνωστό στους περισσότερους Αιγαιοπελαγίτες νησιώτες (αλλά και Μικρασιάτες των παραλίων) έθιμο το οποίο έχει εντοπιστει μέχρι στιγμής σε δύο χωριά της Σαντορίνης: Απάνω Μεριά (Οία), Καμάρι/ Μέσα Γωνιά. Αναφέρομαι στη δημιουργία λουκουμάδων "τηγανήτων" οπως τους έλεγαν στο σπίτι την παραμονή του Αγίου Ανδρέα είτε όπως λέει η παράδοση για να αντριώσει το κρύο (Απάνω Μεριά), είτε για να αντριώσει ο νοικοκύρης του Σπιτιου ( Καμάρι).

Αντε και του χρόνου .

( η φωτογραφία είναι φετινή )

Ποιός τάχατες άλλαξε....του Φ. Κατσίπη

2011-11-28T23:42:00.000+02:00

Ποιος τάχατες άλλαξε;

«Η νοσταλγία σου έχει πλάσει μια χώρα ανύπαρκτη με νόμους έξω απ΄τη γη και τους άνθρωπους» Σεφέρης

Μονάχα τώρα-κι ύστερα από την πικρή εμπειρία του τελευταίου ταξιδιού μου- μπόρεσε να καταλάβω την βαθιά σημασία που είχανε τα λόγια του αλησμόνητου Ευάγγελου Κουτσογιαννόπουλου. Που όταν με είδε ξαφνικά ένα πρωινό στα Φηρά (έπειτα από 25 χρόνια που είχα να πατήσω το αγιασμένα χώματα του νησιού) μου είπε αγανακτισμένος:

-Γιάντα ηξανάρθες;… Ίντα γυρεύεις τώρα να ξαναδείς;… Η Σαντορίνη που ήξερες και που τόσα χρόνια νοσταλγούσες δεν υπάρχει πια…

Και τότες φυσικά δεν πίστεψα τον καλό μου φίλο. Ούτε και μπόρεσα να καταλάβω την αγανάκτηση του. Γιατί ήτανε σα να μου έλεγε πως η μοναδική μου αγάπη αυτή που είχα αγαπήσει κι αγαπούσα μ’ όλη την τρέλα της νειότης μου μ’ όλη τη δύναμη της καρδιάς μου δεν ήτανε μια απογοήτευση σκληρή. Για αυτό και γέλασα μαζί του.

Τώρα όμως αν ζωντάνευε και μου έλεγε τα ίδια λόγια θα τον πίστευα, Ναι. Γιατί αυτή που είδα δεν ήταν πια η Σαντορίνη μου!...

Δεν ήταν πια ΕΚΕΙΝΗ που χρόνια και χρόνια ονειρευόμουνα τις ατελείωτες τις αξημέρωτες νύχτες της ξενιτιάς μου. Έτσι που πολλές φορές αναρωτήθηκα: τάχατες μήπως έπαψα να την αγαπώ σαν τότες;…

Μήπως τότες την έβλεπα πανέμορφη, άσπιλη κι αμόλυντη γιατί τάχατες η καρδιά μου δ ε ν ή θ ε λ ε να πιστέψει τα μάτια μου;… Μήπως με κούρασε τόσα χρόνια η σκέψη της η θύμηση της, έγνοια της;…

Δεν ξέρω. Ένα μονάχα ξέρω πως τώρα ήταν διαφορετικά από εκείνη που είχα ζήσει κάποτε μαζί της και που πάντα την έβλεπα ζωντανή μπροστά μου με τα μάτια της ψυχής μου. Έτσι που για μια στιγμή πίστεψα πως η παλιά μου και μονάκριβη μου αγάπη με είχε προδώσει. Κι ένιωσα μια πίκρα κι ένα σφίξιμο στην καρδιά όπως όταν αντικρίζουμε μια ακριβή μας αγάπη να περπατάει με ένα άλλο άντρα στον ίδιο δρόμο που άλλοτε τον περνούσαμε μαζί. Να κάθεται με ένα άλλο στο ίδιο παγκάκι που καθόμαστε μαζί και να σκύβει το όμορφο κεφάλι της στον ώμο ενός ξένου.

Ναι, έτσι ήτανε!...Κι αυτήν την εντύπωση μου έδωσε όταν ανεβαίνοντας στα Φηρά αντίκρισα ένα παρδαλό ξενόγλωσσο πλήθος να στριφογυρίζει μέσα στα στενά ρυμίδια της αγοράς. Που ήταν στολισμένη σαν μια τουρκογύφτισσα τσιγγάνα με παρδαλά φουστάνια με ψεύτικα μπιχλιμπίδα και κομπολόγια.

Τώρα δεν ήταν πια η σεμνή η πεντάμορφη Αρχόντισσα. Ήτανε μια μισότρελη γριά μια νεόπλουτη βαμμένη με χτυπητά χρώματα και ψεύτικα κοσμήματα. Που μιλούσε μια ξένη ακαταλαβίστικη γλώσσα με σπασμένα Εγγλέζικα, Ισπανικά και Σπανιόλικα. Και που τα υπέροχα Γαλλικά που είχε μάθει κάποτε στη Σχολή Καλογριών τα είχε λησμονήσει!...Μα όταν απογοητευμένος από το θέαμα που αντίκρυσα στα Φηρά στα λεωφορεία στην Περίσσα, στο Καμάρι κατέβηκα στο χωριό μου άρχισα να ανασαίνω. Κι όταν ένα πρωινό πήγα στο α γ ι ο μ ν ή σ ι της Ποταμιώτισσας κι αδερφωμένος με τους κάθε λογής πανυριστές τσούγκρισα το ποτήρι μου στο π α ν υ ε ρ ό σ π ι τ ο άρχισε να χτυπά η καρδιά μου.

Κι όταν ακόμα ένα πρωινό βρέθηκα ταπεινός προσκυνητής στο ερημικό ξωκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Κι άκουσα τη λειτουργία από ένα σεμνό ιερέα με ένα αγράμματο ψάλτη με ένα δεκάχρονο παιδάκι που η γλυκειά φωνούλα του αντηχούσε σα πρωινό κελάδισμα ενός σκουριαβλού ένοιωσα να ξαναγεννιέται η πρώτη μου αγάπη. Κι άρχισα να ξαναβλέπω με τα μάτια της καρδιάς μου τη Σαντορίνη μας, την αγέραστη, την αιώνια, την παντοτινή.

ΦΙΛ. ΚΑΤΣΙΠΗΣ

Εφημερίδα: « Θηραϊκά Νέα» -Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1972 τεύχος 213

Ηλιοβασίλεμα ....Νοεμβρίου

2011-11-24T09:50:00.002+02:00

Κάπου στη Σαντορίνη....

2011-11-23T16:10:00.000+02:00

Αλήθεια μήπως ξέρετε που είναι? Νέος Φίλος στην παρέα μας ξεκινάει το ταξίδι του με 3-4 φωτογραφικές αποτυπώσεις.....Μπας και ξέρετε από που είναι?

Καλως όρισες Θ.Γ.! έχουμε να πουμε και να κάνουμε πολλά!

Της Παναγιάς του Λαγκαδιού στην Αγριλιά της Θηρασιάς

2011-11-21T14:22:00.001+02:00

Η εκκλησιά των Εισοδίων της Παναγίας, ή Παναγιά του Λαγκαδιού, βρίσκεται στην είσοδο του εγκαταλελειμμένου χωριού της Αγριλιάς, στο νοτιοδυτικό μέρος του νησιού της Θηρασιάς. Φωτογραφίες: Σπύρος Βαρβαρήγος

Χτισμένη το 1887 μ.Χ., ξεχωρίζει για τον ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και διακοσμητικό της πλούτο. Είναι πολύ ψηλή, σε αντίθεση με τις εκκλησιές των Κυκλάδων. Έχει τρεις εισόδους και στην κεντρική, σε μαρμάρινη πλάκα αναγράφεται το όνομα της εκκλησίας. Ο τρούλος στηρίζεται σε τέσσερις κολώνες, στις βάσεις των οποίων βρίσκονται γελαστοί άγγελοι. Ψηλά, κοντά στον τρούλο, τέσσερις δικέφαλοι αετοί βρίσκονται ανάμεσα στα παράθυρα. Στο κέντρο του ναού κρέμεται ένας ρώσικος πολυέλαιος, τάμα ενός ναυτικού που η Παναγία τον έσωσε.
http://www.saint.gr/3444/saint.aspx